கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு
வெ. சாமிநாத சர்மா



 


1.  கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு
    1.  மின்னூல் உரிமம்
    2.  மூலநூற்குறிப்பு
    3.  வெ. சாமிநாத சர்மாவின் சாதனைகள்
    4.  பதிப்புரை
    5.  சர்மாவின் பொன்னுரைகள்…….
    6.  நுழையுமுன்…
    7.  வாசகர்களுக்கு
2.  கிரேக்க நாகரிகமும் சரித்திரமும்
3.  பழைய குடிகள்
4.  நகர ராஜ்யங்கள்
5.  விசால கிரீஸ்
6.  ஒன்றுபடுத்திய இரண்டு
7.  ஸ்ப்பார்ட்டா
8.  ஆத்தென்ஸ்
9.  கிரேக்கர்களின் சில பண்புகள்
10. பாரசீகத்தின் முதல் படையெடுப்பு
11. மறுபடியும் பாரசீகம்
    1.  இரண்டாவது பகுதி
12. உயர்ந்து நின்ற ஆத்தென்ஸ்
13. ஏகாதிபத்தியம் உருவாகிறது
14. ஏகாதிபத்தியம் வளர்கிறது
15. உரமூட்டிய இருவர்
16. சில்லரைப் பூசல்களும் சமரஸமும்
17. ஆத்தென்ஸ் - ஒரு காட்சி சாலை
18. அரசியலமைப்பும் சமுதாய நிலையும்
19. யுத்தக் குமுறல்
20. பெலொப்பொனேசிய யுத்தம்
21. நல்லாரைக் காண்பதுவும் நன்றே
22. பெலொப்பொனேசிய யுத்தம்
23. செருக்கினால் சறுக்கல்
24. பெலொப்பொனேசிய யுத்தம்
25. பதினாயிரவர் நடைப்பயணம்
    1.  மூன்றாவது பகுதி
26. ஸ்ப்பார்ட்டாவின் சுயநலம்
27. சுயநலத்தின் விளைவு
28. ஆத்தென்ஸ் தலைதூக்குகிறது
29. தீப்ஸின் மின்னல் வாழ்வு
30. மறுபடியும் சிஸிலி மீது
31. மாஸிடோனிய ஏகாதிபத்தியம்
32. மகா அலெக்ஸாந்தர்
33. ஒளி மங்குகிறது
    1.  அனுபந்தம் 1
    2.  அனுபந்தம் 2
    3.  அனுபந்தம் 3
    4.  அனுபந்தம் 4
    5.  அனுபந்தம் 5
    6.  கணியம் அறக்கட்டளை

 


கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு

 

வெ. சாமிநாத சர்மா

 

 

 


மூலநூற்குறிப்பு

  நூற்பெயர் : கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு

  தொகுப்பு : வெ. சாமிநாத சர்மா நூல்திரட்டு - 20

  ஆசிரியர் : வெ. சாமிநாத சர்மா

  பதிப்பாளர் : இ. இனியன்

  முதல் பதிப்பு : 2006

  தாள் : 16 கி வெள்ளைத் தாள்

  அளவு : 1/8 தெம்மி

  எழுத்து : 10.5 புள்ளி

  பக்கம் : 24+ 424= 448

  நூல் கட்டமைப்பு : இயல்பு (சாதாரணம்)

  விலை : உருபா. 280/-

  படிகள் : 1000

  நூலாக்கம் : பாவாணர் கணினி, தி.நகர், சென்னை - 17.

  அட்டை வடிவமைப்பு : இ. இனியன்

  அச்சிட்டோர் : ஸ்ரீ வெங்கடேசுவரா ஆப்செட் பிரிண்டர், இராயப்பேட்டை, சென்னை - 14.

  வெளியீடு : தமிழ்மண் பதிப்பகம், 2, சிங்காரவேலர் தெரு, தியாகராயர்நகர், சென்னை - 600 017., தொ.பே. 2433 9030


வெ. சாமிநாத சர்மாவின் சாதனைகள்

தமிழ் மொழியின் உரைநடை நூல்களின் வளம் பெருகத் தொடங்கியக் காலக்கட்டத்தில், தரமான உயர்ந்த நூல்களை எழுதியும், மொழிபெயர்த்தும் வெளியிட்டதன் மூலம், தமிழ்ப் பணியாற்றிய பெருமக்கள் பலர். இன்றும், என்றும் நாம் நன்றியுடன் நினைவு கூறவேண்டியவர்களில் பெரும் பங்காற்றியச் சிறப்புக்கு உரியவர், திரு. வெ. சாமிநாத சர்மா அவர்கள். சர்மாஜி என்று அனைவராலும் அழைக்கப்பட்டவர். தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க.வின் தம்பி என போற்றப்பட்டவர். அவருடன் குரு-சீடர் உறவுப் பிணைப் போடு பணியாற்றியவர்! சுதந்திரமான எழுத்துத் துறையில் ஈடுபாடு கொண்டதால் அரசுப் பணியை உதறிவிட்டு, இதழியல் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர். 1895ஆம் ஆண்டில் பிறந்த சர்மாஜி தனது பதினேழாவது அகவையில் எழுதத் தொடங்கி, பத்தொன்பதாவது அகவையிலேயே தனது முதல் நூலை (கௌரீமணி) வெளியிட்டார். மூன்று ஆண்டுகள் திரு. வி. க. நடத்திய தேச பக்தன் நாளேட்டிலும், பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் நவசக்தி கிழமை இதழிலும், இரண்டாண்டுகள் சுயராஜ்யா நாளேட்டிலும் உதவியாசிரியராகப் பணியாற்றினார். சென்னை தமிழ் எழுத்தாளர் சங்க வெளியீடான பாரதியில் ஓராண்டு ஆசிரியராக இருந்தார். திரு. ஏ.கே. செட்டியார் அயல் நாடு சென்றிருந்தபோது அவரது குமரி மலர் மாத இதழுக்கு ஆசிரியராய்ப் பொறுப்பேற்றிருந்த பெருமையும் இவருக்கு உண்டு.

தமிழ்த் தென்றல் திரு. வி. க.; மகாகவி பாரதியார், பரலி சு. நெல்லையப்பர், வீர விளக்கு வ. வே. சு. ஐயர், தியாகச் செம்மல் சுப்பிரமணிய சிவா, அக்ரஹாரத்து அதிசய மனிதர் வ. ரா. பேராசிரியர் கல்கி, உலகம் சுற்றிய தமிழர் திரு. ஏ.கே. செட்டியார் முதலான தமிழ் கூறும் நல்லுலக மேதைகளுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தவர் சர்மாஜி. இவரது இல்லற வாழ்க்கை இலட்சியப் பிடிப்பாலும், தமிழ்ப்பணியாலும் சிறப்பு பெற்றது. தம்பதியர் இருவருமே அண்ணல் காந்தியின் பக்தர்கள். தனது அனைத்து எழுத்துலகப் பணிகளிலும் உறுதுணையாக நின்று, ஊக்கமளித்து, தோழமைக் காத்து, அன்பு செலுத்திய மனையாள் மங்களம் அம்மையாருடன் 1914ஆம் ஆண்டு முதல் 42 ஆண்டுகள் இல்லறத்தை நல்லறமாக்கி நிறைவு கண்டவர் சர்மாஜி. இத்தகைய பாக்கியம் பெற்ற எழுத்தாளர்கள் ஒரு சிலரே! தம்மிருவரின் ஒத்துழைப்பால் தோன்றிய நூல்களையே தங்கள் குழந்தைகளாக எண்ணி மகிழ்ந்தனர் அந்த ஆதர்ச தம்பதியர். ஆங்கிலம், தமிழ், வட மொழி, தெலுங்கு, கன்னடம், இந்தி ஆகிய ஆறு மொழிகளை அறிந்திருந்தவர் அம்மையார். தனக்கு உற்றத் துணையாயிருந்த மனையாள் உயிர் நீத்தது சர்மாஜியைத் துயரக் கடலில் ஆழ்த்தியது. தனது ஆற்றாமையை தன் நண்பருக்கு எழுதிய கடிதங்கள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தினார். இவைதான் பின்னர் அவள் பிரிவு என்று நூலாக்கம் பெற்றது.

இரங்கூனுக்குச் சென்ற சர்மாஜி 1937 இல் ஜோதி மாத இதழை தொடங்கினார். பத்திரிகை உலகிற்கு ஒரு புதிய வெளிச்சமாக அமைந்தது ஜோதி. பிற்காலத்தில் பிரபலமான எழுத்தாளர்களில் பலரும் ஜோதியில் தங்கள் எழுத்தாற்றலை வெளிப்படுத்தியவர்கள்தாம். புதுமைப் பித்தனின் விபரீத ஆசை முதலான கதைகள் ஜோதியில் வெளிவந்தவையே! இலட்சியப் பிடிப்போடு ஒரு முன் மாதிரி பத்திரிகையாக விளங்கிய ஜோதியில் வருணன், சரித்திரக்காரன், மௌத்கல்யன், தேவதேவன், வ.பார்த்த சாரதி முதலான பல புனைப் பெயர்களில் பல துறைகளைத் தொட்டு எழுதியவர் சர்மாஜி. இரண்டாம் உலகப் போரில் இரங்கூனில் பெய்த குண்டு மழைக்கு நடுவிலும் ஜோதி அணையாமல் தொடர்ந்து சுடர்விட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

போர்க் காலத்தில் குடும்பத்தோடு அவர் மேற்கொண்ட பர்மா நடைப் பயணம் துன்பங்கள் நிறைந்தது. தனது உடமைகளில் எழுது பொருட்களையே முதன்மையாகக் கருதினார். குண்டு மழையால் திகிலும், பரபரப்பும் சூழ்ந்திருந்த போது பாதுகாப்புக் குழிகளில் முடங்கவேண்டிய தருணத்திலும் தன் தமிழ்ப் பணியை மறந்தார் இல்லை. உயிருக்கு உத்திரவாதமற்ற சூழலில், உயிர் போவதற்குள் தான் மேற்கொண்டிருந்த மொழிபெயர்ப்புப் பணியை முடித்தே ஆகவேண்டும் என்பதில் தீர்க்கமாக இருந்தார். மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் பாதுகாப்புக் குழியில் இருந்தபடி மொழி பெயர்த்து எழுதி முடிக்கப்பட்டதுதான் பிளாட்டோவின் அரசியல் என்ற உலகம் போற்றும் நூல்.

சர்மாவின் நூல்களை வெளியிடுவதற்காகவே இரங்கூனில் தோற்றுவிக்கப்பட்ட பிரபஞ்ச ஜோதி பிரசுராலயம், பின்னர் புதுக்கோட்டைக்கு மாற்றப்பட்டது. வரலாறு என்பது உண்மை களை மட்டுமே தாங்கி நிற்க வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தவர் சர்மாஜி. உலகத் தலைவர்கள், இராஜதந்திரிகள், புரட்சி வீரர்கள், தீர்க்கதரிசிகள்; அறிவியல் அறிஞர்கள் முதலானோரின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும், அவர்தம் சாதனைகளையும் உள்ளது உள்ளபடி, மிகச் சரியானபடி தமிழர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் இவர். இன்றளவும் இச்சிறப்பில் இவருக்கு இணை இவரே என்பது மிகையல்ல! ஆங்கில மொழி அறியாத அல்லது ஆங்கிலத்தில் போதிய பரிச்சயம் இல்லாத தமிழர்களுக்கு உலக நாடுகளின் அரசியல், தத்துவங்கள், வரலாறு தொடர்பான ஆங்கில நூல்களை எளிய, அழகுத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து அளித்தார். மொழி பெயர்ப்புகள் நீங்கலாக மற்ற நூல்களை எழுதும் போதும் தனது விமர்சனங்களையும், அபிப்பிராயங்களையும், கற்பனைகளையும் ஒருபோதும் கலந்து எழுதியவரல்ல! இப்பண்பே அவரது நூல்களின் மிகச் சிறந்த அம்சமாகும்.

சர்மாவின் மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் தமிழ் மக்களிடையே மிகவும் புகழ்ப் பெற்றவை. சாதாரன வாசகனுக்கும் புரியக் கூடியவை. மூல நூலின் வளத்தைக் குறைக்காதவை. ஆக்கியோன் உணர்த்த நினைத்ததை சற்றும் பிசகாமல் உள்ளடக்கி, மொழியின் லாவகத்தோடு சுவைக் குன்றாமல் பெயர்த்துத் தரப்பட்டவை. ‘பிளாட்டோவின் அரசியல்’, ‘ராஜதந்திர யுத்தகளப் பிரசங்கங்கள்’, ரூஸ்ஸோவின் ‘சமுதாய ஒப்பந்தம்’, மாஜினியின் ‘மனிதன் கடமை’, இங்கர்சாலின் ‘மானிட சாதியின் சுதந்திரம்’, சன்யாட்சென்னின் ‘சுதந்திரத்தின் தேவைகள் யாவை? முதலான நூல்களைப் படித்தவர்களுக்கு இது நன்கு விளங்கும்.

காரல் மார்க் வாழ்க்கை வரலாறு பற்றி அநேக நூல்கள் இதுவரை வெளிவந்திருந்தாலும், முதன் முதலாக மிக விரிவாக எழுதப்பட்டதும், மிகச் சிறப்பானதென்று எல்லோராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டதும் சர்மாஜியினுடையதே!

எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட மணி மணியான நூல்களை சர்மாஜி எழுதினார். ‘The Essentials of Gandhism’ என்ற ஆங்கில நூலும் அவற்றில் அடங்கும். நாடகங்கள் எழுதுவதில் அவருக்கிருந்த ஆர்வத்தையும், ஆற்றலையும் அவர் எழுதிய லெட்சுமிகாந்தன், உத்தியோகம், பாண புரத்து வீரன், அபிமன்யு ஆகிய நாடக நூல்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

எண்பத்தி மூன்று வயது வரை வாழ்ந்து, தமிழ்ப் பணியாற்றி மறைந்த சர்மாஜியின் நூல்களை இன்றைய தலைமுறையினர் படித்தறிந்து கொள்வது அவசியம். ஏற்கனவே படித்து அனுபவித்த வர்கள் தங்கள் அனுபவத்தைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளலாம். இவற்றிற்கு ஏதுவாக வளவன் பதிப்பகம் மீண்டும் அவற்றை பதிப்பித்துத் தனக்குப் பெருமை சேர்த்துக் கொள்ளும் வகையில் தமிழ்ப் பணியாற்றியுள்ளது போற்றுதலுக்கு உரியது. இதன் பொருட்டு திரு. கோ. இளவழகன் அவர்களுக்கும், அவர்தம் மகன் இனியனுக்கும் நாம், தமிழர் என்ற வகையில் நன்றி பாராட்ட கடமைப்பட்டுள்ளோம். பதிப்புத் துறையில் வரலாறு படைத்து வரும் கோ. இளவழகன் வரலாற்றறிஞர் சர்மாவின் நூல்களை வெளியிடுவது பொருத்தமே!

  6, பழனியப்பா நகர், திருகோகர்ணம் அஞ்சல், ஞானாலயா பி. கிருஷ்ணமூர்த்தி, புதுக்கோட்டை - 622 002 .
  டோரதி கிருஷ்ணமூர்த்தி


பதிப்புரை

‘சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும்; கலைச் செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்திங்குச் சேர்ப்பீர்! என்ற இந்திய தேசியப் பெருங் கவிஞன் பாரதியின் உணர்வுகளை நெஞ்சில் தாங்கி உலகெங்கும் கொட்டிக் கிடந்த அறிவுச் செல்வங்களைத் தாய்மொழியாம் தமிழுக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்த பெருமையர் சாமிநாத சர்மா. பல்துறை அறிஞர்; பன்முகப் பார்வையர்; தமிழக மறுமலர்ச்சிச் சிந்தனையாளர்களில் ஒருவர்; தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் புதியதோர் கருத்துக்களம் காண உழைத்தவர்; தமிழுக்கு உலகச் சாளரங்களைத் திறந்து காட்டிய வரலாற்று அறிஞர்.

அவர் காலத்தில் நிகழ்ந்த உலக நிகழ்வுகளை தமிழர்களுக்குப் படம் பிடித்துக் காட்டியவர். அரசியல் கருத்துகளின் மூலம் புத்துணர்ச்சியும் விடுதலை உணர்ச்சியும் ஊட்டி வீறு கொள்ளச் செய்தவர். உலக அரசியல் சிந்தனைகளைத் தமிழில் தந்து தமிழிலேயே சிந்திக்கும் ஆற்றலுக்கு வழிகாட்டியவர். தாம் வாழ்ந்த காலத்து மக்களின் பேச்சு வழக்கையே மொழிநடையாகவும், உத்தியாகவும்கொண்டு நல்ல கருத்தோட்டங்களுக்கு இனிய தமிழில் புதிய பொலிவை ஏற்படுத்தியவர்.

தமிழ் மக்களுக்கு விடுதலை உணர்வையும்; தேசிய உணர்வையும்; சமுதாய உணர்வையும் ஊட்டும் வகையில் அரும்பணி ஆற்றியவர். தமிழ்ப்பண்பாட்டின் சிறப்புக்களை போற்றியவர்; பொருளற்ற பழக்க வழக்கங்களைச் சாடியவர். தமிழ் மட்டுமே தெரிந்த தமிழர்களும் உலகளாவிய அரசியல் பார்வையைப் பெறுவதற்கு வழி அமைத்தவர். மேலை நாட்டுஅறிஞர்களின் தத்துவச் சிந்தனைகளை எளிய இனிய தமிழில் தந்தவர். வரலாற்று அறிவோடு தமிழ்மொழி உணர்வை வளர்த்தவர். அரசியல் தத்துவத்தை அவர் காலத்தில் வாழ்ந்த தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்களுக்குக் கற்றுத் தந்தவர். தமிழகத்தின் விழிப்பிற்கு உழைத்த முன்னோடிகளில் ஒருவர்.

கல்வியில் வளர்ந்தால்தான் தமிழர்கள் உலகில் உயர்ந்து நிற்க முடியும் என்பதை தம் நூல்களில் வாயிலாக உணர்த்தியவர். நன்மையும் தீமையும் இருவேறுநிலைகள்; தீமையை ஓங்கவிடாமல் நன்மையை ஒங்கச் செய்வதே மக்களின் கடமையென்று கூறியவர்.

சாதிப்பித்தும், சமயப்பித்தும், கட்சிப்பித்தும் தலைக்கேறி தமிழ்க் குமுகாயத்தைத் தலைநிமிரா வண்ணம் சீரழித்து வருகின்றன. மொழி இன நாட்டுணர்வு குன்றிக் குலைந்து வருகிறது. இச்சீரழிவில் இருந்து தமிழர்களை மீட்டெடுக்க வேண்டும். இழிவான செயல்களில் இளம் தலைமுறையினர் நாட்டம் கொள்ளாத நிலையை உருவாக்குவதற்கும், மேன்மை தரும் பண்புகளை வளர்த்தெடுப்பதற்கும், அதிகாரப் பற்றற்ற - செல்வம் சேர்க்க வேண்டுமென்ற அவாவற்ற - செயல் திறமையைக் குறிக்கோளாகக் கொண்ட - பகுத்தறிவுச் சிந்தனையை அறிவியல் கண்கொண்டு வளர்த்தெடுக்கும் உணர்வோடு இந்நூல்களைத் தந்துள்ளோம்.

தன் மதிப்பும், கடமையும், ஒழுங்கும், ஒழுக்கமும், தன்னல மின்றி தமிழர் நலன் காக்கும் தன்மையும், வளரும் இளந்தலை முறைக்கு வேண்டும். இளமைப் பழக்கம் வாழ்நாள் முழுவதும் உதவும். விடாமுயற்சி வெற்றி தரும்; உழைத்துக் கொண்டே இருப்பவர்கள் எந்தச் செயலிலும் வெற்றி பெறமுடியும் எனும் நல்லுரைகளை இளம் தலைமுறை தம் நெஞ்சில் கொள்ள வேண்டும் என்ற மனஉணர்வோடு இந்நூல் தொகுதிகள் வெளியிடப்படுகின்றன.

சர்மா தாம் எழுதிய நூல்களின் வழியாக மக்களிடம் பேசியவர். இவர் நூல்களைப் படிப்பவர்களுக்கு அந்தந்த நூல்களின் விழுமங்களோடு நெருக்கம் ஏற்படுவது உறுதி. இவரின் உரைநடை நீரோட்டம் போன்றது. தமிழ் உரைநடைக்குப் புத்துயிர் ஊட்டிப் புதுவாழ்வு அளித்தவர். வேம்பாகக் கசக்கும் வரலாற்று உண்மைகளை சர்க்கரைப் பொங்கலாக தமிழ்க் குமுகாயத்திற்குத் தந்தவர். தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க.வின் தம்பி என்று போற்றப்பட்ட இவரின் நூல்கள் தமிழ்க் குமுகாயத்திற்கு வலிவும், பொலிவும் சேர்க்கும் என்ற தளராத உணர்வோடு தமிழர்களின் கைகளில் தவழ விடுகிறோம்.

முன்னோர்கள் சேர்த்து வைத்த அறிவுச் செல்வங்களைத் தேடித் தேடி எடுத்து நூல் திரட்டுகளாக ஒரு சேர வெளியிட்டுத் தமிழ்நூல் பதிப்பில் தொகுப்பு நூல் பதிப்பகம் என்பதை நிலை நிறுத்தி வருகிறோம். சாமிநாத சர்மா 78 நூல்களை எழுதியுள்ளார். இதில் நாட்டு வரலாற்று நூல்கள் 12 இப்பன்னிரண்டையும் 8 நூல் திரட்டுகளில் அடக்கி வெளியிடுகிறோம். ஏனைய நூல்களையும் மிக விரைவில் தமிழ் கூறும் உலகுக்கு வழங்க உள்ளோம்.

இவரின் தமிழ் நூல்கள் வெளிவந்த காலம் வடமொழி ஆளுமை ஒங்கியிருந்த காலமாகும். அந்தக் காலப் பேச்சு வழக்கையே மொழிநடையின் போக்காக அமைத்துக் கொண்டு நூலினை உருவாக்கி யுள்ளார். மரபு கருதி உரை நடையிலும், மொழி நடையிலும், நூல் தலைப்பிலும் எந்த மாற்றமும் செய்யாது நூலை அப்படியே வெளியிட்டுள்ளோம்.

தமிழ் இளம் தலைமுறைக்கும், எதிர்வரும் தலைமுறைக்கும் வழிகாட்டும் ஒளிவிளக்காக சர்மாவின் நூல்களைப் படைக்கருவிகளாகத் தந்துள்ளோம். தமிழ்க் குமுகாயம் வலிமையும், கட்டமைப்பும் மிக்கப் பேரினமாக வளர வேண்டும்; வாழவேண்டும் என்ற உணர்வோடு இந்நூல் தொகுப்புகளை உங்கள் கைகளில் தவழவிடுகிறோம்.

ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு என்ற இந்தியத் தேசியப் பெருங்கவிஞன் பாரதியின் குரலும், ஒற்றுமையுடன் தமிழர் எல்லாம் ஒன்று பட்டால் எவ்வெதிர்ப்பும் ஒழிந்து போகும், என்ற தமிழ்த்தேசிய பெருங்கவிஞன் பாரதிதாசனில் குரலும் தமிழர்களின் காதுகளில் ஓங்கி ஒலிக்கட்டும். உணர்வுகள் ஊற்றாகப் பெருகி நல்ல செயல்களுக்கு வழிகோலட்டும்.

நாட்டு வரலாற்றுத் தொகுதிகளுக்கு தக்க நுழைவுரை வழங்கி பெருமைப்படுத்தியவர் ஐயா. பி. இராமநாதன் அவர்கள். இப்பெருந்தகை எம் தமிழ்ப்பணிக்கு பெரிதும் உதவியாக இருந்து வருகிறார். அவருக்கு என் நெஞ்சம் நிறைந்த நன்றியைத் உரித்தாக்கக் கடமைப்பட்டுயுள்ளேன்.

பதிப்பாளர்


சர்மாவின் பொன்னுரைகள்…….

-   மாந்தப்பண்பின் குன்றில் உயர்ந்து நில். ஒழுக்கத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் கைவிடாதே.

-   பிறரிடம் நம்பிக்கையுடனும்; நாணயத்துடனும் நடந்து கொள். அது உன்னை உயர்த்தும்.

-   உழைத்துக் கொண்டேயிரு; ஓய்வு கொள்ளாதே;உயர்வு உன்னைத் தேடி வரும்.

-   பொய் தவிர்; மெய் உன்னைத் தழுவட்டும்; பெண்மையைப் போற்றி வாழ்.

-   மொழியின்றி நாடில்லை; மொழிப் பற்றில்லாதவன்,நாட்டுப்பற்றில்லாதவன். தாய்மொழியைப் புறந்தள்ளி அயல்மொழியைப் போற்றுவதைத் தவிர்.

-   தாய்மொழியின் சொல்லழகிலும் பொருளழகிலும் ஈடுபட்டு உன் அறிவை விரிவு செய். பெற்ற தாய்மொழியறிவின் விரிவைக் கொண்டு உன் தாய் மண்ணின் உயர்வுக்குச் செயல்படு.

-   உயர் எண்ணங்கள் உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கு அடித்தளம் முயற்சி- ஊக்கம் - ஒழுக்கம் - கல்வி இவை உன் வாழ்வை உலகில் உயர்த்தும் என்பதை உணர்ந்து நட.

-   ஈட்டிய பொருளை அனைவருக்கும் பகிர்ந்தளித்து வாழக் கற்றுக் கொள். உதவா வாழ்க்கை உயிரற்ற வாழ்க்கை.

-   கடமையைச் செய்; தடைகளைத் தகர்த்தெறி; விருப்பு-வெறுப்புகளை வென்று வாழ முற்படு.

-   ஒழுக்கமும் கல்வியும் இணைந்து வாழ முற்படு; ஒழுக்கத்திற்கு உயர்வு கொடு.

-   எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் முடிக்கும் வரை உறுதி கொள். தோல்வியைக் கண்டு துவளாதே;

-   உயர்ந்தாலும் தாழ்ந்தாலும் ஒரே நிலையில் வாழக் கற்றுக்கொள்.

-   நாட்டுக்குத் தொண்டு செய்வது தரிசுநிலத்தில் சாகுபடி செய்வது; கண்ணிழந்தவர்களுக்குக் கண் கொடுப்பது.

-   விழித்துக் கொண்டிருக்கும் இனத்திற்குத்தான் விடுதலை வாழ்வு நெருங்கிவரும். விடுதலை என்பது கோழைகளுக்கல்ல; அஞ்சா நெஞ்சினருக்குத்தான்.

கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு

சில செய்திகள்….

-   கிரேக்க வரலாற்றைப் பற்றி முதன்முதலில் தமிழில் வெளிவந்த நூல். மேலை நாகரிக மேன்மைக்குப் பண்பாட்டுப் பண்ணையாகத் திகழ்ந்தத் நாடு. மொழிக்கு இலக்கணம் கண்ட தொன்மைக்குரியவர்கள் வாழ்ந்த நாடு. உலகில் பேசப்படும் அரசியல் தத்துவங்களுக்கு அறிவுக்கோயிலாக விளங்கும் நாடு கிரேக்க நாடு. வாசகர்களுக்கு (பக்.16ல்) எனும் தலைப்பில் வெ. சாமிநாதசர்மா இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார். இதோ….

-   அறிஞர்கள் பலரை ஈன்றெடுத்த அறிவுக் கோயில். சாக்ரடீசோ, பிளேட்டோவோ, அரிட்டாட்டிலோ இல்லை என்றால் கிரேக்கக் கலைக்கோயில், கொடிக்கம்பம் இல்லாத கோயில் , கிரேக்க வரலாற்றை முழுமைஉடையதாகச் செய்யவேண்டும். அதன் கலைக்கோயில் கொடிக்கம்பமுடைய கோயிலாக இருக்க வேண்டும் என்று தம் உணர்வுகளை இந்நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். பல நூல்களைப் படித்து அதில் புதைந்து கிடைந்த அரிய செய்திகளைத் தமிழர்கள் படித்தறிய வேண்டும், தமிழ்ப் பண்பாட்டைப் பேணிக்காக்க வேண்டும் எனும் நல்ல நோக்குடன் படைத்து நமக்குத் தந்துள்ளார்.

-   தனித் தனிமாநிலங்களாகச் சிதறிக் கிடக்கும் பலநூறு தீவுகளைக் கொண்ட ஒரு தொகுப்பே கிரீசு. சிறிய நிலப்பரப்புடையது. சிறு சிறு மலைகளும், கால்வாய்களும் நிரம்பிய மண். கிரேக்க மண்ணில் புதைந்து கிடைக்கும் பழைய சின்னங்களும் அந்நாட்டில் வழங்கி வந்த பண்டைய இலக்கியங்களும் தான் கிரீசு வாழ்ந்த வரலாற்றை உலகுக்கு கண்ணாடி போல் காட்டுகிறது.

-   எதனையும் அறிவுக் கண் கொண்டு பார்க்க வேண்டும், மாந்த ஆற்றலுக்கு முதன்மை தரவேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டு கிரீசு வாழ்ந்த வரலாற்றை ஆசிரியர் அவர்கள் தமிழ் உலகிற்கு வழங்கியதை மீள் பதிப்பாக வெளியிடுகிறோம்.


நுழையுமுன்…

கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு

இன்றைய மேலைநாட்டு நாகரிகத்தின் மேலான நன்மைகள் பலவும் தொன்மையான கிரீஸிலிருந்து வந்தவையே.மொழி, அறிவு முதலாய பலவற்றிற்கும் இலக்கணம் வகுத்தவர்கள் கிரேக்கர்கள். இப்பொழுது எத்தனை விதமான அரசியல் தத்துவங்கள் பேசப்படு கின்றனவோ அவையாவும் கிரேக்கர்களால் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை இந்நூலின் வழியே எடுத்துக் காட்டியவர்.

சரித்திர காலக் கிரீஸ் நிஜ வாழ்வு வாழ்ந்ததெல்லாம் ஏறக்குறைய முந்நூறு வருடந்தான். இந்தச் சொற்ப கால வாழ்வில் அது நடத்திய போராட்டங்கள் பல; அடைந்த துன்பங்களும் பல. ஆயினும் இக்காலத்தில் அதன் சரித்திரத்தை உருவகப்படுத்தி அறிஞர்கள் எத்தனை பேர் அங்குத் தோன்றியிருக்கின்றனர். எத்தனை ஆராய்ச்சிகள் நடைபெற்றிருக் கின்றன; பொற்காலமென்று சரித்திர மேதைகள் புகழ்ந்து போற்றுகின்ற இந்தக் காலத்துக் கிரேக்க வரலாற்றை விளக்குவதே இந்நூல். பாடப் புத்தகமாக மட்டுமில்லாமல் பலரும் பயன்பெறும் முறையில் கிரீஸ் வரலாற்றைப் பற்றி எழுதித் தமிழில் வெளிவந்த நூல் இதுவே முதலாவதாகும்.

இந்நூலினை 1. காலை வேளையிலே 2) பகற் பொழுதினிலே 3) அந்திநேரத்திலே என்னும் புதுமைத் தலைப்புக்களில் பாகுபாடு செய்துள்ளார். கிரேக்க நாகரிகம், அதன் சரித்திரம், அமைப்பு , கிரேக்கர் களின் பண்பாடு, சர்வாதிகாரம் உண்டான முறை, அரசியலமைப்பு, சமுதாய நிலை, பெலொப்பொனேசியப் போர் பற்றிய பல செய்திகளைக் கூறுவர். செய்திகளைக் கூறும்போது தெளிவாகவும் இனிமையாகவும் நிகழ்ச்சிகளைத் தொடர்புடனும் ஆசிரியர் விளக்கிச் சொல்லும் முறை எண்ணுதற்குரியது. கிரீஸ் தனித் தனி ராஜ்யங்கள் பல அடங்கிய ஒரு தேசம்; அறிஞர் பலரைக் கொண்ட ஒரு கலைக் கோயில். ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திற்கும் தனித்தனிச் சரித்திரம் உண்டு; ஒவ்வொர் அறிஞரைப் பற்றியும் தனித்தனியாக அறிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். என்றாலும், ராஜ்யங்களுக்கு ஒரு சில மட்டுமே முக்கியத்துவம் பெற்ற, கிரேக்க இதிகாச மண்டலத்தின் பெரும் பகுதியை கவிந்து கொண்டிருக்கின்றன. அப்படியே அறிஞருள் ஒரு சிலரே, உலகனைத்தும் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய, எஞ்ஞான்றும் நின்று நிலவக் கூடிய உண்மைகளை அருளியிருக்கின்றனர். ப்பார்ட்டாவையும் ஆத்தென்ஸையும் விட்டு விட்டுக் கிரேக்க சரித்திரத்தை எழுத முற்படுவது கண்களில்லாமல் முகத்தை மட்டும் வரைவது போலாகும். அங்ஙனமே ஸாக்ரட்டீஸோ, பிளேட்டோவோ, அரிட்டாட்டிலோ இல்லையென்றால், கிரேக்க கலைக் கோயில், கொடிக் கம்பமில்லாத கோயில்தான். எனவே, கிரேக்க சரித்திரத்தைப் பூர்த்தியுடைய தாகச் செய்ய வேண்டும். அதன் கலைக் கோயில் கொடிக் கம்பமுடைய கோயிலாக இருக்கவேண்டும் என்ற நோக்கோடு இந்நூல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

தீப், கொரிந்தியா, ஸைரக்யூ போன்ற நாடுகளுக்கும், ஹோமர், லைக்கர், பித்தாகோர போன்ற அறிஞர்களுக்கும் இந்த நூலில் உரிய அளவு இடமளித்திருக்கிறார். கிரீஸ் முழுவதையும் தொகுப்பாகக் காட்டியுள்ளது பாராட்டத் தக்கது.

நல்லாரைக் காண்பதும் நன்றே என்ற தலைப்பில் புது மலர்ச்சி சிருஷ்டி கர்த்தர்கள் பலரைப் பற்றி விளக்கிக் கூறியுள்ளார். தலைப்புக்கும் செய்திக்கும் தொடர்புடைய வகையில் இத்தலைப்பினை அமைத்துள்ளார்.

அநுபந்தம் ஐந்து பகுதிகளாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. கிரீஸில் நடைபெறும் முக்கிய நிகழ்ச்சிகள், கிரேக்கர்களின் முக்கிய தெய்வங்கள், கிரேக்கர்களின் பன்னிரண்டு மாதங்கள், கிரேக்க நாணய விகிதங்கள் முதலாயின கிரீஸ் குறித்து மேலும் அறிந்து கொள்ளத் துணை நிற்கும். ஏறத்தாழ 424 பக்க அளவில் அமைந்துள்ள இப்பெரிய நூலில் கிரேக்க நாடு பற்றிய பல அரிய படங்களையும் ஆசிரியர் சர்மா இணைத்துள்ளார்.

இவ்வரிய நூலை எழுதும் போது பட்ட இடர்ப்பாடு குறித்தும் அவர் விவரித்துள்ளார். கிரீஸின் சரித்திரத்தை எழுதுவது எவ்வளவு சிரமமான காரியம் என்பதைச் சரித்திராசிரியர்கள் பல இடங்களில் நன்கு எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நூலை எழுதுகிறபோதுதான் இந்தச் சிரமம் தெரிகிறது. காலத்தின் தொடர்ச்சியை அனுசரித்துக் கொண்டு போனால் இடத்தின் தொடர்ச்சி விட்டுப் போகிறது; இடத்தின் தொடர்ச்சியை அனுசரித்துக் கொண்டு போனால் காலத்தின் தொடர்ச்சி விட்டுப் போகிறது. இரண்டையும் இணைத்து; கூடிய மட்டில் வாசகர்களுக்குச் சலிப்புத் தட்டாமலிருக்கும் வண்ணம் இந்நூலை எழுத முயன்றிருக்கிறேன். என்பார்.

வரலாற்று நூலை எழுதும்போது ஏற்பட்ட இடர்ப்பாடுகளை ஆசிரியர் உணர்ந்து எழுதியுள்ளமையால்தான் அவர் எழுதிய வரலாற்று நூல்களைச் சுவைபடத் தோன்றுமாறு அமைத்துள்ளார் எனலாம்.

கிரேக்கத்தின் வரலாற்றை விளக்கத் தமிழில் வெளிவந்த முதல் நூல் கிரீ வாழ்ந்த வரலாறு ஆகும். சர்மா நூல்களுக்குள்ளேயே அவர் எழுதுவதற்கு மிகுந்த காலத்தை எடுத்துக்கொண்ட நூல், இந்த நூலாகும்.

கிரேக்க மொழிச் சொற்களைத் தமிழில் தருவது என்பது அவ்வளவு எளிதன்று;இதற்கு அந்த மொழியின் மரபு பற்றிய புரிதல் இன்றியமையாததாகும். இந்தப் பணியில் அவர் சாதனை புரிந்துள்ளதை இந்நூலில் அறியலாம்.

பண்டைய கிரேக்க அரசியல் அமைப்பை, அரசியல் போக்குகளை, சமூக நிலையை, பல்வேறு அரசுகளின் போர்களை, கலை - இலக்கியப் பண்புகளை இந்நூல் விவரித்துள்ளது. கிரேக்கச் சிந்தனையில் மலர்ந்தவை என்பதும் நினைவிற்குரியது. மகா அலெக்ஸாந்தர் (கி.மு. 356-323) பேரரசனுக்குப் பிறகும் நிலவிய கிரேக்க அரசியலை இந்நூல் எடுத்துரைப்பாதால் பண்டைய கிரேக்க, பண்டைய இந்திய அரசியல் சமூக அமைப்புகளை ஒப்பிட்டு தமிழ் வழியே தெளிவுற புரிந்து கொள்வதற்கு இந்நூல் முதல் தரமான இலக்கியமாகத் திகழ்கின்றது.

பி. இராமநாதன்

நூலாக்கத்திற்குத் துணை நின்றோர்

  _நூல் கொடுத்து உதவியோர்_ _ஞானாலயா_ கிருட்டிணமூர்த்தி வாழ்விணையர், பெ.சு. மணி,

  _புலவர்_ கோ. தேவராசன், முனைவர் இராகுலதாசன், முனைவர் இராம குருநாதன், முத்தமிழ்ச் செல்வன் க.மு., ரோசா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகம்

  _நூல் உருவாக்கம்_ _நூல் வடிவமைப்பு_ செ. சரவணன்

  _மேலட்டை வடிவமைப்பு_ இ. இனியன்

  _அச்சுக்கோப்பு_ _முனைவர்_ செயக்குமார், மு. கலையரசன், சு. மோகன், குட்வில் செல்வி, கீர்த்தி கிராபிக் பட்டு, விட்டோபாய்

  _மெய்ப்பு_ _முனைவர்_ செயக்குமார், வே.மு. பொதியவெற்பன், கி. குணத்தொகையன், உலோ. கலையரசி, அ. கோகிலா, கு. பத்மப்பிரியா, நா. இந்திராதேவி, இரா. நாகவேணி, சே. சீனிவாசன்

  _உதவி_ அரங்க. குமரேசன், வே. தனசேகரன், நா. வெங்கடேசன், மு.ந. இராமசுப்ரமணிய இராசா

  _எதிர்மம் (Negative)_ பிராசசு இந்தியா (Process India)

  _அச்சு மற்றும் கட்டமைப்பு_ வெங்கடேசுவரா மறுதோன்றி அச்சகம் (Venkateswara Offset Printers)

இவர்களுக்கு எம் நன்றியும் பாராட்டும் . . .


வாசகர்களுக்கு

கிரீஸ், தனித்தனி ராஜ்யங்கள் பல அடங்கிய ஒரு தேசம்; அறிஞர் பலரைக் கொண்ட ஒரு கலைக்கோயில். ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திற்கும் தனித்தனி சரித்திரம் உண்டு; ஒவ்வோர் அறிஞரைப் பற்றியும் தனித்தனியாக அறிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். என்றாலும், ராஜ்யங்களுள் ஒரு சில மட்டுமே முக்கியத்துவம் பெற்று, கிரேக்க இதிகாச மண்டலத்தின் பெரும் பகுதியைக் கவிந்து கொண்டிருக்கின்றன. அப்படியே அறிஞருள் ஒரு சிலரே, உலக னைத்தும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, எஞ்ஞான்றும் நின்று நிலவக் கூடிய உண்மைகளை அருளியிருக்கின்றனர். ப்பார்ட்டாவையும் ஆத்தென்ஸையும் விட்டுவிட்டு கிரேக்க சரித்திரத்தை எழுத முற் படுவது, கண்களில்லாமல் முகத்தை மட்டும் வரைவது போலாகும். அங்ஙனமே ஸாக்ரட்டீஸோ, பிளேட்டோவோ, அரிட்டாட் டலோ இல்லையென்றால், கிரேக்கக் கலைக்கோயில், கொடிக் கம்ப மில்லாத கோயில்தான். எனவே, கிரேக்க சரித்திரத்தைப் பூர்த்தி யுடையதாகச் செய்யவேண்டும், அதன் கோயில் கொடிக்கம்ப முடைய கோயிலாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கோடு இந்நூல் எழுதப்பட்டிருக்கிறதென்பதை முதலிய வாசகர்களுக்கு தெரி வித்துக் கொள்கிறேன்.

இப்படிச் சொன்னதனால், கிரீஸின் மற்ற ராஜ்யங்களோ, பிற அறிஞர்களோ மறந்துவிடப்பட்டதாக நண்பர்கள் கருதிவிடக் கூடாது. தீப் என்ன, கொரிந்த் தியா என்ன, ஸைரக்யூ என்ன, இவை போன்ற ராஜ்யங்களை எளிதிலே புறக்கணித்துவிட முடியுமா? இன்னும் ஹோமர் என்ன, லைக்கர்க என்ன, பித்தாகோர என்ன, இப்படிப்பட்ட பல துறை அறிஞர்களைச் சுலபமாக மறந்துவிட முடியுமா? இந்த ராஜ்யங்களுக்கும், இந்த அறிஞர்களுக்கும் இந்த நூலில் உரிய அளவு இடமளிக்கப் பட்டிருக்கிறது. ஆக கிரீ பூராவை யும் ஒரு தொகுப்பாக வாசகர்களுக்கு காட்ட வேண்டு மென்பது தான் என் நோக்கம்.

பார்க்கப்போனால், கிரீஸ் வாழ்ந்ததெல்லாம், நிஜ வாழ்வு வாழ்ந்ததெல்லாம் முந்நூறு வருஷந்தான். ஒரு தேசத்தின் சரித்திரத் தில் முந்நூறு வருஷமென்பது மிகச் சொற்ப காலமே. ஆனால் இந்தச் சொற்ப காலத்திற்குள் கிரீஸின் சரித்திரத் திரைப்படமானது, எவ்வளவு வேகமாக, எவ்வளவு விறுவிறுப்புடன் ஓடியிருக்கிறது? நமது உள்ளத்தை அசைத்துக் கொடுக்கக்கூடிய எத்தனை சம்ப வங்கள் அதில் செறிந்துகிடக்கின்றன? இரண்டாயிரம் ஆண்டு களுக்குப் பிறகு இப்பொழுது நாம் கேட்டவையும் அனுப வித்தவை யுமான அநேக நிகழ்ச்சிகள், அப்பொழுதைய கிரிஸில் நடைபெற்றி ருக்கின்றன. என்ன ஆச்சரியம்! உதாரணமாக, இரண் டாவது உலக யுத்தத்தின் போது (1939-1945) சத்துருக்கள், ஓர் ஊரை ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளப் போகிறார்களென்று தெரிந்ததும், அந்த ஊர் ஜனங்கள், தாங் களாகவே, தங்கள் வீடு வாசல்களையும் சொத்து சுதந்திரங் களையும் விட்டுவிட்டு, பாதுகாப்புள்ள வேறோர் ஊருக்குச் சென்று விட்டதை, அல்லது அரசாங்கத்தினரால் தகுந்த ஏற்பாடுகளுடன் அனுப்பப்பட்டு விட்டதைப் பார்த்திருக்கிறோம்: அனுபவித்தவர் களும் உண்டு. இதற்கு ஊரைக் காலி செய்தல் என்கிறோம். இன்னும், ஊரைக் காலி செய்துவிடுவதற்கு முன்னர், சத்துருக்களுக்கு அந்த ஊரில் உபயோகமானதெதுவும் அகப்படக் கூடாதென்பதற் காக, உபயோகமுள்ள யாவும் சுட்டுப் பொசுக்கப்பட்டு விடுகின்றன. இந்த மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளும் கிரீஸில் நடைபெற்றிருக்கின்றன. மற்றும், இப்பொழுது தொழில் வரி, வருமான வரியென்று செலுத்து கிறோம். இவையெல்லாம் கிரீஸில் செலுத்தப் பட்டு வந்திருக் கின்றன. பிற நாட்டுச் சரித்திரங்களில் இந்த மாதிரியான உதாரணங் களைக் காணலாமென்றாலும், கிரீஸில் இவை நமக்கு பஷ்ட மாகத் தெரிகின்றன.

கிரீஸின் சரித்திரத்தை எழுதுவது எவ்வளவு சிரமமான காரியம் என்பதைச் சரித்திராசிரியர்கள் பல இடங்களில் நன்கு எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நூலை எழுதுகிற போதுதான் இந்தச் சிரமம் தெரிகிறது. காலத்தின் தொடர்ச்சியை அனுசரித்துக் கொண்டு போனால் இடத்தின் தொடர்ச்சி விட்டுப் போகிறது; இடத்தின் தொடர்ச்சியை அனுசரித்துக் கொண்டு போனால் காலத்தின் தொடர்ச்சி விட்டுப் போகிறது. இரண்டையும் இணைத்து, கூடிய மட்டில் வாசகர்களுக்குச் சலிப்புத் தட்டாமலிருக்கும் வண்ணம் இந்த நூலை எழுத முயன்றிருக் கிறேன். இந்த என் முயற்சி எவ்வளவு தூரம் பயன் கொடுத்திருக்கிற தென்பதை வாசகர்கள்தான் கூற வேண்டும்.

இந்த நூலைப் படிக்கிறபோது, கூடவே இதனுடன் சேர்க்கப் பட்டிருக்கும் கிரீஸின் பூகோள படத்தை அடிக்கடி பார்த்துக் கொள்ளுமாறு வாசகர்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அப் பொழுதுதான் நிகழ்ச்சிகளை ஒருவாறு சுவைக்க முடியும்.

கிரேக்க பதங்களை உச்சரிக்கிற விஷயத்தில் அறிஞர்களுக்குள் ஒருமைப்பாடு இல்லை. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக உச்சரிக் கின்றனர். இந்த நூலில் பெரும்பாலோர் உச்சரிக்கின்ற முறையைக் கூடிய மட்டில் பின்பற்றியிருக்கின்றேன். ஆனால் இதுவே சரியென்று நான் சொல்லவில்லை. வாசகர்கள் விருப்பப்படி பெயர்களை உச்சரித்துக் கொள்ளலாம்.

இந்த நூலில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்கள் யாவும் கி.மு. விலேயே நடைபெற்றமையால், நூலின் இடையிடையே வரும் ஒவ்வொரு வருஷத்திற்கு முன்னரும் கி.மு. என்று குறிப்பிடவில்லை. கி.பி. என்று குறிப்பிடாத வருஷங்கள் யாவற்றையும் கி.மு. வருஷங்க ளென்றே கொள்க.

பிளேட்டோவின் அரசியலையும், அரிடாட்டலின் அரச நீதியையும், துஸிடிடீஸின் பெலொப்பொனேசிய யுத்த சரித்தி ரத்தையும் வாசகர்கள் சுவைத்துப் படிக்க வேண்டுமென்பதை மனத்தில் கொண்டு, இந்த நூலில் சில சில நபர்களைப் பற்றியும், சில சில நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். தவிர, கல்லூரி மாணாக்கர்களுக்குப் பயன்பட வேண்டுமென்ற நோக்கத்துடனும் இந்த நூலை எழுதியிருக்கிறேன்.

இன்றைய கிரீஸைப் பற்றி இந்த நூலில் எதுவும் சொல்லப் படவில்லை. அப்படிச் சொல்வது, எடுத்துக்கொண்ட விஷயத் திற்குப் புறம்பானதாயிருக்குமென்று கருதி விட்டு விட்டிருக்கிறேன். ஆயினும் வாசகர்களின் உபயோகத்திற்காக தற்போதைய கிரீஸைப் பற்றின சில விவரங்கள் இறுதியில் கொடுத்திருக்கிறேன்.

கடைசியில் ஒரு வாத்தை. இந்த நூலை எழுத நான் எடுத்துக் கொண்ட காலம் மிக அதிகம். இதற்கு நான் என்ன காரணங் கூறுவது? எனது அசதி, அறியாமையென்று இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். ஆனால் அஃது, இந்த நூலைப் படிக்க வேண்டுமென்று ஆவல் காட்டிய அன்பர்களுக்கு எப்படித் திருப்தியளிக்கும்?

எனது எழுத்துக்களைப் படிக்க வேண்டுமென்று ஆர்வங் காட்டிவரும் தமிழன்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது உளமார்ந்த நன்றி.

வெ. சாமிநாதன்

கிரேக்க நாகரிகமும் சரித்திரமும்


1. நன்றிக்குரிய நாகரிகம்

இன்றைய மேலை நாட்டு நாகரிகத்தின் ஆதிமூலம், புராதன கிரேக்க நாகரிகம். இன்றைய மேலைநாட்டு மொழிகள் பல வற்றிற்கும் ஆணிவேர், பூர்விகக் கிரேக்க மொழி. பழமையான இவ் விரண்டிற்கும் மேலை நாட்டார் என்றும் நன்றி செலுத்திக் கொண்டிருப்பர்.

ஏசுநாதர் அவதரிப்பதற்கு ஏறக்குறைய ஒன்றரை நூற்றாண்டு களுக்கு முந்தியே, கிரேக்க சாம்ராஜ்யம், ரோம ஏகாதிபத்தியத்தின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டது. அதனோடு அதன் தனிப்பெருவாழ்வும் முற்றுப்பெற்று விட்டது. ஆனால் அதனுடைய நாகரிகம் - கிரேக்க நாகரிகம் - அழிந்து படவில்லை. அழியவிட வில்லை ரோமர்கள். அதனைத் தங்களுடையதாக ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அதன் சிறப்பியல்புகளில் பெரிதும் ஈடுபட்டார்கள். “கிரீஸை, ரோம் வசப் படுத்திக் கொண்டதாயினும், கிரீஸின் கலைகளுக்கு ரோம் வசப் பட்டு விட்டது.” என்னும் கருத்துப்பட ஒரு ரோம கவிஞன் பாடி யிருக்கிறான்.

கிரேக்க நாகரிகத்தை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்ட ரோமர்கள், அதை மேலும் மேலும் விருத்தி செய்தார்கள். ரோம ராஜ்யத்தின் பிரஜைகளாகிவிட்ட கிரேக்கர்களும் இந்த அபிவிருத் திக்கும் துணையாயிருந்தார்கள். கிரேக்க நாகரிகம், ரோம நாகரிகம் என்ற பெயரால் வளர்ந்தது. கிறிஸ்து சகம் ஆரம்பித்துச் சுமார் ஐந்து நூற்றாண்டுகள் வரை இந்த ரோம நாகரிகம் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தது. இதற்குப் பிறகு ரோம ஏகாதிபத்தியம் சிதறுண்டு போயிற்று. அது போற்றி வளர்த்த நாகரிகமும் செல்வாக்கிழந்தது.

கி.பி. ஆறாவது நூற்றாண்டிலிருந்து பதினைந்தாவது நூற் றாண்டுகள் வரை ஐரோப்பா முழுமையிலும் ஒரே கலவரம். நாகரிக மற்ற ஒரு நிலைமை நிலவியிருந்ததென்றே சொல்ல வேண்டும். இந்தக் காலத்தை ‘இருளடர்ந்த யுகம்’ என்று சரித்திரக்காரர்கள் அழைக்கிறார்கள்.

பதினாறாவது நூற்றாண்டு பிறந்தது. ‘மறுமலர்ச்சி’ சகாப் தமும் பிறந்தது. இந்த மறுமலர்ச்சி, கிரேக்க, ரோம நாகரிகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. கிரேக்க, ரோம இதிகாசங் களிலும் காவியங்களிலும் அறிஞர்கள் சிரத்தை காட்டலானார்கள்; அவற்றிலிருந்து அநேக அரிய பொருள்களைக் கண்டெடுத்தார்கள்; புதிய நூல்களாக வழங்கினார்கள். ஜனங்களிடையே ஒரு புத்துணர்ச்சி ஏற்பட்டது; புதிய வாழ்வு வாழ வேண்டுமென்ற ஆவல் எல்லாம் சேர்ந்து புதியதொரு நாகரிகமாகப் - பரிணமித்தது. இதைத்தான் இப்பொழுது பொதுவாக மேலைநாட்டு நாகரிகம் என்று சொல்கிறோம்.

ஆகவே, மேலைநாட்டு நாகரிகமென்பது, பழமையினின்று வேறுபட்ட புதுமையன்று; பழமையின் தொடர்ச்சிதான். இன்றைய மேலை நாட்டு நாகரிகத்தை, கிரேக்க நாகரிகத்தின் குழந்தை யென்றே அறிஞர்கள் கூறுவார்கள். கிரேக்கர்கள் பெற்றெடுத்த நாகரிகக் குழந்தையை ரோமர்கள் போஷித்து ஐரோப்பாவுக்கு அளித்தார்கள். இதை வேறு விதமாகவும் சொல்லலாம். மேலை நாட்டு நாகரிகத்தின் தாய், கிரேக்க நாகரிகம்; செவிலித்தாய், ரோம நாகரிகம்.

பெற்றவரும் வளர்த்தவரும் நினைவு கூர்தற்குரியரன்றோ? இதனாலேயே, மேலைநாட்டுக் கல்வித் திட்டத்தில், கிரேக்க, ரோம சரித்திரங்கள் ஒரு முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கின்றன. பூர்வீகக் கிரேக்க மொழியும் ரோமர்களுடைய லத்தீன் மொழியும், இது காலை பேச்சு வழக்கில் இல்லையென்றாலும், அவற்றில் பயிற்சி பெற வேண்டு மென்ற விருப்பம் அறிஞர்களுக்கு இருந்து வருகிறது. இந்த விருப்பமும், கிரேக்க, ரோம நாகரிகங்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆர்வமும், இன்னும் எத்தனையோ நூற்றாண்டுகள் வரை மேனாட்டாரிடையே இருந்து வருமென்பது நிச்சயம். மேனாட்டார் மட்டுமென்ன, உலகத்திலுள்ள நாகரிக ஜாதியினர் அனைவருமே தங்கள் நாகரிகம் நலிந்து போகாமலிருக்க வும், தங்கள் கலாசாரங்கள் கறைப்பட்டுப் போகாமலிருக்கவும், கிரேக்க, ரோம நாகரிகங்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள முற்படுவர். புராதனமென்பது கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருக்கிற தென்றாலும், அது, நிகழ்காலத்திற்கு எத்தனையோ பாடங்களைப் போதித்துக் கொண்டிருக் கிறதல்லவா? எதிர் காலத்திற்கு வழி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறதல்லவா?

பெற்றவரும் வளர்த்தவரும் நினைவு கூர்வதற்குரிய ரென்றாலும், பெற்றவருக்கல்லவோ முதல் ஸ்தானம்? அந்த முறையை முன்னிட்டு, புராதன கிரீஸை, அந்த கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாற்றை இந்த நூலின் மூலம் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்க விரும்புகிறோம்.

புராதன கிரீஸ், மேலை நாட்டுக்கு என்னென்ன பொருள் களைத்தான் வழங்கியிருக்கிறது! பாஷை முதல் மெய்யறிவு வரை பலவற்றிற்கு இலக்கணம் வகுத்தவர்கள் கிரேக்கர்கள். உடலைப் பேணல், கடவுளைக் காண்டல், ஓவியம் வரைதல், காவியம் புனைதல், பாட்டுப் படித்தல், நாடகம் நடித்தல், கட்டடம் சமைத்தல், பிரசங்கம் செய்தல் ஆகிய இவை போன்ற பலவற்றிற்கும் வழிகாட்டியவர்கள் கிரேக்கர்கள். கணிதம், பூகோளம் முதலிய பல்வகைச் சாஸ்திரங் களைச் செய்தவர்கள் கிரேக்கர்கள். இப்பொழுது எத்தனை விதமான அரசியல் தத்துவங்கள் பேசப்படுகின்றனவோ அவை யாவும் கிரேக்கர்களால் சொல்லப்பட்டவையே. இவ்வளவென்ன, இப் பொழுது நாம் எழுதுகையில் காற்புள்ளி, அரைப்புள்ளி முதலியன இடுகின்றோம். அல்லது ‘பாரா’ பிரித்துப் போடுகிறோம். இவை யெல்லாம் கிரேக்கர்கள் கற்றுக் கொடுத்தவையே. சினிமா என்கிறோம், டெலிபோன் என்கிறோம். இவையெல்லாம் கிரேக்க வார்த்தைகளே. நீராவி இஞ்சினைக் கண்டுபிடித்தது ஜேம்ஸ் வாட் என்று ஆங் கிலேயர் பெருமைப்படலாம். ஆனால் கி.மு.முதல் நூற்றாண்டில், அதாவது ஜேம்ஸ் வாட்டுக்குச் சுமார் ஆயிரத்தெண்ணூறு வருஷங்களுக்கு முந்தி, ஹீரோன் (இவன் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டில் இருந்தானென்று சிலர் கூறுவர். எப்படியிருந்தபோதிலும், இவன் ஜேம்ஸ் வாட்டுக்கு ஆயிரத்தைந்நூறு வருஷங்களுக்கு முந்தியவனே.) என்ற ஒரு கிரேக்க அறிஞன், இந்த நீராவி இஞ்சினைக் கண்டு பிடித்திருக்கிறானென்று கிரேக்க சரித்திரம் கூறுகிறது. இப்படி இன்னும் எத்தனையோ. இவைகளைப் பற்றிப் போகப் போகத் தெரிந்து கொள்வோம்.

இன்னும் கிரேக்கர்கள், சிந்தனை உலகத்திற்கு அளித்திருக்கிற நன்கொடைகள் அனந்தம். பிரதியொரு மனிதனிடத்திலும் பிரதி பலிக்க வேண்டிய மேலான தன்மைகள் யாவை, அவைகளின் லட்சணம் என்ன என்பன போன்ற பல கடினமான விஷயங்களைப் பற்றி அவர்கள் கூறுகிறபோது நாம் வியப்படைகிறோம். நீதி, காதல், நட்பு, நிதானம், வீரம், சீலம், அழகு, அருள் இவை போன்ற நுணுக்க மான விஷயங்களை அவர்கள் எவ்வளவு சுலபமாகக் கையாண்டிருக் கிறார்கள்? இவைகளெல்லாம் அழியக் கூடியனவல்ல. சிந்தனை உலகத்திற்குச் சிதைவு ஏது? அவர்கள் கட்டிவைத்துப் போன கட்டடங்கள், அமுலுக்குக் கொண்டு வந்த சட்டங்கள், அன்றாட வாழ்க்கையில் உபயோகித்த பொருள்கள், இப்படிப்பட்டவை யெல்லாம் பூமாதேவியின் வயிற்றுக்குள் ஜீரணமாகிவிட்டன; அல்லது காலத்தினால் துருப்பட்டுப் போயின. ஆனால் அவர்கள் ஏற்றிவைத்த நீதிநெறி விளக்கம் என்றும் பிரகாசித்துக் கொண்டி ருக்கும்; அவர்கள் கூறிப் போந்த மூதுரைகள் மானிட ஜாதியின் இருதயத்தில் நிலையான இடம் பெற்றிருக்கும். அழியாதன வற்றை அளித்தவரை, அவர் எந்நாட்டவராயிருந்தாலும் எக்காலத் தவராயி ருந்தாலும், அறிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமல்லவா?

மற்றும் கிரேக்க சரித்திரம், அரச வமிசாவளிகளின் வரிசைக் கிரமமான தொகுப்பன்று; போராட்டங்களின் அட்டவணையு மன்று. அங்கு அரசர்கள் ஆளாமலில்லை; போராட்டங்கள் நடைபெறாமலில்லை. ஆனால் அவைகளைக் காட்டிலும் முக்கிய மான நிகழ்ச்சிகள் பல அங்கு நடைபெற்றிருக்கின்றன; மேலான மனிதர்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். எண்ணப் புரட்சிகளென்ன, அரசியல் பரிசோதனைகளென்ன, இவையெல்லாம் அங்கு நடை பெற்றிருக்கின்றன. இவைகளினால் கிரேக்க நாகரிகம், சரித்திர மாணாக்கர்களுக்கு மட்டுமல்ல, பிற துறைகளில் பரிச்சயமுடைய வர்களுக்கும் நல்வழி காட்டுவதாயிருக்கிறது.

கிரேக்கர்களுக்கு எப்பொழுதுமே கதையில் வெகு பிரியம். நீதியைப் போதிப்பதாயிருந்தாலுஞ் சரி, சரித்திர சம்பவங்களுக்குக் காரணங் கூறுவ தாயிருந்தாலுஞ் சரி, கதை மூலமாகவே விளக்கு வார்கள். ஒலிம்பிய விளையாட்டு எப்படி ஆரம்பமாயிற்று? அதற்கு ஒரு கதை. கிரீஸுக்கு ஹெல்லாஸ் என்ற பெயர் ஏன் வந்தது? அதற்கு ஒரு கதை. இப்படி எல்லா வற்றிற்குமே கதைகள் சொல்லி இளைஞர்களின் அறிவைக் கூர்மைப்படுத்து வதோடு மனத்தையும் பண்படுத்திக் கொடுப்பார்கள். இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னே தான் இப்படிக் கதைகள் சொல்லிக் கொண்டி ருந்தார்களென்று நினைக்க வேண்டாம். இப்பொழுது கூட, கிரீஸின் கிராமாந்தரங்களில் சென்று பார்ப்பீர்களானால், வயதான வர்கள் தக்ளி அல்லது கைராட்டினத்தில் நூற்றுக் கொண்டோ, தறியில் நெசவு வேலை செய்து கொண்டோ, தங்களைச் சுற்றி உட்கார்ந்திருக்கும் சிறுவர் சிறுமியர்களுக்குக் கதைகள் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்கலாம். இப்படியே நடைப் பிரயாணத் தின் போதும் கதைகள் சொல்லிக்கொண்டே வழி நடப்பார்கள். வீட்டிலிருந்து வயல்களுக்குச் செல்கிறபோதும், அப்படியே வயல் களிலிருந்து வீட்டுக்கு வருகிறபோதும், பாட்டுப் படிப்பார்கள். அல்லது கதை சொல்லக் கேட்பார்கள்; அல்லது தக்ளியில் நூற்பார்கள். கிரேக்க சரித்திரம் ஒரு தொடர்கதை போன்றது. அதைப் படிக்கத் தொடங்கி விட்டால், மேலும் மேலும் படிக்க வேண்டும், விஷயங்களை அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் உண்டாகுமே தவிர சிறிது கூட சலிப்பு ஏற்படாது.

இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, புராதன கிரேக்கர்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகள், அனுஷ்டித்து வந்த பழக்க வழக் கங்கள் முதலியவைகளைப் பற்றிப் படிக்கிறபோது அவர்களெல் லோரும் நமது மூதாதையர்களிடமிருந்து பிரிந்துசென்ற ஒரு கிளையினர்தானோ என்று நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது. நமது பாரத நாட்டுப் பண்புகள் பலவும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் பிரதிபலிப்பதைக் காண்கிறோம். அவர்களை அறிய அறிய, அவர் களிடத்தில் நம்மையறியாத ஒரு வாஞ்சை உண்டாகிறது. அவர்கள், வாழ்க்கையில் அனுபவித்த சுகதுக்கங்கள், யுத்தங்களில் அடைந்த வெற்றி தோல்விகள் ஆகிய யாவும் நமது இதயத்தைத் தொட்டு விடுகின்றன. அப்படியானால், அவர்கள் நமக்கு மிகவும் நெருங்கி யவர்கள் என்பது நன்கு புலனாகின்றதல்லவா? ஆதலின் அவர்களைச் சந்திக்கச் செல்வோம், வாரீர் வாசகர்களே!

முதலில் ஒரு விஷயம். கிரீஸ் என்பதும் கிரேக்கர்கள் என்பதும் ஆதிகாலத்திலிருந்து வந்த பெயர்களல்ல; ரோமர்கள் இட்ட பெயர். கிரீஸைச் சேர்ந்த யூபியா என்ற பிரதேசத்திலிருந்து, கிறிஸ்து சகத் திற்குச் சுமார் ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தி, கிரையீ என்றொரு ஜாதியார், இத்தாலியின் மேற்குப் பக்கத்திலுள்ள நேப்பிள்ஸுக்குச் சமீபத்தில் சென்று குடியேறினர். இவர்களைக் கிரேக்கி என்ற ழைத்தார்கள் ரோமர்கள். இதற்குப் பிறகு, இவர்கள் எந்தப் பிரதேசத்திலிருந்து வந்தார்களோ அந்தப் பிரதேசம் பூராவும் கிரீஸ் என்று அழைக்கப்படலாயிற்று; அங்கு வசித்த அனைவரும் பொது வாகக் கிரேக்கர்கள் என்று அழைக்கப்படலாயினர்.

இதற்கு முந்தி கிரீஸுக்கு ஹெல்லாஸ் என்ற பெயர்தான் இருந்து வந்தது. இந்தப் பெயர் எப்படி வந்தது என்று கேட்கி றீர்களா? இதற்குக் கிரேக்கர்கள் ஒரு கதை சொல்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் (கிறிஸ்து சகத்திற்குப் பதினைந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தி இந்தக் காலத்தை வரையறுக்கின்றனர் சிலர்.) உலகத்தில் அக்கிரமம் அதிகரித்து விட்டது. இதைக் கடவுளால் சகிக்க முடிய வில்லை. ஒரு பெரிய பிரளயத்தை உண்டு பண்ணினார். அதில் எல்லா ஜனங்களும் மடிந்து போனார்கள். இருவர் மட்டும் உயிர் தப்பினர். அவர்கள் பெயர் ட்யூக்கேலியான், பிர்ரா என்பது. இருவரும் சதிபதிகள். இவர்களுக்கு ஹெல்லென் என்ற ஒரு மகன் பிறந்தான். இவன் வழி வந்தவர்கள் அனைவரும் ஹெல்லேனீயர்கள் என்று அழைக்கப்படலாயினர்; இவர்கள் வசித்த பிரதேசம் ஹெல்லாஸ் என்று அழைக்கப்பட்டது.

ஹெல்லெனுக்கு இயோலஸ், டோரஸ் என்ற இரண்டு பிள்ளைகளும், ஐயோன், அக்கீயஸ் என்ற இரண்டு பேரப் பிள்ளைகளும் இருந்தார்கள். இவர்களின் சந்ததியினர்தான், கிரேக்கர்களுக்குள்ளே நான்கு பிரிவினராயுள்ள, இயோலியர், டோரியர், ஐயோனியர், அக்கீயர் ஆகியோர். இந்த நான்கு பிரிவு களுக்குள் வராத மற்றவர் அனைவரையும் அந்நியர் என்றே அழைத்து வந்தார்கள் கிரேக்கர்கள்; அப்படியே நடத்தியும் வந்தார்கள்.

2. சரித்திரச் சான்றுகள்

தீவுகளென்ன, தீபகற்பங்களென்ன, இவை பலவும் சேர்ந்த ஒரு சேர்க்கையே கிரீஸ். அது போலவே, தனித்தனி ராஜ்யங்களின் வாழ்வு தேய்வுகளென்ன, அரசியல் அமைப்புகளென்ன, வேறு வேறு இனத்தவரின் உறவு பகைகளென்ன, இவர்கள் பொதுவாக நாகரிகக் களஞ்சியத்திற்குச் சேர்த்து வைத்துப் போன பொருள்களென்ன, இவை பலவும் அடங்கிய ஒரு தொகுப்பே கிரேக்க சரித்திரம். இதனாலேயே, கிரேக்க சரித்திரத்தைச் சொல்கிற போது, எதை மையமாக வைத்துக் கொண்டு துவங்குவது, எந்த முனையிலிருந்து ஆரம்பிப்பது என்பன போன்ற பிரச்னைகள் தோன்றிவிடுகின்றன. “கிரேக்க சரித்திரத்தைச் சொல்ல முற்படும் ஓர் ஆசிரியன், தனித் தனியாகப் பிரிந்திருக்கும் கிரீஸின் பல உறுப்புக்களை ஒன்றாக இணைத்து, ஒரே மாதிரியாகவும், தொடர்ச்சியுள்ள கதையாகவும் சொல்ல வேண்டிய சோர்வுதரும் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டியவ னாயிருக்கிறான்” என்று ஓர் ஆசிரியன் கூறுகிறான்.

ஒரு நாட்டின் புராதன சரித்திரத்தை அறிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், அதற்கு முக்கிய கருவிகளாயுள்ளவை இரண்டு. ஒன்று, அந்த நாட்டில் மண்ணில் புதைந்து கிடக்கும் பழைய சின்னங்கள்; மற்றொன்று, அந்த நாட்டில் வழங்கி வந்த பண்டைய இலக்கியங்கள். கிரீஸைப் பொறுத்தமட்டில் இவை நிறையக் கிடைத்திருக்கின்றன. அதன் புராதனத்தைப் பற்றி இன்னும் அதிகமாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆவல், ஆராய்ச்சி யாளர்களிடையே அதிகரித்துக் கொண்டுவருகிறது; அவர்கள், பூமியைக் குடைந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இங்ஙனமே, அறிஞர்கள், பழைய கிரேக்க காவியங்களில் இலை மறைவு காய் மறைவாக இருக்கும் சரித்திர உண்மைகளைக் கண்டுபிடிப்பதில் கருத்தைச் செலுத்திக் கொண்டு வருகின்றார்கள். கிரேக்க மகா காவியங்களில் முக்கியமான சம்பவங்கள் பல ட்ராய் என்ற நகரத்தில் நடைபெற்றன. இந்த ட்ராய் நகரம், ஒன்பது தடவை தோன்றி மறைந்திருக்க வேண்டுமென்று புராதன சின்னங்களின் பரி சோதகர்கள் இப்பொழுது கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அதாவது, ஒன்றன் மேலொன்றாக உள்ள ஒன்பது நகரங்களின் அடையாளங் கள் இங்கு இருக்கின்றன. (ஒன்பதாவது தடவை தலையெடுத்த ட்ராய் நகரம், ரோமர்களால் கட்டப்பெற்றது. இதற்குப் புதிய ட்ராய் என்று அவர்கள் பெயர் கொடுத்தார்கள். கி. பி. ஐந்தாவது நூற்றாண்டில் இந்தப் புதிய ட்ராய் அழிந்து போயிற்று. இந்த ஒன்பதுநகரங்களின் மொத்த வாழ்வு ஏறக்குறைய மூவாயிரத்தைந் நூறு வருஷம்). இவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு காலத்தில் பிரபலமாக இருந்து பின்னர் ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் அழிந்து போயிருக்க வேண்டுமென்பது இவர்கள் கருத்து. இன்னும் இவர்கள், முதலாவதாய் ட்ராய் நகரம் கி.மு. முப்பதாவது நூற்றாண்டுக்கு முன்னரேயே ஒரு சிறு கிராமமாக இருந்திருக்க வேண்டுமென்றும், இலியத்தில் கூறப்பட்டிருக்கிற சம்பவங்கள் கி. மு. பன்னிரண்டாவது நூற்றாண்டில் பிரசித்தமாக இருந்த ஆறாவது ட்ராய் நகரத்தில் நடைபெற்றிருக்க வேண்டுமென்றும் நிர்ணயித்திருக்கிறார்கள்.

இங்ஙனமே இலியத், ஒடிஸ்ஸே என்ற ஆதி காவியங்கள், தனியொரு மனிதனால் இயற்றப்பட்டவையல்லவென்றும், அவ்வக் காலத்தில் பலரால் பாடப்பெற்று வந்த பல நாடோடிப் பாடல் களின் தொகுப்பே இவையென்றும், இந்தத் தொகுப்பு வேலையைச் செய்தவர்தான் ஹோமர் என்ற மகாகவியே தவிர, இவனே மூல ஆசிரியனல்லவென்றும் இப்பொழுது அறிஞர்கள் அபிப்பிராயப் பட்டிருக்கிறார்கள்; மேற்சொன்ன இரண்டு காவியங்கள்தான், ஆதி கிரேக்கர்களைப் பற்றியும் அவர்களுடைய நாகரிக வாழ்க்கையைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்வதற்கு ஆதாரங்களாயிருக்கின்றன வென்ற முடிவுக்கும் வந்திருக்கிறார்கள்.

எனவே, முற்கூறிய இரண்டு கருவிகளைக் கொண்டு, அதாவது புராதன சின்னங்கள், புராதன காவியங்கள் ஆகிய இவற்றைக் கொண்டு கிரீஸின் ஆரம்ப சரித்திரத்தை ஒருவாறு நிர்மாணஞ் செய்ய முயல்வோம்.

கிரீஸின் சரித்திரம் கி.மு. பதின்மூன்றாவது நூற்றாண்டி லிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. இங்கிருந்து துவங்குவதுதான் அறிஞர் களுடைய சம்பிரதாயமாக இருந்து வருகிறது. இந்தப் பதின் மூன்றாவது நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து பன்னிரண்டாவது நூற்றாண்டு இறுதி வரையுள்ள காலத்தை, அதாவது கி.மு. 1300-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 1100-ஆம் வருஷம் வரையுள்ள இருநூறு வருஷ காலத்தை ‘வீர யுகம்’ என்று சொல்வர். இந்த யுகத்தில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள்தான், பெரும்பாலும், கிரீஸின் புராதன நாடோடிப் பாடல்களின் பொருள்களாயமைந்திருக்கின்றன. இந்த நாடோடிப் பாடல்களைப் பற்றி வாசகர்களுக்குச் சில வார்த்தைகள் சொல்ல வேண்டியது அவசியமாயிருக்கிறது.

முற்காலக் கிரீஸில், ஊர் ஊராகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த பாடகர் பலர் இருந்தனர். எந்த நாட்டிலும் இத்தகைய ஒரு கூட்டத்தார் இருந்தனரென்று தெரிகிறது. தமிழ்நாட்டிலும் பாணர் என்ற ஒரு வகையினர் இருந்திருக்கின்றனரல்லவா? கிரீஸிலிருந்த இந்த நாடோடிப் பாடகர்கள், இனிய குரலுடன் கற்பனைத் திறனும் வாக்கு வன்மையுமுடையவர்களாயிருந்தார்கள். அரசவைகளிலும் பொதுஜனங்களிடத்திலும் இவர்களுக்கு நல்ல செல்வாக்கு இருந்தது. போர் நடைபெறுகிற காலங்களில் இவர்கள் போர்க் களத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதுண்டு. போர் செய்து களைத்துப் போயிருக்கிற வீரர்களுக்கு, தினந்தோறும் மாலை நேரத்தில் பாட்டுப்பாடியும் கதைகள் சொல்லியும் உற்சாக மூட்டுவது இவர்கள் வழக்கம்.

இவர்கள் பாடி வந்த பாடல்களும் சொல்லிவந்த கதைகளும், பெரும்பாலும் எல்லோராலும் மதிக்கப்பட்ட ஒரு தலைவனைப் பற்றியனவாகவோ, வீர புருஷனைப் பற்றியனவாகவோ இருந்தன. ஏறக்குறைய ஒரே அடிப்படையைக் கொண்டிருந்த இந்தப் பாடல்களும், கதைகளும், இடம், பொருள், ஏவலை முன்னிட்டும், பாடுகின்றவர்களுடைய திறமையை யொட்டியும் நாளாவட்டத்தில் சில சில மாற்றங்களை யடைந்தன. இது சகஜந்தானே? தவிர இவை தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்பட்டு கேட்கப்பட்டும் வந்தன. பிற்காலத்தில்தான் இவை எழுத்துருவம் பெற்றன. இங்ஙனம் வாய்மொழியாக வந்த காரணத்தினாலும் சில சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. இவையனைத்தையும் கோர்வையாகத் தொகுத்து இரண்டு காவியங்களாக உருவம் பெறச் செய்தவனே ஹோமர் என்பர். இதனைப் பின்னரும் சந்திப்போம்.

பழைய குடிகள்


1. அக்கீயர்

உத்தேசமாக கி. மு. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் கிரேக்க மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்த ஒரு கூட்டத்தார், வடக்கேயுள்ள தெஸ்ஸாலி (இன்றைய கிரீஸின் வடகிழக்கு மாகாணமாயிருக்கிறது. இதன் தலைநகரம்: லாரிஸ்ஸா முக்கியத் துறைமுகப்பட்டினம்: வோலோஸ்) என்ற பிரதேசத்தி லிருந்து, தென் பகுதியிலுள்ள பெலோப்பொனேசிய (சின்ன ஆசியாவின் தற் போதைய துருக்கியின் அனட்டோலியா மாகாணம்) வடமேற்குப் பகுதி முற்காலத்தில் பிரிஜியா என்று அழைக்கப்பட்டது. இதற்கு டாண்ட்டலஸ் என்ற ஓர் அரசன் இருந்தான். இவனுக்கு பெலோப்ஸ் என்ற ஒரு குமாரன். இவன் தன் தகப்பனால் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டு, இப்பொழுதைய பெலொப்பொனே சியாவின் மேற்குப் பகுதியிலுள்ள எலிஸ் என்ற பிரதேசத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான். இப்படி வந்து சேர்ந்தது உத்தேசமாக கி.மு.1283-ஆம் வருஷமென்பர். இவன் மேற்படி எலிஸ் பிரதேசத்தின் அரசனுடைய மகளை விவாகஞ் செய்துகொண்டு, அதன் அரசனானான். இவனும், இவன் சந்ததி யாரும் ஆண்ட பிரதேசம், நாளாவட்டத்தில் பெலொப் பொனேசியா என்று அழைக்கப் பெற்றது. (கி. பி. பன்னிரண்டாவது நூற்றாண்டி லிருந்து இது, மொரீயா என்றும் அழைக்கப்பட்டு வருகிறது. தீப கற்பகத்தில் வந்து குடியேறினர். இவர்கள் பொதுவாகக் கிரேக்கர்கள் என்றே அழைக்கப்பட்டார்கள். ஆனால், இவர்கள், கிரேக்கர்களுள் ஒரு பிரிவினராகிய அக்கீயர்கள். இதனால் இவர்கள் குடியேறிய பிரதேசம், (பின்னர் கிரீஸ் முழுவதும்) அக்கீயா என்று சிறிது காலம் வரை அழைக்கப் பெற்றது.

தெஸ்ஸாவியிலிருந்து புறப்பட்ட அக்கீயர்கள், ஒரே காலத்தில் ஒரே கூட்டமாகப் புறப்படவில்லை. சிறுசிறு தொகுதியினராக இவர்கள் புறப்பட்டு, பெலொப்பொனேசியாவுக்கு வந்து ஸ்திரமாக வசிக்க ஆரம்பித்ததற்கு ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டுகள் - கி.மு. பதினான்காவது, பதின்மூன்றாவது நூற்றாண்டுகள் - பிடித்திருக்க வேண்டுமென்று ஊகிக்கப்படுகிறது.

அக்கீயர்கள் வருகைக்கு முன்பு, பெலொப்பொனேசியா, நாகரிக சூன்யமாயிருக்கவில்லை. இங்கு பெலாஸ்ஜியர் என்னும் ஜாதியினர், அழகான நகரங்கள் அமைத்துக்கொண்டு அவற்றில் அமைதியாக வாழ்ந்து கொண்டிருந் தார்கள். அவர்களிடையே நிலவி வந்த நாகரிகம், கிரீஸுக்குத் தெற்கேயுள்ள கிரீட் என்ற தீவில் கி.மு. இரண்டாயிரத்தைந்நூறு வருஷங்களுக்கு முந்திய காலத்தி லிருந்து நிலவி வந்த நாகரிகத்தையொட்டியதாயிருந்ததென்றும், இந்த கிரீட் நாகரிகம், கீழை நாட்டு நாகரிகத்தின் வழித் தோன்றலே யென்றும் அறிஞர் சிலர் கருதுகின்றனர். இவை எப்படி வேண்டு மானாலும் இருக்கட்டும், பெலாஸ்ஜியர்கள் வாழ்ந்து வந்த நகரங்கள், கட்டிவைத்த கோட்டை கொத்தளங்கள் முதலியவை, இப் பொழுதும் சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு வியப்பை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவர்கள் கட்டிய நகரங்கள் பல வற்றுள் குறிப்பிடத் தக்கது மைஸீனி என்பது. பெர்ஸூஸ் என்ற ஓர் அரசன் கி.மு.1457-ஆம் வருஷம் இதனை நிர்மாணஞ் செய்தா னென்பர். “அழகாகக்கட்டப் பெற்றதும், அகன்ற வீதிகள் கொண்டதும், அதிகமான தங்கத்தையுடையதுமான நகரம்” என்று இதனை வருணிக்கிறான். பிற்காலத்தில் ஹோமர், தனது காவியங் களில், இந்த நகரத்தைப் பற்றி மட்டுமல்ல, பெலாஸ்ஜியர்களைப் பற்றிய ருசிகரமான வரலாறுகள் பலவும் இவனுடைய காவியங் களில் காணக்கிடைக் கின்றன. மைஸீனியர்களென்றும், (இவர்கள், பெலாஸ்ஜியர்களினின்று வேறுபட்டவர்களல்லர். மைஸீனிய நாகரிகமென்றும், தனியாகப் பிரித்துச் சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு இந்த மைஸீனி நகரம் பிரபலமடைந்திருந்தது.

குடியேறிய அக்கீயர்கள், தங்களை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்வ தற்காக பெலாஸ்ஜிய - மைஸீனியர்கள்மீது போர் தொடுத்தார்க ளென்றோ அல்லது அவர்கள் விஷயத்தில் கடுமையாக நடந்து கொண்டார்களென்றோ சொல்ல முடியாது. சமாதான முறை யிலேயே, தங்களுடைய பாஷை, மதம், கலாசாரம் ஆகியவைகளைக் கொண்டு புகுத்தி, மேற்படி பூர்வ குடிகளைத் தங்களுக்கு ஆட் படுத்திக் கொண்டார்கள். ஏறக்குறைய கி.மு. 1250-ஆம் வருஷம் இவர்கள் ஆளுஞ் சாதியினரானார்கள். இங்ஙனம் இவர்கள், தங்களுடைய பாஷை முதலிய வற்றைக் கொண்டு புகுத்தினார்க ளென்று சொன்னாலும், பெலாஸ்ஜிய - மைஸீனியர்களிடமிருந்து இவர்கள் கற்றுக்கொண்டதும் பெற்றுக்கொண்டதும் அதிகம்; காலக்கிராமத்தில் அக்கீயர்கள் வேறு, பெலாஸ்ஜிய - மைஸீனி யர்கள் வேறு என்று சொல்ல முடியாதபடி ஒரே இனத்தினராகி- கிரேக்கர்களாகி விட்டார்கள். இந்த ஐக்கியத்திலிருந்தே கிரேக்க நாகரிகம் ஆரம்பமாயிற்று. இதனாலேயே கிரேக்க சரித்திரத்தை இங்கிருந்து - கி.மு. பதின்மூன்றாவது நூற்றாண்டின் இடைக்காலத் திலிருந்து - துவக்குகிறார்கள் அறிஞர்கள். ஆதி கிரேக்கர்க ளென்றாலும், வீரயுக கிரேக்கர்களென்றாலும், பெலாஸ்ஜிய மைஸீனியர்களோடு கலப்புக் கொண்டுவிட்ட இந்த அக்கீயர் களையே குறிக்கும்.

இந்த அக்கீயர்களுடைய வாழ்க்கை எப்படி நடைபெற்று வந்ததென்பதைச் சிறிது கவனிப்போம். விவசாயம், இவர்களுடைய முக்கிய ஜீவனோபாயமாக இருந்தது. கால்நடைகளைப் போற்றி வளர்த்தார்கள். ஒருவனுடைய ஆஸ்தியை மதிப்பிடுகிற போது இத்தனை ஆடுகள், இத்தனை பசுக்கள், இத்தனை குதிரைகள் என்று தான் கணக்கிட்டுச் சொல்வார்கள். எருதுகளும், கோவேறு கழுதை களும், உழுதொழிலுக்கு உபயோகப்பட்டன. கோதுமை, நெல் முதலிய தானிய வகைகள் ஏராளமாக உற்பத்தியாயின. இவையும், இறைச்சி, மீன் முதலியவைகளும் உணவுப் பொருள்களாயிருந்தன. சர்க்கரைக்குப் பதில் தேனை உபயோகித்தார்கள்; ஒரு வகை மதுவையும் அவ்வப்பொழுது உட்கொண்டார்கள்.

குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் ஏக குடும்பங்களாகவே இருந்தன. இப்படியே நிலங்கள், குடும்பச் சொத்தாகவே இருந்தன. குடும்பத் தின் தலைவன் இவற்றை நிருவாகஞ் செய்து வந்தான். ஆனால் இவனுக்கு, நிலங்களை கிரயம் செய்யும் உரிமை கிடையாது. சமுதாயப் பொது என்று சொல்லி, சில இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டி ருந்தன. இவை, கால்நடைகளின் மேய்ச்சல் தரைகளாக உபயோ கிக்கப்பட்டன.

அக்கீயர்கள், குடும்ப வாழ்க்கைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத் தார்கள். ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒவ்வொரு சிறு ராஜ்யம் போலவே நிருவாகம் செய்யப்பட்டு வந்தது. ஆனால் இந்த ராஜ்யத்தில் காதல் மணம் வீசியது; அச்சங் காரணமாகவல்லாமல் அன்பு காரணமாகப் பெரியவர்களுக்குச் சிறியவர்கள் கட்டுப்பட்டு நடந்தார்கள். பெண்களுக்கு அதிக மரியாதைச் செலுத்தப்பட்டு வந்தது. அவர்கள், குடும்ப விவகாரங்களிலாகட்டும் மற்றச் சமுதாயப் பொது விவகாரங் களிலாகட்டும் ஆண்களுக்குச் சமதையாக நடத்தப்பட்டார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய தனிமைக்கோ, பெண்மைக்கோ பங்கம் ஏற்படக் கூடாதென்பதில் ஆண்கள் மிகவும் கண்டிப்பாயிருந் தார்கள். வீடுகளில் பெண்கள் புழங்குவதற் கென்று தனியான இடங்கள் இருந்தன. அறுவடை செய்து வரும் தானியங்களைச் சுத்தப்படுத்தி வீட்டில் உரிய இடங்களில் சேர்ப்பித்தல், நூற்றல், நெய்தல், குழந்தைகளைப் பராமரித்தல் முதலிய வேலைகளைப் பெண்கள் கண்ணுங் கருத்துமாகச் செய்து வந்தார்கள். ஆனால் சமையல் வேலையில் அவர்கள் அதிகமாக ஈடுபடவில்லை. இந்த வேலையைப் பெரும்பாலும் ஆண்களே செய்து வந்தார்களென்று தெரிகிறது.

அக்கீயர்களின் விருந்தோம்பும் முறை மிகவும் வியக்கத்தக்கது. முன்பின் தெரியாதவர் யாராயினுஞ் சரி, வீடேறி வந்துவிட்டால், அவர்களுக்குச் சகல உபசாரங்களும் செய்து, போதுமென்ற மட்டும் உணவு அளிப்பார்கள். அவர்கள் ஊரென்ன, பேரென்ன முதலிய வற்றை அவர்களாகச் சொன்னாலொழிய, விசாரிக்க மாட்டார்கள். பரம விரோதியாகட்டும், அவன், ஒலிவ மரத்து இலைக்கொத் தொன்றைக் கையிலே வைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் வந்து விட்டாலும் சரி, அல்லது நேரே சமையல் கட்டுக்குச் சென்று அங்குள்ள அடுப்பின் முன்னர் மண்டியிட்டுப் பணிந்துவிட்டாலும் சரி, அவனை ஆதரித்து உண்ண உணவும், இருக்க இடமும் கொடுப்பார்கள். அவனுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் நேரிடாதபடி பார்த்துக் கொள்வார்கள். பொதுவாக உபசரணை செய்கிற விஷயத்தில், நண்பரென்றும் அந்நியரென்றும் வேற்றுமை பாராட்ட மாட்டார்கள். அதிலும் வயதான பெரியவர்கள் வந்துவிட்டால், கேட்கவேண்டி யதே யில்லை; அவர்களை, எழுந்து நின்று வரவேற்று, உபசரணைகள் பலவும் புரிவார்கள்.

குடும்பத்தில் பெண் பிறந்துவிட்டால், ‘இந்தப் பெண், எத்தனை ஆடுமாடுகளைக் கொண்டு தரப்போகிறதோ’ என்று பெரியவர்கள் பேசுவார்கள். ஏனென்றால், ஒரு பெண்ணை விவாகஞ் செய்துகொள்ள விரும்புகிறவன், அந்தப் பெண்ணின் தகப்ப னாருக்கு, இத்தனை ஆடுமாடுகளைக் கொடுக்க வேண்டுமென்ற ஒரு நியதி இருந்தது. எத்தனை ஆடுமாடுகள் என்பது, அந்தப் பெண்ணின் அழகு, தகப்பனின் அந்தஸ்து இவைகளைப் பொறுத்திருந்தது. இப்படிப் பெண்ணின் தகப்பன், மணமகனிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டாலும், அவன் பெண்ணுக்குச் சீதனம் கொடுக்க வேண்டு மென்றிருந்தது. இந்தச் சீதனம் எந்த வகையில் கொடுக்கப்பட்ட தென்பது தெரியவில்லை. ஆனால் விவாகம் கூடியமட்டில் உறவினர் களுக்குள்ளேயே நடைபெற்றதாகத் தெரிகிறது. சடங்கு முறை யிலேயே விவாகம் நடைபெற்றது. விவாகத்தின் போது விருந்துக ளென்ன, களியாட்டங்களென்ன, ஒருவரையொருவர் பரிகாசஞ் செய்து கொள்ளுதலென்ன, இவையெல்லாம் இருந்தன. தீவட்டி வெளிச்சத்திற்கிடையே மணமகளை ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்வார்கள். ஊர்வலத்திற்கு முன்னே வாத்தியங்கள் ஒலிக்கும்; நாட்டியங்கள் நடைபெறும்.

அக்கீயர்களுக்கு, எழுத்து, படிப்பு ஆகிய ஒன்றும் தெரியாது. அவர்கள் காலத்தில் இவை இல்லவும் இல்லை. தெரிந்துகொள்ள வேண்டியனவற்றை யெல்லாம் வாய்மொழி மூலமாகவே ஒருவரி டமிருந்து மற்றொருவர் கற்றுக்கொண்டனர். தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதென்ன? தந்தை செய்தபடி மகன் செய்து வந்தான். தாய் செய்தபடி மகள் செய்து வந்தாள். மகன், கால்நடைகளை மேய்க்கவும், நிலத்தில் உழுது பயிரிடவும், ஆயுதங்களை லாவகமாக உபயோகிக்கவும் கற்றுக் கொண்டான். மகள், நூற்கவும், நெய்யவும், வீட்டு வேலைகளைக் கவனிக்கவும் கற்றுக்கொண்டாள். வாழ்க்கைக்கு வேண்டியது இவ்வளவுதானே கணக்கா? கால் நடைகளை எண்ணத் தெரிந்தால் போதும். சரித்திரமா? அதுதான் நாடோடிப் பாடல் களிலும், பெரியோர் சொல்லும் கதைகளிலும் இருக்கின்றதே? பூமி, சமதரையாக இருக்கிறது, இதைச் சுற்றி சமுத்திரம் இருக்கிறது என்கிற அளவுக்குத்தான் இவர்களுடைய பூகோள அறிவு இருந்தது.

அக்கீயச் சிறுவர் சிறுமியர்கள், நாட்டியமாட நன்கு பயின்றி ருந்தார்கள். சில சமயங்களில் நாட்டியமாடிக்கொண்டே பந்தடிப் பார்கள். மற்றும் அக்கீயச் சிறுவர்களுக்கு, ஓடுதல், தாண்டுதல், குதித்தல், மல்யுத்தம், முஷ்டியுத்தம் முதலிய பலவகை விளையாட்டு களும் நன்கு தெரிந்திருந்தன. இந்த விளையாட்டுகளில் அடிக்கடி போட்டிகளும் நடைபெற்றன. அக்கீய சமுதாயத்தில், தச்சரென்றும் கொற்றரென்றும் இப்படிப் பலவகைத் தொழிலாளர்கள் இருந் தார்கள். இவர்கள் தங்கள்ஆயுதங்களுடன், யாருக்கு எந்தப் பொருள் தேவைப்படுகிறதோ அந்தப் பொருளை அவர்களுடைய வீட்டுக்குச் சென்று செய்து கொடுத்து வந்தார்கள். பெருவாரியான முறையில் பொருள்கள் தயாரிக்க இவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வில்லை; அல்லது விரும்பவில்லை. யாருக்கு என்ன தேவையோ அதைச் செய்து கொடுப்பதிலேயே இவர்கள் திருப்தி யடைந்தார்கள். இதனால் தொழில் போட்டி, வியாபாரப் போட்டி முதலிய எதுவும் அக்கீய சமுதாயத்தில் இடம் பெறவில்லை.

இங்ஙனம் பலவகைத் தொழிலாளர்கள் இருந்த போதிலும், சமுதாயத்திலுள்ள மற்றவர்களுக்கும் ஏதோ ஒருவித தொழில் தெரிந்திருந்தது. சுயமாகத் தொழில் செய்வதை யாரும் கௌரவக் குறைவாகக் கருதவில்லை. கூடியமட்டில், தங்களுடைய சாதாரணத் தேவைகளைத் தாங்களே பூர்த்தி செய்து கொள்ள வேண்டுமென்று ஒவ்வொருவரும் விரும்பினர். அரசர் சிலர், தாங்கள் அமர்ந்து கொள்ளும் நாற்காலி, உபயோகிக்கும் மிதியடி இப்படிப்பட்ட வைகளைத் தாங்களே செய்து கொண்டார்களென்று அறிகிறோம்.

அக்கீயர்களுக்கு இரும்பு ஓர் அபூர்வ வஸ்து. வெண்கலத் தைத்தான் அதிகமாக உபயோகித்தார்கள். தங்கம், வெள்ளி முதலிய உலோகங்கள், பூமியின்கீழ் ஏராளமாகக் கிடந்த போதிலும், அவற்றைத் தோண்டி எடுக்கவில்லை; எடுக்கத் தெரியவுமில்லை இவர்களுக்கு. அதற்குப் பதிலாக அவற்றை வெளிநாடுகளிலிருந்து வரவழைத்துக் கொண்டு உபயோகித்தார்கள். இவர்கள் உபயோகித்த தங்கத்தினாலாய பொருள்கள் பல, இப்பொழுது கண்டுபிடிக்கப் பட்டிருக்கின்றன. இவர்களுடைய யுத்தக் கருவிகள் பலவும் வெண்கலத்தினால் செய்யப்பட்டவையே.

அக்கீயர்களிடையே நாணயப் புழக்கம் இருக்கவில்லை. வெண்கலக் கட்டி, தங்கக்கட்டி, ஏகதேசமாக இரும்புத்துண்டு, இப்படிப்பட்டவைகளையே நாணயமாக உபயோகித்தார்கள். ஆனால் பொருள் பரிவர்த்தனையெல்லாம் பெரும்பாலும் எருதுகள் அல்லது பசுக்கள் மூலமாகவே நடைபெற்றன. அதாவது இன்ன பொருளுக்கு, இவ்வளவு பொருளுக்கு, இத்தனை எருதுகள் அல்லது பசுக்கள் என்று கணக்குச் செய்துகொண்டார்கள்.

ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குச் செய்திகள் தெரிவிக்க வேண்டுமானால், ஆள் அனுப்பித் தெரிவிப்பார்கள். சமீப தூரத்திற்கு இப்படி, தொலைதூரமாயிருந்தது முக்கியமான செய்தியைத் தெரிவிக்க வேண்டு மானால், ஒரு மலையுச்சில் நின்று கொண்டு தீப்பந்தத்தைக் காட்டுவார்கள். இதற்குச் சில சமிக்ஞைகள் உண்டு. அதாவது இன்னபடி காட்டினால் இன்ன அர்த்தம் என்று எல்லோருக்கும் தெரிந்த மாதிரியான ஒருமுறை இருந்தது. தொலை தூரத்திலுள்ளவர்கள், தீப்பந்தத்தின் சமிக்ஞையைச் சுலபமாகப் புரிந்துகொள்வார்கள்.

சாமான் போக்குவரத்துக்குப் பெரும்பாலும் கோவேறு கழுதைகள் உபயோகிக்கப்பட்டன; மனிதர்களும் தலைமீது சுமந்து சென்றார்கள். சில சமயங்களில் வண்டிகளும் சென்றன. இந்த வண்டிகளுக்கு நான்கு சக்கரங்கள். ஆனால் வண்டிகள் சுலபமாகச் செல்லக்கூடிய மாதிரி பாதைகள் இல்லை.

அக்கீய சமுதாயத்தில் ஏழை பணக்கார வித்தியாசம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. உணவு, உடை, இருப்பிடம் முதலிய விஷயங்களில் இந்த வித்தியாசம் நன்கு புலப்பட்டது. பொதுவாகப் பணக்காரர்கள், சிறப்பாக அரசர்கள் அல்லது அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார்கள். இவர்கள் வசித்த வீடுகள், இரண்டு மூன்று கட்டுகளுடையனவாகவும், குறைந்த பட்சம் இரண்டு மாடிகள் கொண்டனவாகவும் இருந்தன. வீட்டுக்கு முன்புறத்தில் ஒரு நாய் கட்டப்பெற்றிருக்கும். வீட்டுக் குடையவர் பெரும் பணக்காரராயிருந்தால், உயிருள்ள நாய்க்குப் பதில், வெள்ளியினாலோ, தங்கத்தினாலோ செய்யப்பெற்ற நாயுருவம் ஒன்று வைக்கப் பெற்றிருக்கும். வீட்டைச் சுற்றிக் கனத்த சுவர் உண்டு. வீட்டுக்கு நடுவில் விசாலமான முற்றம்; அதில் விதவிதமான பழந்தரு மரங்கள்; மத்தியில், தண்ணீரை ஒழுங்காக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் செயற்கை ஊற்று. அதோ மாட்டுத் தொழுவம். இங்கே, தானியக் களஞ்சியம். வீசி வளைய வருவதற்குத் தாழ்வாரங்களென்ன, இடையிடையே சித்திர வேலைப் பாடுகள் நிறைந்த தூண்களென்ன, இவை பலவும் இருந்தன. வீட்டில் அடிக்கடி விருந்துகளும் களியாட்டங்களும் நடைபெறும். விருந்தின்போது பாடர்கள் பாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். பணக் காரர்களுடைய வீடுகளில் இந்தப் பாடகர்களுக்கு அதிகமான மரியாதை கிடைத்து வந்தது.

அக்கீயர்களிடையே அடிமை வழக்கம் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. ஆனால் அடிமைகளிற் பெரும்பாலோர் பெண்கள். இவர்கள், வீட்டு வேலைகளுக்கு அமர்த்திக் கொள்ளப்பட்டார்கள். மற்றப் பொருள்களைப் போல் இவர்கள் வாங்கவும் விற்கவும் பட்டார் களென்பதொன்றைத் தவிர, பொதுவாக இவர்கள் கௌரவமாக நடத்தப்பட்டார்களென்றே சொல்ல வேண்டும்.

தெஸ்ஸாலி பிரதேசத்தின் வடபகுதியில் பனி படிந்த சிகரத்தோடு கூடிய ஒலிம்ப்பஸ் மலை யென்றொரு மலை இருக்கிறது. இதுதான், தாங்கள் தொழும் தெய்வங்களின் உறைவிடம் என்று கருதிப் போற்றி வந்தனர் அக்கீயர். இந்தத் தெய்வங்களைத் திருப்தி செய்யும் பொருட்டு அவ்வப்பொழுது பலி கொடுத்து வந்தனர். ஆரம்பத்தில் நரபலி கொடுத்து வந்ததாகவும் தெரிகிறது. பின்னர் இந்த வழக்கம் கைவிடப்பட்டது. தாங்கள் அன்றாடம் செய்துவரும் காரியங் களுக்கு இந்தத் தெய்வங்களின் துணையை நாடினர். இவை ஒவ் வொன்றிற்கும் ஒவ்வொரு விதமான சக்தி உண்டென்றும், இந்தச் சக்தியைக் கொண்டு அது அதுவும் தன்தன் கடமையைச் செய்து வருகின்றதென்றும் கருதினர். இந்தத் தெய்வங்கள் பலவற்றிற்கும் மேற்பட்டது, முதன்மையானது ஜூஸ் (வியாழக் கடவுள் என்பர்) என்னும் தெய்வம். இதன் சந்நிதானத்தில் மற்றத் தெய்வங்கள் காத்து நிற்பதாகவும், இது சொன்னபடி கேட்பதாகவும் ஐதிகம். காலா காலத்தில் மழை பெய்விப்பதும், மனிதர் செய்யும் புண்ணிய பாவங் களுக்கேற்றாற்போல் அவர்களுக்குச் சுகதுக்கங்களைக் கொடுப்பதும், இவை போன்ற சில காரியங்களைச் செய்தும் இந்த ஜூஸ் தெய்வத்தின் வேலைகளாகும். இதனை வான்தெய்வம் என்று கூறலாம். இதற்கடுத்தது போஸீடான் என்னும் கடல் தெய்வம். கப்பலோட்டிகளுக்குச் சரியான வழி காட்டுவதும், அவர்களை ஆபத்தினின்று காப்பாற்று வதும் இதன் கடமையாகும். அத்தீனே என்பது பெண் தெய்வம். இவள் ஜூஸின் தலையிருந்து பிறந்தவள். கலைகள் பலவற்றிற்கும் அதிதேவதை இவள். இவள் சகோதரன் அப்போலோ. சூரியன் என்பது பொன்மயமான ஒரு ரதமென்றும், இதனைக் குதிரைகள் இழுத்துச் செல்கின்றனவென்றும், இந்த ரதத்தின் மேலிருந்து ஓட்டுகிறவன் அப்போலோவென்றும் சொல்லப்பட்டன. தவிர, இந்த அப்போலோ உலகத்தில் உண்டாகும் வியாதிகளைச் சொஸ்தப்படுத்தினான்; பூமிக்குச் செழுமையை அளித்தான். மனிதர்களிடையே அழகை வளர்த்தான்.

இவைகளுக்குப் பிரதியாக மனிதர்கள், அறுவடை செய்து முடிந்தவுடன், இவனுக்குத் தானியங்கள் முதலியவற்றை நிவேதன மாகப் படைத்தார்கள். ஆரெஸ் என்பது யுத்தக் கடவுள். ஆர்ட் டிமிஸ் என்பது வனதேவதை. இங்ஙனம் பல தெய்வங்களைத் தொழுது வந்தனர் அக்கீயர்கள். இந்தத் தெய்வங்களுக்குத் தனித்தனி கோயில்கள் இருந்தன. இந்தத் தெய்வங்களின் தோற்றம், செயல் முதலிய பலவும், கிரேக்கர்களுடைய அறிவு வளர்ச்சி, நாகரிக முன்னேற்றம் இவைகளுக்குத் தகுந்தாற்போல் பிற்காலத்தில் மாறின. புதிய சில தெய்வங்களும் வழிபாட்டுக் குரியனவாயின. விவரங் களுக்கு இரண்டாவது அனுபந்தத்தைப் பார்க்க.

அக்கீயர்களின் அரசியல் விவகாரங்கள் எப்படி நடைபெற்று வந்தன? ஓரளவு ஜனநாயக முறை இவர்களிடையே நிலவி வந்த தென்று தெரிகிறது. சிறு சிறு கிராமங்கள் பல இருந்தன. ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் ஒரு தலைவனிருந்தான். இவன் பொதுக்காரியங்களில், அதாவது, எல்லோருடைய நன்மை தீமைகள் சம்பந்தப்பட்ட காரியங்களில், கிராமத்தாருடைய அபிப்பிராயத்தைத் தெரிந்து கொண்டு அதன்படியே நடந்து வந்தான்.

இந்தக் கிராமத் தலைவர்களுக்கு மேற்பட்டவன் அரசன். ராஜ் யத்திற்குப் பொதுவான ஓர் ஆபத்து ஏற்பட்டு அதைச் சமாளிக்க வேண்டுமானால், இந்த அரசன் சொற்படி கிராமத் தலைவர்கள் நடந்து வந்தார்கள். அரச பதவி, பரம்பரை பாத்திய முடையதாயி ருந்தது. ஆனால் அரசன் ராஜ்ய விவகாரங்களை ஒழுங்காக நடத்திக் கொண்டு வராவிட்டால், பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டு விடுவான். இவனை, ஒரு ராணுவத் தலைவனென்றே சொல்ல வேண்டும். ராணுவத்திற்கு அதிருப்தி உண்டாகாதவாறு இவன் நடந்து வந்தான். இவனுடைய அரச பதவி நிலைத்திருப்பது, இவன் ராணுவத்தின் ஆதரவைப் பெற்றிருக்கிற அளவைப் பொறுத்திருந்தது. இவன், சர்வாதிகாரங்களுமுடையவனாயிருந்தான். ராஜ்யத்திற்கு நன்மை தரும் சட்டதிட்டங்களைச் செய்வதும், நீதி பரிபாலனம் செய்வதும் இவன் கடமைகளா யிருந்தன. இவன், மதத் தலைவனாகவு மிருந்தான். இவன் கீழ் ஒரு சபை இருந்தது. சில்லரை வழக்குகளை விசாரித்து நியாயம் வழங்குவது இதன் கடமை.

அரசன், ஜனங்களிடமிருந்து வரி வசூலித்ததாகத் தெரிய வில்லை. ஜனங்களே, இஷ்டப்பட்டு அவ்வப்பொழுது இவனுக்குக் காணிக்கை செலுத்தி வந்தார்கள். இது தவிர, இவனுடைய படை வீரர்கள், தரை மார்க்கமாகவோ, கடல் மார்க்கமாகவோ வெளிநாடு களுக்குச் சென்று கொள்ளையடித்து வந்தால், அதில் இவனுக்கு ஒரு பங்கு கிடைத்து வந்தது. இப்படிக் கொள்ளையடிப்பதை அரசன் ஆதரித்தே வந்தான்.

அக்கீயர்கள், எப்பொழுதுமே கொள்ளையடிப்பது, வேட்டை யாடுவது, மற்றவர்கள் மீது படையெடுத்துச் செல்வது, இந்த மாதிரியான செயல்களில் அதிக உற்சாகங் காட்டி வந்தார்கள். ஒரு புறம் இவர்கள் நிலைபெற்ற வாழ்க்கையை நடத்தி வந்த போதிலும். மற்றொரு புறத்தில் இவர்களுக்கு, ஊர் ஊராகச் சுற்றுவதிலும், முன்பின் சென்றிராத இடங்களுக்குச் சென்றுவர வேண்டு மென்பதிலும் அலாதியான ஒரு பிரியம் இருந்து வந்தது. இவை களுக்காகத் தொலைதூரமும் செல்லத் துணிந்தார்கள். எந்த விதமான ஆபத்தையும் சமாளிக்கக்கூடிய தேக பலம், மனோதிடம் எல்லாம் இவர்களிடம் இருந்தன. வேட்டையாடுவதில் கூட சிங்கம், காட்டுப்பன்றி இப்படிப்பட்ட கொடிய மிருகங்களை வேட்டை யாடி வெற்றி காண்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.

கொள்ளை, வேட்டை இவைகளுக்காகத் தவிர, வியாபார நிமித்தமும் இவர்கள் தொலைதூரம் சென்று வந்தார்கள். எகிப்துடன் மத்திய தரைக்கடலின் கிழக்குப் பக்கமாகவுள்ள பிரதே சங்களுடன் இவர்கள் வியாபாரத் தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள். இவர்கள் மூலமாக, வெளிநாடுகளுக்கு கிரீஸுக்கும் தொடர்பு ஏற்பட்டது. கீழை நாடுகளிலிருந்து அரிய பொருள்கள் பல கிரீஸில் வந்து குவிந்தன.

2. ட்ரோஜன் யுத்தம்

அக்கீயர்களைப் பற்றின இந்த விவரங்கள் பலவற்றையும், இலியத், ஒடிஸ்ஸே என்ற முற்கூறிய இரண்டு காவியங்களிலிருந்தே தெரிந்து கொள்கிறோம். இவை, கற்பனை நிறைந்த இலக்கிய சிருஷ்டிகள் என்பது வாஸ்தவம். ஆனால், இவை புராதன கிரேக்கர் களுடைய நாகரிகத்தின் சரித்திரமாகவும் காட்சியளிக்கின்றன. இவற்றில் வரும் வீர புருஷர்கள், வீரப் பெண்மணிகள் ஆகிய பலரும் உண்மையிலேயே இருந்திருக்க வேண்டுமென்று ஆராய்ச்சி பூர்வ மாக இப்பொழுது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

இந்தக் காவியங்களின் சிருஷ்டி கர்த்தனென்று கருதப் படுகிறவன் ஹோமர். இப்படி ஒருவன் இருந்தானா வென்பதையே சிலர் சந்தேகிக்கின்றனர். அப்படி இருந்திருந்தாலும், அவன் ஒரு வேளை இந்தக் காவியங்களை இயற்றவில்லை, நாடோடிப் பாடல்கள் பலவற்றை ஒன்றுதொகுத்து ஒரு காவிய உருவத்திற்குக் கொணர்ந்தான் என்று வேறு சிலர் கருதுகின்றனர். இதுவும் இல்லை, கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டில், ஆத்தென்ஸில், அரசாங்கத்தின் உத்தரவுக்கிணங்க, அறிஞர் சிலர் ஒன்றுகூடி, முந்திய நூற்றாண் டுகளில் வழங்கி வந்த காவியங்களிலிருந்து சில சில பாடல்களைப் பொறுக்கியெடுத்து ஒன்றாகத் தொகுத்து, ஹோமரின் பெயரால் இலியத் என்றும் ஒடிஸ்ஸே என்றும் இரண்டு காவியங்களாக இப்பொழுதைய உருவத்தில் வெளியிட்டனர் என்று இன்னும் சிலர் அபிப்பிராயப்படுகின்றனர். இவற்றில் எது சரியென்ற ஆராய்ச்சி இப்பொழுது நமக்குத் தேவையில்லை. ஹோமரைப் பற்றியும் அவன் பெயரால் விளங்கும் காவியங்களைப் பற்றியும் பொதுவாக நிலவு கின்ற சில கருத்துக்களைச் சுருக்கமாகக் கூறுவோம்.

கிரீஸின் கிழக்குப் பக்கத்தில் எஜியன் கடலில் கியோஸ் என்றொரு தீவு இருக்கிறது. இந்தத் தீவில்தான் ஹோமர் பிறந்தது; கி.மு. ஒன்பதாவது நூற்றாண்டில், இவன் பிறவிக் குருடன்; ஆனால் இனிய சாரீரம் படைத்தவன். நான்கு தந்திகள் கொண்ட தனது இசைக்கருவியுடன், அருமையாகப்பாடிக் கொண்டு ஊர் ஊராகச் செல்வான்; சென்றவிடமெல்லாம் இவனுக்குச் சிறப்பு. இவன் எப்படி ஓரிடத்தில் வரவேற்கப்பட்டான் என்பதைக் கேளுங்கள்:- “வீட்டுச் சேவகன் இவனைக் கைபிடித்து உள்ளே அழைத்துக் கொண்டு போனான். கலைமகள், இவனுடைய கண்களைப் பறித்துக் கொண்டுவிட்டாள்; ஆனால் இனிய குரலைக் கொடுத் திருக்கிறாள். விருந்தினர் நடுவில் இவன் ஒரு வெள்ளி நாற்காலியில் அமர்த்தப் பட்டான். அந்த நாற்காலிக்குப் பின்னாலிருந்த தூணில் இவனு டைய வாத்தியத்தைச் சார்த்திவிட்டு, அது வைக்கப் பட்டிருப்பதை அவனுடைய கைகளைக் கொண்டு தொட்டுக்காட்டினார்கள். இவன் முன்னர் ஒரு மேஜையில் சுவை நிறைந்த ஆகார வகைகள் பரிமாறப்பட்டன. பக்கத்தில் ஒரு கோப்பை மதுவும் வைக்கப் பட்டது.”

இலியத்திலும் ஒடிஸ்ஸேயிலும் கூறப்பட்டுள்ள சம்பவங்கள் கி.மு. பன்னிரண்டாவது நூற்றாண்டில் நடைபெற்றன வென்று கருதப்படுகின்றது. ஹெலென் என்ற ஓர் அரசகுமாரியை ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யத்து அரசனான மெனெலேயஸ் என்பவன் விவகாஞ் செய்துகொண்டு, இருவரும் சிறிது காலம் சுகமாக வாழ்ந்தார்கள். ஒரு சமயம் ட்ராய் ராஜ்யத்து அரசனுடைய மகன் பாரிஸ் என்பவன் ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு வந்து, சிறிது காலம் இருந்து விட்டுத் திரும்பிப் போகையில் ஹெலேனைக் கடத்திக் கொண்டு போய்விட்டான். இது காரணமாகக் கிரீஸுக்கும் ட்ராய்க்கும் பெரிய யுத்தம் மூண்டது. கிரேக்கர்கள், பெரும்படை யுடன் திரண்டு சென்று ட்ராய் நகரத்தை முற்றுகையிட்டனர். இவர்களுடைய தலைவனா யிருந்த மெனெலேயஸின் சகோதரனான அகமெம்னான் என்பவன். ஒன்பது வருஷ காலம் முற்றுகை நடைபெற்றது. கிரேக்கர்கள், ட்ராய் நகரத்தைக் கைப்பற்ற முடியவில்லை. ட்ரோஜன்களும் (ட்ராய் நகரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ட்ரோஜன் என்று அழைக்கப்பட் டார்கள்) விட்டுக்கொடுப்பவராயில்லை. கடைசியில் கிரேக்கர்கள் ஒரு யுக்தி செய்தனர். ஒரு பெரிய மரக்குதிரையைக் கட்டுவித்து அதில் சிலர் ஒளிந்து கொண்டனர். ட்ரோஜன்கள் இந்த மரக் குதிரையின் மர்மத்தைத் தெரிந்து கொள்ளாமல், இதனைத் தங்கள் நகரத்துக் குள்ளேயே இழுத்துக்கொண்டு போயினர். ராத்திரி வந்தது. ட்ரோஜன்கள் அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், மேற்படி மரக் குதிரையிலிருந்து கிரேக்கர்கள் வெளியே வந்து, ட்ரோஜன்களையும் அவர்களுடைய அரசனையும் கொன்று நகரத்தையும் அழித்துவிட்டார்கள். இதுதான் ட்ரோஜன் யுத்தத்தின் வரலாறு. இந்த யுத்தத்தில், கிரேக்கர்களைச் சேர்ந்த அகில்லெஸ் என்ற பெருவீரன், ஹெக்ட்டார் என்ற ட்ரோஜ வீரனைக் கொன்று விடுகிறான். ட்ரோஜன் யுத்தத்தின் ஒரு பகுதியை வருணித்துச் சொல்கிறது இலியத் காவியம். அதாவது கிரேக்கர்கள் ட்ராய் நகரத்தை ஒன்பது வருஷ காலமாக முற்றுகையிட்டுச் சலித்துப் போனதிலிருந்து ஆரம்பமாகி ஹெக்ட்டாரின் மரணத்தோடு முடிகிறது. மரக்குதிரைச் சம்பவத்தைப் பற்றிக் கூறுவது மற்றொரு காவியம். இதற்கு எனீத் என்று பெயர். இதனை இயற்றியவன் வர்ஜில் என்ற ரோமகவி. இது லத்தீன் மொழியில் ஆக்கப் பெற்றுள்ளது.

மேற்படி ட்ரோஜன் யுத்தத்தில் கலந்துகொண்ட கிரேக்க அரசர்களில் ஒருவன் ஒடிஸ்ஸஸ் என்பவன். இவன் மேற்படி யுத்தம் முடிந்தபிறகு, தன்னுடைய ஊராகிய இத்தாக்காவுக்குத் திரும்பி வருகிறான். வருகிற வழியில் இவனுக்கு ஏற்பட்ட கஷ்ட நிஷ்டூரங் களை விளக்குவது ஹோமரின் மற்றொரு காவியமாகிய ஒடிஸ்ஸே. ஒடிஸ்ஸஸ் ஊருக்குத் திரும்பிவர சுமார் பத்து வருஷம் பிடிக்கிறது. இந்தப் பத்து வருஷ காலமும் இவனுடைய மனைவி, பலருடைய தொந்தரவுக்கு ஆளாகிறாள். கடைசியில் ஒடிஸ்ஸஸ் திரும்பி வந்து அவர்களனைவரையும் தண்டித்துவிட்டு தன் மனைவியுடனும் மகனுடனும் சுகமாக வாழ்கிறான்.

ட்ராய் நகரத்திற்கு இலியம் என்ற ஒரு பெயருண்டு. இங்கு நடைபெற்ற சம்பவங்களைப் பற்றிக் கூறுவது இலியத் காவியம். ஒடிஸ்ஸஸைப் பற்றிக் கூறுவது ஒடிஸ்ஸே காவியம். ஒவ்வொன்றும் இருபத்து நான்கு புத்தகங்கள் அல்லது பாகங்களுடையது.

3. டோரியர்

வடக்குப் பக்கத்திலிருந்து அக்கீயர்களைத் தொடர்ந்தாற் போல் இயோலியர் என்ன, ஐயோனியர் என்ன, டோரியர் என்ன, இப்படி ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்து பெலொப்பொனேசியாவில் குடிபுகுந்தனர். இவர்களில் முக்கியமானவர் டோரியர். இவர்கள் குடிபுகத் தொடங்கியது. கி.மு. 1104-ஆம் வருஷமாக இருக்கலா மென்று உத்தேசிக்கப்படுகிறது. இந்த வருஷத்தில், டோரியர் குடிபுகத் தொடங்கினரென்று சொல்வதைக் காட்டிலும், முதன் முதலாகப் படையெடுத்து வந்தனரென்று சொல்வது பொருந்தும். ஏனென்றால், அந்நியர் படையெடுப்பினால் என்னென்ன விபரீதங்கள் நிகழக்கூடுமோ அந்த விபரீதங்கள் பலவும் இவர்களுடைய வருகையின் விளைவாக ஏற்பட்டன. இவர்களைச் சுருக்கமாக, நாகரிக மற்றவர்களென்றே சொல்ல வேண்டும். நாடோடி வாழ்க்கை நடத்தும் நிலையிலே இருந்தார்கள். அக்கீயர்கள் எப்படி வெண் கலத்தை அதிகமாக உபயோகித்தார்களோ அப்படியே இவர்கள். - இந்த டோரியர்கள் - இரும்பை அதிகமாக உபயோகித்தார்கள். இந்த இரும்பு, இவர்களுடைய அழிவு வேலை களுக்கு முக்கிய துணையாயிருந்தது. வெண்கலத்தினால் செய்யப் பெற்ற யுத்தக் கருவிகளைக் காட்டிலும், இரும்பினால் செய்யப் பெற்ற யுத்தக் கருவிகள் அதிக வலுவுடையனவாக இருந்தன; அதிக சேதத்தையும் உண்டு பண்ணின.

பெலொப்பொனேசியாவின் பல பாகங்களிலும் சென்று பரவிய டோரியர்கள் பலாத்காரத்தைக் கையாண்டார்கள்; ஆங்காங்கு ஆண்டு கொண்டிருந்த அக்கீய அரசர் பலரைத் தங்கள் வாளுக்கிரையாக் கினார்கள்; அக்கீயர்கள் போற்றி வளர்த்த நாகரிகச் சின்னங்கள் பல வற்றையும் அழித்தார்கள். மைஸினி நகரம் உள்பட அநேக நகரங்கள் சாம்பற்குவியலாயின. அம்மம்ம! நாகரிகத்தை நிர்மாணஞ் செய்ய எத்தனையோ நூற்றாண்டுகள் பிடிக்கிறது; ஆனால் அதை அழித்து விடுவதற்கோ ஒரு சில வருஷங்களே போதுமானதா யிருக்கிறது!

பெலொப்பொனேசியாவின் பல பாகங்களிலும் சென்று பரவிய டோரியர்களில் ஒரு பிரிவினர், தெற்கே லாஸிடீமோன் என்ற ஒரு கணவாய்ப் பிரதேசத்தைத் தங்கள் நிரந்தர வாசஸ்தலமாகத் தெரிந்தெடுத்துக்கொண்டனர். இதன் மத்தியிலுள்ள ஸ்ப்பார்ட்டா என்ற ஒரு கிராமத் தொகுதி, இவர்களுடைய தலைநகரமாயிற்று. இதுவே பின்னர், ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யமென்று வளர்ந்து வலுப் பெற்றது. இதனை ஆறாவது அத்தியாயத்தில் காண்போம்.

டோரியர்கள் படையெடுப்புக்குப் பிறகு அவர்களை எதிர்த்துப் போரிடும் சக்தியில்லாத, ஆனால் அவர்களுக்குப் பணிந்து போக விருப்பமில்லாத அக்கீயர் முதலாய பலரும், பெலொப் பொனே சியாவை விடுத்து, கிரீஸின் மற்ற இடங்களிலும், கிரீஸைச் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிற தீவுகள் பலவற்றிலும், சின்ன ஆசியாவின் கட லோரப் பிரதேசத்திலும் சென்று குடியேறினர். இவர்களைத் தொடர்ந்து டோரியர் சிலரும் சென்றனர். குடியேறியவர்களுடன் கலந்து கொண்டனர். இந்தக் குடியேற்றம், இனக்கலப்பு எல்லாம் ஒரே நாளில் அல்லது ஒரே வருஷத்தில் நிகழ்ந்துவிட்ட சம்பவங் களல்ல; பல்லாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற காரியங்கள். ஒவ்வொரு காலத்தில் குடியேறியவர்கள், ஒவ்வோரிடத்தில் நிலை பெற்று, அங்கிருந்த சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல், தங்கள் அரசியல் வாழ்க்கையையும் சமுதாய வாழ்க்கையையும் அமைத்துக் கொண்டார்கள்; ஆனால் தாங்கள் கிரேக்கர்கள் என்பதை மட்டும் மறக்கவில்லை.

எப்படியோ டோரியர்கள் தெற்கு நோக்கிப் படையெடுத்து வந்ததிலிருந்து சுமார் மூன்று நூற்றாண்டுகள் வரை, பொதுவாகக் கிரீஸின் வாழ்க்கை ஸ்தம்பித்துப் போய்விட்டது; அதன் நாகரிகத்தை அந்தகாரம் சூழ்ந்து கொண்டது. “அரசியல் ஒழுங்கு என்பது இல்லவே இல்லை. பிரதியொருவனும் தற்காப்பு நிமித்தம் ஆயுதம் தாங்கிச் சென்றான். கொடுமைகள் அதிகரித்தன. விவசாயமும் வியாபாரமும் சீர்குலைந்தன. அடிக்கடி யுத்தங்கள் நடைபெற்று வந்தன. ஜனங்களுடைய வறுமை அதிகமாயிற்று. அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் நாடி ஜனங்கள் ஊர் ஊராகச் சென்று கொண்டி ருந்ததனால் வாழ்க்கை நிலையற்ற தாகிவிட்டது. இந்தக் காலத்தை ‘அந்தகார யுகம்’ என்று சரித்திரக்காரர்கள் அழைக்கிறார்கள். எப்படி கி.பி. ஆறாவது நூற்றாண்டிலிருந்து பதினைந்தாவது நூற்றாண்டு வரை ஐரோப்பா இருளடர்ந்த யுகத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டி ருந்ததோ அப்படியே கிரீஸ், கி.மு. பதினோராவது நூற்றாண்டி லிருந்து எட்டாவது நூற்றாண்டு வரை- சுமார் முந்நூறு வருஷ காலம் - அந்தகார யுகத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் கிரேக்க நாகரிகம் அழிந்து போகாத வித்து அது மேற்படி அந்தகார யுகத்தில், சுருங்கிப் போயிருந்ததே தவிர அடியோடு மறைந்து போகவில்லை. இந்தச் சுருக்கம் அதன் பிற்காலப் பெரு மைக்குப் பயன்பட்டது. இஃது இப்படி இருக்கட்டும். அந்தகார யுகத்தை விலக்கிக் கொண்டு கி.மு. எட்டாவது நூற்றாண்டுக்கு வருவோம்.

நகர ராஜ்யங்கள்


1. அமைந்த முறை

எட்டாவது நூற்றாண்டில், டோரியர் முதலாயினோரின் படை யெடுப்புகளினால், உண்டான அதிர்ச்சி ஒருவாறு அடங்கி விட்டது. ஜனங்கள், நிலையான வாழ்க்கையை நடத்தத் துவங்கி விட்டார்கள். இந்த நிலையான வாழ்க்கையின் பரிணாமந்தான் நகர ராஜ்யம்.

கிரீஸின் பூகோள அமைப்பு விசித்திரமானது. சிறுசிறு குன்றுகள்; இவற்றுக்கிடையே பசுமையான கணவாய்கள்; ஏதோ ஒரு பக்கத் தில் மட்டும் கடல் தொடர்பு. இந்தக் கணவாய்கள், பெரும்பாலும் சம தரைகளாகவும், விவசாயத்திற்குத் தகுதியுடையனவாகவும் இருந்தன. இப்படிப்பட்ட இடங் களில்தான் ஜனங்கள் ஸ்திரவாசம் செய்ய முற்பட்டார்கள். ஒரு கணவாய்ப் பிரதேசத்திற்கும் மற்றொரு கணவாய்ப் பிரதேசத்திற்கும் சுலபமான போக்கு வரத்துக்கும், வேறு விதங்களில் நெருங்கிய தொடர்பு கொள்வதற்கும் சாத்தியமில்லாம லிருந்தது. மலையரண்கள் குறுக்கே நிற்கின்றனவல்லவா? இதனால் அந்தந்தக் கணவாய்வாசிகளும் சுயேச்சையாக வாழ்ந்து கொண்டி ருந்தார்கள்; தங்கள் சுயேச் சைக்குப் பங்கம் வராமலிருக்க வேண்டு மென்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தி வந்தார்கள். சுருக்கமாக ஒவ் வொரு கணவாயினரும் ஒவ்வோர் இனத்தினர் போல் தனித்தனியாக வாழ்ந்துவந்தனர். இப்படித் தனித்தனியாக வாழ்ந்து வந்தபோதிலும், ஒருவரை யொருவர் கொள்ளை யடிப்பதும், ஒருவர் மீதொருவர் படையெடுப்பதும் ஏகதேசமாக நடைபெற்று வந்தன.

மேற்படி சமதரைப் பிரதேசங்களில் ஸ்திரவாசம் செய்யத் தொடங்கிய வர்கள், சிறுசிறு கிராமங்கள் அமைத்துக் கொண் டார்கள். ஒரு சமதரை அல்லது கணவாய் என்றிருந்தால் அதில் ஒன்றுக்கொன்று சமீபமாயுள்ள பல கிராமங்கள் அடங்கியிருக்கும். ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் தலைவனோ அல்லது சில கிராமங் களுக்குச் சேர்ந்து ஒரு தலைவனோ இருந்தான். ஆரம்பத்தில் இந்தக் கிராமங்கள், தனி வாழ்க்கையை நடத்தினவென்றாலும் நாளா வட்டத்தில் ஒரு கணவாயி லுள்ள எல்லாக் கிராமங்களும் சேர்ந்து கூட்டு வாழ்க்கை நடத்துவதில் அநேக அனுகூலங்கள் இருக்கின்றன வென்பதை உணர்ந்தன. இந்தக் கிராமங்கள் யாவும் சேர்ந்து, கணவாயின் காவலன் போலிருக்கும் குன்றின் மீதோ, அல்லது எல்லாக் கிராமங்களுக்கும் மையமாயுள்ள மேட்டுப்பாங்கான ஓரிடத்திலோ, ஒரு பாதுகாப்பு ஸ்தலத்தை அமைத்துக் கொண்டன. ஏறக்குறைய ஒரு கோட்டை மாதிரி. இந்தக் கோட்டையைச் சுற்றி மதிற்சுவர். கோட்டைக்குள், கிராமவாசிகள் அனைவரும் தொழு கின்ற தெய்வத்தின் திருக்கோயிலும், அனைவரையும் பாதுகாக்கின்ற தொழிலை மேற்கொண்ட தலைவன் அல்லது அரசனுடைய அரண்மனையும் இருந்தன. கொள்ளையடிப் பதற்காகவோ, போர் செய்வதற் காகவோ அந்நியர் யாரேனும் வருகின்றனர் என்று தெரிந்தால், அப்பொழுது கிராமவாசிகள் அனைவரும், தங்கள் பெண்டு பிள்ளைகளையும் கால்நடை களையும் பாதுகாப்பின் நிமித்தம் இந்தக் கோட்டைக்குள் அனுப்பி விடுவார்கள். தாங்களும் பகல் நேரத்தில் இங்குவந்து அடைக்கலம் புகுவார்கள். ஆனால் எவ்வளவு காலம் இப்படிப் பயந்துகொண்டு போவதும் வருவது மாயிருப்பது? நாடோடி வாழ்க்கையைக் காட்டிலும் சங்கடமான தல்லவோ? காலக்கிராமத்தில் மேற்படி கோட்டையைச் சுற்றியே தங்கள் வாசஸ்தலங்களை அமைத்துக் கொண்டார்கள். குன்றின் அடிவாரத்தில் புதிய நகரம் அமைந்தது. இதைச் சுற்றி மதிற்சுவரும் எழும்பியது.

இப்படியே நீண்ட காலம் இருக்கவில்லை. கொள்ளைகளும் படை யெடுப்புகளும் குறைந்தன. குன்றின் அடிவாரத்தில் வசித்துக் கொண்டிருந்த சிலர், தங்கள் நிலபுலங்களுக்கு அருகில் வசிக்க முற்பட்டனர். எனவே, குன்றின் மீது கோட்டை, அதன் அடி வாரத்தில் நகரம், கணவாய் முழுவதிலும் சிறு சிறு கிராமங்கள், இப்படியான ஒரு தொகுப்பு நாளாவட்டத்தில் அமைந்தது. இந்தத் தொகுப்புக்குத் தான் நகர ராஜ்யம் என்று பெயர்.

குன்றின் மீதிருந்த கோட்டையில் குலதெய்வத்தின் கோயிலும் அரசனின் அரண்மனையும் இருந்தனவென்று சொன்னோமல்லவா? இவற்றுடன் அரச பரிவாரத்தினருடைய வாசஸ்தலங்களும் சேர்ந்தாற்போல் இருந்தன. அரசன் வசிக்கிற இடமாதலால் இதுவே அரசாங்கத்தின் தலைமை ஸ்தானமாகவும் இருந்தது. இவை யனைத்தையும் சேர்த்து, அதாவது குன்றின்மீது அமைக்கப்பட்ட பிரதேசத்தை போலிஸ் (ஆத்தென்ஸ் நகரத்தைச் சேர்ந்த இந்த இடம் சிறப்பாக அக்ரோபோலிஸ் என்று அழைக்கப்பட்டது. குன்றின் மேலேயிருக்கும் கோட்டை யென்று அர்த்தம்) என்று அழைத்தனர். குன்றின் அடிவாரத்தில் அமைந்த நகரத்தை அஸ்தி (இதுவே ஆங்கி லத்தில் சிட்டி என்று அழைக்கப்படுகிறது) என்று அழைத்தனர். நாளாவட்டத்தில் இந்த போலிஸ் என்ற வார்த்தையானது, கோட்டைக்குள் வசித்துக்கொண்டிருந்த அரசாங்க அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட பலரும், அஸ்தி (நகர) வாசிகளும், அரசியல் விவகாரங் களுக்காகவும் வியாபார நிமித்தமாகவும் இந்த அஸ்திக்கு அடிக்கடி வந்து போய்க்கொண்டிருந்த கிராமவாசிகளும் அடங்கிய அரசியல் சமுதாயத்திற்குப் பொதுவான பெயராக வழங்கப்பட்டது. அரசியல் என்றும் அரசியல்வாதி என்றும் அர்த்தப்படுகின்ற பாலிட்டிக்ஸ், பாலிட்டிஷன் என்ற ஆங்கிலச்சொற்களும், இவையொட்டிய பிற அரசியல் சொற்களும் இந்த போலிஸ் என்ற வார்த்தையினின்று பிறந்தவையே. இந்த போலிஸைத்தான் ‘சிட்டி ஸ்டேட்’ என்று ஆங்கிலப்படுத்தியிருக்கின்றனர் அறிஞர்கள். அதாவது நகர ராஜ்யம் என்று பொருள்.

நகர ராஜ்யம் என்று சொன்ன மாத்திரத்தில், தற்கால நகரங் களைப் போல ஜனப்பெருக்க முடையவனாகவும், தற்கால ராஜ்யங் களைப்போல விஸ்தீரண முடையன வாகவும் இருக்கும் என்று ஓர் எண்ணம் உண்டாகிறதல்லவா? அப்படி இல்லை. ஏறக்குறைய ஒரு தாலுகா ஒரு ராஜ்யமாக இருந்ததென்று சொல்லலாம். கிரேக்க சரித்திரத்தில் பிரபலமடைந்திருந்த ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தின் விஸ்தீரணமெல்லாம் சுமார் ஆயிரம் சதுர மைல்தான்.

ஆக, கி.மு. எட்டாவது நூற்றாண்டின் இடைக்காலத்தில், கிரீஸ் முழுவதிலும் தனித்தனியான நகர ராஜ்யங்கள் பல காட்சி யளிக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் கிரேக்கர்களுக்குள் இருந்த பல பிரிவினைகளும், அதாவது அக்கீயர்களென்றும், ஐயோனியர்க ளென்றும், டோரியர்களென்றும் இருந்த பல பிரிவினைகளும் அற்றுப் போயின. எல்லோரும் கிரேக்கர்கள் என்று உணர்ந்தார்கள். ஆனால் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆத்தீனியர்க ளென்றும், ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர் களென்றும் தங்களை அழைத்துக் கொண்டார்கள். அப்படி அழைக் கப்படுவதையே விரும்பினார்கள். நாமும் இவர்களுடைய விருப்பத்தை அனுசரித்து, பொதுவாக வருகிற இடங்களில் கிரேக்கர்களென்றும், அந்தந்த ராஜ்யத்தைப் பற்றி வருகிற இடங்களில் அந்தந்த ராஜ்யத்தின் பெயராலும் இவர்களை இனி அழைப்போம். இந்த நகர ராஜ்யங்கள் பலவென்றாலும் இவற்றுள் நாம் சென்று பார்க்க வேண்டியவை ஆர்கோஸ், கொரிந்தியா மெகாரா, எஜீனா, எப் பிடாரஸ், பியோஷ்யா, தீப்ஸ்போசிஸ், லோக்ரிஸ் முதலியன; நன்றாக அறிந்துகொள்ள வேண்டியவை, ஸ்ப்பார்ட்டா, ஆத்தென்ஸ் ஆகிய இரண்டும். ஏனென்றால் இவ்விரண்டின் சரித்திரமே கிரேக்க சரித்திரம்.

இந்த நகர ராஜ்யங்கள், மேற்கூறியவாறு தனித்தனி அரசர் களுடைய ஆளுகைக்குட்பட்டிருந்தன ஆரம்பத்தில். அதாவது முடியாட்சி நிலவியிருந்தது. ஆனால் நீண்ட காலத்திற்கு இப்படி யிருக்கவில்லை. குறுகிய விஸ்தீரணமும் சுருங்கிய ஜனத்தொகையு முடையவனாயிருந்தபடியால் அரசர்களுக்கும் ஜனங்களுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டாவதற்கு அதிக சந்தர்ப்பங்கள் ஏற்பட்டன. இந்தச் சந்தர்ப்பங்கள், இரு சாராருக்குமிடையே ஒற்றுமையை வளர்ப்பதற்குப் பதில் வேற்றுமையை வளர்த்தன. அரசர்களுடைய குற்றங்குறைகளை ஜனங்கள் அதிகமான உணரத் தலைப்பட்டனர். அரசர்களும், ஜனங்களுக்குத் திருப்திகரமாக நடந்து கொள்ளவில்லை. கடைசியில் அரசர்கள் அப்புறப்படுத்தப்பட்டார்கள்; முடியாட்சி முடிந்தது.

பிறகு, இந்த முடியாட்சி முடிவதற்குக் காரணமாயிருந்த அரச பரிவாரத்தினரான பிரபுக்கள், நிலச்சுவான்தார்கள், உயர்குடிப் பிறந்தவர்கள், இப்படிப்பட்டவர்கள் கைக்கு ஆட்சி மாறியது. அதாவது மேன்மக்களாட்சி என்று அழைக்கப்படுகிற பிரபுத்துவ ஆட்சி ஏற்பட்டது. இதனால் சமுதாயத்தின் மேல் வரிசையிலுள்ள ஒருசிலர் மட்டுமே சாதகமடைந்து வந்தனர். சாதாரண ஜனங்கள், உரிமையில்லாமலும் நன்மையடையாமலும் இருந்து வந்தனர்.

சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, சாதாரண ஜனங்களுக்குப் பரிந்து பேசுகிற முறையில் சிலர் தோன்றி, எப்படியோ ஒரு வகையில், அரசாங்கத்தின் சர்வ அதிகாரங்களையும் கைப்பற்றிக் கொண்டு ஆட்சி நடத்தினர். இப்படிச் சிறிது காலம், இவர்களுடைய ஆட்சி அதாவது சர்வாதிகார ஆட்சி நடைபெற்றது.

பின்னர் இந்த நிலைமை மாறி, ஜனங்களே ஆளுந்தொழிலை மேற் கொண்டார்கள்; அதாவது ஜன ஆட்சி ஆரம்பமாயிற்று. மேனாட்டைப் பொறுத்த மட்டில் ஜன ஆட்சிப் பரிசோதனையில் முதன்முதலாக இறங்கியவர்கள் கிரேக்கர்களே. ஜன ஆட்சியைக் குறிக்கும் ‘டெமாக்ரஸி’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லானது, கிரேக்க மொழியின் மாற்றுருவமே.

இந்த ஜன ஆட்சிப் பரிசோதனையில், கிரேக்கர்கள் பரிபூரண வெற்றி யடைந்துவிட்டார்களென்று சொல்ல முடியாது. இந்த ஆட்சியின் விளைவாக இவர்கள் அநேக சங்கடங்களில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தவிர இந்த ஜன ஆட்சியானது, தொடர்ந் தாற்போல் நீடித்து வந்ததாகவும் தெரிய வில்லை. இடையிடையே, இந்த ஜன ஆட்சியில் உள்ளூர இருக்கின்ற சில குறைகளை உப யோகித்துக்கொண்டு, செல்வத்தினால் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த கட்சியினர், அரசாங்கத்தை நடத்தி வந்திருக்கின்றனர். இருந்தாலும், பொதுவாகப் பார்க்கிற போது, கிரீஸின் அரசியல் வாழ்க்கை ஜன ஆட்சி அடிப்படையைக் கொண்ட தாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது.

சிறு சிறு ராஜ்யங்கள்; ஒவ்வொன்றிலும் குறைந்த ஜனத் தொகை. இவையிரண்டுமே, ஜன ஆட்சிப் பரிசோதனையில் கிரேக்கர்கள் துணிந்து இறங்குவதற்குச் சிறந்த அனுகூலங்களா யிருந்தனவென்று சொல்ல வேண்டும். சுருங்கிய இடத்தில் குறை வான பேர் அதிகமான பரிச்சயம் செய்துகொள்ள முடியு மல்லவா? எல்லோரும் சேர்ந்து ராஜ்ய நிருவாகத்தில் பங்கு கொள்வது சாத்தியமாயிருந்தது. அதாவது ஜனங்களெல்லோருமே சேர்ந்து ஆட்சி நடத்தினார்கள். ஜனங்களின் இந்த நேரான ஆட்சிதான் முதன்முதலாகக் கிரீஸில் துவங்கியது.

தங்களைக் தாங்களே ஆண்டு கொள்ளத் தொடங்கியதும் கிரேக்கர்களுக்கு அளவிலா உற்சாகம் பிறந்தது. இப்படி ஆண்டு கொள்வதில் எவ்வளவோ பொறுப்புகள் இருக்கின்றனவென்று சொன்னாலும் அதில் எவ்வளவு இனிமை இருக்கிறது? எவ்வளவு மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது? கிரேக்கர்கள், தங்கள் சுதந்திரத்தில் எவ்வளவு பெருமை கொண்டிருந்தார்களென்பதை ஏட்டிலே எழுதி முடியாது. அவர்கள், தங்கள் உயிரின் மீது வைத்திருந்த அபிமா னத்தைக் காட்டிலும் தங்கள் ராஜ்யத்தினிடம் கொண்டிருந்த பக்தியானது பன்மடங்கு அதிகமாயிருந்தது. ராஜ்யம் சிறிதாயி ருந்தாலும் அதன் சுதந்திரம் பெரிது என்று கருதினார்கள். இந்தச் சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்ற, தங்களுடையதென்று சொல்லிக் கொள்ளும் எதனையும் துறந்துவிடத் தயாராயிருந்தார்கள். ஆனால் இந்த ராஜ்யப் பற்றானது, அநேக சந்தர்ப்பங்களில் சர்வ கிரேக்க ஒற்று மைக்குத் தடைக் கல்லாயிருந்து வந்திருக்கிறது. இதுதான் கிரேக்க சரித்திரத்தின் வருந்தத்தக்க அமிசம்.

இவ்வளவு தூரம் கூறக்கேட்ட வாசகர்கள், மேலே சொல்லப் பெற்ற மன்னராட்சி, மேன்மக்களாட்சி, சர்வாதிகார ஆட்சி, மன்பதை ஆட்சி ஆகிய இவை, முறையே எந்தெந்தக் காலத்தில் ஏற் பட்டனவென்று கேட்கலாம். இதற்கு நிர்ணயமான பதில் சொல்ல முடியாது. ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திலும், ஒவ்வொரு காலத்தில், ஒவ்வொரு விதமாக இந்த ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு வந்திருக்கிறது. கி.மு. எட்டாவது நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, சுமார் நூற்றைம்பது வருஷ காலம் மேன்மக்களாட்சி; இதற்குப் பிறகு மன்னராட்சி மங்கிவிட்டது. பின்னர் சுமார் நூற்றைம்பது வருஷ காலம் மேன் மக்களாட்சி; இதற்குப் பிறகு சுமார் நூற்றைம்பது வருஷ காலம் சர்வாதிகார ஆட்சி; இதற்கு அடுத்தபடி ஜன ஆட்சி. இப்படித்தான் பொதுப்படையாகச் சொல்ல முடியும். ஆனால், இந்தப் பொது நியதிக்குப் புறம்பாயிருந்தது ஸ்ப்பார்ட்டா மட்டும். அங்கு எப்பொழுதும் மன்னராட்சியே நடைபெற்று வந்தது.

மேற்சொன்ன நான்கு வித ஆட்சிமுறைகளும் பொது வானவை. இவை தவிர, இவற்றிற்குட்பட்ட வேறு பலவித ஆட்சி முறைகளும் கிரீஸில் பரிசோதனைக்குட்பட்டிருக்கின்றன; நடைமுறையில் இருந்து வந்திருக்கின்றன. இவைகளைப் பற்றி, அரிஸ்ட்டாட்டல், தனது அரச நீதி என்ற நூலில் விரிவாக ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறான்.

மேன்மக்களாட்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த காலத்தில் தான், கிரீஸ், பரந்து விரிந்தது. அதாவது கிரேக்கர்கள் பல இடங்களிலும் சென்று குடியேறினார்கள்; தனித்தனி ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித் தார்கள். இதை அடுத்துக் காண்போம்.

2. சில நகர ராஜ்யங்கள்

கிரேக்கர்கள் குடியேறி ஸ்தாபித்த ராஜ்யங்களைச் சென்று காண்பதற்கு முன்னர், கிரீஸுக்குள்ளேயே அமைந்த நகர ராஜ்யங்கள் சிலவற்றைப் பார்க்க வேண்டுமென்று மேலே சொன்னோமல்லவா, அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டு வருவோம். வாசகர்களே! கையில் பூகோள படம் இருக்கிறதல்லவா?

முதலில் ஆர்கோஸ், இது பெலொப்பொனேசியாவின் வட கிழக்குப் பகுதியிலிருப்பதைப் பார்க்கலாம். நூறு கண்களைக் கொண்ட ஆர்கஸ் என்பவன் இதனை முதன்முதலில் ஸ்தாபித்தா னென்பது புராண வரலாறு. ஆனால், பெலொப்பொனேசியாவின் மீது படையெடுத்து வந்த டோரியர்களில் ஒரு பிரிவினர், இந்த ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்தனர் என்று சரித்திரக்காரர் கூறுகின்றனர். இங்கு ஏறக்குறைய கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டுவரை மன்னராட்சி நடைபெற்று வந்தது. இது முடிந்து, பிறகு சுமார் இரண்டு நூற்றாண்டுகள் வரை பிரபுத்துவ ஆட்சி நடைபெற்றது. இந்தக் காலத்தில்தான் இதன் மீது ஸ்ப்பார்ட்டா, தன் ஆதிக்கத்தைத் திணித்தது. இதனுடைய அரசியல் வாழ்வை இடையிடையே சந்தித்துக் கொண்டு போவோம்.

கிரீஸைப் பொறுத்தமட்டில், அரசாங்கத்தின் உத்திரவாதம் பெற்ற நாணயச் செலாவணி முறையை முதன்முதலாக அனுஷ்டா னத்திற்குக் கொண்டு வந்தது இந்த ஆர்கோஸ்தான். சங்கீதம், சித்திரம், நாடகம் முதலிய துறைகளில் கீர்த்தி வாய்ந்தவர் பலரை ஈன்றெடுத்தது இந்த ஆர்கோஸ்தான். சுமார் இருபதினாயிரம் பேர் உட்கார்ந்து பார்க்கக்கூடிய ஒருபெரிய நாடக அரங்கு இங்கு இருந்ததென்றால், நாடகக் கலைக்கு இங்கு எவ்வளவு மதிப்பு இருந்த தென்பது ஒருவாறு புலனாகும்.

ஆர்கோஸுக்கு வடக்கேயுள்ளது கொரிந்த்தியா. ஹோமர் காலத்திலேயே இது செல்வச் சிறப்புடையதாயிருந்தது. கடல் தொடர்பு காரணமாக, வெளிநாடுகளுடன் வியாபாரத் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்வது இதற்கு மிகவும் சுலபமாயிருந்தது. இதனால் இதன் பொருளாதார நிலை எப்பொழுதுமே மேலோங்கி நின்றது. ஆத்தென்ஸுக்கும் இதற்கும் அடிக்கடி பிணக்கு ஏற்பட்டு வந்தது. காரணம் வியாபாரப் போட்டிதான்.

கொரிந்த்தியர்கள், விடாமுயற்சியும் துணிச்சலுமுடை யவர்கள். கடலிலே கலஞ்செலுத்திக்கொண்டு எவ்வளவு தூரம் வேண்டுமானாலும் செல்வார்கள்; ஆங்காங்கு நிலைபெற்றும் விடுவார்கள். சிஸிலி தீவின் பிரபல ராஜ்யமான ஸைரக்யூஸ் என்ன, கார்ஸாரா (தற்போது இது கார்பூ என்று அழைக்கப்படுகிறது.) தீவு, என்ன இவை பலவும் இவர்களுடைய குடியேற்றத்தினால் வளம் பெற்றன; மேன்மையுற்றன. மேற்குப் பக்கத்திலேயே இவர்கள் அதிகமாகக் கடல் போக்குவரத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எங்கும் போல் இங்கு - கொரிந்த்தியாவில் - சிறிது காலம் சர்வாதிகார ஆட்சி நிலவியிருந்தது. இந்த ஆட்சி நடத்தியவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவன் பெரியாண்டார் என்பவன். சுமார் நாற்பது வருஷ காலம் இவன் ஆட்சி நடை பெற்றது. இவனுடைய காலத்தில் தொழில்கள் பெருகின; கலைகள் செழித்தன; கிரீஸுக்குள் முக்கியத் துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதப்பட்டது கெரிந்த்தியா. இவன் - பெரியாண்டர். வரிகளைக் குறைத்து, தொழில் முயற்சிகளுக்கு ஊக்கங் கொடுத்தான். ஜனங்களை, பொதுவேலைகளில் ஈடுபடுத்தி யும், வெளிநாடு களுக்கு அனுப்பி ஆங்காங்குக் குடியேறச் செய்தும், வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைக் குறைத்தான். பொருளாதார சமத்துவம் ஏற்படக்கூடிய வகையில் அநேக சட்டதிட்டங்களை அமுலுக்குக் கொண்டுவந்தான். இதனால் பணக்காரர்களின் பரம விரோதியானான். மெய்க்காவல் படையொன்று எப்பொழுதும் இவனுக்கு இருந்து கொண்டிருந்தது. இவனது கடைசி நாட்கள் மிகவும் துக்ககரமாகக் கழிந்தன. ஒரு மகன் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டு விட்டான்; மற்றப் பிள்ளைகள் இறந்து பட்டார்கள். வேறு துக்கம் என்ன வேண்டும்? இவனிடம் பகைமை பாராட்டிய பணக்காரர்கள், இவனைக் கொடுங்கோலனாக வருணித்திருக் கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் இவன் எல்லோருடைய நன்மை யையும் நாடுகிறவனாகவே ஆட்சி புரிந்தான். கிரேக்கர்கள், ஏழு பேரை பரம ஞானிகளென்று போற்றி வந்தார்கள். (ஏழு பேர் யாரென்றால் 1. பெரியாண்டர், 2. தேலீஸ், 3. பையாஸ், 4. ஸோலோன், 5. பிட்டாக்கஸ், 6. கைலோன், 7. கிளியோபூலஸ். எழு பேரல்ல, பதினேழு பேர் என்பது சிலர் கருத்து.) அவர்களில் இவன் ஒரு வனாகக் கருதப்பட்டான். அப்படியானல், இவன் எப்படிப் பட்டவன் என்பதை நாம் ஒருவாறு ஊகித்துக் கொள்ளலா மல்லவா?

கொரிந்த்தியாவில் அடிமை வழக்கம் வெகு மும்முரமாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது. கி.மு.480-ஆம் வருஷம் இங்கு, உரிமை யுள்ள ஐம்பதினாயிரம் பிரஜைகளும், அறுபதினாயிரம் அடிமை களும் இருந்தார்களென்று ஒரு கணக்குக் கூறுகிறது.

கொரிந்த்தியாவுக்குச் சிறிது வடமேற்கேயுள்ளது மெகாரா: ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கும் ஆத்தென்ஸுக்கும் அடிக்கடி ஏற்பட்டு வந்த மனஸ்தாபங் களில் இது நடுவே அகப்பட்டுக் கொண்டு தவித்தது. கி.மு. ஏழாவது, ஆறாவது நூற்றாண்டுகளில் இது மிகவும் உன்னத ஸ்திதியிலிருந்ததாகத் தெரிகிறது. இரண்டு பக்கமும் கடல் தொடர்பு இருந்தபடியால், இதற்குச் சுங்கவரி மூலமாக அதிக வருமானம் கிடைத்தது. வடக்கே பிஸண்ட்டியம் (இதனை பிஸன்ஷியம் என்று உச்சரிப்பர். கிபி. 330-ஆம் வருஷத்திலிருந்து இது கான்ஸ்ட்டாட்டி நோபிள் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது. பிறகு 1934-ஆம் வருஷத்தி லிருந்து இஸ்த்தாம்பூல் என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிறது) மேற்கே சிஸிலி இந்த இடங்களில் இது, பல வியாபார ஸ்தலங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டு அவை மூலமாகத்தான் செல்வ நிலையை உயர்த்திக் கொண்டது.

செல்வம் பெருகிய போதிலும், ஒரு சிலரிடத்திலேயே அது தேங்கி வந்தது. பணமுள்ளவர்கள், மேலும் பணக்காரர்களா னார்கள்; ஏழைகள், இன்னும் ஏழைகளானார்கள். சமுதாயத்தில் பிளவு ஏற்பட்டது. ஏழைகள், தியாஜெனீஸ் என்பவனுடைய தலை மையில் 630-ஆம் வருஷம் ஒரு பெரும் புரட்சி நடத்தினார்கள்; வெற்றியும் பெற்றார்கள். தியாஜெனீஸ், சர்வ அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு, சுமார் ஒரு தலைமுறை வரை ஆண்டான். இவனுக்குப்பிறகு, இங்கு இரண்டு மூன்று தடவை ஏழை - பணக் காரர் கலகங்கள் மாறி மாறி நடைபெற்றன. சுருக்கமாக, வர்க்கப் போராட்டம் என்று இப்பொழுது சொல்லப்படுகிறதல்லவா, இது நடைபெற்றதென்று கூறலாம்.

இந்தக் கலகங்களுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்தான் தியோக்னிஸ் என்ற ஒரு கவிஞன். இவனுடைய கவிதைகள் சில இப்பொழுதும் வழக்கில் இருந்து வருகின்றன. இவன் ஜன ஆட்சியைக் கண்டித்துச் சில கவிதைகள் இயற்றி, அதன் விளைவாக, ஜனக்கட்சி அதிகாரத் திற்கு வந்தபோது அதனால் நாடு கடத்தப்பட்டு விட்டான். இவன் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. ஊர்ஊராக அலைந்து திரிந்தான். சொல்லொணா வறுமைக்குட்பட்டான். கடைசியில் ஓர் அதிகாரிக்கு லஞ்சம் கொடுத்து, அவனுடைய தயவினால் மெகாரா திரும்பினான். மதுபானத்தில் தன் கவலைகளை மறந்து சிறிது இருந்து விட்டு இறந்து போனான்.

எஜீனா என்பது மெகாராவுக்குத் தென்கிழக்கிலுள்ள ஒரு தீவு. மைஸீனியர்கள் காலத்தில் இது மிகவும் மேலான நிலைமையில் இருந்தது. டோரியர்கள் ஆக்கிரமிப்புக்குட்பட்டதும் இது பெரிய வியாபார ஸ்தலமாயிற்று. தொழிற்சாலைகளும் இங்கு அதிகமாயின. இவைகளில் வேலை செய்ய அடிமைகள் பலர் இறக்குமதி செய்யப் பட்டனர். அடிமை வியாபாரமும் நடைபெற்றது. கி.மு.350-ஆம் வருஷத்தில் இதன் ஜனத்தொகை ஐந்து லட்சமென்றும், இதில் ஏறக்குறைய நான்கு லட்சத்து எழுபதினாயிரம் பேர் அடிமை களென்றும் ஒரு வரலாறு கூறுகிறது. என்ன வேடிக்கை!

எப்பிடாரஸ். எஜீனா தீவுக்கு மேற்கேயுள்ளது இது. தெய்வ புருஷனும், வைத்திய சாஸ்திரத்தின் மூல புருஷனுமாகிய ஆஸ்க்ளேப் பியஸ் என்பவன் இங்குதான் பிறந்தான் என்பது கிரேக்கர்களின் நம்பிக்கை. இவனுக்கு இங்கு ஒரு கோயிலும் உண்டு. இந்தக் கோயிற் பூசாரிகள், இவனுடைய முறைகளைப் பின்பற்றி, கிரீஸின் பல பாகங்களிலிருந்தும் வந்த ஆயிரக்கணக்கான நோயாளிகளுக்குச் சிகிச்சை செய்து வந்தார்கள். வெகு காலம் வரை இது, கிரீஸின் சுகாதார யாத்திரை ஸ்தலமாக இருந்து வந்தது. இப்பொழுது சுமார் ஐந்நூறு பேர் வசிக்கின்ற ஒரு குக்கிராமமாக இருந்து வருகிறது.

இனி, கிரீஸின் மத்திய பாகத்திற்குச் செல்வோம். இதன் கிழக்குப் பகுதி யிலுள்ளது பியோஷ்யா. இங்குச் சமவெளிகள் அதிகம். இந்தச் சமவெளிகளில் தான் கிரீஸின் வாழ்வு தாழ்வுகளை அவ்வப் பொழுது நிர்ணயித்துக் காட்டி வந்த யுத்தங்கள் பல நடை பெற்றன. ஆனால் இந்த யுத்தங்கள் நடைபெறுவதற்கு முந்தியே, இதன் பெயர் கிரீஸ் முழுவதிலும் நன்கு பரவியிருந்தது. இதற்குக் காரணமா யிருந்தவன் ஹெஸியாட் என்ற கவிஞன். ஹெஸி யாட்டின் பியோஷ்யா என்றே கிரேக்கர்கள் கூறுவார்கள்; ஹோமருக்கு அடுத்த படி இவனைப் போற்றுவார்கள்.

ஹெஸியாட் வாழ்ந்த காலத்தைச் சரியாக நிச்சயித்துச் சொல்ல முடியவில்லை; கி.மு. எட்டாவது நூற்றாண்டில் என்று உத்தேச மாகத்தான் சொல்ல முடிகிறது. இவன் பிறந்தது, சின்ன ஆசியா விலுள்ள ஸைமி என்ற ஊரில்; கவிஞனாக வாழ்ந்தது பியோஷ்யா விலுள்ள அஸ்க்ரா என்ற ஊரில். வறுமை மிக்க ஒரு விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவன்; இதனால் இளமை யிலிருந்தே விவசாயிகளின் கஷ்ட நிஷ்டூரங்களை நன்கு உணர்ந் திருந்தான். இந்த உணர்ச்சியானது, இவனது கவிதை உள்ளத்தைத் திறந்து விட்டது. விவசாயிகளைப் பற்றியும் விவசாயத்தைப் பற்றியும் பல பாடல்கள் பாடினான். உழுதுண்டு வாழ்வதே வாழ்வு என்ற உண்மையை வலியுறுத்திக் கூறினான். இவனுடைய பாடல்களில், ஒரு விவசாயி, எப்படிப் பயிர் செய்ய வேண்டுமென்பதுமுதல், எப்படிக் குடும்பத்தை நடத்த வேண்டுமென்பது வரையில், விவசாய வாழ்க்கைக்கு உப யோகமான பல விஷயங்கள் காணப்படுகின்றன. இந்தக் கவிதைத் தொகுதிக்கு, ‘வேலைகளும் நாட்களும்’ என்று பெயர். இது தவிர, ‘தியோகோனி’ என்ற ஒரு காவியத்தையும் இவன் இயற்றினான். இதில், உலகம் உற்பத்தியான விவரம், தெய்வங்கள் தோன்றிய வரலாறு, அந்தத் தெய்வங்களின் வமிசா வளிகள் முதலிய பல விஷயங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன.

பியோஷ்யாவிலுள்ள முக்கியமான ராஜ்யம் தீப்ஸ். சர்வ கிரீஸுக்கும், தான் தலைமை வகிக்க வேண்டுமென்று இது வெகு பாடுபட்டது; இதற்காகச் சில சமயங்களில் நேர்மையற்ற முறை

களையும் கடைப்பிடித்தது. சிறிது காலம், தலைமையும் வகித்த தென்று சொல்ல வேண்டும். ஆனால் தலைமை வகிக்க முற்பட்ட காலத்திலேயே இதன் சுதந்திர வாழ்வுக்கும் பங்கம் ஏற்பட ஆரம்பித்தது. இதனைப் போகப் போகப் பார்ப்போம்.

தீப்ஸில் போர்வீரர்கள், அரச தந்திரிகள் இப்படிப் பலர் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும், பிண்டார் என்ற ஓர் இசைப் புலவன் வாழ்ந்திருந்துதான் இதற்கு அதிகமான பெருமையை அளித்தது. இவன்- இந்த பிண்டார் - ஒரு நாள் வெளியே சென்றிருந்த பொழுது, வழியில் ஒரு நிலத்தில் படுத்து அயர்ந்து தூங்கிவிட்டான். அப்பொழுது சில தேனீக்கள் வந்து, இவன் உதடுகளில் அமர்ந்து, தங்களிடமுள்ள தேனைக் கொட்டிவிட்டுச் சென்றன. சிறிது நேரங் கழித்து எழுந்தான். இனிமையான பாடல்கள் வாயிலிருந்து வெளி வந்தன. இவனுடைய பாடல்கள் மிகவும் மதுரமாக இருக்கு மென்பதை வலியுறுத்திச் சொல்வதற்காக எழுந்த கட்டுக்கதையே இது என்பது பலருடைய அபிப்பிராயம்.

இவன் பிறந்தது தீப்ஸில்; இசை பயின்றது ஆத்தென்ஸில். இருபது வயது முடிவதற்குள் பூரண பாண்டித்தியம் பெற்று விட்டான். தீப்ஸுக்குத் திரும்பிவந்து, இசைவாணியென்று போற்றப் பட்ட கொரின்னா என்ற ஒரு ஸ்திரீயுடன் சேர்ந்து மேலும் சிறிது காலம் படித்தான். அப்பொழுது தீப்ஸில் நடைபெற்று வந்த பகிரங்க இசைப்போட்டியில் அந்த ஸ்திரீயோடு ஐந்து தடவை போட்டி யிட்டான்; ஐந்து தடவையும் தோல்வியுற்றான். ஆயினும் இவன் புகழ் வளர்ந்தது; கிரீஸ் முழுவதும் பரவியது. அரசர்களும் பிரபுக்களும் தங்கள் ஆஸ்தானங்களுக்கு இவனை வரவழைத்து உபசரித்தார்கள். ஆனால் இவன் ஊர் ஊராகச் சுற்றிக் கொண்டி ருக்கவில்லை. ஏறக்குறைய நாற்பத்தைந்தாவது வயதில் தீப்ஸுக்குத் திரும்பி வந்து அங்கேயே சுமார் முப்பத்தைந்து வருஷ காலம் நிரந்தரமாக வசித்துக் கொண்டிருந்தான். மரித்தபோது இவனுக்கு எண்பது வயது இருக்கும். இறந்த பிறகு இவனுடைய உருவச்சிலை யொன்றை நிறுவி, இவனிடம் தனக்குள்ள விசுவாசத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டது ஆத்தென்ஸ். இங்ஙனமே, 335-ஆம் வருஷம் தீப்ஸின் மீது படையெடுத்து வந்த மகா அலெக்ஸாந்தர், அதனை அழித்துவிட உத்தரவிட்டபோது, பிண்டார் வசித்துக் கொண்டிருந்த வீட்டை மட்டும் அப்படியே விட்டுவிட வேண்டு மென்று கூறி, இவனிடம் தனக்குள்ள பக்தியைப் புலப்படுத்திக் கொண்டான்.

பியோஷ்யாவுக்கு மேற்கோ போசிஸ்; அதற்கு மேற்கோ லோக்ரிஸ். இவ்விரண்டிற்கும் நடுவே, கிரேக்கரனைவருக்கும் பொதுவான டெல்பி கோயிலும், அதைச் சேர்ந்த பிரதேசமும் இருக்கின்றன. இந்தக் கோயில் நிருவாக சம்பந்தமாக போசியர்களும் லோக்ரியர்களும் அடிக்கடி சண்டையிட்டு வந்தார்கள். தவிர, வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கிப் படையெடுத்து வந்தவர் களெல்லோரும், பெரும்பாலும் போசிஸ் பிரதேசத்தைக் கடக்க வேண்டியே இருந்தது. இவைகளினால் அநேக அல்லல்களுக்குட்பட்ட இந்த போசிஸ்.

போசியர்களும் லோக்ரியர்களும் நாகரிகச் சிறப்புடையவர் களென்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் நெஞ்சுரமுடையவர்கள்; எதற்கும் எளிதிலே சளைக்காதவர்கள். கடல் தொடர்புகொள்ள இவர்களுக்கு அதிகமான சந்தர்ப்பங்கள் ஏற்படவில்லை. இருந் தாலும் இவர்கள், மேற்கே இத்தலி பக்கத்தில் சில குடியேற்ற ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்தார்கள்.

விசால கிரீஸ்


1. குடியேற்றம்

இங்ஙனம் நகர ராஜ்யங்கள் ஏற்பட்டுச் சில ஆண்டுகளாயின. ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திலும் ஜனத்தொகை அதிகப்பட்டுக் கொண்டு வந்தது. எல்லோருக்கும் வாழ்க்கை வசதிகள் கிடைப்பது அரிதாகி விட்டது. உண்ண உணவும் இருக்க இடமுமாவது வேண்டாமா? இவையிரண்டும் கிடைக்காத போழ்து, இவை இருப்பவர்களுக்கும் இவை இல்லாதவர்களுக்கும் பகைமை யுண்டாகுமல்லவா? இதற்கு இடங்கொடுக்க விரும்பவில்லை கிரேக்க ராஜ்யங்கள். இவற்றில் பெரும்பாலான, புத்திசாலித்தனமாக, தங்களுடைய பிரஜைகளில் பலரை, வெளிநாடுகளிற் சென்று குடியேறும்படி வசதிகள் செய்து கொடுத்தன. துணிகரமுள்ள பலர் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று குடியேறினார்கள். ஆங்காங்கே கிரேக்க ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்துக் கொண்டார்கள்.

இவைகளை, கிரேக்க ராஜ்யங்கள் என்று ஏன் சொல்லுகிறோ மென்றால், குடியேறியவர்கள் குயடியேறியே பிரதேசத்திலுள்ள குடிகளுடன் ரத்தக் கலப்பு முதலியன செய்து கொண்டு விட்டாலும், தங்களுடைய கிரேக்க ஆசாரத்தைக் கைவிடாமல், கிரேக்கர் களாகவே வாழ்ந்து வந்த காரணத்தினால்தான். இவர்கள், தங் களுடைய கிரேக்க பாஷை, மதம், நாகரிகம் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு போனார்களென்று அதிசயமாகச் சொல்வ துண்டு. இவ்வளவென்ன, கிரீஸிலிருந்து புறப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் கொஞ்சம் மண்ணையும், வீட்டில் பரம்பரையாக எரிந்துக் கொண் டிருந்த நெருப்பிலிருந்து ஒரு பகுதியையும் எடுத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். இப்படிக் கொண்டு சென்ற மண்ணைக் குடியேறிய இடத்தில் தூவினார்கள்; நெருப்பைக் கொண்டு அடுப்பு மூட்டி னார்கள். தாய்நாட்டின் தொடர்பும் மூதாதையர்களின் தொடர்பும் விட்டுப் போகக் கூடாதென்பது இவர்கள் கருத்து. இந்தக் கருத்தைச் செயலில் கொண்டு வந்து காட்டுகின்ற முறையிலேயே தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டார்கள்.

எப்பொழுதுமே, தாய் நாட்டிலிருக்கிறவர்களைக் காட்டிலும், தாய் நாட்டிலிருந்து வெளியே சென்று குடியேறியிருக்கிறவர் களுக்குத்தான் புதியன வற்றைக் கண்டுபிடித்து அதனை நிலை பெறச் செய்யும் ஆற்றல், துணிகர உணர்ச்சி ஆகிய தன்மைக -ளெல்லாம் ஏற்படுகின்றன; அவர்கள் காட்டும் தேசபக்தி, தாய் நாட்டின் கௌரவத்தை உயர்த்துகிறது; அவர்கள் கொண்டுள்ள மொழிப்பற்று, தாய்மொழியை வளப்படுத்துகிறது. கிரீஸிலிருந்து வெளியே சென்று குடியேறியவர்கள்தான், பெரும்பாலும் கிரேக்கக் கலை மாளிகையை நிர்மாணஞ் செய்திருக்கிறார்கள். கிரேக்க ஞான பொக்கிஷத்தை நிரப்பியிருக் கிறார்கள்; இப்படி இன்னும் எத்தனையோ கைங்கரியங்களைச் செய்திருக் கிறார்கள்.

கி.மு. 700ஆம் வருஷத்திலிருந்து கி.மு. 550ஆம் வருஷம் வரை யுள்ள நூற்றைம்பது வருஷ காலத்தில் இத்தகைய குடியேற்ற ராஜ்யங்கள் பல, இத்தலி என்ன, இத்தலிக்கு மேற்கிலும் தெற்கிலு முள்ள கார்ஸிக்கா, ஸார்டீனியா, சிஸிலி ஆகிய தீவுகளென்ன, ஆப்ரிக்காவின் வட பகுதியென்ன, வடகிழக்கு கருங் கடலோர மென்ன, சின்ன ஆசியாவிற்கு மேற்கிலென்ன, இப்படிப் பல இடங்களில் ஏற்பட்டன. நூற்றுக்கணக்கில் ஏற்பட்ட இந்த ராஜ்யங்கள், பெரும்பாலும் (மத்திய தரைக்)கடல் தொடர்புடையன வாயிருந்தன வென்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதனால்தான் தாய் நாட்டுடன் சுலபமாகவும் அதிகமாகவும் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. மற்றும் இந்தக் குடியேற்ற ராஜ்யங்களில் பல, சுயேச்சையுடையனவாகவே இருந்தன; இங்குச் சுயேச்சாதிபதிகளே இவர்களைக் கொடுங்கோலர் என்றும் அழைப்பதுண்டு - பெரும் பாலும் ஆண்டு வந்தனர். இவர்களுடைய ஆட்சி தனிக்கதை. சில குடியேற்ற ராஜ்யங்கள், கிரீஸிலுள்ள தங்கள் தாய்ராஜ்யங்களின், அதாவது கிரீஸிலுள்ள நகர ராஜ்யங்களின் ஆதிபத்தியத்திற்குட் பட்டிருந்தன. குடியேற்ற ராஜ்யங்கள் பலவற்றின் அரசியலமைப்பு, சமுதாய ஒழுங்கு எல்லாமுமே மாறிவிட்டன என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. அதாவது கிரீஸின் நகர ராஜ்யங்கள், கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் இருந்ததைப்போல் அதற்குப்பின்னர் இருக்கவில்லை.

இங்ஙனம் கிரீஸிலுள்ள நகர ராஜ்யங்களில் பெரும்பாலான குடியேற்றப் பிரதேசங்களை ஸ்தாபித்து, அதன் மூலம், நிலைக் குறைவு, ஜனப்பெருக்கம் முதலிய தங்கள் உள்நாட்டுப் பிரச்னைகளை ஒருவாறு தீர்த்துக் கொண்டன. ஆனால் இரண்டு ராஜ்யங்கள் மட்டும் இந்த முயற்சியில் - குடியேற்ற முயற்சியில் - ஈடுபடவில்லை. ஒன்று, ஸ்ப்பார்ட்டா; மற்றொன்று ஆத்தென்ஸ். இவை யிரண்டும், மேற்படி பிரச்னைகளுக்குப் பரிகாரங் காண, தனித்தனிப் போக்கில் செல்லத் துணிந்தன. இவை யிரண்டுமே, கிரீஸின் முக்கியமான ராஜ்யங்களென்பதை நாம் சொல்ல வேண்டியதில்லையல்லவா?

2. குடியேற்ற ராஜ்யங்கள்

இனி, குடியேற்ற ராஜ்யங்களில் முக்கியமான சிலவற்றைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வருவோம். கிரேக்க நாகரிகத்தைப் பூரண மாகப் பார்ப்பதற்கு இந்தச் சுற்றுப் பிரயாணம் அவசியமாகும். இந்தச் சுற்றுப்பிரயாணத்தின் போது, பிற விஷயங்களில் கவனஞ் செலுத்தாமல் ஆங்காங்கு வாழ்ந்த ஒரு சில பெரியோர்களை மட்டும் அறிமுகஞ் செய்துகொண்டு போவோம். ஏனென்றால், கிரேக்க நாகரிகம் முழுத்தன்மை பெற்றது இவர்களால்தான். தாய்நாட்டிற்கு எட்டினாற் போலிருந்தாலும் அந்தத் தாய்நாட்டிற்குப் பெருமை தேடித் தந்தவர்கள் இவர்களே. அது மட்டுமல்ல உலகத்திற்கே, சாசு வதமாயிருக்கக் கூடிய அநேக பொருள்களை வழங்கியிருக்கின்றனர் இவர்களில் அநேகர்.

பூகோள படத்தைப் பாருங்கள். அட்டிக்காவுக்குச் சிறிது தென்கிழக்கில் சிறு சிறு தீவுகள் இருக்கின்றனவல்லவா, இவற்றுள் ஒன்று சீயோஸ். இந்தத் தீவின் சுமார் எழுநூறு வருஷ வாழ்வில் ஒரு தடவையாவது பெண் சோரமோ, விபசாரமோ நடைபெற்றது கிடையாதாம். தவிர, இந்தத் தீவில் அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்ட வர்கள் விஷங்குடித்துச் செத்துப்போக வேண்டுமென்று ஒரு சட்டம் அமுலில் இருந்ததாம். எதற்காக இந்தச் சட்டம் என்றால், அறுபது வயதுக்குட்பட்ட எல்லா ஜனங்களுக்கும் போதிய அளவு உணவு கிடைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்பதற்கேயாம்.

இந்தச்சட்டத்திற்குப் பயந்துதானோ என்னவோ, இந்தத் தீவில் பிறந்து வளர்ந்த ஸைமனிடீஸ் என்ற கவிஞன் நல்ல வயதுக் காலத்தில் இங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டான். ஆத்தென்ஸ், இவனுக்கு நல்வரவு கூறியது. வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அங்குதான் கழித்தான். இவன் அங்கு வசித்த காலத்தில் கிரீஸுக்கும் பாரசீக சாம்ராஜ்யத்திற்கும் அடிக்கடி யுத்தங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டி ருந்தன. இந்த யுத்தங்களில் மடிந்த கிரேக்கர்களின் வீரத்தைப் புகழ்ந்து அநேக பாடல்கள் பாடினான். கடைசி காலத்தில் ஸைரக்யூஸ் தீவுக்குச் சென்று அங்குச் சர்வாதிகாரியாக ஆண்டு கொண்டிருந்த ஹைரோன் (ஆண்டது: 478 முதல் 467 வரை) என்பவனுடைய ஆதரவுக்குட்பட்டிருந்தான்.இந்த ஹைரோனுக்கும் தீரோன் என்ற வேறொரு சர்வாதிகாரிக்கும் மனமாற்றம் ஏற்பட்ட போது அதனை அகற்றி இருவரையும் நண்பர்களாக்கினான். இவன் இறந்த பிறகு இவனுக்கு அரச மரியாதைகள் நடைபெற்றன.

ஸைமனிடீஸின் கவிதைகளை எல்லோரும் பாராட்டினர். ஆனால் அதே சமயத்தில் இவனை எல்லோரும் தூற்றவும் செய்தனர். ஏனென்றால் இவன் பணத்திற்காகப் பாடினான். பணத்தைப் பார்த்தால்தான் இவனது கவிதை உள்ளம் மலரும். ஏன் இப்படி என்று கேட்டால் ’மற்றவர்களைப் போல கவிஞர்களும் சாப்பிட வேண்டாமா’ என்று திருப்பிக் கேட்பான். ஆனால் இந்த வழக்கம் பணத் திற்காகக் கவி பாடுகிற வழக்கம் - கிரீஸுக்கு புதிது. இவன்தான் முதன்முதலாக இந்த வழக்கத்தை ஏற்படுத்தியவன். இதனால் ஜனங்கள் இவனை இகழ்ந்து பேசினார்கள்; ‘காசு கிடைக் கிற தென்றால் ஸைமனிடீஸ் சமுத்திரத்தையும் தாண்டுவான்’ என்றெல்லாம் பரிகசித்தார்கள்.

சீயோஸுக்குத் தென்கிழக்கிலுள்ளது டெலோஸ் தீவு. இங்குதான் அப்போலோ கடவுள் பிறந்ததாகக் கிரேக்கர்களின் நம்பிக்கை. இதனால் இங்கு, இந்தப் புனித ஸ்தலத்தில், பிறத்தலும் மரித்தலும் கூடாவென்று தடை செய்திருக்கிறார்கள். பிரசவிக்குந் தறுவாயிலுள்ளவர்களும் இறக்குந் தறுவாயிலுள்ளவர்களும் தீவிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டார்கள். ஆத்தீனியர்கள் இந்தத் தீவுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்தார்கள். வருஷந்தோறும் இங்கு நடைபெற்று வந்த அப்போலோவின் பிறந்த விழாவிற்கு ஆத்தென்ஸிலிருந்து அரசாங்க தூது கோஷ்டியென்று சென்று, விழாவைச் சிறப்பாக நடத்தி வைக்கும். இந்தத் தூது கோஷ்டி திரும்பி வருகிறவரையில், மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட குற்ற வாளிகளின் விஷயத்தில் அந்தத் தண்டனையை நிறைவேற்றக் கூடாதென்று ஒரு சட்டம் அமுலில் இருந்தது. ஸாக்ரட்டீஸ் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட பிறகு சிறிது காலம்வரை அந்தத் தண்டனை நிறை வேற்றப் படாமலிருந்ததற்குக் காரணம் இதுதான்.

அடுத்தாற்போல் மிலீட்டஸ் நகரத்திற்கு வருவோம். கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டு வரையில், கிரேக்க உலகத்திற்கே பிரதான பட்டினம் போலிருந்தது இது. இதற்குப் பின்னர்தான் ஆத்தென்ஸுக்கு முக்கியத்துவம் ஏற்பட்டது. பல நாட்டு வியாபாரிகளும் சந்தித்துப் பொருள் பரிவர்த்தனை செய்து கொள்வதற்கு ஏற்ற இடமா யிருந்தது மிலீட்டஸ். இந்த நகரத்துச் செல்வர் பலர், தொலைக்குச் சென்று கொடுக்கல் வாங்கல் முதலிய பல தொழில்கள் செய்து வந்தார் களென்றும், சுமார் எண்பது ஊர்களில் இவர்களுடைய வியாபார ஸ்தலங்கள் இருந்தனவென்றும், மிலீட்டஸ் நகர சபைக்குக் கூட இவர்கள் அவ்வப்பொழுது கடன்கொடுத்து உதவினார்களென்றும் தெரிகின்றன.

இந்த மிலீட்டஸ் நகரத்தில்தான், கிரேக்கர் போற்றி வந்த ஞானிகள் எழுவரில் முதல்வனான தேலீஸ் (இவன் காலம் 640-546) பிறந்தான். கணித சாஸ்திரத்தையும் வான சாஸ்திரத்தையும் கிரீஸுக்கு வழங்கியவன் இவனே. 585-ஆம் வருஷம் மே மாதம் இருபத்தெட்டாந் தேதியன்று சூரிய கிரகணம். இதை முன்கூட்டித் தெரிவித்தவன் இந்த தேலீஸ். இவனுடைய சித்தாந்தப்படி எல்லா வற்றிற்கும் ஆதியாயுள்ளது நீரே; இந்த நீரிலிருந்துதான் எல்லாம் தோன்றுகின்றன; அதிலேயே எல்லாம் சென்று முடிவடைகின்றன.

தேலீஸ், தனிமையைப் பெரிதும் விரும்பினான். கணித சாஸ்தி ரத்திலும் வான சாஸ்திரத்திலும் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு இது சகஜம். தேலீஸ், மணிக்கணக்கில் வானத்திலுள்ள நட்சத்திரங் களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். ஒருநாள் இப்படிப் பார்த்துக் கொண்டே சென்றபோது ஒரு வாய்க்காலில் விழுந்து விட்டானாம்! இப்படி இவன் தனிமையில் இருந்து ஆராய்ச்சி செய்து வந்தானா யினும், ராஜ்யத்தின் நன்மையை முன்னிட்டு அவ்வப்பொழுது அரசியலிலும் கலந்து கொண்டான். முற்கால கிரேக்க அறிஞர்கள் எல்லோருமே, இங்ஙனம் அவசியம் ஏற்படுகிறபோது அரசியலில் கலந்து கொண்டி ருந்திருக்கிறார்கள். வாழ்க்கையை மொத்தமாகப் பார்க்கி றவர்கள் இப்படித்தான் நடந்து கொள்ள முடியும்.

வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் வயிற்றுப் பசி அடங்குமா? ஜீவனம் நடத்த வேண்டுமே? இதை அறியாதவனல்ல தேலீஸ். ஒலிவ மர வித்துக் களிலிருந்து எண்ணெய் எடுத்து அதைப் பக்குவம் செய்து உபயோகித்து வந்தனர்; வெளிநாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்து வந்தனர் கிரேக்கர். இந்த வித்துக்கள் ஒரு வருஷம் அதிகமாகக் கிடைக்குமென்று முன்னதாகவே தேலீஸ் தனது வான வாஸ்திர அறிவின் மூலம் தெரிந்துகொண்டு, அக்கம் பக்கத்திலுள்ள எண்ணெய் எடுக்கும் இயந்திரங்களையெல்லாம், அவைகளுக்குக் கிராக்கி இல்லாத காலம் பார்த்துக் குறைந்த விலைக்கு வாங்கி, கிராக்கியுள்ள காலத்தில் அவைகளை நல்ல விலைக்கு விற்று அதிக பணஞ் சம்பாதித்தான். எண்ணெய் எடுப்போருக்கு யந்திரங்கள் வேண்டுமல்லவா? தத்துவ ஞானிகள் விரும்பினால் பணக்காரர் களாக முடியும் என்பதற்கு உதாரணமாக, தேலீஸின் இந்தச் செயலை எடுத்துக் காட்டுகிறான் அரிஸ்ட்டாட்டல் தனது அரச நீதி என்ற நூலில். ஆனால் அவர்கள் - தத்துவ ஞானிகள் - உலகியலைப் பொறுத்த மட்டில் வறியவர்களாக இருப்பதையே விரும்புகிறார்கள். தேலீஸ் எத்தனையோ தடவை, அவனுடைய வறுமைக்காகப் பரிகசிக்கப்பட்டான். ஆனால் அவன் அவைகளை லட்சியம் செய்யவில்லை.

சிக்கலான கேள்விகளுக்குச் சுலபமாக விடையளிப்பதில் வல்லவன் தேலீஸ்.

வினா : உலகத்தில் கடினமானது எது?

விடை : உன்னை நீ அறிவது.

வினா : சுலபமானது எது?

விடை : பிறருக்குப் புத்தி சொல்வது.

வினா : எது கடவுள்?

விடை : ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதது எதுவோ அதுதான் கடவுள்.

வினா : சீலமுள்ள வாழ்க்கையை நடத்துவது எப்படி?

விடை : பிறரிடத்தில் எதைக் குறையாகக் கூறுகிறோமோ அதை நாம் செய்யாமலிருந்தால் போதும்.

இந்த மிலீட்டஸ் நகரத்தில் ஹிப்போடாமஸ் என்ற ஒரு சிற்பி இருந்தான். இவன், நகர நிர்மாண திட்டம் போட்டுக் கொடுப்பதில் வல்லுநன். ஆத்தென்ஸின் துறைமுகப் பகுதியாகிய பீரேயஸை ஒழுங்குபட அமைப்பதற்கு 446-ஆம் வருஷம் ‘பிளான்’ தயாரித்துக் கொடுத்தான். அரசியலில் நேரடியான அனுபவமில்லாதவன். ஆயினும் ஓர் அரசியல் திட்டம் வகுக்கத் துணிந்தான். இவனைப் பற்றி அரிஸ்ட்டாட்டல் பின்வருமாறு வருணிக்கிறான்: “இவன் ஒரு விநோத மனிதன். தன்னை எல்லோரும் கவனிக்க வேண்டு மென்பதற் காக வெறியன் போல நடந்து கொள்வான். நீண்ட மயிர் வளர்த்துக் கொண்டிருந்தான். விலையுயர்ந்த ஆபரணங்கள் அணிந்து கொண்டிருந்தான். இதனால் இவன் நிரம்பப் பகட்டுச் செய்து கொள்கிறானென்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள். ஆயினும் இவன் விலை மலிவான, ஆனால் உஷ்ணம் கொடுக்கக் கூடிய சாதாரண உடையையே கோடைக் காலத்திலும் குளிர் காலத்திலும் அணிந்து கொண்டிருந்தான். எல்லோரும் தன்னை ஒரு சகலகலா பண்டி தனாகக் கருதவேண்டுமென்று ஆசை கொண்டான்.”

மிலீட்டஸ் நகரத்திற்கு வடக்கே பிரீனே என்றொரு நகரம் உண்டு. ஏழு ஞானிகளில் ஒருவனான பையாஸ் (கி.மு. 570-இல் இவன் பிரபலமடைந் திருந்ததாகத் தெரிகிறது). என்பவன் இங்குதான் பிறந்தான். இதனால் இந்த நகரத்துக்குப் புகழ் ஏற்பட்டது. வாழ்க்கையைப் பற்றி இவன் கூறிய கருத்துக்களில் ஒன்றின் சாரம் வருமாறு: “உலகத்தில் துரதிருஷ்டமான மனிதன் யாரென்றால், துரதிருஷ்டத்தைச் சகித்துக் கொள்ளத் தெரியாதவன்தான். அதிக வயது வரை வாழ்ந்திருப்பதானாலுஞ் சரி, அல்லது சீக்கிரத்திலேயே இறந்து போவதாயிருந் தாலுஞ் சரி, எதற்கும் தயாராயிருக்கும் படியாக மனிதன் தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இளமையிலிருந்து முதுமைக்குச் செல்ல சாதனமா யமைந்துள்ளது ஞானம். ஆதலின் அதை ஜாக்கிரதையாக வைத்துக் காப்பாற்று வாயாக; எல்லா உடைமைகளையும் காட்டிலும் அதுதான் - ஞானந்தான் - மேலான உடைமை.”

பிரீனே நகரத்திற்கு மேற்கே ஸாமோஸ் என்ற தீவு இருக்கிறது. கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இது மிகவும் பிரபல மடைந்திருந்தது. இந்தக் காலத்தில், இங்கு பாலிக்ராட்டீஸ் (சர்வாதி காரியாக இருந்து ஆண்டது 535 முதல் 515 வரை) என்ற ஒருவன் சர்வாதிகாரியாக இருந்து ஜனங்களுக்கு அங்கே நன்மைகளைச் செய்தான். ஒரு மலையைக்குடைந்து அதில் சுமார் நாலாயிரத்து ஐந்நூறு அடி நீளமுள்ள குழாய் போட்டு அதன் மூலம் ஜனங் களுக்குக் குடிநீர் கிடைக்கும்படி செய்தான். இவன் ஆஸ்தானத்தில் தியோடோரஸ் என்ற ஒருவன் இருந்தான். சகலகலா வல்லவன். இவனுக்குத் தெரியாத விஷயமே கிடையாது. வைர வேலை முதல் தச்சு வேலை வரை எல்லாத் தொழில்களும் இவனுக்குத் தெரிந் திருந்தன. மட்டப் பலகை, கடைசல் பிடிக்கிற கருவி முதலிய அநேக தொழிற்சாதனங்களைக் கண்டுபிடித்தவன் இவன்.

ஸாமோஸ் தீவில்தான் மகான் பித்தாகோரஸ் 580-ஆம் வருஷம் பிறந்தான். இதை விடுத்து, இத்தலியிலுள்ள குரோட்டோனாவுக்குச் சென்றுவிட்டான். அங்கு இவனைச் சந்திக்கலாம்.

ஈசாப் கதைகளென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களல்லவா, அந்த ஈசாப் என்பவன் இந்தத் தீவில்தான் வாழ்ந்தான். இயாட்மோன் என்ற ஒரு கிரேக்கனிடத்தில் அடிமையாயிருந்தான். இவன், எப்படியோ தன் எஜமானனிடத் திலிருந்து விடுதலையடைந்து, பல நாடுகளையும் சுற்றிப் பார்த்தான். இந்தப் பிரயாணத்தின்போது, ஆத்தென்ஸுக்குச் சென்று அங்கு அப்பொழுது பிரபலமாயிருந்த ஸோலோன் என்பவனைச் சந்தித்து அவனிடமிருந்து அநேக விஷயங்களைத் தெரிந்து கொண்டான். இந்த ஸோலோனை, நாம் ஆத்தென்ஸுக்குச் செல்கிறபோது அங்கே சாவகாசமாகச் சந்தித்துக் கொள்வோம். பின்னர் ஈசாப், லிடியா தேசத்து அரசனான கிரீஸஸ் (ஆண்டது 560 முதல் 546 வரை) என்பவனுடைய ஆதரவில் சிறிது காலம் இருந்தான். இந்த அரசன், இவனிடம் ஒரு தொகையைக் கொடுத்து டெல்பி கோயிலில் சேர்க்கும்படி கூறினான். ஆனால் இந்தக் காரியத்தை ஒழுங்காகச் செய்யவில்லை. இதைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்த டெல்பி வாசிகள், இவனை ஒரு மலையிலிருந்து கீழே தள்ளிக் கொன்று விட்டார்கள். இவனைப் பற்றிய இந்தக் கதை எவ்வளவு தூரம் உண்மையோ தெரியாது. ஆனால் இவன் கதைகள் கிரீஸ் முழுவதிலும் பிரசித்தியடைந்திருந்தன. ஸாக்ரட்டீஸ் இந்தக் கதைகளைச் செய்யுள் வடிவமாக்கினான் என்று ப்ளூட்டார்க் (கி.பி. 46-120) என்ற கிரேக்க சரித்திராசிரியன் கூறுகிறான். பொதுவாகப் பார்க்கிறபோது, ஈசாப் கீழ்நாடுகளில் அதிகமாகச் சுற்றுப் பிரயாணஞ் செய்திருக்கிறானென்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. (பஞ்ச தந்திரக் கதைகளையும் இவன் கதைகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் இந்த உண்மை தெரியவரும்) இங்கு வழங்கப்பட்டு வந்த கதை களையே இவன் திருப்பிச் சொல்லியிருக்கிறான். சுற்றுப்பிரயாணத்தி லிருந்து திரும்பிவந்த பிறகு, கதைகள் சொல்வதையே இவன் தொழிலாகக் கொண்டிருந்தானென்றும், அதன் மூலமாகவே இவன் பிழைப்பு நடந்து வந்ததென்றும் தெரிகின்றன.

ஸாமோஸ் தீவுக்கு வட கிழக்கில் எபீஸஸ் என்ற ஒரு நகரம் இருக்கிறது. இங்குதான், உலகத்து ஏழு அதிசயங்களுள் ஒன்றெனக் கருதப்படுகின்ற டியானா (ஆர்ட்டிமிஸ்) தேவதையின் கோயில், ஏறக்குறைய 450-ஆம் வருஷத்தில் கட்டப்பெற்றது. இதற்காகவும் இங்கு வசித்துக் கொண்டிருந்த கவிஞர்களென்ன, தத்துவ ஞானி களென்ன, இப்படிப்பட்டவர்களுக்காகவும் இந்த நகரம் பிரசித்தி யடைந்திருந்தது.

ஹிப்போனாக்ஸ் (உத்தேசமாக கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவன்.) என்ற ஒரு கவிஞன். பெண்களைப் பழித்துப் பாடுவதில் மகா வல்லவன். ஓரிடத்தில் பாடுகிறான்: “ஆண்களுக்குப் பெண் களால் இரண்டு தடவைதான் சந்தோஷம் உண்டாகிறது. ஒன்று அவர்களைக் கல்யாணஞ் செய்து கொள்கிறபோது; மற்றொன்று அவர்களை மயானத்தில் அடக்கம் செய்கிறபோது”

ஹெராக்ளீட்டஸ் உத்தேச காலம்: (540-475) என்பவன் ஒரு தத்துவ ஞானி. பணக்கார குடும்பதிலே பிறந்தவன். ஆனால் பணக் காரர்களைக் கண்டால் அதிகமாகப் பிடிக்காது. இங்ஙனமே ஜனநாயகவாதிகள், பெண்கள், பண்டிதர்கள் ஆகிய இவர்களையும் பிடிக்காது. “பதினாயிரம் பேரைக் காட்டிலும் ஒரு நல்ல மனிதன் மேலானவன்” என்று கூறுவான். “அதிகமாகப் படித்துவிட்டால் மட்டும் மனம் பக்குவமடையாது” என்பவது இவன் கருத்து. “எந்த ஒன்று, தானே இயங்குவதாயும், எல்லாவற்றையும் எப்பொழுதும் இயக்குவிப்பதாயும் இருக்கிறதோ அதனை அறிவதுதான் மெய் யறிவு” என்பது இவன் முடிபு. இந்த மெய்யறிவை யடைய இவன் காடுமேடுகளிலெல்லாம் சுற்றித் திரிந்தான்; புல் பூண்டுகளைப் புசித்தான். தான் கண்ட உண்மையினைச் சிறுசிறு சூத்திரங்களாக உலகினிற்கு வழங்கினான்.

ஹெராக்ளீட்டஸின் சித்தாந்தப்படி, எல்லாவற்றிற்கும் மூலமா யிருப்பது அக்கினி. இதிலிருந்துதான் எல்லாம் தோன்றுகின்றன; இதிலேயே எல்லாம் சென்று ஒடுங்கின்றன. இந்தச் சித்தாந்தத்தைப் பல வகையிலும் விளக்கிக் காட்டுகிறான் மேற்படி சூத்திரங்களில்.

ஸாமோஸ் தீவுக்கு வடக்கே கியோஸ் தீவு. இங்குதான் ஹோமர் பிறந்தானென்பது வாசகர்களுக்கு ஞாபகமிருக்கும். அடிமை வியா பாரத்திற்குப் பெயர் போன இடம் இது. கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டில் இங்கிருந்த அடிமை களெல்லோரும், ட்ரிமாக்கஸ் என்பவனுடைய தலைமையில் ஒன்று கூடி, தங்களை அடிமை கொண்டவர்களுக்கு விரோதமாகக் கலகஞ் செய்தார்கள். இந்தக் கலகத்திற்குப் பிறகு இவர்கள் நிலைமை சிறிது விருத்தி யடைந்தது. ட்ரிமாக்கஸுக்குக் கோயில் கட்டிக் கும்பிட்டார்கள் அடிமைகள். இந்தத் தீவில்தான், ஹோமரின் பாடல்களை முறையோடு பாடிவந்த ஒரு கூட்டத்தார் நீண்ட காலம் வரை இருந்தனர்.

கியோஸ் தீவுக்கு வடக்கே லெஸ்போஸ் தீவு. இதில் ஐந்து பட்டணங்கள் இருந்தன. இவற்றுன் முக்கியமானது மிட்டிலீனி என்னும் பட்டணம். வியாபாரச் செழுமை நிறைந்த ஊர். கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டின் கடைசியில் இங்கு ஒரு புரட்சி நடை பெற்றது. இந்தப் புரட்சியின் காரணமாக பிட்டாக்கஸ் (இவன் உத்தேச காலம்: 650-570) என்பவன் சர்வாதிகாரியானான். மத்திய வகுப்பினரும் ஏழை மக்களும் சேர்ந்தே இவனைச் சர்வாதிகாரி யாக்கினார்கள். இவனுடைய ஆட்சியை எதிர்த்து இரண்டு பேர் போராடினார்கள். இருவரும் பணக்கார குடும்பத்தினர்; கவிஞர்கள், ஒருவன் ஆல்ஸீயஸ்; ஒருத்தி ஸாப்போ. இருவரையும் தேசப் பிரஷ்டம் செய்துவிட்டான் பிட்டாக்கஸ்.

தனி முறையில் அமைந்த ஆல்ஸீயஸின் பாடல்கள் நெருப்பைக் கக்கின; ஜனங்களை உற்சாகப்படுத்தி, புரட்சிக்குத் தூண்டுவனவா யிருந்தன என்பார்கள். இவன் மதுபானப் பிரியன். காதலைப் பற்றியும் சில பாடல்கள் பாடியிருக்கிறான்.

ஸாப்போ! கிரீஸ் முழுவதும் இவளைக் கொண்டாடியது. இவள் காலத்திலேயே ஆத்தீனியப் பேரறிஞனான ஸோலோன், இவள் பாடல்களில் பெரிதும் ஈடுபட்டான். ஒருநாள், இவனுடைய மருமகன், ஸாப்போவின் பாடல்களிலொன்றைப் பாடிக்கொண்டி ருந்தான். அதைத் தனக்குக் கற்றுக் கொடுக்குப்படி கூறினான் ஸோலோன். ஏனென்று கேட்டார்கள் அருகிலிருந்தவர்கள். “அதைக் கற்றுக்கொண்டு நான் இறக்க வேண்டும்” என்று கூறினான் ஸோலோன். பிற்காலத்தில் ஸாக்ரட்டீஸும் பிளேட்டோவும் இவளைப் புகழ்ந்து பேசியிருக்கிறார்கள். கவிதை யுலகத்தில் ஹோம ருக்கு என்ன ஸ்தானம் உண்டோ அதே ஸ்தானத்தில் ஸாப்போ வையும் வைத்துப் பாராட்டுகிறார்கள் கிரேக்கர்கள். ஆல்ஸீயஸின் பாடல்களும் ஸாப்போவின் பாடல்களும் வெகு காலம் வரை ஜனங்களின் மனத்தைப் பெரிதும் கவர்ந் திருந்தன என்பதற்கு அத் தாட்சி என்னவென்றால், கி.பி. 1073-ஆம் வருஷம், இவ்விருவருடைய பாடல்களின் பிரதிகளனைத்தையும் ஒன்று திரட்டிக் கொளுத் தினார்கள் பகிரங்கமாக. கான்ஸ்ட்டாண்டி நோபிளிலும் ரோமா புரியிலுமிருந்த பாதிரிமார்கள்.

ஸாப்போ, உடலழகு வாய்க்கப் பெறாதவள்; ஆனால் உள்ளத் தூய்மை படைத்தவள். சங்கீதம், நடனம் முதலிய நுண்கலைகளில் பெண்களுக்கு நல்ல பயிற்சி அளிக்க வேண்டுமென்பதற்காக ஒரு பள்ளிக்கூடம் ஆரம்பித்து நடத்தி வந்தாள். பெண்களுக்கென்று மட்டும் முதலாவது ஏற்பட்ட பள்ளிக்கூடம் இது. இதில் பயின்று வந்த பெண்களை, மாணாக்கிகளே என்று அழைக்கமாட்டாள் ஸாப்போ; தோழிகளே என்றுதான் அழைப்பாள். நிறைந்த அன்பு வேற்றுமை பாராட்டுவதில்லையல்லவா?

இனி கிரீஸின் மேற்குப் பக்கத்திற்கு வருவோம். இங்குப் பல இடங்களில் கிரேக்கர்கள் குடியேறி தனித்தனி ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்துக் கொண்டு நல்ல முறையில் வாழ்ந்தார்கள். இத்தலிக்குத் தெற்கே குரோட்டோன் என்ற ஊர் இருக்கிறது, பாருங்கள். இது முந்தி குரோட்டோனா என்று அழைக்கப்பட்டது. 710-ஆம் வருஷம் கிரேக்கர்கள் இங்குக் குடியேறி தனியாக ஒரு ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்துக் கொண்டார்களென்று சொல்லப்படுகிறது. ஆரோக்கிய வாசத்திற்கு ஏற்ற இடம் இது. இதனால்தான், 580-ஆம் வருஷம் ஸாமோஸ் தீவில் பிறந்த மகான் பித்தாகோரஸ், தனது ஐம்பத் தோராவது வயதில் - 529-ஆம் வருஷம் - இங்கு வந்து குடியேறினான் போலும்!

கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு கிரீஸில் தோன்றிய அறிஞர் அத்தனை பேரும் இவன் - இந்த பித்தாகோரஸ் - ஏந்திப் பிடித்த அறிவு விளக்கிலிருந்துதான் வெளிச்சம் பெற்றுக் கொண்டனர் என்று சொன்னால், அதுவே இவன் பெருமையைச் சுருக்கமாக எடுத்துச் சொன்னதாகும். உலகம் உருண்டை வடிவமா யிருக்கிறது என்று முதன்முதலாகச் சொன்னவன் இவனே. தத்துவ ஆராய்ச்சிக்கு அடிகோலியவனும் இவனே. இவன் சுமார் முப்பது வருஷ காலம் யாத்திரையில் கழித்தானென்பர். பொனீஷியா, சால்டியா, சிரியா, அரேபியா, இந்தியா, பிரான்ஸ் ஆகிய பல நாடுகளுக்கும் சென்று ஆங்காங்கு அறிஞர்களைச் சந்தித்து அவர் களிடமிருந்து அநேக அரிய விஷயங்களைக் கற்றுக் கொண்டான். வாழ்க்கையின் முற் பகுதியைக் கற்பதிலும், பிற்பகுதியைக் கற்பிப் பதிலும் செலவழித் தான் என்று இவன் வாழ்க்கையைச் சுருக்கிச் சொல்லி விடலாம்.

பித்தாகோரஸ், குரோட்டோனாவில் ஒரு குருகுலம் ஆரம் பித்து நடத்திவந்தான். இதில் நூற்றுக்கணக்கான மாணாக்கர்களும் மாணாக்கியர்களும் சேர்ந்து படித்தார்கள். மேனாட்டைப் பொறுத்தமட்டில், இருபாலாரும் சேர்ந்து படிப்பதற்கென்றேற் பட்ட முதல் கலாசாலை இதுவேயென்பர் ஆராய்ச்சியாளர். இங்ஙனம் இரு பாலாரும் சேர்ந்து படித்தார்களாயினும், பெண்கள் சில விசேஷப் பயிற்சிகளைப் பெற்றனர். இந்தப் பயிற்சிகள், இவர் களுடைய தாய்மைக் கடமையை ஒழுங்காக நிறைவேற்றுவதற்குத் துணை செய்வனவாயிருந்தன. இதனால்தான், பித்தாகோரஸின் குருகுலத்தில் படித்த பெண்களுக்குக் கிரீஸ் முழுவதிலும் ஒரு கௌரவம் இருந்தது.

பித்தாகோரஸ், தன் குருகுலவாசிகளுக்குச் சில நியமங்களை ஏற்படுத்தி யிருந்தான். குருகுலத்தில் படிக்கிற காலம்வரை அனைவரும் பிரும்மசரிய விரதம் பூண்டவர்களாயிருக்கவேண்டும். புலா லுண்ணுதல் கூடாது. யாருக்கும், செடி, கொடிகள் முதல் மனிதன் ஈறாக உள்ள எந்த ஜீவராசிக்கும், எந்தவிதமான தீங்கும் உண்டு பண்ணுதல் கூடாது. பகட்டாக இல்லாமல் மிகச் சாதாரண முறையிலேயே உடைகள் அணிதல் வேண்டும். பேச்சிலும், செய லிலும் அடக்கமும் நிதானமும் இருத்தல் வேண்டும். அதிகமாகச் சிரிக்கக் கூடாது. சிடுமூஞ்சியாகவும் இருக்கக்கூடாது. ‘கடவுள் பிரமாணமாக’ என்று சொல்லக்கூடாது. இதைச் சொல்லாமலே மற்றவர்கள் நம்பும்படியாக நடந்து கொள்ள வேண்டும். தினந் தோறும் படுக்கைக்குப் போகுமுன், ‘இன்று நான் என்னென்ன குற்றங்கள் செய்தேன், எந்தெந்தக் கடமைகளைச் செய்யத் தவறி விட்டேன், ஏதேனும் நல்ல காரியங்களைச் செய்திருக்கிறேனா, அப்படி செய்திருந்தால் அவை என்னென்ன’ என்று தனக்குத் தானே பரிசோதனை செய்து பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். குருகுலத்தில் சேர்ந்த முதல் ஐந்து வருஷ காலம் பிரதியொரு மாணாக்கனும் மாணாக்கியும் மௌனமாயிருந்து பாடங்களைக் கற்க வேண்டும். அதாவது ஆசிரியருடன் தர்க்கவாதஞ் செய்து கொண்டிராமல், அமைதியாயிருந்து சொல்லிக் கொடுப்பதை மனத்திலே நன்றாக வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த மாதிரியான நியமங்களை பித்தாகோரஸ், தன் குருகுல வாசிகளுக்கு மட்டும் ஏற்படுத்தவில்லை; தானும் இவைகளைக் காட்டிலும் கடினமான நியமங்களுடன் இருந்தான். இதுதான் இவனிடத்தில் காணப்பட்ட விசேஷம். சொல்லையும் செயலையும் ஒன்றுபடுத்திக் கொண்டு வாழ்கிறவர்கள் எப்பொழுதுமே பிறருடைய மரியாதைக்குரியவராகின்றார்கள். எப்பொழுதும் போற்றப்பட்டு வருகிறார்கள். பித்தாகோரஸின் சிஷ்யர்கள், தங்கள் குருநாதனி டத்தில் பரம பக்தி செலுத்திவந்தார்களென்பதில் என்ன ஆச்சரியம்? இவன் சொன்ன வாக்குக்கு மறுவாக்குக் கிடையாது. ‘குருநாதரே சொல்லிவிட்டார்’, ‘குருநாதரின் கட்டளை இது’ என்பன போன்ற பேச்சுக்கள் குருகுலவாசிகளிடத்தில் சர்வ சாதாரணமாக உலவி வந்தன.

பித்தாகோரஸின் தினசரி வாழ்க்கை மாசு மறுவில்லாத, கள்ளங்கபடமற்ற தூய வாழ்க்கையாயிருந்தது. தூய வெண்மை உடையையே அணிவான். ரொட்டி, தேன், காய்கறி வகைகள், இவைகள்தான் இவனது அன்றாட ஆகாரம். இந்த ஆகாரமும் மிதமாகத்தான் இருக்கும். யாரையும் பரிகசிக்க மாட்டான். எல்லாரிடத்திலும் அன்பு செலுத்துவான். பிறர் மனம் புண்படும்படி இவன் வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தைகூட வந்ததில்லை யென்பர். சுருக்கமாக, இவன் அறிவின் சிகரமாகவும், ஒழுக்கத்தின் வடிவ மாகவும் இருந்தான். இவன் ஒரு லட்சியவாதி மட்டுமல்ல; பிரத்தியட்ச வாதியுங்கூட.

குரோட்டோனாவுக்குச் சிறிது வடக்கே ஸைபாரிஸ் என்றொரு நகரம் இருந்தது. இது 721-ஆம் வருஷம் தோன்றி 510-ஆம் வருஷம் அழிந்துபட்டது. அபரிமிதமான வியாபாரம் இங்கு நடைபெற்றது. மூன்று லட்சம் பேர் இதில் வசித்துக் கொண்டி ருந்தார்கள். இவர்களிற் பெரும்பாலோர் அடிமைகள். நகரவாசிகள், அதாவது பிரஜைகள் சொற்பமான பேர்தான். இந்தப் பிரஜைகள் நடத்திய சுகபோக வாழ்க்கை, கிரீஸ் முழுவதிலுமே ஒரு பழமொழி யாகி விட்டது. இவர்களுக்கு, எல்லா வேலைகளையும் அடிமைகளே செய்து கொடுத்தார்கள். உழைப்பு என்பது சிறிதுகூட இல்லாமல், பகட்டான உடைகள் அணிந்து, சுவையான ஆகார வகைகளைச் சாப்பிட்டு, சுகமான வாழ்க்கை நடத்தி வந்தார்கள். தச்சர், கொற்றர் முதலியோர் தங்கள் தொழில்களைச் செய்கிறபோது ஓசையுண்டாகு மல்லவா? அந்த ஓசை இவர்களுக்குத் தலை வேதனை யாயிருந்ததாம். இதற்காக அவர்களை, நகரத்திற்கு வெளியே இருந்து வேலை செய்யுமாறு கட்டளையிட்டிருந்தார்கள். வெயிலினாலும் மழை யினாலும் கஷ்டம் ஏற்படக் கூடாதென்பதற்காக, ஜனப் போக்கு வரத்து மிகுந்த வீதிகளில் விதானங்கள் போடப்பட்டிருந்தன. இவ் வளவு சுகமாகவும நிம்மதியாகவும் வாழ்க்கை நடத்தி வந்த போதி லும், இவர்கள் கலையுலகத்திற்கோ நாகரிகக் களஞ்சியத்திற்கோ விசேஷமான ஒன்றையும் அளித்ததாகத் தெரியவில்லை.

இத்தலியின் தென்கிழக்கு முனையில் லோக்ரி என்ற ஒரு சிறிய நகரம் இருக்கிறது பாருங்கள். மத்திய கிரீஸிலுள்ள லோக்ரிஸ் பிரதேசத்திலிருந்து ஓடிவந்துவிட்ட கீழ்மக்கள் சிலர் சேர்ந்து இந்த நகரத்தை ஸ்தாபித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதனாலேயே இது லோக்ரி என்று அழைக்கப்பட்டது. கீழ்மக்களைக் கொண்டி ருந்ததனால் இங்கு ஒழுங்கான சட்டதிட்டங்கள் இருக்கவில்லை. இப்படிச் சிறிது காலம் இருந்து சலிப்புற்றுப் போன இந்த நகர வாசிகள், தங்களுக்கு ஒழுங்கான சட்டதிட்டங்கள் வகுத்துத் தரும்படி, டெல்பி கோயில் பூசாரிகளுக்கு விண்ணப் பித்துக் கொண்டார்கள். இந்த விண்ணப்பத்திற் கிசைய, ஜாலூக்கஸ் என்ற ஓர் அடிமை, 664-ஆம் வருஷம் இதற்குச் சில சட்ட திட்டங்கள் வகுத்துக் கொடுத்தான். கிரீஸிலேயே முதன்முதலாக எழுத்திலே கொண்டுவரப்பட்ட சட்டதிட்டங்கள் இவையென்றும், இவற்றினை இயற்ற இவனுக்குத் தெய்வ சக்தி துணையாயிருந்த தென்றும் கூறுவர்.

இத்தலியை விடுத்துத் தெற்கே சிஸிலி தீவுக்கு வருவோம். ஏறக்குறைய 700-ஆம் வருஷத்திலிருந்து கிரேக்கர்கள் கூட்டங் கூட்டமாக வந்து இங்குக் குடியேறினர்; குடியேறி ஆங்காங்குச் சிறுசிறு நகர ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்துக் கொண்டனர். இவற்றுள் ஸைரக்யூஸ், நாக்ஸோஸ், கட்டானா, மெஸ்ஸானா, லியோண்ட் டினி, ஜிலா முதலிய ராஜ்யங்கள் பிரபலமடைந்திருந்தன.

ஸைரக்யூஸ் செல்வச் சிறப்புக்கும் சர்வாதிகார ஆட்சிக்கும் பெயர் போனதாயிருந்தது. இங்கு டையோனிஸியஸ் (இவன் வாழ்ந்த காலம்: 430-367) என்ற ஒருவன் முப்பத்தெட்டு வருஷ காலம் (405-367) சர்வாதிகாரியாயிருந்து ஆண்டான். இவன்தான் இந்த ராஜ்யத்தை மேலான நிலைமைக்குக் கொண்டு வந்தவன். இவன் ஆட்சியின்போது பிளேட்டோ இங்கு வந்து சிறிது காலம் தங்கி யிருந்தான். பிளேட்டோவை ஒரு வகையில் ஆதரித்தவனும் இவனே; பின்னர் அவனை அடிமையாக விற்றுவிட்டவனும் இவனே; இந்த ஸைரக்யூஸில்தான், பிரபல கணித சாஸ்திரியும், யந்திரக் கருவிகள் பலவற்றைக் கண்டுபிடித்தவனு மான ஆர்க்கிமிடீஸ் பிறந்து புகழ் பெற்றான். பிளேட்டோ வசித்ததும், ஆர்க்கிமிடீஸ் பிறந்ததும் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். இங்கு மேற்படி டையோனிஸியஸ் ஆண்டு கொண்டிருந்த காலத்தில், நட்பின் இலக்கணம் இன்னது என்று எடுத்துக்காட்டுவது போல் ஒரு சம்பவம் நடைபெற்றது. அதைச் சொல்லாமலிருப்பதற்கில்லை.

பித்தியாஸ் என்ற ஒருவன், பித்தாகோரஸின் சிஷ்ய பரம் பரையைச் சேர்ந்தவன். இவன் டையோனிஸியஸுக்கு விரோதமாகக் சூழ்ச்சி செய்தானென்று குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு மரண தண்டனை விதிக்கப்பெற்றான். மரண தண்டனையை ஏற்றுக் கொள்ள தான் சித்தமாயிருப்பதாகவும், ஆனால் அதற்கு முன்னர், தன் வீட்டுக்குச் சென்று குடும்ப காரியங்களை ஒழுங்குப்படுத்தி விட்டுவர ஒருநாள் அவகாசம் கொடுக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக்கொண்டான். அதுவரை இவனுக்கு ஜாமீனாக இருக்க இவன் நண்பன் டாமன் என்பவன் ஒப்புக்கொண்டான். அப்படித் தன் நண்பன் திரும்பி வராத பட்சத்தில், தான் அவனுக்குப் பதிலாக மரண தண்டனையை ஏற்றுக் கொள்வதாகக் கூறினான். டையோனிஸியஸ் இதைக் கேட்டு முதலில் பரிகசித்தானாயினும் பின்னர் இந்த ஏற்பாட்டுக்கு ஒப்புக் கொண்டான். கடைசியில் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் நேரம் வந்துவிட்டது. ஆனால் பித்தியாஸ் வரவில்லை. டாமன், தான் கொடுத்த வாக்கின்படி மரண தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக நின்றான். கடைசி நிமிஷத்தில் பித்தியாஸ் ஓடோடியும் வந்து சேர்ந்தான். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த டையோ னிஸியஸ் ஆச்சரிய மடைந்தவனாய், பித்தியாஸ் மீது விதித்திருந்த மரண தண்டனையை ரத்து செய்து விட்டான். அது மட்டுமல்ல; தன்னையும் ஒரு நண்பனாகச் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று இருவரையும் கேட்டுக்கொண்டான். இருவர் மூவராயினர்.

கட்டானா ராஜ்யத்திற்கு வருவோம். ஒழுங்கான சட்ட திட்டங்களைப் பெற்றிருந்ததன் காரணமாக இது புகழடைந் திருந்தது. இந்தச் சட்ட திட்டங்களை வகுத்துக் கொடுத்தவன் அல்லது தொகுத்துக் கொடுத்தவன் காரோன்தாஸ் என்பவன். இவன், உத்தேசமாக 610-ஆம் வருஷம் - அதாவது ஆத்தென்ஸுக்கு அரசியலை வகுத்துக் கொடுத்த ஸோலோனுக்கு ஒரு தலைமுறை முந்தி இருந்தானென்பர். இவன் ஏற்படுத்திக்கொடுத்த சட்ட திட்டங்களை முன் மாதிரியாகக் கொண்டுதான், சிஸிலியிலும் இத்தலியிலுமிருந்த மற்றக் கிரேக்க ராஜ்யங்கள் தங்கள் சட்ட திட்டங்களை வகுத்துக் கொண்டன. இவன் திட்டப்படி கட்டானா ராஜ்யத்திற்கு ஒரு ஜன சபை இருந்தது. ஜனசபைக் கூட்டத்திற்கு வருகிறவர்கள், ஆயுத பாணிகளாக வரக்கூடாதென்று இவனுடைய திட்டம் ஒன்று கூறியது. ஆனால் இவனே ஒரு சமயம், நினைவில்லாமலோ என்னவோ ஆயுதபாணியாகக் கூட்டத்திற்கு வந்துவிட்டான். ‘நீயே உன் சட்டத்தை மீறி நடக்கலாமா’ என்று சபையின் அங்கத்தினன் ஒருவன் இவனைக் கேட்டான். ‘வாஸ்தவம்; அந்தச் சட்டம் விதிக்கிற தண்டனைக்கு நானே உட்படுகிறேன்’ என்று சொல்லி, தான் கொண்டுவந்த ஆயுதத்தினாலேயே தன்னை மாய்த்துக் கொண்டான்.

இத்தலிக்கு அப்பாலும் சென்றனர் கிரேக்கர்கள். ஆப்பிரிக்கா வின் வடபகுதியென்ன, ஸ்பெயின் என்ன, பிரான்ஸ் என்ன, இங்கெல்லாம் குடியேறி, தனித்தனி ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்துக் கொண்டனர். ஆக, கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டின் கடைசியில், கருங்கடலிலிருந்து மத்திய தரைக்கடலின் மேற்குக் கடைசிவரை ஆங்காங்கு நூற்றுக்கணக்கான கிரேக்க ராஜ்யங்கள் செல்வச் செழிப்புடனும் செல்வாக்குடனும் விளங்கிக் கொண்டிருந்தன. அரிஸ்டாட்டல், தன்னுடைய, ‘அரச நீதி’ என்ற நூலை எழுது வதற்கு முன்னர், நூற்றைம்பத்தெட்டு கிரேக்க ராஜ்யங்களின் அரசியலைப்புக்களை ஆராய்ந்தானென்பர். அப்படியானால் குறைந்தபட்சம் நூற்றைம்பத்தெட்டு ராஜ்யங்களில் ஒழுங்கான அரசியலைப்புக்கள் இருந்தனவென்று தெரிகிறதல்லவா?

வெளிநாடுகளில் சென்று குடியேறிய கிரேக்கர்கள் தாய் நாட்டினின்று அடியோடு விலகியிருக்கவில்லை; அதற்கு மாறாகத் தாய்நாட்டுடன் நெருங்கி தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள்; தாங்கள் முன்னேற்றமடைந்ததோடு தாய்நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கும் பாடுபட்டார்கள். கிரீஸுக்கு ஏற்பட்ட பெருமையில் ஏறக்குறைய பாதி பாகமேனும் வெளிநாடுகளில் சென்று குடியேறியவர் களுடையதேயாகும். ஓர் ஆசிரியன் கூறுகிறான்; “தொழிலிலும், வியாபாரத் திலும், எண்ணப் போக்கிலும், கிரீஸ் முன்னேற்ற மடைந்தது என்று சொன்னால், அதற்கு ஒவ்வொரு குடியேற்ற ராஜ்யமும் ஒவ்வொரு வகையில் துணை செய்தது. கிரேக்கக் கவிதை உரைநடை, கணிதம், விஞ்ஞானம், நாவன்மை, சரித்திரம் இவை பலவும் கிரீஸின் குடியேற்ற ராஜ்யங்களில்லா விட்டால், கிரேக்க நாகரிகமென்பதே இருந்திருக்க முடியாது. இந்தக் குடியேற்ற ராஜ்யங்களின் மூலமாகத்தான் எகிப்து முதலிய கீழ்நாடுகளின் கலாசாரங்கள் கிரீஸுக்குள் பிரவேசித்தன. அப்படியே கிரேக்க கலாசாரமும், மெதுமெதுவாக ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா, ஐரோப்பா ஆகிய நாடுகளில் பிரவேசித்தது”

வாசகர்களே! குடியேற்ற ராஜ்யங்களை ஒருவாறு - ஆம், ஒருவாறுதான் - சுற்றிப் பார்த்தாகி விட்டது. இனி, கிரேக்கர் அனைவரையும் ஒன்றுபடுத்திய, இரண்டினைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள முற்படுவோம்.

ஒன்றுபடுத்திய இரண்டு


1. ஒலிம்பிய விளையாட்டு விழா

கிரேக்கர்கள் பல்வேறு ராஜ்யத்தினராகப் பிரிந்திருந்த போதிலும், அனைவரையும், தாங்கள் கிரேக்கர்கள் என்று அவ்வப் பொழுது உணரும்படி செய்து வந்தவை, அனைவரையும் ஒன்று படுத்தி வந்தவை; ஒன்று, ஒலிம்பிய விளையாட்டு விழா; மற்றொன்று, டெல்பி கோயில் வழிபாடு.

பெலொப்பொனேசியாவின் வடமேற்கிலுள்ள ஒலிம்ப்பியா (பெலொப் பொனேசியாவின் வடமேற்கில் ஆல்பேயஸ் என்ற ஒரு சிற்றாறு ஓடுகிறது. இதன் வடகரையில் க்ரோனாஸ் என்ற ஒரு குன்றின் அடிவாரத்திலுள்ள விசாலமான இடத்திற்கு ஒலிம்ப்பியா என்று பெயர். இங்கு ஒலிம்ப்பீயம் என்றும், ஹிரேயம் என்றும், ப்ரெட்டேனீயம் என்றும் அழகிய முக்கியமான கட்டடங்கள் உண்டு. முதலாவது, ஜுஸ் தெய்வத்தின் கோயில்; இரண்டாவது ஹீரா (ஜுஸ் தெய்வத்தின் மனைவி)வின் கோயில்; மூன்றாவது, ஒலிம்ப்பிக் விளையாட்டு களில் வெற்றி பெற்றவர்கள் விருந் துண்ணும் மண்டபம். இந்தக் கட்டடங்கள் இப்போது சிதில மடைந்து கிடக் கின்றன. ஆயினும் சிரத்தையோடு பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்த இடத்தைக் காண விழைவோர் ஆத்தென்ஸி லிருந்து ரெயில் மார்க்கமாகப் புறப்பட்டு, மேற்குப் பக்கமாக வந்து, பிர்கோஸ் என்ற ஸ்டேஷனில் இறங்கி அங்கிருந்து சிறிது தூரம் மோட்டாரிலோ வேறு விதமாகவோ செல்ல வேண்டும். (இந்த இடம் இயற்கையழகு நிரம்பியது). இந்த இடத்தில் இந்த விளையாட்டுப் போட்டி, கி.மு. 776-ஆம் வருஷம் தொடங்கி, நான்கு வருஷத்திற் கொருமுறை நடை பெற்று வந்தது. இந்த நான்கு வருஷ காலத்தை ஒலிம்ப்பியட் என்று அழைப்பார்கள். எந்த ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுமானாலும், இந்த 776-ஆம் வருஷத்திலிருந்து கணக்குப் பண்ணி இத்தனையாவது ஒலிம்ப்பியட்டின் இத்தனையாவது வருஷத்தில் என்று சொல்லு வார்கள். உதாரணமாக 776-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 773-ஆம் வருஷம் வரை முதலாவது ஒலிம்ப்பியட்; 772-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 769-ஆம் வருஷம் வரை இரண்டாவது ஒலிம்ப்பியட்; இப்படி, இப்படி. 776-ஆம் வருஷத்தில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சியைச் சொல்ல வேண்டுமானால், மூன்றாவது ஒலிம்ப் பியட்டின் மூன்றாவது வருஷம் என்றுதான் சொல்லுவார்கள். அப்படியானால் இந்த விளையாட்டுக்கு, கிரேக்கர்கள் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தார்களென்பது நன்கு புலனா கிறதல்லவா?

இந்த விளையாட்டுப் போட்டியை விளையாட்டு விழா வென்றே சொல்ல வேண்டும். அவ்வளவு புனிதமாகக் கருதினார்கள் கிரேக்கர்கள் இதனை. இந்த விழாவைச் சென்று காண்பதிலே ஒரு தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சி. விளையாட்டுப் போட்டியில் கலந்து கொள் வதிலே ஒரு பிரத்தியேகமான பெருமை; போட்டியில் வெற்றி பெற்று விட்டாலோ, கேட்க வேண்டியதில்லை; வெற்றி பெற்ற வருக்கு மட்டுமல்ல, வெற்றி பெற்றவரைப் பெற்றெடுத்த ராஜ்யத்திற்கே விசேஷ மதிப்பு.

கிரீஸின் எல்லா ராஜ்யங்களும் இந்த விழாவில் வெகு உற்சாகத்துடன் கலந்து கொண்டன. பெரிய ராஜ்யமென்றும், சிறிய ராஜ்யமென்றும் வித்தியாசம் கிடையாது. ஆனால் கிரேக்கர்களுக்கு மட்டுமே இந்த விழாவில் கலந்து கொள்ளும் உரிமை இருந்தது. அதாவது கிரேக்கரல்லாத அந்நியர், பிரஜா உரிமை இல்லாத அடிமைகள் ஆகியோர் இதில் கலந்துகொள்ள முடியாது. சுருக்க மாக, சுதந்திர கிரேக்கப் பிரஜைகளுக்கு மட்டுமே இந்த விழா.

இந்த விழாவை முன்னிட்டு, கிரீஸ் முழுவதிலும் அமைதி நிலவியிருக்க வேண்டுமென்ற நியதியைக் கண்டிப்பாகக் கடைப் பிடித்து வந்தனர் கிரேக்கர். ஒரு ராஜ்யமும் மற்றொரு ராஜ்யமும் பகைமை கொண்டிருந்தால், தற்காலிகமாக அந்தப் பகைமையை மறந்துவிட்டு, இரண்டு ராஜ்யங்களும் சந்தோஷத்துடன் இந்த விழாவில் கலந்து கொண்டன. ஒரு ராஜ்யத்திற்காக மற்றொரு ராஜ்யம் விழாவை பகிஷ்கரித்த தென்பது கிடையாது. இங்ஙனமே ஒரு ராஜ்யத்திற்கும் மற்றொரு ராஜ்யத்திற்கும் போர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தால், இந்த விழாக் காலத்தில் அந்தப் போர் நிறுத்தப்பட்டு விடும்; இரண்டு ராஜ்யங்களும் உற்சாகமாக விழாவில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளும்; இரண்டு ராஜ்யத்துப் பிரஜைகளும் போர்க் கள நிகழ்ச்சிகளை மறந்துவிட்டு, கிரேக்கப் பிரஜைகள் என்ற ஹோதாவில் விழாவில் கலந்து கொள்வார்கள். கிரேக்கர்களுக்குப் பகைமை கொள்ளத் தெரிந்திருந்தது போல் அதனைச் சுலபமாக மறக்கவும் தெரிந் திருந்தது.

விழா தொடங்குவதற்குச் சுமார் பதினைந்து நாட்களுக்கு முந்தியிருந்தே ஜனங்கள் ஒலிம்ப்பியாவில் கூட ஆரம்பித்து விடுவார்கள். வெளிநாடுகளிலிருந்து வியாபாரிகள் பலர் தங்கள் சரக்குகளைக் கொண்டு வந்து குவிப்பார்கள். அப்படியே உள்நாட்டு வியாபாரிகளும், தங்கள் பொருள்களுக்கு நல்ல கிராக்கி இருக்கு மென்று கருதிக் கூட்டங் கூட்டமாக வந்து சேர்வார்கள். இங்ஙனம் வேடிக்கை பார்க்கவரும் ஜனங்கள் மட்டுமல்ல, வியாபாரிகள் மட்டுமல்ல, இசைவாணர் களென்ன, நூலாசிரியர் களென்ன, ஓவிய நிபுணர்களென்ன, சமுதாயத்தின் நன்மதிப்பிற்குரிய இவர்கள் பலரும் இங்கே வந்து கூடுவார்கள். இவர்களுடைய திறமை வெளிப் படுவதற்கேற்ற சந்தர்ப்பமாக இருந்தது இந்த விழா.

இந்த விழா, நான்கு வருஷம் முடிந்து ஐந்தாவது வருஷ ஆரம்பத்தில், துவங்கி சில நாட்கள் நடைபெறும். கிரேக்கர்களுக்கு வருஷ ஆரம்பமென்பது ஆடி மாதம். ஆடி மாதத்திலிருந்து அடுத்த ஆனி மாதம் வரை ஒரு வருஷம் கணக்கு. இந்த ஆடி மாதம் கடுமை யான வெயில். ஒலிம்பியாவில் குடிதண்ணீருக்குக் கூட கஷ்டம். விழாவுக்கு வந்தவரிற் சிலர் வெப்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் இறந்து போவது வழக்கம் என்று ஒரு சில கிரேக்க ஆசிரியர்கள் எழுதி வைத்துப் போயிருக்கிறார்கள். எவ்வளவு தூரம் இது சரியோ நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் கோடை வெயில், புழுதி மண், தண்ணீர்க் கஷ்டம் இவைகளைப் பொருட்படுத் தாமல் திரள் திரளாக ஜனங்கள் வந்து ஒலிம்ப்பியாவில் கூடினார்களென்பது நிச்சயம்.

விழா துவங்கிவிட்டது. முதல் நாள் போட்டியில் கலந்து கொள்ளப் போகிற ஒவ்வொரு ராஜ்யத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் அழகிய உடைகள் அணிந்துகொண்டு எவ்வளவு ஒழுங்குடன் ரதங்களில் ஊர்வலமாக வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு வருடைய பார்வையிலும் தன்னம்பிக்கை நிறைந்திருக்கிறது. எல்லோரும் வந்து சேர்ந்ததும் ஜூஸ் தெய்வத்திற்குப் பூசை நடக்கிறது. பூசையில் எல்லோரும் கலந்து கொள்கிறார்கள். இது முடிந்ததும், போட்டியில் கலந்து கொள்ள உரிமையுடையவர்கள்தானா, அதாவது கிரேக்கப் பிரஜைகளாவென்று பரிசோதிக்கப்படு கிறார்கள். பின்னர் ஒவ்வொருவரும், தாங்கள் தூய கிரேக்கர்க ளேயென்றும் விளையாட்டு விதிகளை அனுசரிப்பதாகவும் பிரமாணம் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். தவிர, இவர்கள், போட்டியில் கலந்து கொள்ளத் தங்களைத் தகுதிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதாக, அதாவது ஆகார நியமத்துடன் இருந்து வந்திருப்பதாகவும், போதிய பயிற்சி பெற்றிருப்பதாகவும் ருஜுப்படுத்தவேண்டும். இவையெல்லாம் முடிய முதல் நாள் பூராவும் சரியாகிவிடும்.

அடுத்த மூன்று அல்லது நான்கு நாட்கள் போட்டிகள் நடை பெறும். ஓட்டம், தாண்டுதல், மல்யுத்தம், குத்துச்சண்டை, ஈட்டி எறிதல் இப்படிப் பல வகை விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஒன்றன் பின்னொன்றாக நடைபெற்று முடியும். கடைசியில், ரதங்களில் பந்தயம். ஒவ்வொரு ரதத்திற்கும் நான்கு குதிரைகள் பூட்டியிருக்கும். இந்த ரதங்கள் வரிசையாக வந்து நிற்கும். சமிக்ஞை கிடைத்ததும் இவை பறக்கும் பாருங்கள்! மைதானத்தைச் சுற்றி வருகிறபோது, ஜனங்களுடைய உற்சாகம், அவர்கள் செய்யும் ஆரவாரம் எல்லாம் சேர்ந்து சமுத்திரம் பொங்குவது போலிருக்கும். எந்த ரதம் முதலில் நிலைக்கு வந்து சேர்கிறதோ அதற்குப் பரிசு என்பதை நாம் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

விளையாட்டுகள் யாவும் முடிந்ததும் கடைசி நாள், வெற்றி பெற்றவர்களுக்குப் பரிசு வழங்கப் பெறும். பரிசாவது என்ன? ஒலிவ மரத்து இலைக்கொத்துக்களினாலாய மாலை! இதனைப் பெறுவ தற்காக எத்தனை நாள் கடின உழைப்பு! எவ்வளவு முயற்சி ! ஆனால் இதனைப் பெறுவதன் மூலம் வாழ்க்கையின் லட்சியம் பூர்த்தி யடைந்து விட்டதாகப் பெரும்பாலோரான கிரேக்கர்கள் கருதிக் கொண்டிருந்தார்கள். பரிசு வழங்கும் தினத்தன்று, முந்தின நாட் களைக் காட்டிலும் அதிகமான ஜனம் கூடியிருக்கும். பரிசுக்குரி யவர்களைப் பார்க்க வேண்டுமென்பதிலே அவ்வளவு ஆவல். விழாவில் சம்பந்தப்பட்ட காரியஸ்தன் ஒருவன் - கட்டியக் காரன் - இன்னார் இன்ன விளையாட்டில் பரிசு பெற்றவர் என்று, அவருடைய பெயர், தகப்பனார் பெயர், ஊரின் பெயர் எல்லாவற்றையும் உரக்கச் சொல்லி, அவரைப் பரிசு பெற்றுக் கொள்ளுமாறு அழைப்பான். பரிசு பெறுகிறவன் முன்னே வந்து நிற்கிறபோது, பார்க்கவேண்டுமே கூட்டத்தினரின் உற்சாகத்தை! காது செவிடு படும்படி கரகோஷம் செய்து, தங்கள் சந்தோஷத்தையும் பாராட்டுதலையும் தெரிவிப்பார்கள்.

பரிசு வழங்கும் சடங்குமுடிந்ததும், பரிசு பெற்றவன், ஜுஸ் தெய்வத்திற்குப் பூசை போடுவான். அதில், அவன் ராஜ்யத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் கலந்து கொள்வார்கள். தங்கள் ராஜ்யத்திற்குப் பெருமை தேடித் தந்தவனல்லவா அவன்? பூசை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது, எல்லோரும், இசைக்கருவிகளுடன் தோத்திரப் பாடல்களைச் சொல்லிக்கொண்டு கோயிலை வலம் வருவார்கள். வெற்றி வாங்கித் தந்த கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்து முகத்தான் இந்தச் சடங்கு நடைபெறும்.

இதற்குப் பிறகு, வெற்றியடைந்தவர்களுக்கு விருந்து மேல் விருந்து. இங்ஙனமே வெற்றி பெற்றவர்கள், தங்கள் நண்பர்களுக்கு விருந்து வைப்பார்கள். இந்த விருந்துகளில் சில நாட்கள் கழியும். இவை தவிர, வெற்றி பெற்ற சிலருடைய உருவச் சிலைகளும் ஒலிம்ப்பியாவில் நிறுவப்பெறும். வெற்றி பெற்ற அனைவருடைய பெயர்களும், நிரந்தரமாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு புத்தகத்தில் பதிவு செய்யப்பெறும். கவிஞர்களுடைய வாழ்த்துப் பாக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுமா? இவற்றோடு ஒலிம்ப்பியாவில் விழா ஒருவாறு முடிவடையும்.

வெற்றி பெற்றவன், தன் ராஜ்யத்திற்குத் திரும்பி வருகிறபோது, அவனுக்கு நடைபெறும் உபசாரங்களென்ன, ஆடம்பரமான வரவேற்புகளென்ன, இவற்றை வருணிக்க இயலாது. வெற்றி யடைந்தவனுக்கு ஊதா வர்ண உடை அணிவித்து, நான்கு குதிரைப் பூட்டிய ரதத்தில் உட்கார வைத்து, ஊர்வலமாக அழைத்து வருவார்கள். ரதத்திற்குப் பின்னால், அவனுடைய உற்றார் உறவினர், ஊரார் ஆகிய அனைவரும் ஆடிக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் வருவார்கள். நகர எல்லைச் சுவர் வந்ததும் ஊர்வலம் நின்றுவிடும். ‘இப்படிப்பட்ட வீரனைப் பெற்றெடுத்த நமது நகர ராஜ்யத்திற்குக் காவல் ஏன், மதிற்சுவர் ஏன்’ என்று சொல்லி மேற்படி மதிற்சுவரின் ஒரு சிறுபாகத்தை இடித்து ரதம் செல்வதற்கு வழி செய்வார்கள். இந்த வழியாக ரதம் ஊருக்குள் பிரவேசிக்கும். இஃதொரு சம்பிரதாய மாகவும் சடங்காகவும் நடைபெற்று வந்தது.

ஊருக்கு வந்து சேர்ந்ததும் வெற்றியடைந்தவனுக்கு விருந்துகள் நடைபெறும். அவரவரும், தங்களாலியன்ற வரை பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் பரிசுகள் அளிப்பர். ஆயுள் பூராவும் அவனுக்கு மரியாதைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும். நாடகங்கள், திருவிழாக்கள் முதலிய நடைபெறுகிறபோது, அவனுக்கு முதல் ஸ்தானம் உண்டு. வரி செலுத்துவதினின்று அவன் விலக்கப்படுவான். அவனுடைய உருவச்சிலையை ராஜ்யத்தின் மையமாக ஓரிடத்தில் நிறுவுவார்கள். எல்லா ராஜ்யங்களும் இப்படி உருவச்சிலையை நிறுவின என்று சொல்ல முடியாது. ஏதோ சில ராஜ்யங்கள்தான் இப்படிச் செய்தன.

ஒலிம்ப்பிய விழாவில் விளையாட்டுப் போட்டி மட்டும் நடை பெறும் என்பதில்லை; கவிஞர்கள், தாங்கள் புனைந்த கவிதைகளை, நாடகாசிரியர்கள், தாங்கள் இயற்றிய நாடகங்களை அரங்கேற்றம் செய்வார்கள்; சரித்திரகா சிரியர்கள், தாங்கள் எழுதிய சரித்திரங்களைப் படித்துக் காட்டுவார்கள்; நாவலர்கள், தங்கள் நாவன்மையைப் புலப்படுத்துவான் வேண்டி அரிய சொற் பொழிவுகளை நிகழ்த்து வார்கள்; ‘சரித்திரத்தின் தந்தை’ என்றழைக்கப்படுகிற ஹெரோ டோட்டஸ், தான் எழுதிய சரித்திரத்தை இங்கே படித்துக் காட்டினா னென்றும், அதைச் சிறு பிள்ளையா யிருந்த துஸிடிடீஸ் கேட்டு அழுதுவிட்டா னென்றும், அவ்வளவு உருக்கமாக அந்தச் சரித்திரம் இருந்ததென்றும் ஒரு வரலாறு கூறுகிறது. இந்த துஸிடிடீஸ் தான் பிற்காலத்தில் பிரபல சரித்திராசிரியனென்றும் பெயரும் புகழும் பெற்றான். 431-ஆம் வருஷம் முதல் 404-ஆம் வரை நடைபெற்ற பெலொப்பொனேசிய யுத்தத்தைப் பற்றி இவன் எழுதிய சரித்திரம், இன்றளவும் சிறந்த இலக்கிய விருந்தாக இருந்து வருகிறது. இந்தப் பெலொப் பொனேசிய யுத்தத்தைப் பற்றிப் பின்னர்த் தெரிந்துகொள்வோம்.

கி.மு. 776-ஆம் வருஷம் தொடங்கிய இந்த ஒலிம்ப்பிய விழா கி.பி. 394-ஆம் வருஷம் வரை சுமார் ஆயிரத்திருநூறு வருஷ காலம் தொடர்ந்தாற்போல் நடைபெற்று வந்தது. இதற்குப் பிறகு இது நின்றுவிட்டது. ஒலிம்ப்பியாவில் நான்கு வருஷத்திற்கொரு தடவை நடைபெற்ற இந்த விழாவைத் தவிர, பிரதியொரு நகர ராஜ்யத்திலும் ஒவ்வொரு வருஷமும் விளையாட்டு விழா நடைபெறுவதுண்டு.

கி.பி. 394-ஆம் வருஷம் நின்றுவிட்ட இந்த ஒலிம்ப்பிய விளையாட்டு விழா மீண்டும் 1896-ஆம் வருஷம் ஆத்தென்ஸ் நகரத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இதற்குப் பிறகு நான்கு வருஷத்திற் கொருமுறை - 1900-ஆம் வருஷம் பாரிஸிலும், 1904-ஆம் வருஷம் அமெரிக்காவிலுள்ள செயிண்ட்லூயிஸ் நகரத்திலும் 1908-ஆம் வருஷம் லண்டனிலும் இப்படி ஒவ்வொரு நகரத்திலும் - தொடர்ந்தாற் போல் நடைபெற்று வருகிறது.

2. டெல்பி வழிபாடு

டெல்பி யென்பது, ஒரு புனிதமான ஸ்தலம்; இயற்கை வளம் நிரம்பியது; போசிஸ் ராஜ்யத்திற்கு மேற்குப் பகுதியிலுள்ளது. இங்கு அப்போலோ தெய்வத்திற்குப் பெரிய கோயிலொன்று உண்டு. எல்லாக் கிரேக்கர்களும் எவ்விதப் பாகுபாடுமின்றி இங்கு வந்து வழி படுவார்கள்; பூசைகள் நடைபெறும்; விழாக்களுக்குக் கேட்பானேன்? ஒலிம்ப்பியாவில் நடைபெற்றது போல் இங்கும் நான்கு வருஷத்திற் கொரு முறை ஒரு பெருவிழா நடைபெறும்.

இந்தப் பெரு விழாவின் போதும், விளையாட்டுப் போட்டி களும், மற்றப் போட்டிகளும் நடைபெறும். வெற்றியடைந்த வருக்குப் பரிசுகள், பரிசு பெற்றவருக்கு விருந்துகள் எல்லாம் உண்டு. இந்தப் பெரு விழாவுக்கு, கிரீஸின் பல பாகங்களிலிருந்தும் லட்சக் கணக்கான ஜனங்கள் வந்துகூடுவார்கள், சுறுசுறுப்பாக வியாபாரம் நடைபெறும் என்றெல்லாம் நாம் திரும்பவும் சொல்லிக் கொண் டிருக்க வேண்டியதில்லையல்லவா?

மேற்படி விழாவைத் தவிர, வேறொரு வகையிலும் இந்த டெல்பி ஸ்தலம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாயிருந்தது. அதுதான் குறி சொல்லல்.

கிரேக்கர்களுக்குக் குறி கேட்பதிலும், அது சொன்னபடி நடப்பதிலும் அதிக நம்பிக்கை. குறி சொல்லும் ஸ்தலங்கள் பல. அவற்றில் குறி சொல்வோர் பலர் இருந்தபோதிலும், அவற்றுள் பிரபலமாயிருந்தது இந்த டெல்பி கோயில்தான்; அவருள் பிரபல மாயிருந்தோர் இந்தக் கோயிற் பூசாரிகள்தான். முக்கிய சந்தர்ப் பங்களில் எல்லோரும் இங்குதான் வந்து குறி கேட்பார்கள். அயல் நாட்டு மன்னர்கள் கூட இங்குக் குறி கேட்டு அதன்படி நடந்து வந்தார்களென்றால், இதன் மாண்பினை நாம் அதிகம் விஸ்தரிக்க வேண்டுமோ? சுருக்கமாக, சர்வ கிரீஸின் நம்பிக்கையையும் நன்மதிப்பையும் பெற்றிருந்தது இந்த டெல்பி கோயில்.

குறி கேட்கிறவர்கள், தெய்வத்திற்குப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டவர்கள், விழாக்களைக் காண வந்தவர்கள், இப்படிப் பட்டவர்களிடமிருந்து பலவிதமான காணிக்கைகள் அப்போலோ தெய்வத்திற்குக் கிடைத்தன. அநேகர், கோயிலுக் கென்று நில புலங்களை எழுதி வைத்தனர். நாளாவட்டத்தில் அதிகமான சொத்துக்கள் சேர்ந்துவிட்டன. இவையனைத்தையும் நிருவாகம் செய்ய ஒரு சபை அமைந்தது. இதற்கு ஆம்ப்பிக்கட்டியோனிக் சபை என்று பெயர். சர்வ கிரேக்க சபை இது. கிரேக்கர்கள், பன்னிரண்டு பிரிவினராகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வோர் இனத்தினரும் இரண்டு பிரதிநிதிகள் விகிதம் இந்தச் சபைக்கு அனுப்ப உரிமை பெற்றி ருந்தனர். வருஷத்தில் இரண்டு தடவை இந்தச் சபை கூடும். ஒரு தடவை டெல்பியில்; மற்றொரு தடவை தெர்மாப்பிலே (தெஸ்ஸாலி பிரதேசத்தின் தென்கிழக்கு எல்லையும் லோக்ரிஸ் என்ற பிரதே சத்தின் வடமேற்கு எல்லையும் சந்திக்கிற இடத்தில் உள்ளது.) என்னும் இடத்தில். டெல்பி கோயில் சம்பந்தமாகவுள்ள நிலபுலங்கள், சொத்து சுதந்திரங்கள் ஆகியவற்றை எல்லோரும் சேர்ந்து காப்பாற்ற வேண்டும்; இவைகளுக்காக ஒருவருக்கொருவர் சண்டை போட்டுக் கொள்ளக்கூடாது என்று இப்படிச் சில பொது நியதிகள் இருந்தன. ஆனால் இந்த நியதிகளை மீறிச் சண்டைகள் நடைபெற்றே வந்திருக்கின்றன. இவைகளுக்கு ‘புனித யுத்தங்கள்’ என்று பெயர். புனித ஸ்தலமான டெல்பியை முன்னிட்டு நடைபெற்ற யுத்தங்கள் என்று இதற்கு நாம் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும்.

இந்த ஆம்ப்பிக்டியோனிச் சபை, முதன்முதல் சர்வ கிரேக்க சபையாக அமைந்தது ஏறக்குறைய 600- ஆம் வருஷத்திற்குப் பிறகு. இது கோயிற் சொத்துக்களைக் காப்பாற்றுவதற்கென்று அமைந்த போதிலும், நாளாவட்டத்தில் அரசியல் கருவியாகவும் உபயோ கிக்கப்பட்டது. எந்த ராஜ்யம், எந்தக் காலம் வரை அரசியலில் அதிக செல்வாக்குப் பெற்றிருந்ததோ அந்த ராஜ்யம் அந்தக் காலம் வரை, இந்தச் சபையின் நடவடிக்கைகளில் அதிக பங்கெடுத்துக் கொண்டு முடிந்த மட்டில் தனக்குச் சாதகமாக இந்த நடவடிக்கைகளைத் திருப்பி வந்தது. சில சமயங்களில், கோயில் நிருவாகம் யார் வசத்திலி ருந்ததோ அவர்கள் - அந்த ராஜ்யத்தினர் - இந்தச் சபையைத் தங்கள் சொந்த நலனுக்காக உபயோகித்துக் கொண்டனர். இவ்வள வெல்லாம் சொன்னபோதிலும், இந்தச் சபை துருப்பிடித்த ஒரு பொருளைப் போலவே இருந்தது. இதன் நடவடிக்கைகள் ஏகதேசமாகத்தான் சர்வ கிரீஸின் கவனத்தை ஈர்த்தன.

இந்த ஆம்ப்பிக்ட்டியோனிக் சபையின் செல்வாக்கு, அந்தஸ்து, உபயோகம் ஆகியவை எப்படியிருந்தபோதிலும், இது சர்வ கிரேக்கர் களையும் இணைத்து வைக்கின்ற ஒரு ஸ்தாபனமா யிருந்தது. டெல்பி ஸ்தலம் எல்லோருக்கும் பொதுவாயிருந்தது போல் அதை யொட்டிய இந்தச் சபையும் எல்லோருக்கும், ஆம், கிரேக்கரல்லா தாருக்கும் பொதுவானதாய் இருந்தது. கிரேக்கரல்லா தாரும் இதில் சிரத்தை காட்டினர். உலகத்தில் பிற்காலத்தில் ஏற்பட்ட சர்வதேச சபைகள் பலவற்றிற்கும் மூலாதாரமாக இந்த ஆம்பிக்ட்டியோனிக் சபையை எடுத்துக் கூறுவர் அறிஞர்.

ஆக, கிரேக்கர்களனைவரையும் கட்டிப் பிணைத்துக் கொண் டிருந்த கயிறுகள் இரண்டு. ஒன்று, விளையாட்டு; மற்றொன்று மதம்.

இனி ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்குள் பிரவேசிப்போம்.

ஸ்ப்பார்ட்டா


1. அதன் தனிப்போக்கு

ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யம், ஜனப்பெருக்கம், நிலக்குறைவு முதலிய பிரச்னைகளைச் சமாளிப்பதற்காக, மற்றக் கிரேக்க ராஜ்யங்களை எந்த விதத்திலும் பின்பற்றாமல், தனிப்பட்ட ஒரு போக்கிலே செல்லத் துணிந்தது. இதன் விளைவாக அஃது ஒரு ராணுவ சமுதாய மாக மாறியது. அதனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் எளிமை, ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு ஆகியவை முக்கியத்துவம் பெற்றன. இப்பொழுது கூட மேலைநாட்டில், ஸ்ப்பார்ட்ட எளிமை, ஸ்ப்பார்ட்ட ஒழுங்கு என்றெல்லாம் சொல்லப்படுவதைக் கேட்கலாம். ஸ்ப்பார்ட்ட சமுதாயத்தின் இந்த ராணுவக்கட்டுப்பாட்டைக் கண்டு, அப் பொழுதைய மற்றக் கிரேக்கர்கள் பிரமித்துப் போனார்கள். அத னிடத்தில் ஒருவித பயமும் கொண்டார்கள். ஆனால் அதனைப்போல் யாரும் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளவில்லை.

வாழ்க்கையில் எளிமை, ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு எல்லாம் இருக்க வேண்டியதுதான். ஆனால் இவை யாவும் அறத்தை அடிப் படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டாமா? அன்பை ஆதாரமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டாமா? இவையொன்றுமே இல்லாமல், வெறும் ஸ்தூல சக்திகளை மட்டும் துணையாகக் கொண்டு ஒரு ஜாதி முன்னேறப் பார்க்குமானால் ஆரம்பத்தில் அதற்கு வெற்றி கிட்டலாம். ஆனால் கடைசியில்? அதற்கு எவ்வளவு சீக்கிரமாக வெற்றி கிட்டுகிறதோ அவ்வளவு வேகமாக அதனுடைய வீழ்ச்சியும் இருக்கிறது. இந்த உண்மையை, எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யம் உலகத்திற்கு நிரூபித்துவிட்டு மறைந்து விட்டது. ஐயோ, ஸ்ப்பார்ட்டாவே! யுத்த களங்களில் நீ காட்டிய மகத்தான வீரத்தைக் கவிஞர்கள், தங்களுக்குக் கற்பனா சக்தி இருந்து கொண்டிருக்கிறவரைப் புகழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அதற்காக, எத்தனை பேருடைய துவேஷத்தைச் சம்பாதித்துக் கொண்டாய்? எத்தனை பேருக்கு அடிமைத்தளையைப் பூட்டினாய்? ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யத்திலுள்ள அடிமைகள், தங்கள் எஜமானர் களான ஸ்ப்பார்ட்டர்களைப் பச்சையாகத் தின்றுவிடத் தயாராயி ருந்தார்களாம். அதாவது, ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் விஷயத்தில் எவ்வளவு துவேஷம் இருந்ததென்பதை எடுத்துக்காட்டுவதற்கு இப்படிச் சொல்வதுண்டு முற்காலத்துக் கிரீஸில். மற்றவர்களுடைய மனிதத் தன்மையை அழித்துவிட்டு, அந்த அழிவின்மீது வாழ முற்பட்ட ஸ்ப்பார்ட்டா, இறுதியில் தானும் வீழ்ந்து கிரீஸின் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாகிவிட்டது.

இந்த ஸ்ப்பார்ட்டா எங்கே இருக்கிறது? பெலொப்பொனே சியாவின் தென்பகுதிக்கு வாருங்கள். லாக்கோனியா என்று இதற்குப் பெயர். அழகும் வளமையும் நிறைந்த பிரதேசம். இந்த அழகை அரண்செய்து கொண்டிருக்கிறது டேகேட்டஸ் மலை; வளமையைப் பெருக்கிக் கொண்டிருக்கிறது யுரோட்டாஸ் ஆறு. இங்கு லாஸிடீ மோன் என்ற ஒரு கணவாய்ப் பிரதேசம் இருக்கிறது. இதன் பிரதான பட்டணம்தான் ஸ்ப்பார்ட்டா. இந்தப் பட்டணத்தின் பெயராலேயே, மேற்படி கணவாய்ப் பிரதேசத்தில் அமைந்த ராஜ்யம் அழைக்கப் பெற்றது; அதாவது ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யமென்று. (ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யமென்பது ஆரம்பத்தில் ஜந்து கிராமங்கள் கொண்டதாகவும் எழுபதினாயிரம் பிரஜைகளுடையதாகவும் இருந்தது. இப்பொழுதோ, ஏறக்குறைய இரண்டாயிரத்து எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நாலாயிரம் பேரைக் கொண்ட ஒரு குக் கிராமமாக இருக்கிறது). இங்ஙனமே, இந்த ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யத்துப் பிரஜைகள் லாஸிடீ மோனியர்களென்று அழைக்கப் பட்டார்கள். ஆக, ஸ்ப்பார்ட்டார் களென்றாலும் லாஸிடீமோனியர்களென்றாலும் ஒன்றுதான். (இங்ஙனமே ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யமென்றாலும் லாஸிடீமோன் ராஜ்யமென்றாலும் ஒன்றுதான். ஜூஸ் தெய்வத்தின் பிள்ளையாகிய லாஸிடீமோன் என்பவனால் இந்த ராஜ்யம் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட தென்பர் கிரேக்கர்).

இந்த ஸ்ப்பார்ட்டாவை, வடக்கேயிருந்து வந்த டோரியர்கள் காலக்கிரமத்தில் கைப்பற்றிக் கொண்டு லாக்கோனியா முழுவதிலும் ஆதிக்கஞ் செலுத்தலானார்கள். இங்கு அமைதியாக விவசாய ஜீவனம் நடத்தி வந்த பூர்வ குடிகளை எளிதிலே அடிமை கொண்டார்கள். வந்தவர்கள், இருந்தவர்களை உரிமையற்ற வர்களாகச் செய்துவிட்டு, தங்களுடைய ஆதிக்கம் மேலோங்கி நிற்கும்படியாகச் செய்து கொண்டார்கள். இப்படி ஒரு முந்நூறு வருஷம் கழிந்தது. ஸ்ப் பார்ட்டர்கள் - இவர்களை இனி ஸ்ப்பார்ட்டகளென்று அழைப்பது தானே பொருந்தும்? - நன்றாக ஊன்றிக் கொண்டார்கள். இவர்களு டைய செல்வாக்கு வளர்ந்தது. கூடவே இவர்களுடைய மண்ணா சையும் வளர்ந்தது. இதற்குத் தகுந்தாற் போல், ஜனப் பெருக்கம், நிலக்குறைவு முதலிய பிரச்சனைகளைச் சமாளிக்க வேண்டிய அவசியம் இவர்களுக்கு ஏற்பட்டது.

எனவே அடுத்தாற்போல் மேற்குப் பக்கத்திலிருந்த மெஸ் ஸீனியா (பாலிக்கோன் என்ற ஒருவன் தன் மனைவி மெஸ்ஸீனே என்பவளுடைய ஞாபகாத்தமாக கி.மு. 1500ஆம் வருஷம் இந்த ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்தானென்பர் கிரேக்கர்.) மீது படையெடுத் தார்கள். பாவம், மெஸ்ஸீனியர்கள் ஒரு குற்றமும் செய்தறியா தவர்கள். அவர் களுடைய நாட்டு வளர்ப்பமே, அவர்கள்மீது படையெடுக்கும்படி ஸ்ப்பார்ட்டர்களைத் தூண்டியது. ஒரு நாட்டினுடைய செழுமை, சில சமயங்களில் அதனுடைய அடிமைத் தனத்திற்குக் காரணமாகி விடுகிறது.

படையெடுத்து வந்த ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்குச் சுலபமாகப் பணிந்து விடவில்லை மெஸ்ஸீனியர்கள். 725 ஆம் வருஷத்திலிருந்து 705ஆம் வருஷம் வரை சுமார் இருபது வருஷ காலம் இடைவிடாது எதிர்த்துப் போராடினார்கள். முடிவில் தோல்வியே அடைந்தார்கள். ஸ்ப்பார்ட்டர்கள், மெஸ்ஸீனியா மீது ஆதிக்கங் கொண்டு விட்டார்கள்.

ஆனால் மெஸ்ஸீனியர்கள் சுலபமாக இந்த ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. தங்கள் சக்திகளனைத்தையும் ஒன்று திரட்டிக் கொண்டு, அடுத்த தலைமுறையில், ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்கு விரோத மாக ஒரு பெரிய புரட்சி செய்தார்கள். 640-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 631-ஆம் வருஷம் வரை ஒன்பது வருஷ காலம் இந்தப் புரட்சி நடைபெற்றது. இதனைச் சிறிது கஷ்டப்பட்டே அடுக்கினார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டகள். எப்படியும் அடக்கிவிட்டார்கள். ஆனால் இதி லிருந்து ஒரு பாடங்கற்றுக் கொண்டார்கள். இனியும் இந்த மாதிரி யான புரட்சிகள் நடைபெறாதிருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று தீர்மானித்தார்கள்.

ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்கு அடிமைகளான லாக்கோனியர், மெஸ் ஸீனியர் ஆகிய ஸ்ப்பார்ட்டரல்லாதார் அனைவரும் பொதுவாக ஹெலட்டுகள் (ஹெலூஸ் என்ற ஊரிலிருந்தவர்களைத்தான் முதன் முதலாக அடிமை கொண்டார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். இது முதற் கொண்டு அடிமையானவர்கள் அனைவரையும் ஹெலட்டுகள் என்று அழைக்கலானார்கள்). என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். அடி மைகள் என்பதே இதற்கு அர்த்தம். வெற்றிகொண்ட ஸ்ப் பார்ட்டர் களைக் காட்டிலும், வெற்றி கொள்ளப்பட்ட இந்த அடிமைகளின் எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய ஒன்றுக்கு ஒன்பது விகிதம் அதிகமாயி ருந்தது. இதனால் இவர்கள் எந்தச் சமயத்திலும் தங்களுக்கு விரேதாமாகக் கிளம்பக் கூடுமென்ற பயம் ஸ்ப்பார்ட்டர் களுக்கு ஏற்பட்டது. இதற்கு என்ன வழி? எப்பொழுதும் யுத்தத் தயாரிப்பி லிருக்கின்ற வகையில் தங்களுடைய வாழ்க்கையை மாற்றி யமைத்துக் கொண்டு விட்டார்கள். ஸ்ப்பார்ட்ட சமுதாயம் ராணுவ சமுதாய மாகிறது. இந்த மாற்றத்திற்குக் காரணமாயிருந்தவன் லைக்கர்கஸ். இவன்தான் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் புதிய வாழ்வுக்கேற்றபடி சட்ட திட்டங்களை இயற்றிக் கொடுத்தான். ஸ்ப்பார்ட்டாவின் முதல் சட்ட நிர்மாண கர்த்தன் இவன்.

2. முந்தியிருந்த நிலைமை

லைக்கர்கஸின் சட்டதிட்டங்களை அனுஷ்டானத்திற்கு வருவதற்கு முந்தி ஸ்ப்பார்ட்ட சமுதாயம் எப்படியிருந்ததென் பதைப் பற்றிச் சிறிது விசாரிப்போம்.

சமுதாயத்தில் மூன்று வகுப்பினர் இருந்தனர். முதல் அல்லது மேல் வகுப்பினர் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள்; அதாவது அசல் டோரியர்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் தலைநகரத்திலேயே வசித்துக் கொண்டி ருந்தார்கள். கிராமாந்தரங் களில் இவர்களுக்குச் சொந்தமாக நில புலங்கள் நிறைய இருந்தன. ஹெலட்டுகளைக் கொண்டு இவற்றைச் சாகுபடி செய்வித்து, இவற்றிலிருந்து கிடைக்கிற வருமானத்தில் சுகஜீவனம் நடத்தி வந்தார்கள். அரசாங்க நிருவாகத்தை நடத்தி வந்தவர்கள் இவர்களே.

இவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக மத்திய வகுப்பார் பெரியீஸி என்று இவர்கள் அழைக்கப்பட்டார்கள். சுற்றுப்புறங்களில் வசிப்பவர்கள் என்று அர்த்தம். சொந்தப் பயிர் நடத்தி வந்த கிராமவாசிகள், வியாபாரம், தொழில் முதலியவற்றில் ஈடுபட்டிருந்த நகரவாசிகள் ஆகிய பலரும் இவ்வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். வரி செலுத்துதல், ராணுவ சேவை இரண்டும் இவர்களுடைய கடமைகள். ஆனால் நிருவாகத்தில் பங்கு கொள்ளும் உரிமை இவர்களுக்குக் கிடையாது. அப்படியே ஆளுஞ் சாதியினருடைய விவாகத் தொடர்பு கொள்ளும் உரிமையும் இவர்களுக்கு இல்லை.

கடைசி வகுப்பினர் அல்லது கீழ்வகுப்பினர்தான், சமுதாயத் தில் பெரும்பாலோரான ஹெலட்டுகள். யுத்தக் கைதிகள், ஸ்ப்பார்ட்டர் களால் அடிமை கொள்ளப்பட்ட பழைய குடிகள் ஆகிய பலரும் இவ்வகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டார்கள். இவர்களிற் பலர் நிலங்களில் உழைத்தார்கள்; சிலர் வீடுகளில் வேலை செய்தார்கள். யுத்த சமயங் களில் தங்கள் எஜமானர்களுக்காக யுத்த சேவை செய்யக் கடமைப் பட்டிருந்தார்கள். யுத்த களங்களில் திறமையாகப் போர் புரிந்தவர் களுக்கு விடுதலை அளிக்கப்பட்டது. ஆனால் பிரஜா உரிமை, அதாவது அரசாங்க நிருவாகத்தில் பங்குகொள்ளும் உரிமை பெற்றார் களா என்பது சந்தேகம். எப்படியும் இவர்கள் கேவலம் ஆடுமாடு களைப் போல் நடத்தப்படவில்லையென்று மட்டும் தெரிகிறது. விடுதலை பெறும் சந்தர்ப்பம் அளிக்கப்பட்டிருந்தார்களல்லவா? இருந்தாலும் அடிமைகள் என்ற உணர்ச்சி இவர்களுக்கு இருந்து கொண்டிருந்தது. இந்த உணர்ச்சியானது, பிரதிவருஷமும் ஏதோ ஒருவித கலகமாக வெளிப்பட்டு வந்தது.

லாக்கோனியாவின் மொத்த ஜனத்தொகை மூன்று லட்சத்து எழுபத்தாறாயிரம்; இதில் ஆளுங் சாதியினராகிய ஸ்ப்பார்ட்டர்கள், ஆண், பெண், குழந்தைகள் அடங்க முப்பத்திரண்டாயிரம் பேர்; மத்திய வகுப்பினராகிய பெரியீஸிகள் ஒரு லட்சத்து இருபதினா யிரம் பேர்; ஹெலட்டுகள் இரண்டு லட்சத்து இருபத்து நாலாயிரம் பேர். இப்படி ஒரு கணக்கு கூறுகிறது. உத்தேசமான கணக்குதான். ஆயினும் இதைக் கொண்டு ஸ்ப்பார்ட்ட சமுதாயத்தின் அமைப்பை ஒருவாறு ஊகித்துக்கொள்ள முடிகிறதல்லவா? சிறுபான்மை யோரிடத்தில் பெரும்பாலான சொத்து சுதந்திரங்கள் இருக்கின்ற நாட்டில், எப்பொழுதும் அமைதிக் குறைவு இருந்து கொண்டுதான் இருக்கும். சிறுபான்மையோர் ஆபத்திலும், பெரும் பான்மையோர் அதிருப்தியிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பர்.

இந்த ஆபத்து, அதிருப்தி ஒரு பக்கம் இருந்து கொண்டி ருந்தாலும் ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யம், மற்ற கிரேக்க ராஜ்யங்களைப் போல, இசை, சிற்பம் முதலிய நுண்கலைகளில் அதிக சிரத்தை காட்டி வந்தது; நல்ல தேர்ச்சியும் அடைந்திருக்கிறது. பெரும்பாலும் வீரச் சுவையுள்ள பாடல்களிலேயே ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் விருப்பங் கொண்டிருந்தார்கள். கூட்டமாகச் சேர்ந்து பாடுதல் என்கிற முறையை, அதாவது கோஷ்டி கானத்தை அதிகமாகக் கையாண்டவர்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள்; முதன்முதலாகக் கையாண்வர்க ளென்றும் சொல்லலாம். ஸ்ப்பார்ட்டர்களில் சிறந்த சிற்பிகள் பலர் இருந்தனர். ஒலிம்ப்பிய விளையாட்டில் வெற்றி பெற்றவனுக்கு முதன்முதலாக நிறுவப்பெற்ற உருவச்சிலையைச் செய்துகொடுத்தது ஒரு ஸ்ப் பார்ட்ட சிற்பிதான். இங்ஙனமே பல துறைகளிலும் ஸ்ப்பாட்டர்கள் வளமை பெற்றிருந்தார்கள்.

இந்தத் துறைகள் பலவற்றையும், மெஸ்ஸீனியர்கள் இரண் டாவது தடவை கலகத்திற்குக் கிளம்பினார்களே அதற்கு இரண்டு தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு திடுதிப்பென்று தூர்த்துவிட்டார்கள். போர்த்தன்மை ஒன்றையே பிரதானமாகக் கொண்டார்கள். போர்க்களத்தின் நடுவில் இருக்கிற மாதிரி வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டார்கள். இவையனைத்திற்கும் காரணமா யிருந்தவனென்று கருதப்படுகிறவன்தான் மேலே சொன்ன லைக்கர்கஸ்.

3. லைக்கர்கஸ்

இந்த லைக்கர்கஸ் யார்? இப்படி ஒருவன் இருந்தானாவென்று சிலர் சந்தேகிக்கின்றனர். அப்படியிருந்தாலும், பரம்பரையாக ஒரு போக்கில் போய்க் கொண்டிருந்த பெரிய ஜன சமுதாயத்தை, அடியோடு வேறு போக்கில் திருப்பிவிடக்கூடிய மாதிரி புதிய சட்டதிட்டங்களை இவன் ஒருவனே இயற்றிக் கொடுத்திருப்பானா? கொடுத்திருக்க முடியுமா? இல்லை, ஸ்ப்பார்ட்டாவிலோ, இதர நாடுகளிலோ பரம்பரையாக அனுசரிக்கப்பட்டு வந்த பழக்க வழக்கங்களையெல்லாம் ஒன்றாகத் திரட்டி, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் புதிய நிலைமைக்கேற்ப, அவற்றிற்குச் சட்ட உருவம் கொடுத்த கௌரவம் மட்டும்தான் இவனுக்கு உண்டா? இவை யாவும் தெளிவு படாத விஷயங்களாகவே இருக்கின்றன. தவிர, இந்த லைக்கர்கஸ் எந்தக் காலத்தினன் என்பதையும் சரியாக நிச்சயிக்க முடியவில்லை. சாதாரணமாக கி.மு. ஒன்பதாவது நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தானென்று சொல்வதுதான் சம்பிரதாயமாக இருந்து வருகிறது. அப்படியானால் கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டின் பிற் பகுதியில் அமுலுக்கு வந்த சட்ட திட்டங்களுக்கு இவன் ஆசிரியன் என்று சொல்வது எப்படிப் பொருந்தும்? இருநூற்றைம்பது வருஷங் களுக்குமேல் இவன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தானா? இந்த மாதிரியான கேள்விகள் எழுகின்றன. ஆக, இவன் காலமும் சரியாகத் தெரியவில்லை.

இவனுடைய வயதைப் பற்றியோ இவன் வாழ்ந்த காலத்தைப் பற்றியோ நமக்குக் கவலையில்லை. இவன் புதிதாகச் சட்டங்களை வகுத்துக்கொடுத்தானா அல்லது பழைய சட்டங்களைத் தொகுத்துக் கொடுத்தானா வென்பதும் நமக்குத் தேவையில்லை. கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டின் இடைக்காலத்தில் ஸ்ப்பார்ட்டாவில் அமுலுக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட சட்டதிட்டங்கள் இவனுடைய பெயரைத் தாங்கி நின்றனவென்பது நிச்சயம். இதை யாரும் மறுக்கவில்லை. மறுக்கவும் முடியாது. பிற்காலத்து அரசியல் பண்டிதர்களான பிளேட்டோ, அரிஸ்ட்டாட்டல், ரூஸ்ஸோ ஆகிய பலரும், லைக்கர் கஸின் சட்டதிட்டங்களைப் பற்றித் தங்கள் நூல்களில் இவனைக் கௌரவப்படுத்தி யிருக்கிறார்கள். உரிய இடங்களில் இவனைக் கௌரவப்படுத்தியும் பேசியிருக் கிறார்கள். அப்படியானால் லைக்கர்கஸ் என்ற ஒருவன் இருந்தானென்பதில் இவர்கள் சந்தேகங் கொள்ளவில்லையென்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. இவர் களுடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி நாமும் இவனுடைய உண்மையில் சந்தேகங் கொள்ளாமல் இவனது வாழ்க்கையில் சிறிது கருத்தைச் செலுத்து வோமாக.

லைக்கர்கஸ், அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனென்று தெரிகிறது. ஆனால் அரச பதவிக்கு இவன் ஆசைப்படவில்லை. ஜனங்களுடைய நலத்தையே பெரிதாகக் கருதினான். “கிரேக்க அறிஞனாகிய லைக்கர்கஸ் என்பவன் தனது நாட்டிற்குச் சட்டங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் பொருட்டு தனது அரசுரிமையைத் துறந்துவிட்டான்” என்று ரூஸ்ஸோ தனது சமுதாய ஒப்பந்தத்தில் கூறுகிறான். மற்றும், லைக்கர்கஸ், நிதானமும் நேர்மையும் உடையவனென்று தெரிகிறது. இவனுடைய சீர்திருந்த சட்டங்களை, அரச குடும்பத்தினர், அரசாங்க நிருவாகத்தை நடத்தி வந்த அதிகாரிகள் ஆகிய பலரும் அங்கீகரித்துக் கொண்டு விட்டார்கள்.

ஆனால் அல்க்காண்டர் என்ற ஒரு பணக்கார வீட்டு வாலிபன் மட்டும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. லைக்கர்கஸ் மீது கோபம் வந்துவிட்டது அவனுக்கு. ஒரு கண்ணைக் குத்திவிட்டான். லைக்கர் கஸ் இதற்காக வருத்தப்படவில்லை. புண்பட்ட கண்ணோடு ஜனங்கள் முன்னிலையில் வந்து நின்றான். இந்த ஒற்றைக் கண் கோலத்தைக் கண்டு ஜனங்கள் வெட்கமடைந்தார்கள். நன்மை செய்தவனுக்கு இப்படித் தீங்கு செய்யலாமா என்று அல்க்காண்டர் மீது கோபங் கொண்டார்கள். அவனை லைக்கர் கஸிடம் ஒப்பு வித்து “உங்களிஷ்டப்படி இவனுக்குத் தண்டனை விதியுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். லைக்கர்கஸ், அல்க் காண்டரை, தன் வீட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனான். அவ னிடம் ஒரு கடுமையான வார்த்தை கூடச் சொல்லவில்லை. வீட்டில் தன்னோடு இருந்து வருமாறு கூறினான். லைக்கர்கஸுடன் நெருங்கிப் பழகும்படியான சந்தர்ப்பம் அல்க்காண்டருக்குக் கிடைத்தது. இவனுடைய அன்பும் நிதானமும் உழைப்பும் அல்க்காண்டரைப் புதிய மனிதனாக்கின. இவனைத் தனது குருநாதனாக ஏற்றுப்போற்றி வந்தான் ஆயுளுள்ளளவும்.

இன்னொரு சமயம் ஒரு தீவிரவாதி, லைக்கர்கஸை அணுகி ‘ஏன் ஐயா பரிபூரண ஜனநாயக அரசியலை அமுலுக்குக் கொண்டு வரக் கூடாது’ என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டான். அதற்கு லைக்கர் கஸ், நிதானமாக, ‘அப்பனே, முதலில் உன் வீட்டில் அதை அமுலுக்குக் கொண்டுவா; பிறகு நாட்டில் அமுலுக்குக் கொண்டு வரலாம்’ என்றான். இப்படி அந்தத் தீவிரவாதி ஆத்திரப்படுவானேன் என்று வாசகர்களுக்குச் சந்தேகம் உண்டாதல் கூடுமல்லவா? லைக்கர்கஸ் வகுத்த அரசியல் திட்டத்தில், மன்னராட்சி, மேன்மக்களாட்சி, குடியாட்சி, ஆகிய மூன்று அமிசங்களும் கலந்திருந்ததுதான் அந்தத் தீவிரவாதியின் ஆத்திரத்திற்குக் காரணம். இந்த மூன்று அமிசங்களும் கலந்திருந்ததனாலேயே, லைக்கர்கஸின் அரசியல் திட்டம் நீடித்த காலம் நிலைபெற்றிருந்தது என்று முற்காலத்துக் கிரேக்க அறிஞர்கள் பெருமையோடு சொல்லிக் கொண்டார்கள்.

4. அரசியலமைப்பு

இந்த மூன்று அம்சங்களும் கலந்த அரசியலமைப்பு எப்படி யிருந்த தென்பதை அறிய, வாசகர்களே, உங்களுக்கு ஆவல் உண்டா கிறதல்லவா? ஸ்ப்பார்ட்டாவில், நீண்ட காலமாகவே, அதாவது லைக்கர்கஸுக்கு முந்தி யிருந்தே மன்னராட்சி முறை இருந்து வந்தது. இதில் ஒரு விநோத மென்னவென்றால், வேறு வேறு பரம்பரையைச் சேர்ந்த இரண்டு அரசர்கள் ஒரே சமயத்தில் ஆண்டு வந்தார்கள். இந்த முறையை அப்படியே நிலைபெறச் செய்தான் லைக்கர்கஸ். இந்த இரண்டு அரசர்களுக்கும் அதிகமான கௌரவம் இருந்ததே தவிர அதிகமான அதிகாரங்கள் இருக்கவில்லை. இவர்கள் மதத் தலைவர்களாகவும் இருந்து வந்தார்கள். திரு விழாக்களில் இவர்களுக்கு முதல் மரியாதை அளிக்கப்பட்டது. யுத்த காலங்களில், படைகளுக்குத் தலைமை வகித்துச் செல்ல இவ்விரு அரசர்களும் கடமைப்பட்டிருந்தார்கள்.

அரசர்களுக்கு அடுத்தப்படியாக ஐந்து அதிகாரிகள் இருந் தார்கள். இவர்களுக்கு எப்ஹோர்கள் என்று பெயர். நிருவாக மேலதி காரிகள் என்று இதற்கு அர்த்தம் சொல்லலாம். மந்திரிகளைப் போன்றவர்கள், மந்திரிகளுக்கு மேலானவர்கள் என்றும் இவர் களைக் கூறல் தகும். இந்த ஐந்து எப்ஹோர்களும், ஆண்டுதோறும் ஸ்ப்பார்ட்டப் பிரஜைகளால் தெரிந்தெடுக்கப் பட்டவர்கள். அரசாங்க அதிகாரங்கள் பூராவும் இவர்கள் கையிலேயே இருந்தன. அரசர்கள் தவறு செய்துவிட்டால் அவர்களை விசாரித்துத் தண்டிக்கின்ற அதிகாரமும் இவர்களுக்கு இருந்தது. யுத்த களத்திற்கு அரசர்கள் சென்றால் கூடவே இரண்டு எப்ஹோர்கள் செல்ல வேண்டுமென்ற கட்டாயமுண்டு. அந்நிய நாடுகளுடன் எத்தகைய தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள வேண்டு மென்பதை நிர்ணயிப்பது, சட்டங்களுக்கு வியாக்கியானஞ் செய்வது, முக்கியமான வழக்கு களில் தீர்ப்பளிப்பது முதலிய பல அதிகாரங்களும் இந்த ஐவரடங்கிய சபைக்கு இருந்து வந்தது. (இந்த ஐவர் குழுவினைப் பஞ்சாயத்து என்றும் எப்ஹோர்களைப் பஞ்சாயத்தார் என்றும் கூறலாமா?)

இந்த ஐவர் சபைக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டு சட்டசபைகள், தற்கால அரசியல் அமைப்புகளில் மேல்சபை கீழ்ச்சபை என்று இரண்டு சபைகள் இருக்கின்றனவல்லவா, இவைபோலவே ஸ்ப்பார்ட்டாவிலும் இருந்தன. மேல்சபைக்கு ஜிரூஷ்யா என்று பெயர். மூத்தோர் சபையென்று அர்த்தம். உண்மையில் இது மூத்தோர் சபைதான். அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர் இதில் அங்கத்தினராயிருக்க அருகதையுடையவர். இவர்கள் தெரிந் தெடுக்கப்பட்ட அங்கத்தினார்களாகவே இருந்தார்கள். ஆனால் யாரால் தெரிந்தெடுக்கப் பெற்றார்கள் என்பது தெரியவில்லை. இவர்கள் மேன்மக்களாகவே, அதாவது நற்குடிப் பிறந்தவராகவே இருக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயம் இருந்து வந்தது. இதனால் இவர் களைத் தெரிந்தெடுத் தவர்களும் மேன்மக்களாகவே, அதாவது ஆளுஞ் சாதியினர் என்று மேலே சொல்லப்பட்ட ஸ்ப்பார்ட்டர் களாகவே இருந்திருக்க வேண்டுமென்று ஊகிக்கலாம். இந்த மூத்தோர் சபையில் இரண்டு அரசர்கள் உள்பட மொத்தம் முப்பது அங்கத்தினர்கள் இருந் தார்கள். இவர்கள் ஆயுட்கால அங்கத்தி னர்கள். அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளை நிர்ணயிப்பது, புதிய சட்டங்களை நிர்மாணஞ் செய்வது, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டிய குற்ற வழக்குகளில் விசாரணை செய்து தீர்ப்பளிப்பது முதலிய பல அதிகாரங்கள் இந்த மூத்தோர் சபையிடம் இருந்தன.

இதற்கடுத்தது கீழ்ச்சபை; அதாவது ஜனசபை. அப்பெல்லா என்று இதற்குப் பெயர். முப்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட எல்லா ஸ்ப்பார்ட்டப் பிரஜைகளும் இதில் அங்கத்தினர்கள். லாக்கோனி யாவின், அதாவது ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யத்தின் மொத்த ஜனத்தொகை ஒரு காலத்தில் உத்தேசமாக மூன்று லட்சத்து எழுபத்தாறாயிரமாக இருந்திருக்கலாமென்று மேலே சொன்னோமல்லவா, இவர்களில் சுமார் எண்ணாயிரம் பேர் - ஆண்கள் மட்டுமே - இதில் அங்கத்தின ராயிருந்தனரென்று ஒருவாறு ஊகித்துக் கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு மாதமும் பௌர்ணமியன்று இந்த அப்பெல்லா கூடும். அரசாங்கம் எடுத்துக்கொள்ளுகின்ற எந்த ஒரு நடவடிக்கையும், இயற்றுகின்ற எந்த ஒரு சட்டமும் இதன் அங்கீகாரத்தைப் பெற்று, பின்னரே அமுலுக்கு வரவேண்டுமென்பது நியதி. ஆனால் இஃதொரு சம்பிர தாய மாகவே இருந்துவந்தது. அரசாங்கத் தலைவர்கள் சொல்வதற் கெல்லாம் தலையசைக்கின்ற ஒரு பொதுக் கூட்டமாகவே இஃது இருந்து வந்தது.

5. வாழ்க்கையமைப்பு

இனி, லைக்கர்ஸ், ஜனங்களுடைய வாழ்க்கையில் என்னென்ன மாற்றங்களைக் கொண்டு புகுத்தினானென்பதைக் கவனிப்போம். பிரதியொரு ஸ்ப்பார்ட்டனும் சகிப்புத் தன்மையுடைய ஒரு போர் வீரனாக இருக்க வேண்டுமென்பதை நோக்கமாகக் கொண்டே இந்த மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. இதற்காக, இந்த நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக, குழந்தைப்பருவத்திலிருந்தே கடுமையான முறைகள் விதிக்கப்பட்டன. ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன், அதனைச் சில பெரியோர்கள் கூடிப் பரிசோதனை செய்வார்கள். பலவீனமான குழந்தையா யிருக்கும் பட்சத்தில் டேகேட்டஸ் மலையடிவாரத்தில் கொண்டுபோய் விட்டு விடும்படி சொல்வார்கள். அது குளிரில் அங்கே விறைத்துச் சாக வேண்டியதுதான். பலவீனர்களுக்கு உயிர் வாழ உரிமை கிடையாது ஸ்ப்பார்ட்டாவில். திடசாலியான குழந்தைதான் அதன் தாயார் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கப்படும். ஏழு வயது வரையில் அதனைப் பராமரித்து வருவாள் அவள். இது விஷயத்தில் ஸ்ப்பார்ட்டத் தாய்மார்கள் மற்றக் கிரேக்கத் தாய்மார் களுக்கு வழிகாட்டிகளாக இருந்தார்களென்றே சொல்ல வேண்டும்.

குழந்தை பராமரிப்பு விஷயத்தில் மட்டுமல்ல, மற்ற எல்லா விஷயங்களிலும் ஸ்ப்பார்ட்டத் தாய்மார்கள் முற்போக்குடையவர் களாயிருந்தார்கள். வீரச் செயல்கள் புரிவதிலாகட்டும், அரசியல் விவகாரங் களைப் பற்றித் திறம்படப் பேசுவதிலாகட்டும், ஆண் களுக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தவர்களாயில்லை ஸ்ப்பார்ட்டப் பெண்கள். மற்றும் ஸ்ப்பார்ட்டாவில் பெண் மக்களுக்குச் சொத் துரிமை உண்டு. இதனால் அவர்கள் சுதந்திரத்தோடு வாழ முடிந்தது. ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யத்தின் மொத்தச் செல்வத்தில் ஏறக்குறைய பாதி, ஸ்திரீகளுடையதாயிருந்ததென்கிறான் ஓர் ஆசிரியன்.

ஏழு வயதானதும், ஆண் குழந்தைகளை அரசாங்கத்தின் வசம் ஒப்புவித்துவிட வேண்டும். பெண் குழந்தைகளை மட்டும் வீட்டில் வைத்துக் கொள்ளலாம். வீட்டிலே வைத்துக் கொண்டிருந்தாலும், ஆடல் பாடல்களிலும், கடினமான உழைப்பை மேற்கொள்வதிலும் அவர்களுக்கு நல்ல பயிற்சி அளிக்க வேண்டுவது தாய்மாரின் வலிமையில்தான் இருக்கிறதென்பது ஸ்ப்பார்ட்டர் களின் கருத்து. சுருக்கமாகப் பிரதியொரு ஸ்ப்பார்ட்டப் பெண்ணும், பிற்காலத்தில் தனது தாய்மைக் கடமையை ஒழுங்காக நிறைவேற்றிக் கொண்டி ருக்கிற வகையில் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு வந்தாள்.

ஆண்பிள்ளைகள் அரசாங்கத்தின் பராமரிப்புக்குட் பட்டதும், அரசாங்கத்தினால் நடத்தப்பட்டு வந்த பள்ளிக் கூடங்களில் சேர்க்கப்படுவான். ஒவ்வொரு பள்ளிக் கூடத்திலும் ஏறக் குறைய அறுபது பிள்ளைகளுக்குக் குறையாமல் இருப்பார்கள். ஒவ்வொரு பள்ளிக்கூடமும் ஒவ்வொரு ராணுவ முகாம் என்று சொல்லலாம். ராணுவ முறையிலேயே இவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. எல்லோரும் ஒன்றாகவே உண்பார்கள்; ஒரே இடத்திலேயே படுப்பார்கள். துணிச்சல், தைரியம் ஆகிய இப்படிப் பட்ட தன்மைகளெல்லாம் இவர்களுக்கு உண்டாகும்படி பழக்கப் படுத்தப் பட்டார்கள். இதற்காக இவர்களுக்கு மிதமான ஆகாரமே கொடுக்கப்பட்டது. அதிகப்படியாகச் சாப்பிட விரும்பு கிறவர்கள், சுற்றுப்புறத்திலுள்ள வயற்காடுகளிற் சென்று தானியங்களைத் திருடிக்கொண்டு வர வேண்டும். ஆனால் யாரிடமும் அகப்பட்டுக் கொள்ளக் கூடாது. அகப்பட்டுக் கொண்டால் அவமானம் மட்டு மல்ல; தண்டனையும் கிடைக்கும்.

மற்றும் இளைஞர்கள், எல்லாவித கஷ்ட நிஷ்டூரங்களுக்கும் ஈடு கொடுக்கும்படியாகப் பயிற்சி செய்யப்பட்டார்கள். வெளியில் எங்குப் போனாலும் வெறுங் காலுடனேயே போக வேண்டும்; மிதியடி போட்டுக் கொள்ளக் கூடாது. கோடைக் காலத்திற்கும் குளிர் காலத் திற்கும் ஒரே உடைதான். கோரைப் புற்களைப் பரப்பிக்கொண்டு அதன்மேல்தான் படுக்கவேண்டும். எப்பொழுதும் பிரவாகம்போல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் யுரோட்டாஸ் நதியில் எதிர்த்து நீந்தப் பழக வேண்டும். குத்துச்சண்டை, மல்யுத்தம், நீண்ட தூர ஓட்டம் முதலிய விளையாட்டுகளில் தேர்ச்சி பெற வேண்டும்.

இந்தப் பள்ளிக்கூடங்களில் கல்விப் பயிற்சிக்கு முக்கியத் துவம் கொடுக்கப்படவில்லை. ஏதோ அற்பசொற்பமாக எழுதவும் படிக்கவும் கணக்குப் போடவும் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டார்கள் இளைஞர்கள். எல்லாவற்றையும் மனப்பாடஞ் செய்ய வேண்டு மென்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். தன்னுடைய சட்ட திட்டங்களை எல்லாப் பிரஜைகளும் மனப்பாடமாகத் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டுமென்றே லைக்கர்கஸ் விரும்பினான். மற்றும் இளைஞர்கள், சாமர்த்தியமாகப் பேசினால் அதற்காக அவர்களை யாரும் பாராட்டப்பட மாட்டார்கள். மற்றக் கிரேக்க ராஜ்யங்களில் நாவன்மைக்கு அதிகமான ஆதரவு இருந்தது; நாவலர்கள் பெரிதும் கௌரவிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் ஸ்ப் பார்ட்டாவில் இதற்கு நேர் விரோதம். அழகான பேச்சைக் காட்டி லும் நிதானமான செயலிலேதான் பெருமை கண்டார்கள் ஸ்ப் பார்ட்டார்கள். இவர்களின் சுருக்கமான, விஷயத்தோடு ஒட்டிய பேச்சுமுறை பிற்காலத்தில் ஒரு பழமொழியாகி விட்டது.

பதினெட்டு வயதுவரை இங்ஙனமே இளைஞர்கள் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு, பின்னர் முப்பது வயதுவரை சுயேச்சையாக வாழ்க் கையை நடத்துமாறு செய்யப்பட்டார்கள். இந்தக்காலத்தில் இவர் களுடைய ஆகாரத்தை இவர்களே தேடிக் கொள்ள வேண்டும். அவசியமானால் திருடியும் சாப்பிடலாம். அகப்பட்டுக் கொண்டால் மட்டும் கசையடி. பெரியோர்களுடன் பழகுவதற்கு இந்தக் காலத்தில் சந்தர்ப்பங்கள் அளிக்கப்பட்டன.

முப்பது வயதுக்குமேல் ஆண்களும் இருபது வயதுக்குமேல் பெண்களும் விவாகஞ் செய்துகொள்ளலாம். குடும்ப வாழ்க்கையில் ஒருவன் ஒருத்தியோடு வாழ வேண்டுமென்கிற நியதி அவ்வளவு கண்டிப்பாக அனுஷ்டிக்கப்பட வில்லையென்று தெரிகிறது; நல்ல சந்ததிகள் உற்பத்தியாக வேண்டு மென்பதற்காக, ஒரு புருஷன், தன் மனைவியை வேறொரு புருஷனிடம் விட்டுவைப்பதில் தவறொன்று மில்லை யென்றே ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் கருதி வந்தார்கள்.

ஸ்ப்பார்ட்டாவின் விசேஷமான அமிசம் பொது உணவுச் சாலை, முப்பது வயதுக்குமேல் அறுபது வயதுக்குட்பட்ட ஆண்கள் அனைவரும் இதில்தான் தினந்தோறும் உணவு உட் கொள்ள வேண்டும். பிரஜா உரிமையுடைய ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்கு மட்டுமே இந்த கட்டாய விதி. சாப்பிடுகின்ற ஒவ்வொருவரும், குறிப்பிட்ட காலங்களில் குறிப்பிட்ட ஓர் அளவு தானியங் களைத் தங்கள் பங்காக இதற்குக் கொடுக்க வேண்டும். கொடுக்கத் தவறுகின்ற வர்களின் பிரஜா உரிமை ரத்து செய்யப்பட்டு விடும்.

சாப்பாடு மிகவும் எளிய முறையிலேயே இருந்தது. வியஞ்சன வகைகள் இல்லையென்றே சொல்லலாம். தேவைக்காகச் சாப்பிட வேண்டுமே தவிர சுவைக்காகச் சாப்பிடுவதென்பது கூடாதென்ற நியமத்தைக் கண்டிப்பாக அனுசரித்து வந்தனர் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள்; தவிர மிதமாகவும் புசித்து வந்தார்கள். தொந்தி பருத்தவர்களைக் காண்பதரிது ஸ்ப்பார்ட்டாவில். அப்படி ஏகதேசமாக ஓரிருவர் இருந்தால் அவர்களை அரசாங்கம் கண்டித்தது; சில சமயங்களில் தேசப் பிரஷ்டமும் செய்தது.

ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் மதுபானத்தை அறவே வெறுத்து வந்தார்கள். இதனால் உண்டாகிற தீமைகளை இளைஞர்கள் பிரத்தியட்சமாகப் பார்க்க வேண்டுமென்பதற்காக, ஹெலட்டுகளை நன்றாகக் குடிக்கச் செய்து மதி மயங்கிக் கிடக்கும்படி செய்வார்கள். நாமும் இப்படித் தான் பிரக்ஞையற்று விழுந்து கிடக்க வேண்டியிருக்குமென்பதை இளைஞர்கள் நன்கு உணர்ந்துகொண்டு அதன் பக்கம் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கமாட்டார்கள்.

உண்டியைப் போலவே, உடை, இருப்பிடம் முதலிய எல்லா வற்றிலும் எளிமையைக் கடைப்பிடித்தார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். வாழ்க்கையில் சுகத்தை மட்டுமே தேடிக் கொண்டு சென்றால் அது சோம்பேறித்தனத்திலே கொண்டு போய்விடும். சோம்பேறி வாழ்க்கை நோய்வாய்ப்பட்ட வாழ்க்கையல்லவா? நோய்வாய்ப்படுவதும், அதற்காக மருந்து சாப்பிடுவதும் எவ்வளவு கேவலம்? இத்தகைய கருத்துக்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் பிரதி பலித்துக் கொண்டிருந்தன.

அதிகமானப் பணஞ்சம்பாதிப்பது, ஆஸ்தி சேர்ப்பது ஆகிய இவை போன்றவனவெல்லாம் ஸ்ப்பார்ட்டாவில் முடியாது. ஏழை களென்றும் பணக்காரர்களென்றும் இருந்தார்கள்; ஆனால் இவர் களுக்கிடையே அதிகமான வித்தியாசம் இருக்கவில்லை. அப்படி யிருந்த சொற்ப வித்தியாசமும் வெளிப்படையாக இருக்கவில்லை. எல்லோரும் ஒரே மாதிரிதான் உடுத்தார்கள்; புசித்தார்கள்; வாழ்க் கையை நோக்கினார்கள். அதாவது என்ன? ஒவ்வொரு ஸ்ப்பார்ட்ட னும் ஒரு போர் வீரனாயிருந்தான். போர்த்தொழிலைத் தவிர மற்றத் தொழில்களைக் கேவலமென்று கருதினான். ஸ்ப்பார்ட்டாவில் விவ சாயத்தைப் போலவே, வியாபாரத்தையும் ஸ்ப்பார்ட்டரல்லாதாரே செய்து வந்தார்கள். இந்த வியாபாரமும் அப்படிப் பிரமாதமாக இல்லை; ஏதோ அற்ப சொற்பமாக நடந்து வந்தது.

வியாபாரத் துறையிலே ஈடுபடாத காரணத்தினால், ஸ்ப் பார்ட்டர்களுக்கு வெளிநாட்டாருடன் அதிக தொடர்பு கொள்ள முடியாமற் போய்விட்டது. அப்படித் தொடர்பு கொள்வது அனாவ சியம் என்று எண்ணி வந்ததால், அவர்கள் அந்தக் காரியத்தை விரை விலே முடித்துக்கொண்டு திரும்பிப் போய்விட வேண்டும். அப்படியே ஸ்ப்பார்ட்டர்களில் யாரேனும் வெளிநாடுகளுக்குப் போக விரும் பினால், அரசாங்கத்தின் முன் அனுமதி பெற்றுச் செல்ல வேண்டும். இந்த விதிகள் கண்டிப்பாக அனுஷ்டிக்கப்பட்டன.

இத்தகைய கண்டிப்பு, எளிமை முதலிய எல்லாமிருந்தும், ஸ்ப்பார்ட்டர்களிடத்தில், பணத்திற்கும் புகழுக்கும் எளிதிலே வசப்பட்டு விடுதல், நன்றி மறத்தல், பழி வாங்குதல் முதலிய சிறிய தன்மைகள் நிறைந்திருந்தன. லஞ்சம் வாங்கின அரசாங்க அதிகாரி களையும் துரோகம் செய்த போர்வீரர்களையும் அடிக்கடி ஸ்ப் பார்ட்ட சரித்திரத்தில் சந்திக்கிறோம்.

ஸ்ப்பார்ட்டர்கள், போர்த் தன்மையைப் போற்றி வளர்த்தது போல மனிதத் தன்மையைப் போற்றி வளர்த்திருப்பார்களானால் கிரேக்க சரித்திரத்தின் போக்கு வேறுவிதமாகத் திரும்பியிருக்கும்.

6. பெலொப்பொனேசிய சமஷ்டி

போர்த்தன்மைக்குப் பெருமை கொடுத்து, அதனைப் பேணி வந்த ஸ்ப்பார்ட்டா, தலைசிறந்த காலாட்படை யொன்றை வைத்துக் கொண்டிருந்ததில் என்ன ஆச்சரியம்? இந்தக் காலாட்படையை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, மற்றக் கிரேக்க ராஜ்யங்கள், தங்கள் காலாட்படையை அமைத்துக்கொள்ளப் பார்த்தன; சில அமைத்தும் கொண்டன. ஆனால் ஸ்ப்பார்ட்ட காலாட்படைக்கு ஈடாக எது வும் வர முடியவில்லை. ஸ்ப்பார்ட்ட வீரர்கள் கையாண்ட போர்த் தந்திரங் களையும், யுத்த களத்தில் அவர்கள் அணிவகுத்து நின்ற மாதிரியையும் கண்டு மற்றக் கிரேக்கர்கள் மலைத்தே போனார்கள்.

இந்தப் படைபலத்தைக் கொண்டு, ஸ்ப்பார்ட்டா, பெலொப் பொனேசியாவி லுள்ள ராஜ்யங்களின் மீது தனது செல்வாக்கைத் திணிக்க முன்வந்தது. இதை முன்னிட்டு, உத்தேசமாக 560-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 550-ஆம் வருஷத்திற்குள், தனக்கு வடக்கேயுள்ள டேஜியா என்ற ராஜ்யத்தின்மீதும், பிறகு ஒரு பத்து வருஷங் கழித்து, அதற்கு வடக்கேயுள்ள ஆர்கோஸ் ராஜ்யத்தின் மீதும் முறையே போர் தொடுத்தது; இறுதியில் வெற்றி கண்டது. ஆனால் இந்த ராஜ்யங்களைத் தனது ஆக்கிரமிப்புக்குட்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. பொதுவாகவே ஸ்ப்பார்ட்டா, மெஸ்ஸீனியாவை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டபிறகு, ஆக்கிரமிப்பு ஆசையைச் சிறிது குறைத்துக் கொண்டு விட்டதென்றே சொல்ல வேண்டும். ஏதோ சில்லரையாகச் சில ராஜ்யங்களை, அதுவும் தன்னைச் சுற்றியிருந்த சில ராஜ்யங்களை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டதோடு நின்றுவிட்டது. இதற்குப் பதிலாக, மற்ற ராஜ்யங்களின் மீது தனது செல்வாக்கைத் திணிக்க ஆசை கொண்டது. ஆக்கிரமிப்பு என்றாலென்ன, அரசியல் செல்வாக்கைத் திணித்தல் என்றாலென்ன, இரண்டும் ஒன்றுதான்.

ஆர்கோஸ் மீது வெற்றிகொண்ட பிறகு அதாவது கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டின் இடைக்காலத்தில், ஸ்ப்பார்ட்டாவின் செல்வாக்கு, பெலொப் பொனேசியாவில், ஏன் கிரீஸ் முழுவதிலும் மிகவும் ஓங்கி உயர்ந்திருந்தது. அவ்வப்பொழுது சில ராஜ்யங்கள் இதனுடைய உதவியை நாடின. இந்தச் செல்வாக்கு சுமார் இருநூறு வருஷ காலம் வரை, நிச்சயமாக 380-ஆம் வருஷம் வரை ஒருவாறு நிலைபெற்றிருந்ததென்று சொல்ல வேண்டும்.

தனக்கு ஏற்பட்ட இந்தச் செல்வாக்கைச் சிதறவிடாமல் ஒரு முகப்படுத்தி வைத்துக் கொண்டது ஸ்ப்பார்ட்டா. இதுதான் இதனு டைய சமத்காரம். பெலொப்பொனேசியாவிலுள்ள ராஜ்யங்கள் பல வற்றையும் கொண்ட ஒரு சமஷ்டியை ஸ்தாபித்தது. இதற்கு பொலொப்பொனேசியாவுக்கு சமஷ்டி என்று பெணர். சிறிது காலத் திற்குப் பிறகு, பெலொப்பொனேசியாவுக்கு வெளியே இருந்த ஓரிண்டு ராஜ்யங்களும் இதில் சேர்ந்து கொண்டன. உதாரணமாக, இந்தச் சமஷ்டி தோன்றிய சுமார் நாற்பது ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு பின்னர், ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யம் இதில் சேர்ந்துகொண்டது; இல்லை; இல்லை சேர்ந்து கொள்ளும்படியான நிர்ப்பந்தத்திற்குட்பட்டது, மற்றும் இந்தச் சமஷ்டியில், கொரிந்த்தியாவும், மெகாராவும் சேர்ந்து கொண்டன. கொரிந்த்தியா, ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு அடுத்தபடி இதில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது. அக்கீயாகவும் ஆர்கோஸும் இதில் சேராமல் ஒதுங்கியிருந்தன.

இந்தச் சமஷ்டி, எப்பொழுது ஸ்தாபிக்கப்பட்டதென்பது நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை; உத்தேசமாக 550ஆம் வருஷம் இருக் கலாமென்று ஊகிக்கப் படுகிறது.

இந்தச் சமஷ்டிக்கு ஸ்ப்பார்ட்டாவே தலைமை வகித்த தென்பதை நாம் சொல்லத் தேவையில்லை. இதன் கூட்டங்கள் ஸ்ப்பார்ட்டாவிலேயே நடைபெற்றன. அந்நிய நாடுகள் சம்பந்தமாக இஃது அனுசரிக்க வேண்டிய கொள்கைகளைப்பற்றித் தீர்மானிக்கிற பொறுப்பு, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் கீழ்ச் சபையாகிய அப்பெல்லாவுக்கே விடப்பட்டிருந்தது.

இப்படிப் பல வகையிலும், தன்னுடைய முக்கியத்துவத்தை யும் முதன்மையையும் ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்ட போதிலும், ஸ்ப் பார்ட்டா, சமஷ்டியைச் சேர்ந்த ராஜ்யங்களின் தனி உரிமையைப் பகிரங்கமாக அலட்சியம் செய்யவில்லை. கூடிய மட்டில் அவற்றைக் கௌரவமாகவே நடத்திவந்தது. அவற்றின் ஆட்சி முறையிலும், மற்ற உள்நாட்டு விவகாரங்களிலும் நேரடியாகத் தலையிடவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திலும், தனக்குச் சாதகமான ஒருசிலர் ஆட்சியென்று அழைக்கப்படுகிற பணக்காரர் ஆட்சிநிலை பெறு வதற்கும் நடைபெறுவதற்கும், தன்னுடைய செல்வாக்கு அனைத்தை யும் உபயோகப்படுத்தி வந்தது. மற்றும், ஜனஆட்சிக்குச் சாதகமான எண்ணங்களும் சக்திகளும் எங்கும் வளரவொட்டாதபடி தடை செய்தும் வந்தது.

ஸ்ப்பார்ட்டா, எப்பொழுதுமே, எங்குமே, ஒருசிலர் ஆட்சியை ஆதரித்து வந்தது. இதற்கு எதிராக, ஆத்தென்ஸ் எங்கணும் எஞ் ஞான்றும், ஜன ஆட்சிக்கு ஊக்கம் அளித்து வந்தது. அடுத்த நூற்றாண்டில், இவ்விரு ராஜ்யங்களுக்கும் ஏற்பட்ட பலத்த பிணக்குக்கு, இந்தக் கொள்கை வேற்றுமையே முக்கியக் காரணம்.

அடுத்து, ஆத்தென்ஸுக்கு விரைவோம்.

ஆத்தென்ஸ்


1. அட்டிக்காவின் ஆதி சரித்திரம்

பெலொப்பொனேசியாவுக்குச் சற்று வடமேற்கிலுள்ளது அட்டிக்கா. இதுவும் ஒரு தீபகற்பம். இதனையும் பெலொப்பொ னேசியாவையும் இணைத்து வைப்பது கொரிந்த்திய பூசந்தி. இந்தப் பூசந்திக்குத் தென்கிழக்கில் எப்படி ஸ்ப்பார்ட்டா ராஜ்யம் ஸ்திரப் பட்டும் செல்வாக்கடைந்தும் வந்ததோ அதைப்போல், அதே காலத்தில், அதற்குப் போட்டியாக, வடமேற்கில் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யம், அட்டிக் காவின் பிரதான பட்டினம் ஆத்தென்ஸ். இங்கு அமைந்த ராஜ்யத்தின் பெயராலேயே அட்டிக்கா முழுவதும் அழைக்கப்பட்டது. அதாவது ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யமென்று.

அட்டிக்கா, வறண்ட பூமி; பயிர்த்தொழிலுக்குப் பிரயோஜன மில்லாத இடம். ஆனால் சுத்தமான காற்றோட்டத்தின் காரணமாக வாசத்திற்குத் தகுதியுடைய தாயிருந்தது. ஆங்காங்கு நகரங்கள் பல தோன்றின. இந்த நகரங்களில் சுறுசுறுப்பும் விடாமுயற்சியுமுடைய ஜனங்கள் வசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். டோரியர்கள் படை யெடுப்புக் காரணமாக அட்டிக்காவில் வந்து குடியேறிய ஐயோனியர் களுக்கும் இவர்களுக்கும் ரத்தக் கலப்பு ஏற்பட்டது. புதுக்குடியின ரென்றும் பழங்குடியினரென்றும் வித்தியாசமில்லாமல் ஒரே இனத்தினராகி விட்டார்கள் சிறிது காலத்திற்குள். எல்லோரும் ஒரு நாட்டு மக்கள் என்ற உணர்ச்சி இவர்களிடத்தில் ஓங்கி நின்றது. இவர்கள் நான்கு ஜாதியினராகப் பிரிந்திருந் தார்கள். ஒவ்வொரு ஜாதியினரும், தனித்தனிப் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர் களென்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். தனித்தனிக் கடவுளைத் தொழுதார்கள். தனித்தனித் தலைவனுக்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தார்கள். இந்த நான்கு ஜாதிகளுக் குள்ளும் மொத்தம் முந்நூற்றறுபது உட்பிரிவுகள் இருந்தன.

ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தின் சரித்திரம் கி.மு. ஏழாவது நூற் றாண்டின் இடைக்காலத்திலிருந்துதான் ஒருவாறு துவக்கம் பெறுகிறது. இதற்கு முன்னர் இங்கு மன்னர் பலர் ஆண்டதாகவும், இவர்களும் குடிமக்களும் பரஸ்பரம் விசுவாசமுடையவர்களா யிருந்தார்களென்றும் தெரிகின்றன. ஓரிரண்டு அரசர்களைப் பற்றி மட்டும் கூறுவோம்.

உத்தேசமாக கி.மு. 1250-ஆம் வருஷம் தீஸூஸ் என்ற ஓர் அரசன் ஆண்டுகொண்டிருந்தான். சுத்த வீரன். இவன் காலத்தில் அட்டிக்கா வில் பன்னிரண்டு கிராமங்கள் இருந்தன. இந்தப் பன்னிரண்டு கிராமங் களையும் இவன் ஒன்று சேர்த்து ஆத்தென்ஸின் ஆளுகைக் குட்படுத்தினான். உண்மையில் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித் தவன் இவனே என்று சொல்ல வேண்டும். இங்ஙனம் ஒரு ராஜ்யத்தின் பிரஜைகளாகச் சேர்ந்த அனைவரும் ஆத்தீனியர்கள் என்று அழைக்கப் பட்டது இவன் காலத்திலிருந்துதான்.

மேற்படி பன்னிரண்டு கிராமவாசிகளும் ஆத்தென்ஸின் ஆளுகைக்குட் பட்டதைப் பற்றி ஒரு கதையுண்டு. இங்ஙனம் ஆத் தென்ஸின் ஆளுகைக்குட்பட வேண்டுமென்று யோசனை சொல்லப் பட்டபோது இவர்கள் சிறிது தயங்கினார்கள். அப்பொழுது தீஸூஸ் கூறினான். “நீங்கள் இப்படிச் செய்வீர் களானால், எனக்கென்று விசேஷ உரிமைகள் எதுவும் வேண்டிய தில்லை. என்னைப் போலவே நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் அரசராயிருக்கலாம். சட்டங்கள் சரியான படி அமுலில் இருக்கின்றனவா வென்று பார்ப்பதும் யுத்தம் நேரிட்டால் சேனைகளுக்குத் தலைமை பூண்டு நடத்துவதும், ஆகிய இவ்விரண்டு மட்டும் என் கடமைகளாயிருக்கும்” இந்த வாசகங் களைக் கேட்ட ஜனங்கள் பரம சந்தோஷ மடைந்தார்கள். இவனுக்குத் தலைவணங்கினார்கள். இவனிடத்தில் பக்தியும் மரியாதையும் செலுத்தினார்கள். இவன் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தின் எல்லையை, ஆங்காங்கு எல்லைக் கற்கள் நாட்டி நிர்ணயம் செய்தான்; கொள்ளை, கொலை முதலியவற்றை அடக்கினான். ஜனங்கள் நிர்ப்பயமாக வாழத்தலைப்பட்டார்கள். அந்நியர்களை வரவழைத்து ஆத் தென்ஸில் குடியேறும்படி செய்தான். சுருக்கமாக ஆத்தென்ஸின் பிற்காலப் பெருமைக்கு அடிகோலியவன் இவன் என்று துணிந்து கூறலாம். ஆத்தீனியர்கள் இவனுக்குக் கோயில் கட்டிக் கும்பிட்டதில் என்ன ஆச்சரியம்?

இன்னோர் அரசன்; கோட்ரஸ் என்று பெயர். இவன் ஆண்ட காலத்தில் ஸ்ப்பார்ட்டர்களும் வேறு சிலரும் ஒன்றுகூடிக் கொண்டு ஆத்தென்ஸ்மீது படையெடுத்து வந்தார்கள். இப்படிப் படை யெடுத்து வந்தது 1068-ஆம் வருஷமென்று சொல்லப்படுகிறது. (ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் படையெடுத்து வந்ததாகச் சொல்லப்படும் இந்த கி.மு. 1068-ஆம் வருஷமும், தீஸூஸ் அரசன் அட்டிக்காவாசிகளை ஆத்தினியர்களாக ஒன்றுபடுத்தின. கி.மு. 1250-ஆம் வருஷமும், இவை போன்ற இன்னும் சில வருஷங்களும், ஊகத்தினால் சொல்லப் படுகின்றவையே. இந்தச் சம்பவங்களே புராண வரலாறுகள் என்று கருதப்படுகின்றபோது, இவற்றின் காலத்தை எப்படி நிர்ணயித்துச் சொல்ல முடியும்? அப்படி இந்தச் சம்பவங்கள் நடைபெற்றிருக்கு மானால், கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் நடைபெற்றிருக்க வேண்டுமென்றுதான் பொதுவாகச் சொல்ல முடியும்) ஆத்தீனி யர்கள் மீது தங்களுக்கு வெற்றி கிட்டுமா என்று குறி கேட்டார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். கோட்ரஸ் மன்னனைக் கொல்லாதிருப்பீர் களானால் வெற்றி கிட்டும், என்று பதில் கிடைத்தது. இதற்குத் தயாராயிருந்தார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். கோட்ரஸின் உயிர் பெரிதா என்ன? ஆத்தென்ஸை அடிமை கொள்வதுதானே பெரிது?

கோட்ரஸ் மன்னனுக்கு இந்த விஷயம் தெரிந்தது. ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தைக் காப்பாற்றவும் அதற்காகத் தான் பலியாகவும் தீர்மானித்தான். ஒரு விறகு வெட்டி மாதிரி வேஷம் போட்டுக் கொண்டு ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் முகாம் போட்டிருந்த இடத்தை நோக்கி சென்றான். வழியில், தான் எதிர்பார்த்தபடி இரண்டு ஸ்பார்ட்டப் போர் வீரர்களைச் சந்தித்தான். ஒருவனை வேண்டு மென்றே கொன்றான்; உடனே மற்றொருவனால் கொல்லப்பட்டு விட்டான். ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்கு இந்தச் செய்தி எட்டியது. தங்களுக்கு இனி வெற்றி கிட்டாது என்று எண்ணித் திரும்பிப் போய்விட்டார்கள். ஆத்தென்ஸ் காப்பாற்றப்பட்டது.

ஆத்தீனியர்கள், கோட்ரஸின் இந்த மகிமை நிறைந்த தியாகத்தை மறக்கவேயில்லை. கோட்ரஸிற்குப் பிறகு அரசனாக இருக்கத் தகுதி யுடையவர்கள், அரசனென்று அழைக்கப்படுவதற்குரியவர்கள், வேறொருவரும் கிடையாது. வேறொருவரும் இருக்க முடியாது என்று தீர்மானித்தார்கள். இதன் பிரகாரம், கோட்ரஸுக்குப் பிறகு வந்தவர் களை ஆர்க்கோன்கள் என்று அழைத்தார்கள்.

ஆரம்பத்தில் இந்த ஆர்க்கோன்களுடைய பதவி காலம் ஆயுள் பரியந்த மென்றிருந்தது. பின்னர் (752-ஆம் வருஷத்திலிருந்து) பத்து வருஷமென்றும் அதற்குப் பின்னர் (683-ஆம் வருஷத்திலிருந்து) ஒரே வருஷமென்றும் குறைக்கப் பட்டுவிட்டது. மற்றும் இந்த 683-ஆம் வருஷத்திலிருந்து, ஒருவருக்குப் பதில் ஒன்பது பேர் சமயத் தில் இந்த ஆர்க்கோன் பதவியை வகிப்பதென்ற நியதி ஏற்பட்டது. அதாவது ஓர் ஆர்க்கோன் ஆண்டது போய் ஒன்பது ஆர்க்கோன்கள் ஆண்டார்கள். ஒருவன் வருஷாதிபதியாக இருந்தான். அதாவது இவன் பெயராலேயே இவன் நியமனமான ஒரு வருஷம் பூராவும் அழைக்கப்பட்டது. இன்னொருவன் படைத் தலைவனாயிருந்தான். வேறொருவன் மதத்தலைவனா யிருந்தான். பூசை போடுவது, பலியிடு வது முதலியவை இவனுடைய வேலைகள். இவனை அரசனென்று சம்பிரதாயமாக அழைத்தனர். மற்ற ஆறு பேர் சட்ட வியாக்கியான கர்த்தர்களாக இருந்தார்கள்.

இந்த ஒன்பது பேரும் ஆண்டார்களென்று சொல்வது வெறும் சம்பிரதாயம். உண்மையில் அரசாங்கத்தை நடத்தி வந்தது ஒரு சபை. இதனை பூலி என்பர். அக்ரோபோலிஸுக்குப் பக்கத்திலுள்ள அரியோபாகஸ் (செவ்வாய்க் கடவுளின் குன்று என்பது இதன் பொருள்). குன்றின் மீதுகூடி விவகாரங்களை நடத்தி வந்ததால் அதற்கு அரியோபகஸ் சபையென்றும் பெயர் வழங்கி வந்தது. ஆத்தென்ஸில் மன்னராட்சி தொடங்கிய காலத்திலிருந்து இந்தச் சபை இருந்து வந்ததாகத் தெரிகிறது. அரசர்களுடைய அதிகாரங்கள் குறையக் குறைய இதனுடைய அதிகாரங்கள் அதிகமாகிக்கொண்டு வந்தன. இதனைத் தற்கால வழக்கில் பிரபுக்கள் சபையென்று கூறலாம். பணக்காரர்கள், நிலப்பிரபுக்கள் ஆகிய இப்படிப்பட்ட வர்களே இதில் அங்கத்தினராயிருந்தார்கள். ஆர்க்கோன்களை நியமனம் செய்கிற அதிகாரம் இந்தச் சபையினிடமே இருந்தது. ஆர்க்கோன் களாயிருந்தவர்கள், அதாவது மாஜி ஆர்க்கோன்கள் இதில் அங்கத்தினராயிருக்க உரிமை பெற்றிருந்தார்கள்.

இங்கே ஒரு வார்த்தை. ஆதி ஆத்தென்ஸில் - ஆத்தென்ஸ் மட்டுமென்ன கிரீஸ் முழுமையிலும்தான் - பெரும்பற்றான நிலபுலங்களையுடைய பணக்காரர் களுக்கே சமுதாயத்தில் முதல் ஸ்தானம் இருந்து வந்தது. ஆத்தென்ஸில் இவர்களுக்கு யூப்பாட்ரிட் டுகள் என்று பெயர். யூப்பாட்ரிட் என்ற இந்த வார்த்தைக்கு உயர் குடிப் பிறந்தோன் என்று பொருள். உயர்குடிப் பிறப்பிற்கும் செல்வத் திற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்ததாக இதனால் தெரிகிறது. இந்த யூப்பாட்ரிட்டுகளே மேல் வகுப்பினராகக் கருதப்பட்டார்கள். அர சாங்க அதிகாரங்கள் யாவும் இவர்களிடத்திலேயே தங்கி நின்றன. சுமார் ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டு வரை இந்த நிலைமையே இருந்தது.

இந்த யூப்பாட்ரிட்டுகள் அதிகாரம் வகித்திருந்த காலத்தில், ஜனசமுதாய மானது, யூப்பாட்ரிட்டுகளைத் தவிர்த்து, அரசியல் விவகாரங்களுக்காக மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. குதிரைகளைச் சொந்தமாக வைத்துக் கொண்டிருந்தது, அது காரணமாகக் குதிரைப்படையில் சேர்ந்துழைக்கக் கூடியவர்கள் முதற்பிரிவினர். ஒரு ஜதை எருதுகளையும் சில போர்க் கருவிகளை யும் சொந்தமாகக் கொண்டிருந்தவர்கள் இரண்டாவது பிரிவினர். கூலிக்குப் படையில் சேர்ந்தவர்கள் மூன்றாவது பிரிவினர். இம் மூன்று பிரிவினருள் முதல் இரண்டு பிரிவினர் மட்டுமே பிரஜை களாகக் கருதப்பட்டனர். இவ்விரு பிரிவினரிலும், முதற் பிரிவினர் மட்டுமே ஆர்க்கோன்களாகவோ, நீதிபதிகளா கவோ, புரோகிதர் களாகவோ இருக்கத் தகுதியுடையவர்கள். இந்த மூன்று பிரி வினருக்கு மேற்பட்டவர்களே யூப்பாட்ரிட்டுகள். இவர்களையும் சேர்த்துக் கொண்டால் ஆத்தீனிய ஜன சமுதாயம், அரசியல் விவகாரங்களுக்காக நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிந்திருந்ததென்று சொல்லலாம்.

அரசியல் விவகாரங்களில் இருந்ததைப் போல், பொருளாதார விஷயங் களிலும், அதாவது அதிகமாகப் பணம் படைத்தவர்கள் யார், குறைவாகப் பணம் படைத்தவர்கள் யார் என்று பாகுபடுத்திப் பார்க்கிறபோது, மூன்று பிரிவினர் இருந்தனர். முதற் பிரிவினர்தான் மேலே சொன்ன யூப்பாட்ரிட்டுகள். இவர்கள் பெரும்பாலும் நகரங்களிலேயே வசித்துக்கொண்டு சுகபோக வாழ்க்கை நடத்தி வந்தார்கள். இரண்டாவது பிரிவினர், தொழில் திறமை வாய்ந்தவர், வியாபாரிகள் முதலியோர். மூன்றாவது பிரிவினர், நிலத்திலே கூலிக்கு உழைப்பவர்கள், அற்ப சொற்பமாக நிலம் வைத்துக் கொண்டி ருப்பவர் முதலியோர். இந்தப் பிரிவினைகளை வாசகர்கள் ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும் இது நிற்க.

அரசாங்கத்தை நடத்தி வந்தவர்கள் பணக்காரப் பிரபுக்களா யிருந்த படியால் இவர்கள், தங்களுக்கு அனுகூலமாகவே சட்ட திட்டங்கள் இயற்றி அமுல் நடத்தி வந்தார்கள். மற்றவர்கள் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது. இந்தப் பிரபுக்கள், தங்கள் நிலங்களை விவசாயிகளுக்குக் குத்தகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். விவசாயிகள், குத்தகைய ஒழுங்காகச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிற வரையில் சரி, தவறினால், அவர்களையும் அவர்கள் குடும்பத்தினரையும் விற்று விடலாமென்று ஒரு சட்டம் இருந்தது. அற்ப சொற்பமாக நிலங்கள் வைத்துக்கொண்டு சொந்தப் பயிர் செய்து கொண்டிருந்தவர் களுடைய நிலைமையும் மோசமாயிருந்தது. இவர்கள், பணக்காரர் களிடம் அடிக்கடி கடன் வாங்க வேண்டிய அவசியத்திற்குட்பட்டி ருந்தார்கள். ஆனால் இந்தக் கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்கச் சாத்திய மில்லாமற் போய்விடும். அப்பொழுது, கடன் கொடுத்த இந்தப் பணக்காரர்கள், மேற்படி கடன்பட்ட விவசாயிகள் நிலத்தில் ஒரு கல்லை நட்டு அதில், கடன் தொகை இவ்வளவு, இன்னாரிடம் அடகு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற விவரங்களை எழுதி வைப்பார்கள். கடன்பட்டவர்களை அவமானப்படுத்துகிற முறை இது! இப்படி அவமானப்படுத்துவதோடு, கடுமையான வட்டியும் வாங்குவார்கள். சில சமயங்களில் இந்த விவசாயிகள், தங்கள் குழந்தைகளில் ஓரிரண்டை அடிமைகளாக விற்று, வட்டி செலுத்துவார்கள். எவ்வளவு வட்டிதான் செலுத்துவது? எவ்வளவு காலந்தான் இந்தக் கொடுமை யைச் சகித்துக் கொண்டிருப்பது? கடன் கொடுத்தவர்களுக்கு நிலத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, பிழைப்பு நிமித்தம் வெளியூர்களுக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். சென்றவர்கள் போக இருந்தவர்களிடடையே அதிருப்தி அதிகரித்துக்கொண்டு வந்தது.

பார்த்தார்கள் பிரபுக்கள். இந்த அதிருப்தியை வளரவிட்டுக் கொண்டு போனால் தங்களுக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்தார்கள். தாங்கள் அமுல் நடத்தி வரும் சட்டங்களை ஒழுங்குபடுத்தி வெளி யிட்டு விட்டால், விவசாயிகளின் அதிருப்தி குறையும், தங்கள் மீது எடுத்துக் கொள்ளப் பெறும் நடவடிக்கைகள் யாவும் சட்டபூர்வ மானவையே யென்பதை அவர்கள் உணர்ந்து சும்மாளயிருப்பார் களென்று கருதினார்கள். அதாவது தாங்கள் செய்கிற காரியங் களைச் சட்டத்தின் மூலம் நியாயப்படுத்திக்காட்ட வேண்டு மென்பதே இந்தப் பணக்காரர்களின் நோக்கம்.

இதற்காக, இந்தச் சட்டத் தொகுப்பு வேலையைச் செய்வதற் காக, ட்ராக்கோ (இவன் ஆர்க்கோன்களில் ஒருவனா யிருந்தா னென்பர்) என்பவனை நியமித்தார்கள். இவன் அப்படியே தொகுத்து வெளியிட்டான். இந்தச் சட்டம் அமுலுக்கு வந்தது, உத்தேசமாக 620-ஆம் வருஷமென்பர்.

ட்ராக்கோவின் சட்டப்படி, பரம்பரைப் பிரபுக்களல்லா தவர்கள், அதாவது நிலத்திலிருந்து குறிப்பிட்ட ஒரு வருமானத்தை யுடையவர்கள் ஆர்க்கோன்களாக நியமனம் பெறுவதற்கு உரிய ராயினர். இன்னும் இதுபோன்ற சில சலுகைகள் பிரபுக்களல்லாத மற்றவர்களுக்குக் காட்டப்பட்டன. ஆனால் இந்தச் சலுகை களினால், சமுதாயத்தின் கீழ்ப்படியிலிருந்தவர்களுடைய நிலைமை எந்த விதத்திலும் உயரவில்லை. அவர்களுடைய கஷ்ட நிஷ்டூரங்கள் அதிகப்பட்டுக் கொண்டுதான் வந்தன. ட்ராக்கோ மட்டும் மறக்கப் படவில்லை. எதற்காக? அவன் இயற்றிய சட்டங்களுக்காக அல்ல; அந்தச் சட்டங்களில் அவன் விதித்திருக்கிற தண்டனைகளுக்காக, கடுமையான சட்டங்களைப் பற்றிப் பிரஸ்தாபிக்கிற பொழுது, ட்ராக்கோவின் பெயரைச் சம்பந்தப்படுத்திச் சொல்வது இப் பொழுதும் சட்ட உலகத்தில் சர்வ சாதாரணம்.

கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டின் கடைசியில் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யம் இருந்த நிலைமையை ப்ளூட்டார்க் என்ற கிரேக்க சரித்தி ராசிரியன் பின்வருமாறு வருணிக்கிறான். “பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்குமிடையே வித்தியாசம் மிகவும் அதிகமாயிருந்தது. இதனால் ராஜ்யம் ஆபத்தான நிலைமையில் இருந்தது. சுயேச்சாதி கார சக்தியினாலல்லாது வேறு விதமாக, ராஜ்யத்தைக் குழப்பத்தி லிருந்து விடுதலை செய்ய முடியாது போலிருந்தது.” பணக்காரர்கள், கொடுத்தக் கடனைத் திருப்பிப் பெற முடியாமல் திகைத்தார்கள்; ஏழைகளோ விவசாய நிலங்களை எல்லோருக்கும் கிடைக்கும் படியாகப் பகிர்ந்து கொடுக்க வேண்டுமென்று கூக்குரலிட்டார்கள். புரட்சிப் பேச்சுக்கள் வலுத்தன. இந்தப் பேச்சுக்களுக்கு மத்தியில் கி.மு. ஆறாவது நூற்றாண்டு பிறந்தது.

2. சீர்திருத்தங்கள் செய்த ஸோலோன்

ஒரு நெருக்கடியான நிலைமை ஏற்படுகிறபோது, அதனைச் சமாளிக்க ஒரு மகாபுருஷன் தோன்றுகிறான். எந்த நாட்டிற்கும் எந்தக் காலத்திற்கும் பொருந்துகிற உண்மை இது. கி.மு. ஏழாவது நூற்றாண்டும் ஆறாவது நூற்றாண்டும் சந்திக்கிற காலத்தில் ஆத் தென்ஸுக்கு ஒரு மகாபுருஷன் தேவையாயிருந்தது. ஸோலோன்!

கிரேக்கர்கள் போற்றி வந்த ஏழு ஞானிகளில் ஒருவன் இந்த ஸோலோன். மகா மோதாவி. கவிதை உள்ளம் படைத்தவன்; கூடவே கர்மவீரன். தனது இனிய மொழிகளினாலும் நிதானமான நட வடிக்கைகளினாலும், ஆத்தீனிய சமுதாயத்தில் ஏற்பட்டிருந்த கொந்தளிப்பை அடக்கினான்; பணக்காரர்களையும் ஏழைகளை யும் சமரசப்படுத்தி வைத்தான். இவை தவிர, ஆத்தென்ஸின் சமுதாய, பொருளாதார, அரசியல் அமைப்புக்களின் அநேக மாற்றங் களைச் செய்தான். இவை ஆத்தென்ஸின் சுதந்திர வாழ்க்கைக்கு அரண் செய்வன வாயிருந்தன; நீண்ட காலமும் நிலைபெற்றிருந்தன.

ஸோலோன் பரம்பரையான பிரபு வமிசத்தைச் சேர்ந்தவன். இவன் தகப்பன் தரும சிந்தனையுடையவன். இதன் விளைவாகத் தனது ஆஸ்தியில் பெரும் பாகத்தை இழந்துவிட்டான்; ஸோலோன், பரம்பரைச் சொத்தை நம்பி கொண்டிராமல் வியாபாரத் துறையில் இறங்கினான். பல இடங்களுக்குச் செல்லவும், பலரோடு பழகவும் இவனுக்குச் சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்தன. தான் சொன்னபடியே நடந்து வந்தான். நேர்மையுடையவன் என்று எல்லோரும் இவனிடம் மதிப்பு வைத்தார்கள்; நம்பிக்கை கொண்டார்கள்.

594-ஆம் வருஷம். ஸோலோனுக்கு நாற்பத்து நான்கு அல்லது நாற்பத்தைந்து வயது இருக்கும். ஆர்க்கோன் பதவிக்கு இவனைத் தெரிந்தெடுக்கப் போவதாகவும் அதற்குச் சம்மதப்பட வேண்டு மென்றும் ஆத்தென்ஸிலுள்ள மத்திய வகுப்பினர் கூறினர். ஆர்க் கோன் பதவியை ஏற்றுக்கொள்வதோடு மட்டுமல்ல, சர்வா திகாரி யாயிருந்து, சமுதாயத்தில் ஏற்பட்டிருக்கிற கொந்தளிப்பை அடக்க வேண்டுமென்றும், புதிய அரசியலமைப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்து, அதன்மூலம், ராஜ்யத்தின் சாசுவதத் தன்மையைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொண்டனர். பணக்கார வகுப்பினரும், ஸோலோன் நியமனத்திற்குச் சம்மதம் தெரிவித்தனர்; தங்களுடைய நலனுக்குப் பங்கம் விளைவிக்க மாட்டானென்ற நம்பிக்கை யுடன்தான்.

இங்ஙனம் எல்லோருடைய சம்மதத்தின் பேரிலும் ஆர்க்கோன் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டான் ஸோலோன். இருபத்திரண்டு வருஷ காலம் 572-ஆம் வருஷம் வரை - இந்தப் பதவியில், இந்தப் பதவிக்குக் கௌரவமுண்டாகும் படியாக அமர்ந்திருந்தான். பதவியிலிருந்து விலகிக் கொள்கிறபோது இவனுக்கு வயது அறுபத்தாறு. எல் லோரும் திருப்தியுடன் இவனைப் பதவியில் அமர்த்தினார்கள். ஆனால் எல்லோருடைய அதிருப்தியையும் சம்பாதித்துக் கொண்டான் பதவியிலிருந்து விலகுகிற போது. இதனால் எல்லோருடைய நன்மையையும் நாடினான், எல்லோருக்கும் நியாயமாக நடந்து கொண்டான் என்று புலனானகிறதல்லவா?

ஸோலோன் செய்த சீர்திருத்தங்கள் யாவை? கடனுக்காக அடிமை கொள்ளும் வழக்கத்தை அடியோடு ஒழித்தான்; இந்த வழக்கப்படி அடிமைப்பட்டிருந்தவர்களை விடுதலை செய்வித்தனர்; அடிமைகளாக விற்கப்பட்டுப் போனவர்களை மீட்டான்; விவசாயி கள் பட்டிருந்த கடன்களை ரத்து செய்தான். இவை யெல்லாம் விவ சாயிகளுக்குச் சாதகமான சீர்திருத்தங்கள். ஆனால், நிலங்கள் எல் லோருக்கும் கிடைக்கும்படியாகப் பங்கிடப்பட வேண்டுமென்று விவசாயிகள் கோரினார்களே அதற்கு இவன் இணங்கவில்லை.

இங்ஙனம் கடன் தொந்தரவினின்றும் அடிமைத்தளையி னின்றும் விடுதலையடைந்து விவசாயிகள் எல்லோருக்கும் வேலை கிடைக்குமா? எல்லோரும் விவசாயத்தை நம்பிக் கொண்டிருக்க முடியுமா? எனவே தொழில் வளர்ச்சிக்கும் வியாபாரப் பெருக்கத் திற்கும் ஏற்பாடுகள் செய்தான் ஸோலோன். நாணயமாற்று விகிதத்தை ஒழுங்குபடுத்தினான். ஆத்தென்ஸின் வெளிநாட்டு வியாபாரம் விருத்தியடைந்தது. உள்நாட்டுத் தொழில்கள் செழிக்க வேண்டு மென்பதற்காக, தொழில்கள் தெரிந்த அந்நியர்கள் ஆத்தென்ஸிஸ் வந்து குடியேறி நிரந்தரமாகத் தங்கள் தொழிலை நடத்திக்கொண்டு வருவார்களானால் அவர்களுக்கு ஆத்தீனியப் பிரஜா உரிமை அளிக்கப்படுமென்று ஒரு சட்ட மியற்றினான்.

இன்னும், ஆத்தென்ஸின் அரசியல் அமைப்பை மாற்றுகின்ற வகையில் புதிய திட்டமொன்றை அமுலுக்குக் கொண்டு வந்தான். இந்தப் புதிய திட்டம் அமுலுக்கு வருமுன்பு, ட்ரோக்காவின் சட்டங் களில் பலவற்றை ரத்து செய்தான்; அரசியல் காரணங்களுக்காகச் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தவர்கள், தேவப் பிரஷ்டம் செய்யப் பட்டிருந்தவர்கள் ஆகிய பலருக்கும் விடுதலையளித்தான். இன்னும் சட்டத்தின் முன்னர் எல்லா ஆத்தீனியப் பிரஜைகளும் சமமானவர் களே; ஏழை பணக்காரர் வித்தியாசம் கிடையாது என்பதை எல் லோரும் நன்கு தெரிந்து கொள்ளும்படிப் பிரகடனம் செய்தான்.

ஸோலோனின் புதிய திட்டம், சமுதாயப் பிரிவினையைப் பொறுத்த மட்டில், பழைய பிரிவினைகளை ஒரு சில மாற்றங் களுடன் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டதென்று சொல்ல வேண்டும். உதாரணமாக அட்டிக்காவாசிகள், நான்கு ஜாதியினரையும் முந் நூற்றறுபது உட்பிரிவினராகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந் தார்களல்லவா, இந்தப் பிரிவினைகளை அப்படியே வைத்துக் கொண்டான். தவிர, அரசியல் விவகாரங்களுக்காக, யூப்பாட்ரிட்டுகளை முதன்மையான வராகக் கொண்ட நான்கு பிரிவினைகளை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டான். ஆனால் இந்த நான்கு பிரிவினைகள், அவரவருடைய செல்வ நிலைமை, வருமானம் இவைகளை யனுசரித்து, சிறிது திருத்தி யமைக்கப்பெற்றன. வருஷத்தில் ஐந்நூறு படி தானியத்தை வருமானமாகவுடையவர்கள் முதல் வகுப்பினர்; முந்நூறு படிக்கு மேல் ஐந்நூறு படிவரை வருமானமுடையவர்கள் இரண்டாவது வகுப்பினர்; இருநூறு படிக்குமேல் முந்நூறு படிவரை வருமான முடையவர்கள் மூன்றாவது வகுப்பினர். மற்றவர்கள், அதாவது மற்றக் கிரேக்கப் பிரஜைகள் நான்காவது வகுப்பினர். (ஓர் அளவுக்குத்தான் தானிய வருமானத்தைச் சொன்னதே தவிர, தானிய வருமானமே இருக்க வேண்டுமென்பது கட்டாயமல்ல. இதற்குச் சமதையான வருமானமுடையவராயிருக்க வேண்டுமென்பதே தாத்பரியம்). இந்த வருமான விகிதத்திற்குத் தகுந்தபடி இவர்கள் செலுத்த வேண்டிய வரி, அனுபவிக்கக்கூடிய உரிமை முதலியன நிர்ணயிக்கப்பட்டன. வரி செலுத்தத் தவறியவர்கள் பதவி வகிக்கத் தகுதியுடையவர் களல்லர் என்ற விதி கண்டிப்பாக அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. நான்கா வது வகுப்பினர் மட்டும் வரி செலுத்துவதினின்று விலக்கப்பட்டிருந் தார்கள். ஆனால் அவர்கள் எந்த விதமான பதவிக்கும் அபேட்சகர் களாக நிற்க முடியாது. அபேட்சகர்களாக நிற்க முடியாவிட்டாலும், அபேட்சகர்களைத் தெரிந்தெடுக்கிற உரிமை அவர்களுக்கு இருந்தது. அதாவது, முதல் மூன்று வகுப்பினரிலும் முதல் வகுப்பினர் மட்டுமே ஆர்க்கோன்களாகவும் அரியோபாகஸ் சபை அங்கத்தினர்களாகவும் நியமனம் பெறுவதற்குத் தகுதியுடையவர்கள். இரண்டாவது வகுப்பினரும் மூன்றாவது வகுப்பினரும் இதர பதவிகளில் நியமனம் பெறலாம்.

மற்றும் முதல் வகுப்பினர், படைத் தலைவர்களாயிருக்கத் தகுதி பெற்றிருந்தார்கள். இரண்டாவது வகுப்பினர் குதிரைப் படை யிலும், மூன்றாவது வகுப்பினர் காலாட் படையிலும், நான்காவது வகுப்பினர் சாதாரண போர் வீரர்களாகவும் சேர்ந்து சேவை செய்யத் தகுதியுள்ளவர்களென்று கருதப் பட்டார்கள். ஏனென்றால், இரண்டாவது வகுப்பினர் சொந்தமாகக் குதிரைகள் வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்படியே மூன்றாவது வகுப்பினர் சொந்த மாக ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இவ்விரண்டும் இல்லாதவர்கள் தான் நான்காவது வகுப்பினர்; சாதாரண போர் வீரர்களாகத் தெரிந் தெடுக்கப்பட்டார்கள்.

ஸோலோனின் திட்டத்தின் கீழ் அரியோபாகஸ் சபை இருந்தது. ஆனால் இதன் அதிகாரங்கள் குறைக்கப்பட்டுவிட்டன. சட்ட திட்டங்களுக்காகவும், மதத்திற்கும் ஊறு நேரிடா வண்ணம் பாது காப்பது என்பது போன்ற சில சம்பிரதாய அதிகாரங்கள் மட்டும் இதற்கு இருந்தன.

இந்த அரியோபாகஸ் சபைக்கு அடுத்தபடி நானூறு பேர் கொண்டு ஒரு சபையைச் சிருஷ்டித்தான் ஸோலோன். ஆத்தீனியர் களில் நான்கு ஜாதியினர் உண்டல்லவா, ஒவ்வொரு ஜாதியினரும் நூறு நூறு பேரை இதற்கு அங்கத்தினர்களாகத் தெரிந்தெடுத் தார்கள். இந்தச் சபையைப் பற்றி அதிகமான விவகாரங்கள் தெரிய வில்லை. ஜனசபை முன்னர் என்னென்ன பிரச்சனைகளைக் கொண்டு வரலாமென்பதை முன்கூட்டி ஆலோசித்து, அவைகளை ஒழுங்கு படுத்தி வைத்தது இந்தச் சபை என்று மட்டும் தெரிகிறது.

இதற்கடுத்தது மேலே சொன்ன ஜனசபை. இதனை எக்ளேஷியர் என்பர் வருஷந்தோறும் ஆர்க்கோன்களைத் தெரிந் தெடுக்கிற அதிகாரம் அரியோபாகஸ் சபைக்கு இருந்ததல்லவா, அந்த அதிகாரம் இப்பொழுது இந்தச் சபைக்கு மாற்றப்பட்டது. ஆனால் முதல் வகுப்பினரிலிருந்துதான், அதாவது ஐந்நூறு படி வருமானமுடையவர் களிலிருந்துதான் தெரிந்தெடுக்கலாம். ஆர்க் கோன்களைக் கண்டிக்கவோ தண்டிக்கவோ இந்தச் சபைக்கு அதிகாரமுண்டு.

இப்பொழுது குறிப்பிட்ட சில வழக்குகளில், நீதிபதிகளுக்கு உதவியாக ஜூரிகளை நியமிக்கும் வழக்கம் இருப்பதுபோல ஆத்தென்ஸிலும் முந்தி இருந்தது. பணக்காரர்கள் மட்டுமே ஜூரிகளாக அமர்ந்தார்கள். ஆனால் ஸோலோன், ஏழை பணக்காரர் வித்தியாசமின்றி முப்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட எல்லா ஆத்தீனியப் பிரஜைகளும் ஜூரிகளாக அமர்ந்து நீதி வழங்குவதற்குரியர் என்று திட்டமிட்டான்.

இங்ஙனம் ஆட்சி முறையில் ஜனங்களை அதிகமாகக் கலந்து கொள்ளும்படி செய்ததோடு, பிற துறைகளிலும் அநேக சீர்திருத் தங்களைச் செய்தான். சோம்பேறி வாழ்க்கையை நடத்துகிறவர்கள் குற்றவாளிகளாகக் கருதப்பட்டார்கள். தன் மகனுக்கு ஏதேனும் ஒரு தொழிலைக் கற்றுக்கொடாத ஒரு தகப்பன், அந்த மகனிடமிருந்து எந்தவிதமான உதவியையும் தன் கடைசி காலத்தில் எதிர்பார்க்க உரியவனல்லன் என்று ஒரு விதி செய்தான். விபசாரத் தொழிலைச் சட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குட்படுத்தி, அந்தத் தொழில் நடத்து கிறவர்களுக்கு வரி விதித்தான். விபசார வாழ்க்கை நடத்துகிறவர்கள், ஜனசபையில் வந்து பேசக்கூடாதென்று உத்தரவு போட்டான். கோயில்கள், நீதி ஸ்தலங்கள் முதலிய பொது இடங்களில், இறந்து போனவர்களைப் பற்றியோ இருக்கின்றவர்களைப் பற்றியோ தூஷணையாகப் பேசுவது குற்றமென்றான். ஆடம்பரமான முறையில் சடங்குகளைச் செய்யக்கூடாதென்றான். இங்ஙனமே ஆடையாப ரணங்களிலும் ஆடம்பரம் கூடாதென்றான். ராஜ்யத்திற்கு விரோத மான சூழ்ச்சிகள் நடைபெற்றால், அப்பொழுது ஒரு நட வடிக்கையும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் ஒதுங்கினாற் போல் இருப்பவர்கள் பிரஜா உரிமையை இழக்கக் கடவர் என்று ஆணை யிட்டான். யுத்தத்தில் மரித்துப் போனவர்களுடைய பிள்ளை களைப் போஷிப்பதும், அவர்களுக்குக் கல்விப் பயிற்சி அளிப்பதும் அரசாங்கத்தின் கடமைகளென்று வலியுறுத்தினான். இப்படிப் பலவகைச் சீர்திருத்தங்களை அமுலுக்குக் கொண்டுவந்தான்.

“உலகத்தில் சமத்துவம் நிலைபெற்றுவிட்டால் யுத்தமே வராது” என்று முழங்கியவன் ஸோலோன். இந்தச் சமத்துவத்தைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டே இவன், அரசியல் திட்டத்தைத் திருத்தி யமைத்தான். ஆனால் ஏற்கனவே கூறியபடி, எல்லோருடைய நன்மையையும் உத்தேசித்து இவன் செய்த சீர்திருத்தங்கள் எல் லோருக்கும் அதிருப்தியை உண்டு பண்ணின. இவனுடைய நெருங்கிய நண்பன், அனார்க்கார்ஸிஸ் என்னும் மகான், இவனுடைய புதிய அரசியல் திட்டத்தைக் கண்டு நகைத்தான். “ஸோலோனின் அரசியல மைப்பில், அறிஞர்கள் நியாயத்தை எடுத்துப்பேசுவார்கள்; அறிவிலி கள் தீர்ப்புச் சொல்வார்கள்; ஜனங்களுக்கு ஒழுங்காக நியாயம் கிடைக்காது” என்று கூறினான். சாதாரண ஜனங்கள், தங்களுக்கு இன்னும் அதிகமான உரிமைகள் கிடைக்க வில்லையே என்று கூக்குரலிட்டார்கள். பணக்காரர்கள், நிலப்பிரபுக்கள் முதலியோர், தங்களை, சாதாரண ஜனங்களோடு சம அந்தஸ்தில் வைத்துவிட்ட தற்காக வருத்தப்பட்டார்கள். சிலர் - இவர்கள் நடுத்தர வகுப்பினர் போலும்! இவனை, ஆயுள்வரை ஆர்க்கோனாக இருக்குமாறு, அதாவது சாசுவதமான சர்வாதிகாரி யாயிருக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார்கள். மறுத்துவிட்டான் இவன். தன்மீது குறை கூறியவர் களுக்காக இரங்கினான்; ஆனால் தன் செயலுக்கு இரங்கவில்லை.

இவன் இயற்றிக் கொடுத்த சட்டங்கள், இவனுக்குப் பிறகு சுமார் ஐந்து நூற்றாண்டுகள் வரை காலத்திற்கேற்ற சிற்சில மாறுதல் களுடன் அமுலில் இருந்தன. தான் வகுத்த சட்டங்களைப் பத்து வருஷ காலம் வரை மாற்றுவதில்லையென்று அரசாங்க அதிகாரி களிடம் வாக்குறுதி வாங்கிக் கொண்டு, ஸோலோன், ஆர்க் கோன் பதவியிலிருந்து விலகி, வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டான்.

3. சர்வாதிகார ஆட்சி

ஸோலோன் சென்றபிறகு, ஆத்தீனிய அரசியலில் ஒரே கலவரம், கட்சிச் சண்டைகள்; அராஜகம் தலைதூக்கி நின்றது. இதனால், இரண்டு தடவை - உத்தேசமாக 589-ஆம் வருஷமும் 584-ஆம் வருஷமும் - ஆர்க்கோன்களைக் கூடத் தெரிந்தெடுக்க முடிய வில்லை. இதிலிருந்து இந்த அராஜக நிலைமை, சற்று காலம் தொடர்ந்தாற்போல் இருந்ததென்று தெரிகிறது.

ஆத்தென்ஸின் அரசியலில் அப்பொழுது மூன்று கட்சிகள் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. ஒன்று, நிலப்பிரபுக்களின் கட்சி; பணக்காரர் கட்சியென்றும் சொல்லலாம். இந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள், அட்டிக்காவின் உட்பகுதியில், சமதரையாயுள்ள பிரதேசங்களில் பெரும்பற்றான நிலபுலங்களைச் சொந்தமாக வைத்துக் கொண்டு, அவற்றிலிருந்து கிடைக்கிற வருமானத்தினால் சுகஜீவனம் நடத்தி வந்தார்கள். அரசியலில் ஒருசிலர் ஆட்சி முறையே - மேன்மக்களாட்சி முறையே - சிறந்ததென்று அதனைப் போற்றி வந்தார்கள். இவர்களுக்கு ஸோலோன் செய்த சீர்திருத்தங் கள் பிடிக்கவில்லை. அவன்மீது குறைகூறிக் கொண்டும் அவனைப் பழித்துக் கொண்டுமிருந்தார்கள்.

மற்றொன்று, நிதானக்கட்சி. இந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள், கடலோரமாயுள்ள பிரதேசங்களில் வசிக்கின்ற வியாபாரிகள், சுய மாகத் தொழில் செய்கிறவர்கள், அற்பசொற்பமாக நிலங்கள் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் முதலியோர். இவர்களை நடுத்தர வகுப்பின ரென்றும் சொல்லலாம். இவர்கள், ஸோலோன் செய்த சீர்திருத் தங்களை ஆதரித்துக் கொண்டும் அவனை வாழ்த்திக் கொண்டு மிருந்தனர்.

இன்னொன்று, தீவிரக் கட்சி. இந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள், மலைப் பிராந்தியங்களிலும் மேட்டுப் பாங்கான இடங்களிலும் வாழ்கின்ற சாதாரண ஜனங்கள்; பெரும்பாலும் ஏழைகள். இவர்கள் ஸோலோனைப் பற்றி அதிகமாகப் பிரஸ்தாபிக்கவில்லை. ஆனால், விவசாயத்திற்குத் தகுதியுடைய நிலங்கள், எல்லோருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கக் கூடிய மாதிரி பகிர்ந்துகொடுக்கப்பட வேண்டுமென்று கிளர்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.

இந்த மூன்று கட்சியினரும், அரசாங்க அதிகாரத்தைக் கைப் பற்றிக் கொள்ளப் போட்டியிட்டனர். இவர்களுக்குள் அடிக்கடி பூசல்கள் நிகழ்ந்தன. ஆக, ஸோலோன் வகுத்த அரசியல் திட்டம் ஒழுங்காக இயங்காமல் ஸ்தம்பித்துக் கிடந்தது.

இத்தருணத்தில், மூன்றாவது கட்சியின் தலைவனாக, அதாவது, சாதாரண ஜனங்களின் நலனை நாடுவதே தனது வாழ்க்கையின் லட்சியம் என்று சொல்லிக் கொண்டு ஒருவன் கிளம்பினான். இவன் பெயர் பீசிஸ்ட்ராட்டஸ். (இவன் ஸோலோனின் உறவினன். எனவே, பணக்கார வகுப்பைச் சேர்ந்தவனென்பதைச் சொல்லத் தேவை யில்லை. ஸோலோனிடத்தில் தனக்கு நிறைய பக்தி இருப்பதாகக் காட்டிக் கொண்டான். மற்றும் இவன், ஒலிம்பிய விளையாட்டுகளில் பரிசுகள் பல பெற்றவன்; சிறிது தாராள சிந்தையுமுடையவன். இவை காரணமாக, சாதாரண ஜனங்களுக்கு இவனிடத்தில் ஒரு பிரமை இருந்தது. இந்தப் பிரமையைத் தனது முன்னேற்றத்திற்குச் சாதகமாக உபயோகித்துக் கொண்டான்).

560-ஆம் வருஷம் ஒரு நாள் உடம்பில் சில காயங்களுடன் ஜனசபை முன்னர் வந்து நின்றான் பீசிஸ்ட்ராட்டஸ். பொது ஜனங்களுக்காகத் தான் பரிந்து பேசுவதைத் தனது சத்துருக்கள் விரும்பவில்லை யென்றும், தன்னைக் கொன்றுவிடப் பார்த்தார் களென்றும், ஆனால் தான் சில காயங்களுடன் தப்பித்துக் கொண்டு வந்துவிட்டதாகவும் கூறினான். சபையினர் இவனது வார்த்தைகளை நம்பினர்; (வெளிநாடுகளிலிருந்து அப்பொழுது ஆத்தென்ஸுக்குத் திரும்பி வந்துவிட்ட ஸோலோன் மட்டும் நம்பவில்லை; நம்ப வேண்டாமென்று சபையினருக்கு எச்சரிக்கை செய்தான். சபையினர் கேட்கவில்லை. இதற்குப் பிறகு இவன் - ஸோலோன் - அரசியல் வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுங்கி, கவிதைகளை இயற்றிக் கொண்டி ருப்பதில் மிகுதிக் காலத்தையும் கழித்தான். இவன் இறந்தது 558ஆம் வருஷம்) ஏற்கனவே இவன் செய்து வைத்திருந்த ஏற்பாட்டின்படி, சபையிலிருந்த இவனுடைய நண்பன் ஒருவன், ‘பீசிஸ்ட்ராட் டஸுக்கு ஐம்பது பேர் கொண்ட ஒரு பாதுகாப்புப் படையை வைத்துக் கொள்ள அனுமதியளிக்க வேண்டு’மென்று தீர்மானம் கொண்டுவந்தான். சபையினர் அங்கீகரித்தனர் இது போதுமல்லவா? ஐம்பது பேரை நானூறு பேராக அதிகப்படுத்திக் கொண்டான் சிறிது காலத்திற்குள், தந்திரசாலியான பீசிஸ்ட்ராட்டஸ். தனக் கென்று சொந்தமாக ஒரு படை அமைந்துவிட்டது. இனி யாருடைய தயவும் தேவையில்லையல்லவா? அக்ரோபாலிஸைக் கைப்பற்றிக் கொண்டான். அதிகார பீடத்தில் அமர்ந்தான். இவனை எதிர்க்கக் கூடிய தைரியம் அப்பொழுது யாருக்கும் உண்டாகவில்லை.

ஆனால் சுமார் நான்கு வருஷங்கள் கழித்து, நிலப்பிரபுக்களும் வியாபாhரிகளும் ஒன்று சேர்ந்து, இவனைப் பதவியிலிருந்து அப் புறப்படுத்தி விட்டனர். இதற்காக இவன் மனச்சோர்வடைய வில்லை. எப்படியாவது மீண்டும் பதவியைக் கைப்பற்ற வேண்டுமென்று தீர்மானித்தான். பதவிப் பித்து யாரையும் லேசில் விடுவதில்லையே? இதற்காக இவன் செய்த சூழ்ச்சி ஒரு கட்டுக்கதை போலிருக்கிறது.

முன்னதாகவே எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்துவைத்துக் கொண்டான். 550-ஆம் வருஷம், அதாவது இவன் பதவியிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்ட ஆறாவது வருஷம், ஒருநாள் ஆத்தென்ஸில் திருவிழா நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. திரளான ஜனங்கள் கூடியிருந்தார்கள். ஊர்வலங்கள் ஒன்றன்பின்னொன்றாக வந்து கொண்டிருந்தன. இவற்றின் நடுவே, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு ரதம் வந்தது. அதில் ஓர் அழகியப் பெண் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளைப் பார்த்தால் கிரேக்கர்களின் கலைத் தெய்வமாகிய அத்தீனே மாதிரி இருந்தது. கூடவே கட்டியங்காரர் சிலர், ‘ஓ ஆத்தென்ஸ் வாசிகளே! பீசிஸ்ட்ராட்டஸுக்கு நல்வரவு கூறுங்கள். அத்தீனே தேவதையின் விசுவாசத்தைப் பெற்றிருக்கிற அவன், அவளாலேயே இப்பொழுது அக்ரோபோலிஸுக்கு அழைத்துக் கொண்டு வரப்படுகிறான்’ என்று கட்டியங் கூறிக் கொண்டு வந்தார்கள். இவர்களைத் தொடர்ந்தாற்போல் பீசிஸ்ட்ராட்டஸ் தனது பரிவாரத்தினருடன் வந்து கொண்டிருந்தான்.

இந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஜனங்கள் திகைத்துப் போனார்கள். உண்மையிலே அத்தீனே தேவதைதான் வந்திருப்பதாக நம்பிவிட்டார்கள்; கீழே விழுந்து விழுந்து கும் பிட்டார்கள். பீசிஸ்ட்ராட்டஸை எதிர்க்கவோ தடுக்கவே யாருக்குத் தைரியம் வரும்? நேரே அக்ரோபோலிஸுக்குச் சென்று அதிகார பீடத்தில் அமர்ந்தான்.

சிறிது காலத்திற்குப் பின்னர்தான், ஏறக்குறைய ஒரு வருஷத் திற்குள், பீசிஸ்ட்ராட்டஸை அழைத்துக்கொண்டு வந்தது அத்தீனே தேவதையல்ல, இவனது கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்ட யாரோ ஒரு பெண் என்று ஜனங்களுக்குத் தெரிந்தது. பழையபடி இவனை அதிகார பதவியிலிருந்து அப்புறப்படுத்தி விட்டார்கள். எனவே ஆத்தென்ஸி னின்று வெளியேறி மாஸிடோனியா பக்கம் சென்று அங்குச் சுமார் பத்து வருஷ காலம் தங்கி, மீண்டும் ஆத்தென்ஸுக்கு அருகில் வந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்வதற்கான முயற்சிகளைச் செய்து வந்தான்.

540-ஆம் வருஷம் ஒரு பெரும்படையைத் திரட்டிக் கொண்டு ஆத்தென்ஸை நோக்கி வந்தான். ஆத்தீனியர்கள் இவனை எதிர்த்து நின்றார்கள். என்ன பயன்? தோல்வியே கிட்டியது. பீசிஸ்ட்ராட்டஸ் முன்போல் அக்ரோபோலிஸைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு 527-ஆம் வருஷம் வரையில் சுமார் பதின்மூன்று வருஷ காலம் எவ்வித எதிர்ப்புமில்லாமல் சர்வாதிகாரியாக ஆண்டான்.

சர்வாதிகாரியென்று சொன்னால் கொடுங்கோலன் என்று அர்த்தமல்ல. கிரேக்க சரித்திரத்தில் இத்தகைய சர்வாதிகாரிகள் பலரைச் சந்திக்கிறோம். இவர்களெல்லோரையும் கொடுங்கோலர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. யாரோ ஒரு சிலர் ஜனங்களுக்கு இம்சை உண்டாகிற வகையில் கொடுங் கோலாட்சி நடத்தியிருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலோர் ஜனரட்சகர்களாகவே இருந்திருக் கிறார்கள். சர்வ அதிகாரங்களையும் தங்கள் ஒருவரிடத்திலேயே தேக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் என்ற அர்த்தத்திலேயே இவர்கள் சர்வாதிகாரிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; ஜனங் களைக் கொடுமைப்படுத்துகிறவர்கள் என்ற அர்த்தத்திலல்ல. இதற்கு மாறாக இவர்கள் காலத்தில்தான் ஜனங்களுக்கு அதிகமான நன்மைகள் உண்டாகியிருக்கின்றன.

பீசிஸ்ட்ராட்டஸ் ஜனங்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டு மென்ற நோக்கத்துடன்தான் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டானென்று தெரிகிறது. இவனுடைய லட்சியம் உயர்ந்த தென்பதில் சந்தேகமில்லை. அதனையடைய இவன் கையாண்ட முறைகள், அந்த லட்சியத்திற்கு மாறுபட்டவனாயிருந்தன; இவனுடைய புகழில் கறையை உண்டுபண்ணிவிட்டன.

இவனுடைய ஆட்சியை, பிற்காலத்தில் அரிஸ்டாட்டல் கூடப் புகழ்ந்து பேசுகிறான். “பீசிஸ்ட்ராட்டஸ் ஆட்சி, ஒரு கொடுங் கோலனுடைய ஆட்சியாயிருக்கவில்லை; ஒரு ராஜதந்திரி யினுடைய ஆட்சியாயிருந்தது” என்பது அரிஸ்ட்டாட்டலின் வாக்கு.

பீசிஸ்ட்ராட்டஸ், காலத்தை அனுசரித்துக் காரியங்கள் செய்தான். தன்னை முந்தி எதிர்த்தவர்களைக் கடுமையாக நடத்த வில்லை. அவர்களைத் தன் அன்புக்கு வசப்படுத்தினான். அன்புக்கு வசப்படாதவர்களைத் தேசப்பிரஷ்டம் செய்தான்; அவர்களுடைய நிலபுலங்களை ஏழைஎளியவர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்தான். கடற்படையையும் தரைப்படையையும் ஒழுங்குப்படுத்தி அமைத்தான். பொதுவாக, ஸோலோன் விலகிய பிறகு கட்சிச் சண்டைகளினால் அவலமுற்றிருந்த ராஜ்யத்தில் அமைதியை உண்டுபண்ணினான்.

பீசிஸ்ட்ராட்டஸ், புத்திசாலித்தனமாக, ஸோலோனின் அரசியல் அமைப்பில் எவ்வித மாற்றங்களும் செய்யவில்லை. அரியோபாகஸ் சபை, நானூற்றுவர் சபை, ஜனசபை ஆகிய யாவும் தங்கள் கடமை களைச் செய்துவந்தன. ஆனால் இந்தச் சபைகளில் பீசிஸ்ட்ராட்டஸின் வாக்குக்கு நல்ல மதிப்பிருந்தது. அதாவது இவன் சொன்னவற்றையும் செய்தவற்றையும் அப்படியே அங்கீகரித்தன.

பீசிஸ்ட்ராட்டஸ், நிலமில்லாத விவசாயிகளுக்கு நிலம் கிடைக்குமாறு செய்தான்; வேலையில்லாதவர்களுக்கு வேலை கொடுப்பித்தான். இவன் முயற்சியால் ஆத்தென்ஸ் நகரத்தில் அழகிய கோயில்களென்ன, ராஜ்யம் நெடுகிலும் பாதைகளென்ன, இந்தப் பாதைகளில் ஆங்காங்கு மைல் கற்களென்ன, தேவையான இடங்களில் நீர்த்தேக்கங்களென்ன, இப்படிப் பல வகையான பொதுஜன சௌகரி யங்கள் ஏற்பட்டன. இந்தக் காரியங்களைச் செய்யப் பணம் வேண்டு மல்லவா, இதற்காக விவசாய வருமானத்தின் மீது வரிவித்தான். புதிய அளவிலும் முறையிலும் நாணயங்களை அச்சிட்டு வழங்கினான். மற்ற ராஜ்யங்களுடன் வியாபார உடன் படிக்கைகள் செய்துகொண்டு அவற்றின் மூலம் ஆத்தென்ஸின் உள்நாட்டு வியாபாரத்தையும் வெளிநாட்டு வியாபாரத்தையும் விருத்தி செய்தான்.

இவைகளனைத்தையும் விட பீசிஸ்ட்ராட்டஸ் செய்த பெரிய காரியம் என்னவென்றால், கிரேக்க மகாகாவியங்களான இலியத் தையும் ஒடிஸ்ஸேயையும் இறவாத புகழுடையனவாகச் செய்ததே யாகும். அதுகாறும் இவ்விரண்டு காவியங்களும் வாய்ப்பாட மாகவே சொல்லப்பட்டு வந்தன. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்தனர். எது சரியென்பது தெரியாமலிருந்தது. இதற்காக அறிஞர் குழு ஒன்றினை நியமித்தான் பீசிஸ்ட்ராட்டஸ். இக்குழுவினர், சரியான பாடத்தை நிர்ணயித்து அதனை எழுத்து உருவத்திலே கொணர்ந்தனர். இவர்கள் அமைத்த அமைப்பிலேயே மேற்படி இரண்டு காவியங்களையும் இன்று பார்க்கிறோம்; படித்து அனுபவிக்கிறோம். இதைச் செய்ததன் மூலம் ஹோமரைச் சிரஞ்சீவி யாக்கினான் பீசிஸ்ட்ராட்டஸ். (ஹோமரின் காவியங்களை ஒழுங்குபடுத்தி எழுத்திலே கொணர்ந்த பெருமை யில் ஸோலோனுக்கும் பங்கு உண்டு என்று சிலர் கூறுவர்.)

இன்னும் இவன் காலத்தின் கவிஞர்கள், சிற்பிகள், நாடகா சிரியர்கள் முதலிய பலரும் ஆத்தென்ஸில் வந்து குடி யமர்ந்தார்கள். இவர்களனைவரையும் இவன் ஆதரித்தான். இவர்கள் உதவி கொண்டு நல்ல நூல்களைச் சேகரித்தான். இவன் அரண்மனையில் சிறந்த புத்தக சாலையொன்றிருந்தது.

4. ஜன ஆட்சியின் ஆரம்பம்

பீசிஸ்ட்ராட்டஸின் ஆட்சி 527-ஆம் வருஷத்தில் முடிவுற்றது. இவனுக்குப் பிறகு இவனுடைய இரண்டு பிள்ளைகளில், மூத்த வனான ஹிப்பியாஸ் என்பவன் சர்வாதிகாரியானான். சிறிது காலம் தகப்பனின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி நடந்தான். இவனுக்கு ஹிப்பார்க்கஸ் என்ற ஓர் இளைய சகோதரன் இருந்தான்; மகா கவி; அநேகருடைய விரோதத்தைச் சம்பாதித்துக் கொண்டான்; இதன் விளைவாகக் கொலையுண்டான். சகோதரன் கொலையுண்டதற்குப் பிறகு ஹிப்பியாஸ் மாறிவிட்டான். ஜனங்களைப் பலவிதமாகத் துன்புறுத்தி வரலானான். இவனை வீழ்த்த சூழ்ச்சிகள் நடை பெற்றன. இந்தச் சூழ்ச்சிகளுக்கு, பீசிஸ்ட்ராட்டஸ் காலத்தில் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டு ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்திற்கு வெளியே வசித்துக் கொண்டிருந்தவர்களும், ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தை எப்படியாவது தங்களுக்கு அடிமைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டு மென்று ஆவல் கொண்டிருந்த ஸ்ப்பார்ட்டர்களும் உடந்தையா யிருந்தார்கள். கடைசியில், ஸ்ப்பார்ட்டர்களின் ஆவல் நிறை வேறவில்லையானாலும், ஹிப்பியாஸை வீழ்த்த வேண்டுமென்ற சூழ்ச்சி வெற்றி பெற்றது. அவன் ஆத்தென்ஸிலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டான். அவனுடைய ஸ்தானத்தில், சூழ்ச்சிக்காரர்களின் தலைவ னாயிருந்த கிளைஸ்த்தனீஸ் என்பவன் 507-ஆம் வருஷம் அமர்ந்து கொண்டான்.

கிளைஸ்த்தனீஸ், சர்வாதிகாரியென்று அழைக்கப்பட்டான். ஆனால் உண்மையில் இவன் ஒரு ஜனநாயகவாதி. ஆத்தென்ஸின் அரசியலமைப்பை, ஜனநாயக அரசியலமைப்பாக மாற்றிய பெருமை இவனைச் சேர்ந்ததே. அத்தீனியர்களுக்குள் நான்கு ஜாதி களும், முந்நூற்றறுபது உட்பிரிவினைகளும் இருந்தனவல்லவா, இந்தப் பிரிவினைகளை நீக்கிவிட்டான். இதற்குப் பதில் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தைச் சிறுசிறு பிரதேசங்களாக, அதாவது சிறுசிறு ஜில்லாக்கள் அல்லது தாலூகாக்கள் மாதிரி பிரித்தான். ஒவ்வொரு பிரதேசத்திற்கும் டெமே என்று பெயர். இதுகாறும் இன்ன ஜாதியைச் சேர்ந்த இன்னார் என்று சொல்லிக் கொண்டவர்கள், இனி இன்ன டெமேயைச் சேர்ந்த இன்னார் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் படி செய்தான் இந்தப் பிரதேசங்களில் வசித்துக் கொண்டிருந்த ஜனங்களைப் பத்து குலத்தினராகப் பிரித்தான். இந்த ஒவ்வொரு குலத்திலும், மேலே மூன்று கட்சிகள் இருந்தனவென்று கூறினோ மல்லவா, அதாவது நிலப்பிரபுக்களின் கட்சி, வியாபாரிகள் சுயமாகத் தொழில் செய்வோர் முதலியோரடங்கிய கட்சி, சாதாரண ஜனங்களைக் கொண்ட கட்சி ஆகிய மூன்று கட்சிகளும் அடங்கி யிருக்க வேண்டுமென்ற நியதியை ஏற்படுத்தினான். இதன்படி ஒவ்வொரு குலத்தினரும் பல பிரதேசங்களில் - டெமேக்களில் -வசிக்கின்றவர்களாயினர். இந்தப் பிரிவினைகள் சிறிது சிக்கலாகவே இருந்தன. ஆயினும் ஒரே இடத்தில் வசிக்கின்றவர்கள் என்பதைக் கொண்டோ, ஒரே கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதைக் கொண்டோ எந்த ஒரு வகுப்பினரும் அரசியலில் ஆதிக்கம் பெற்றுவிடக் கூடா தென்பதற்காகவே இந்த ஏற்பாட்டைச் செய்தான். ஆயினும் இந்த ஏற்பாட்டின் விளைவாகப் பிற்காலத்தில் நகரவாசிகளுக்கே அரசியலில் அதிகமான ஆதிக்கம் ஏற்பட்டது; கிராமவாசி களுக்கு உரிய பங்கு கிடைக்கவில்லை.

ஸோலோன், நானூறு பேர் கொண்ட ஒரு சபையைச் சிருஷ்டித் தானல்லவா, அதனை ஐந்நூறு பேர் கொண்ட சபையாக விரிவுபடுத்தினான் கிளைஸ்த்தனீஸ். ஒவ்வொரு குலத்தினரும் ஐம்பது பேர் விகிதம் பத்து குலத்தினரும் மொத்தம் ஐந்நூறு பேரைப் பிரதிநிதிகளாகத் தெரிந்தெடுத்து இந்தச் சபைக்கு அனுப்பினர். இந்த ஒவ்வொரு குலத்தினரும் பல டெமேக்களில் வசித்துக் கொண்டிருப்பார்களல்லவா, ஒவ்வொரு டெமேக்கும் இத்தனை இத்தனை பிரதிநிதிகள் என்றும், ஆக இந்தப் பிரதிநிதி களத்தனை பேரும் சேர்ந்து ஒரு குலத்தினருக்கு ஐம்பது பேர் விகிதம் இருக்க வேண்டுமென்றும் நிர்ணயம் செய்யப்பட்டன. மற்றும் இந்த ஒவ்வொரு குலத்தினருக்கும், வருஷவாரி ஒரு ராணுவத் தலைவனைத் தெரிந்தெடுக்கும் உரிமைஅளிக்கப்பட்டது. ஆக மொத்தம் பத்து ராணுவத் தலைவர்கள் இருந்தார்கள். இந்தப் பத்து ராணுவத் தலைவர்களும் யுத்த ஆர்க்கோனுக்கு உதவியாயிருக்குமாறு செய்யப் பட்டனர்.

ஐந்நூறு பேர் கொண்ட மேற்சொன்ன சபையானது, ஜனசபை யின் நிருவாக சபை மாதிரியாக்கப்பட்டது. அரசாங்க நிருவாகம் இதன் கையிலேயே இருந்ததென்று சொல்லலாம். இதன் அங்கத்தினர் வருஷந்தோறும் தெரிந் தெடுக்கப்பட்டனர். தேர்தல், சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவதன் மூலம் நடைபெற்றது. முப்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட எந்த ஒரு பிரஜையும் அங்கத்தினராகத் தெரிந்தெடுக்கப் படலாம். ஆனால் இரண்டு தடவைக்கு மேல் யாரும் அங்கத்தினரா யிருக்க முடியாது.

இந்த ஐந்நூறு பேரும் சேர்ந்து அரசாங்கத்தை நடத்த முடியாதல்லவா? இதற்காக இந்தச் சபையானது, ஐம்பது பேர் கொண்ட பத்து கமிட்டிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு கமிட்டியும், வருஷத்தில் முப்பத்தாறு நாட்களுக்கு, சபையினர் அனைவரும் சேர்ந்து செய்ய வேண்டிய காரியத்தைச் செய்து வந்தது. அதாவது அரசாங்க நிருவாகம், ஐந்து வாரத்திற்கொருமுறை ஐம்பது பேர் கையிலிருந்து அல்லது வாரத்திற் கொருமுறை பத்து பேர் கையிலிருந்து மாறி மாறி வந்துகொண்டிருந்தது. அரசாங்க நிருவாகத்தில் நேரடியான அனுபவம் பெறுவதற்குச் சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டது.

கிளைத்தனீஸ் திட்டத்தின்கீழ், ஜனசபையின் அங்கத்தினர் எண்ணிக்கை ஒன்றுக்கு இரண்டு மடங்காகியது. அந்தந்த டெமேயில் நிரந்தரமாக வசிக்கின்றவர், ஏற்கனவே வசித்துக் கொண்டிருந்தவர் களின் சந்ததியினர் ஆகிய பலரும் இப்பொழுது பிரஜா உரிமை பெற்று ஜனசபையின் அங்கத்தினர் களானார்கள். கிளைஸ்த்தனீஸ் காலத்தில் சுமார் முப்பதினாயிரம் பேர் ஜனசபையில் அங்கத்தினர்களாயிருந்தார் களென்று தெரிகிறது. இந்த முப்பதினாயிரம் பேரும் - ஜூரிகளாக நியமிக்கப்படுவதற்கு உரியராயினர்.

யாரேனும் ராஜ்யத்திற்கு விரோதமாகக் கட்சி சேர்கிறார்கள் அல்லது சூழ்ச்சி செய்கிறார்கள் என்று சந்தேகம் ஏற்பட்டால் அல்லது யாராலேனும் நாட்டிற்கு ஆபத்துண்டாகுமென்று தெரிந்தால் அவர்களை நாட்டினின்று அப்புறப்படுத்திவிட ஜன சபைக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது. சபையின் ஒரு கூட்டத்தில் குறைந்தபட்சம் ஆறாயிரம் பேர் ஆஜராயிருந்து, அவர்களில் பெரும் பான்மையோர், ரகசிய ஓட்டின் மூலம் ஒருவனை ஆபத் தானவன் என்று தீர்மானித்தால் அவனைப் பத்து வருஷத்திற்குத் தேசப் பிரஷ்டம் செய்து விடலாம். இப்படித் தீர்மானிப்பதற்குக் கருவியாயிருப்பது பானையோட்டுச் சல்லி. இதுதான் ஓட்டுச் சீட்டு. ஒவ்வொருவரும் ஒரு துண்டு பானையோட்டை எடுத்து அதில், நாடு கடத்தப்பட வேண்டுமென்று தங்களால் கருதப்படுகின்ற ஒருவனுடைய பெயரை ரகசியமாக எழுதி, சபையில் வைக்கப் பட்டிருக்கும் குறுகிய கழுத்துடைய ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் போடுவார்கள்.

பிறகு இந்தப் பாத்திரத்திலுள்ள சல்லிகளைப் பரிசீலனை செய்து பார்க்கிறபோது எவனுடைய பெயர் பெரும்பான்மையான சல்லிகளில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதோ அவனைத் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யவேண்டுமென்று சபை விரும்புவதாகக் கொள்ளப்படும். அவன், பத்து நாட்களுக்குள் அட்டிக்கா எல்லையைவிட்டு வெளியே சென்று விட வேண்டும். ஊரை விட்டுச் சென்றுவிட்டாலும் அவனுடைய சொத்து பற்றுக்களுக்குத் தீங்கு உண்டாகாது. வேறு வகையில் அவன் அவமானப்படுத்தப்படமாட்டன். (இந்த ஓட்டுச் சல்லியின் மூலம் நாடு கடத்தப்படுவதற்கு ஆஸ்ட்ரஸிஸம் என்று பெயர். ஆஸ்ட்ரக்கா என்ற கிரேக்க வார்த்தைக்குப் பானையோடு என்று அர்த்தம்)

ஜனசபைக்கு இந்த விசேஷ அதிகாரம் இருந்தபோதிலும் அது வெகு ஜாக்கிரதையாகவே இதனை உபயோகித்து வந்தது என்று சொல்ல வேண்டும். இந்த அதிகாரம் சுமார் தொண்ணூறு வருஷம் அமுலில் இருந்தது. பிறகு ரத்தாகிவிட்டது. இந்தத் தொண்ணூறு வருஷ காலத்தில் பத்து பேரே பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டனர்.

கிளைஸ்த்தனீஸ், இங்ஙனம் ஆத்தீனிய அரசியலில் ஜனநாயக அமிசங்கள் பலவற்றைப் புகுத்தினானென்று சொன்னாலும், பழைய முறைகள் சிலவற்றை - பிரபுத்துவ ஆட்சி, மேன்மக்களாட்சி என்று அழைக்கப் பெறும் ஆட்சி முறைகளின் அமிசங்கள் சிலவற்றை அப்படியே இருத்திக் கொண்டான். பழைய மாதிரியே அரியோ பாகஸ் சபை இருந்தது. வருமான விகிதப்படி பிரிக்கப்பட்ட நான்கு வகுப்பினரில் முதல் மூன்று வகுப்பினரிலிருந்துதான் அரசாங்க அதிகாரிகள் நியமிக்கப் பெற்றனர்; முதல் வகுப்பினர் மட்டுமே ஆர்க்கோன் பதவிக்கு உரியவராயிருந்தனர்.

பொதுவாகப் பார்க்கிறபோது, கிளைஸ்த்தனீஸ்தான், அதிக மான ஜனங்களுக்கு அதிகமான அரசியல் சுதந்திரம் வழங்கியவன்; ஆத்தென்ஸ் அரசாங்கத்தை ஜனநாயக திசையில் நேர்முகமாகத் திருப்பி வைத்தவன். அரசாங்கம், நம்முடைய அரசாங்கம், அதன் குறை நிறைகள் நமது குறை நிறைகள் என்பன போன்ற எண்ணங்கள் ஜனங்களுக்கு ஏற்பட்டது இவன் காலத்தி லிருந்துதான். இத்தகைய எண்ணங்கள் ஏற்பட்டதனாலேயே, இவன் காலத்திற்குப் பிறகு ஆத்தீனியர்கள், எந்தத் துறையிலும் பொறுப்பு உணர்ச்சியுடனும் நிதானமாகவும் நடந்து கொள்ள ஆரம்பித் தார்கள். மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டிகளாயமைந்தார்களென்பதில் என்ன ஆச்சரியம்? எந்த ஜாதியினர் எந்த நிமிஷத்தில், தங்களுடைய ஒற்றுமைக்கும் அதிகாரத்திற்கும் ஆவலுக்கும் அடையாளமாகத் தங்களுடைய அரசாங்கம் இருக்கிறதென்று உணர்கிறார்களோ அந்த ஜாதியினர் அந்த நிமிஷத்தில் முன்னேற்றப் பாதையில் காலடி எடுத்து வைத்தவர்களாகிறார்கள்.

கிரேக்கர்களின் சில பண்புகள்


1. கலையுணர்ச்சி

விசால கிரீஸ் உள்பட கிரேக்க ராஜ்யங்கள் பலவற்றையும் ஒருவாறு சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு கி.மு. ஐந்தாவது நூற்றாண்டுக்கு வந்துவிட்டோம். இந்த நூற்றாண்டு, கிரேக்க சரித்திரத்திலேயே மிகவும் முக்கியமான நூற்றாண்டென்று சொல்லவேண்டும். கிரீஸின் வாழ்வுச் சூரியன், உச்சத்திற்குச் சென்றது இந்த நூற்றாண்டில்தான்; அஸ்தமிக்க ஆரம்பித்ததும் இந்த நூற்றாண்டில் தான். கிரேக்கர்கள் ஆதிக்கம் பெற்றதும், தங்கள் பிற்கால அடிமை வாழ்க்கைக்கு அடிகோலிக் கொண்டதும் இந்த நூற்றாண்டில்தான். மகா மேதை யர்கள் தோன்றி வான்புகழ் கொண்டதும், அவர்களை நாடு கடத்தியோ, வேறு பல இம்சைக்களுக்குட்படுத்தியோ வேடிக்கை கண்டதும் இந்த நூற்றாண்டில்தான். இவைகளை யெல்லாம் பிந்திய அத்தியா யங்களில் ஆங்காங்கே காண்போம். இந்த அத்தியாயத்தில், ஐந்தாவது நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தின் போது, சர்வ கிரேக்கர்களும் பொதுவாகக் கொண்டிருந்த சில நம்பிக்கைகள், அவர்கள் அனுஷ் டித்து வந்த சில பழக்க வழக்கங்கள், அவர்களிடையே நிலவி வந்த சில கருத்துக்கள் முதலியவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள முற்படுவோம். இப்படித் தெரிந்து கொண்டால் பிந்திய அத்தியாயங்களில் கூறப் பெறும் பல சம்பவங் களையும் எளிதிலே புரிந்து கொள்ளலாம்; கடைசி அத்தியாயத்தில், கிரீஸின் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களைப் படிக்கிற போது, நமக்கு அதிக அதிர்ச்சி ஏற்படாது.

கிரேக்கர்களனைவரையும் ஒன்றுபடுத்தியவை இரண்டு. ஒன்று விளையாட்டு, மற்றொன்று மதம் என்பதை ஐந்தாவது அத்தியா யத்தில் சுருக்கமாகச் சொன்னோம். இவையிரண்டுமே முக்கிய மானவை. இதனாலேயே இவற்றிற்குத் தனி அத்தியாய அந்தஸ்து கொடுத்தோம். இவ்விரண்டையும் தவிர வேறு சிலவும் இந்த ஒற்றுமைக்கு உறுதுணையாயிருந்தன. இவற்றுள் ஒன்று பாஷை.

கிரேக்கர்களனைவரும் ஒரே பாஷையையே - கிரேக்க பாஷையையே பேசினார்கள். இடத்திற்கும் இடம் பேசுகின்ற மாதிரி வேறாக இருந்தது. அவ்வளவுதான். மொழிப்பற்று என்பது எல் லோருக்கும் ஒரே அளவினதாக இருந்தது. தாய்மொழியைப் போற்றி வளர்ப்பதில் எல்லோரும் ஒரேவிதமான சிரத்தையுடையவர்களாக இருந்தார்கள். எண்ணங்களைத் தெளிவுபட விளக்குவதற்கான ஒரு கருவியே பாஷை. இந்தக் கருவியைப் பண்படுத்திப் பயன்படுத்து வதில், ராஜ்யம், குலம், கோத்திரம் முதலிய எந்தவிதமான வித்தி யாசங்களும் பாராட்டாமல் எல்லோரும் ஒத்துழைத்தார்கள். புலமைக்கு எங்கணும் மதிப்பு இருந்தது. ஹோமர், எல்லோராலும் கௌரவிக்கப் பெற்ற கவிமணியாக விளங்கினான்.

பொதுவாக, கிரேக்கர்கள் கவிதையிலே வாழ்ந்தார்களென்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. “கவிதையானது, அவர்களுடைய கல்விமுறைக்கு அடிப்படையாயிருந்தது; அவர்களுடைய அனுஷ் டானத்திற்கு வழிகாட்டி யாகவும் அந்த அனுஷ்டானத்தின் வியாக்கி யானமாகவும் இருந்தது; அவர் களுடைய கற்பனைக்கு ஊக்க மளித்து வந்தது. ஏதேனும் ஒரு கொள்கையை ஊர்ஜிதம் செய்ய வேண்டுமானால், பழைய கவிதையொன்றை மேற்கோளாக எடுத்துக்காட்டுவார்கள். யாருக்கேனும் நல்ல புத்தி சொல்ல வேண்டுமானால் கவிதை வெறும் மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமல்ல, உற்சாகம் பெறும் பொருட்டு, எச்சரிக்கையுடனிருக்க உதாரணத் திற்காக, எல்லோரும் சிறு வயதிலிருந்தே கவிதைக் கடலில் மூழ்கி மூழ்கி எழுந்தார்கள். இலியத், ஒடிஸ்ஸே போன்ற தேசீய காவியங் களிடம் அதிக பக்தி செலுத்தினார்கள். வீட்டு விஷயத்தி லாகட்டும், ராஜ்ய விவகாரத்திலாகட்டும், ஏதேனும் ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டு மானால் அந்தக் காவியங்களிலிருந்து ஆதாரம் தேடினார்கள்.”

கவிதைக்குச் சமதையாக சங்கீதமும் கிரேக்கர்களுடைய வாழ்க்கையின் பிரதான அமிசமாயிருந்தது. இளமையிலிருந்தே இன்னிசைப் பயிற்சி அனைவருக்கும் அளிக்கப்பட்டது. ஊதுகுழல், யாழ் போன்றதொரு நரம்புக் கருவி முதலியவைகளில் நன்கு வாசிக்கத் தெரிந்திருந்தது பெரும்பாலோருக்கு. கோஷ்டி கோஷ்டி யாகச் சேர்ந்து பாட்டிசைப்ப தென்பது கிரேக்கர்களுக்குச் சர்வ சாதாரண விஷயமாயிருந்தது. சங்கீதத்தையே தொழிலாகக் கொண்டு அநேகர் ஜீவித்து வந்தனர். சங்கீதக் கச்சேரிகள் நடைபெற்றன. ஒரு கச்சேரிக்கு இவ்வளவு தொகை என்று முன்கூட்டி நிர்ணயிக்கப் பட்டு, அதன் பிரகாரம், கச்சேரி செய்தவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.

அழகுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அதனைப் பேணுவதில் எல்லாக் கிரேக்கர்களும் ஒரு மனப்பான்மையுடையவர்களாயி ருந்தார்கள். அவர் களுடைய, உடை, நடை, பேச்சு எல்லாவற்றிலும் அழகே பிரதானமாயிருந்தது. அடுக்களையில் கூட அழகான பாத்திரங்களையே உபயோகித்தார்கள். சித்திரங்களினால் அழகு படுத்தப் பெறாத பாத்திரங்களைப் பார்ப்பதே அரிதென்று சொல்லலாம்.

அழகைப் பெரிதாகக் கொண்டாடினார்க ளென்றால் வெறும் அழகை மட்டுமல்ல, சூட்சும அழகையும், அதாவது ஆத்மாவின் அழகையும் சேர்த்தே கொண்டாடினார்கள். ஸ்தூல அழகென்றும், சூட்சும அழகென்றும் வேறு வேறாக அவர்கள் பிரித்துப் பார்க்கவில்லை. இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் அழகாகிறது என்பது அவர்கள் கருத்தாயிருந்தது. ஒருவன் உடலழகு வாய்ந்த வனாயிருக்கலாம். ஆனால் அவன் உள்ளம் விகாரமுடையதாயி ருக்கும் பட்சத்தில் அவனை எப்படி அழகென்று சொல்ல முடியும்? அழகும் அறமும் ஒன்றே. ஒருவன் அழகாக வாழ்க்கையை நடத்துகிறா னென்று சொன்னால், அவன் அற வழியில் வாழ்க்கையை நடத்துகிறானென்று அர்த்தம். அழகு வேறே, நல்லது வேறேயல்ல. அழகாயிருப்பது எதுவோ அது நல்லதாக இருக்க வேண்டும். அப்படியே நல்லது எதுவோ அஃது அழகாக இருக்க வேண்டும். கண்ணுக்கு விருந்தளிப்பது மட்டும் அழகல்ல; செவிக்கு உணவளிப்பது மட்டும் இனிமையல்ல; இதயத்தை அசைத்துக் கொடுப்பது எதுவோ, ஆதமாவை உயர்த்திக் கொடுப்பது எதுவோ, அதுதான் அழகு; அதுதான் இனிமை. இம் மாதிரியான கருத்துக்களே கிரேக்கர்களிடையே நிலவியிருந்தன. கிரீஸில் நாடகக் கலையும் சித்திரக் கலையும் செழுமையுற்றிருந்தன என்பதில் என்ன ஆச்சரியம்?

அழகையும் அறத்தையும் மட்டுமல்ல, எதனையுமே வேறு படுத்திப் பாராமல், அனுபவிக்கவும் பார்த்தார்கள் கிரேக்கர்கள். ராஜ்யத்தோடு தனி மனிதன், லட்சியத்தோடு நடைமுறை, புற வாழ்க்கையோடு அக வாழ்க்கை, இப்படிப் பலவற்றையும் ஒன்று படுத்தியே கண்டார்கள்.

எதனையும் மொத்தமாகக் கண்டதோடல்லாமல், எதனையும் பூரணமாக அனுபவிக்கவும் செய்தார்கள் கிரேக்கர்கள். நாடகமா, திருவிழாவா, விளையாட்டுப் பந்தயமா, எதையும் கண்ணையும் கருத்தையும் செலுத்தியே அனுபவித்தார்கள். அப்படியே எதனைச் செய்யத் துவங்கிய போதிலும் அதனைச் செவ்வனே செய்து முடித்தார்கள்.

எந்த ஓர் எண்ணத்தையும் அல்லது எந்த ஓர் உணர்ச்சியையும் உருவப்படுத்திக் காட்டுவதில் கிரேக்கர்கள் மிகவும் கெட்டிக்காரர் களாயிருந்தார்கள். அவர்கள் தீட்டிய ஓவியங்கள், சமைத்த உருவச் சிலைகள் ஆகியவற்றைப் பார்த்தால் இந்த உண்மை புலனாகும். ஏறக்குறைய எல்லோருக்கும் சித்திரம் வரைவதில் ஓரளவு ஆற்றல் இருந்தது; கணிதத்திலும் வான சாஸ்திரத்திலும் பற்றுதல் இருந்தது. சுருக்கமாக, கிரேக்கர்கள் கலை உணர்ச்சி நிரம்பியவர்களாகவும், நல்ல ரசிகர்களாகவும், அப்படியே பிறரை ரசிக்கச் செய்கிறவர் களாகவும் இருந்தார்கள்.

2. மத நம்பிக்கைகள்

கிரேக்கர்கள், கடவுள் நம்பிக்கையில் அப்படியே தோய்ந் திருந்தார்களென்று சொல்லலாம். தெய்வ நம்பிக்கையில்லாதவர்கள், சிறந்த மனிதராகவோ, நல்ல பிரஜையாகவோ இருக்க முடியா தென்பது அவர்கள் கருத்தாயிருந்தது. இந்தத் தெய்வ நம்பிக்கை யானது ஒன்றே தெய்வமென்பதாக இராமல், பல தெய்வ வழி பாடாகப் பரவி நின்றது. எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் மேலான தெய்வம், எல்லோருடைய வணக்கத்திற்குமுரிய தெய்வம், ஜூஸ் என்பதை எல்லோரும் அங்கீகரித்து அனுஷ்டானத்திற்குக் கொண்டு வந்திருந்தார்களாயினும், ஊர்த்தெய்வமென்றும், குலதெய்வமென்றும், குடும்ப தெய்மென்றும் இப்படிப் பல தெய்வங்களையும் வழிபட்டு வந்தார்கள். உதாரணமாக, ஆத்தீனியர்கள் அத்தீனேயையும், ஸாமோஸ்வாசிகள் ஹீராவையும் (ஜூஸின் மனைவி) எபீஸஸ் வாசிகள் ஆர்ட்டிமிஸையும், இங்ஙனம் ஒவ்வொரு நகரத்தினரும் ஒவ்வொரு தெய்வத்தை நகர தெய்வமாகக் கொண்டாடி வந்தார்கள். இயற்கைச் சக்திகள், மனித சக்திகள், மனித சுபாவங்கள், பல்வகைத் தொழில்கள், செல்வம் செழுமை முதலியன, இவை பலவும் தெய்வங் களாகக் கருதப்பட்டுப் போற்றப்பட்டு வந்தது. சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், எத்தனை மனிதர்கள் இருந்தார்களோ அத்தனை தெய்வங்கள் இருந்தன. இவை தவிர, ராட்சதர்கள், மோகினிகள், பேய் பிசாசுகள் முதலியனவும், மந்திரமும், குறி முதலியனவும் ஜனங்களுடைய நம்பிக்கையில் இடம் பெற்றிருந்தன. ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் ஒவ்வொரு புராணம் உண்டு. ஒவ்வொன்றையும் எப்படி எப்படி வழிபட வேண்டுமென்பதற்கு விதிகள் வகுக்கப் பட்டிருந்தன. ஒவ்வொன்றுக்கும் உற்சவாதிகள் விமரிசையாக நடைபெற்றுவந்தன. இந்த உற்சவங்களின்போது, வீதி புறப்பா டென்ன, இன்னிசைக் கச்சேரிகளென்ன, நாடகங்க ளென்ன, எல்லாம் நடைபெற்றன; சில சமயங்களில் கடவுள் பிரசாதமென்று சொல்லி அநேகருக்கு உணவும் வழங்கப்பட்டது.

கிரேக்கர்களுடைய தெய்வ நம்பிக்கையை உருவப்படுத்திக் காட்டுவது போல், கிரீஸ் ஆங்காங்கே அழகான கோயில்கள் காட்சி யளித்தன. இந்தக் கோயில்கள், தெய்வங்களை வழிபடும் இடங் களாக மட்டும் இல்லை, சிற்பக் கலையைச் சேர்த்துக் காட்டும் சித்திரச் சாலைகளாகவும் இருந்தனவென்று கூறலாம். என்ன அழகான தெய்வ உருவங்கள்! சுவர்கள் முதலியவற்றில்தான் என்ன விசித்திரமான வேலைப்பாடுகள்! சுருக்கமாக, கிரீஸின் சிற்பக்கலை, அதன் கோயில்களில் வாழ்ந்ததென்று சொல்லலாம்.

இந்தக் கோயில்கள்தான் எவ்வளவு சுத்தமாக வைக்கப் பட்டிருந்தன! கோயிலுக்கு முன்புறம் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் அல்லது தொட்டியில் நல்ல நீர் வைக்கப்பட்டிருக்கும். கோயி லுக்குள் நுழைவோர் முதலில் இந்த ஜலத்தை எடுத்து, கை கால்களைச் சுத்தஞ் செய்துகொண்டுதான் உள்ளே செல்வர். தெய்வ உருவத்திற்கு முன்னர், விளக்கு ஒன்று எப்பொழுதும் எரிந்து கொண்டிருக்கும். மற்ற இடங்களில் தீபங்கள் பிரகாசித்துக் கொண் டிருக்கும். கோயில்கள், பெரும்பாலும் கிழக்கு நோக்கியே கட்டப் பெற்றிருந்தன. அவற்றுள் வெளிச்சம் குறைவில்லாமல் இருந்தது. தெய்வ உருவத்திற்கு அபிஷேக, அலங்கார, ஆராதனைகள் யாவும் காலந் தவறாமல் சாங்கோபாங்கமாக நடைபெறும். பக்தர்கள், வாய் விட்டுப் பாசுரம் பாடிக்கொண்டோ, மனத்துக் குள்ளேயோ ஸ்தோத்திரம் செய்துகொண்டோ, அவரவருக்குகந்த முறையில் தொழுது நிற்பர். விசேஷ காலங்களில் ஜனக்கூட்டம் அதிகமா யிருக்கும்.

கோயில்களில் பூசை செய்யப் பூசாரிகள் இருந்தனர். குறிப் பிட்ட ஒரு வகுப்பினர்தான் பூசாரிகளாக இருக்க வேண்டுமென்ற நிர்ணயம் கிடையாது. பூசை செய்யத் தெரிந்த யாரும் இந்த வேலைக்கு நியமிக்கப்பட்டனர். சில கோயில்களில், இந்தப் பூசாரி உத்தி யோகம், ஏலத்திற்கு விடப்பட்டது. யார் அதிகமான தொகை கட்டு கிறார்களோ அவர்களுக்கே இந்த உத்தியோகம் அளிக்கப்பட்டது. இந்தப் பூசாரிகள், பக்தர்களிடமிருந்து ஒரு தொகையை வசூலித்து வந்தார்கள்.

கோயில்களுக்குப் பலவித வருவாய்கள் இருந்தன. ரொக்கம், நகைகள், துணிமணிகள், இப்படிப் பலவிதமான காணிக்கைகள் ஒழுங்காகக் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தன. சிலர், தங்கள் நில புலங் களை எழுதி வைத்தார்கள். இன்னும் சிலர், தங்கள் நில புலங்களி லிருந்து கிடைக்கிற வருமானத்தைக் கொடுத்துவந்தனர். இப்படித் தனிப்பட்டவர்களிடமிருந்து கிடைத்துக் கொண்டிருந்த வரு மானத்தைத் தவிர, யுத்தத்தின் மூலமாகவும் ஓரளவு வருமானம் வந்துகொண்டிருந்தது. போர்க்களத்தில் வெற்றிகொண்ட கட்சி யினர், தங்களுக்குக் கிடைத்த வெற்றிப் பொருள்களில் ஒரு பகுதியை, கோயில்களுக்குக் காணிக்கையாகச் செலுத்தினர். இங்ஙனம் பலவகை வருவாய்களுடைய கோயில்களின் நிருவாகம் அரசாங் கத்தின் வசத்திலேயே இருந்தது. அரசாங்க உத்தியோகஸ்தர்கள், அவ்வப்பொழுது கோயிற் கணக்குகளைத் தணிக்கை செய்து வந்தனர்.

கோயிலின் புனிதத் தன்மை வெகு கண்டிப்பாகக் காப்பாற்றப் பட்டு வந்தது. இந்தக் காப்பாற்றும் விஷயத்தில் கோயில் அதிகாரிகள் பூரண உரிமை பெற்றிருந்தார்கள். அரசாங்கமும் இந்த உரிமையை மதித்து நடந்து வந்தது. கோயிலுக்குள் யாரேனும் வந்து தஞ்சம் புகுந்து கொண்டுவிட்டால், அவர் எவ்வளவு பெரிய குற்றஞ் செய்த வராயிருந்தபோதிலும், அவரைச் சிறை செய்யவோ, வேறுவித இம்சைகளுக்குட்படுத்தவோ யாருக்கும் அதிகாரம் கிடையாது. தேசத் துரோகம் போன்ற பெரிய குற்றத்தைச் செய்துவிட்டு, அதற்குரிய தண்டனையிலிருந்து தப்ப வேறு வழியின்றி, கடைசி சமயத்தில் கோயிலுக்குள் சென்று அடைக்கலம் புகுந்து கொண்ட வரைக் கூட, அவரை எப்படியேனும் கோயிலிருந்து வெளியே வரச்செய்து, பிறகே சிறைப்படுத்தவோ, வேறு தண்டனைகளுக் குட்படுத்தவோ செய்வர்.

கிரேக்கர்கள், தெய்வங்களை, மனித உருவத்தோடும், மனித சுபாவங்களோடும் கூடியனவாகக் கருதி வழிபட்டத்தோடல்லாமல், சில பிராணிகளையும் வழிபட்டனர். எருது, பசு, பன்றி முதலியன, தெய்வத்தன்மை வாய்ந்தனவென்று போற்றப்பட்டன. பன்றி வர்க்கத்தில் கரும் பன்றி விசேஷமான கௌரவம் பெற்றது. இந்தப் பிராணிகள், பலிக்குரியனவாகக் கொள்ளப்பட்டன. இவை தவிர, சர்ப்ப வழிபாடும் நடைபெற்றது. கோயில்களில் வசிக்கும் பாம்பு களுக்கு அவ்வப்பொழுது பூசை போட்டு வந்தனர். ஆத்தென்ஸி லுள்ள அத்தீனே தேவதையின் கோயிலில் வசித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சர்ப்பத்துக்கு மாதந்தோறும் தேனடையொன்று நிவேதனம் செய்யப்பட்டு வந்ததாக ஒரு வரலாறு கூறுகிறது. வீட்டில் ஒரு சர்ப்பம் வந்துவிட்டால், அதிலும் சிவப்பு சர்ப்பமாயிருந்து விட்டால், தெய்வமே வீடேறி வந்துவிட்டதாகக் கருதிப் பிரார்த் தனை முதலியன செய்வார்கள்; நாக சர்ப்பமாயிருந்தால், அது வந்து போன இடத்தில் ஒரு சிறிய கோயிலையே எழுப்பிவிடுவார்கள்.

மதமானது, கிரேக்கர்களுடைய தினசரி வாழ்க்கையில் கலந்திருந்தது. மதம் வேறு, வாழ்க்கை வேறு என்று அவர்கள் பிரித்துப் பார்க்கவில்லை. தங்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, சமுதாய வாழ்க்கையையும் அரசியல் வாழ்க்கையையும், மத அடிப்படையின்மீது வைத்தே பார்த்தார்கள். அரசாங்கம், சமயச் சார்புடையதாயிருந்தது. மதத்தைப் போற்றிக் காப்பாற்றுவது அரசாங்கத்தின் கடமையென்று கருதப்பட்டது. அரசாங்கத்தின் தலைவன், மதத்தின் தலைவனாகக் கௌரவிக்கப்பட்டான். தெய்வ நிந்தனை, அரசாங்கத்தின் தண்டனையைப் பெறுதற்குரிய குற்ற மாகக் கருதப்பட்டது. தனி மனிதன், தனது அன்றாட அலுவல்களை எப்படி மதத்தை மையமாகக் கொண்டு செய்து வந்தானோ, அரசாங்கமும் அப்படியே, தனது காரியங்களைச் சமய நோக் குடனேயே செய்து வந்தது. இரண்டு பேர், தனிப்பட்ட ஓர் ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ள வேண்டியிருந்தால், தெய்வத்தின் பெயரால் பிரமாணம் எடுத்துக் கொள்வார்கள். அது போலவே, ஒரு ராஜ்யமும் மற்றொரு ராஜ்யமும் உடன்படிக்கை செய்துகொள்கிற போது, இரண்டு ராஜ்யங்களும் தெய்வத்தின் பெயரால் பிரமாணம் எடுத்துக் கொள்ளும். அரசாங்கம், ஒரு காரியத்தைத் துவங்குகிற போதும், சமுதாயப் பொதுவில் ஒரு காரியம் துவங்குகிறபோதும், தெய்வத்திற்கு வந்தனை வழிபாடுகள் நடைபெறும். ஜனசபை கூடுகிறதா, முதலில் பிரார்த்தனை; பூசை. அப்படியே யுத்த களத்தை நோக்கி ஒரு படை புறப்படுகிறதா, முதலில் பிரார்த்தனை; பூசை. இப்படி எந்த ஒரு காரியமும், தெய்வத்தின் திருவருளைப் பெற்ற பின்னரே ஆரம்பிக்கப்படும்.

பிரதியொரு கிரேக்கனும், தனது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் தெய்வத்தோடு உறவு கொண்ட வனாகவே இருந்தானென்று சொல்லலாம். வெளியிலே ஒருவன் புறப்படுகிறான். வழியில், முச்சந்தி அல்லத நாற்சந்தி இப்படி ஏதேனும் ஓரிடத்தில் வழவழப்பான ஒரு கல்லைக் காண்கிறான். அதனைப் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா போகமாட்டான், தன்னோடு ஒரு குப்பியில் கொண்டு வந்திருக்கும் ஒலிவ எண்ணெயில் சிறிது அதன்மீது ஊற்றுவான்; முழந்தாளிட்டுப் பணிவான். அப்படியே கோயில்கள் வழியாகச் செல்கிறபோதும், கோயில்களுக்குள் நுழைந்துவர அவகாசமில்லாவிட்டால் வெளியே நின்று சிறிது நேர மாகவது பிரார்த்தனை செய்துவிட்டுத்தான் மேலே வழி நடப்பான். தெய்வ வடிவமாகத் தான் கருதும் எதனைப் பார்த்தாலும் அதனை வணங்கவோ வாழ்த்தவோ தவறமாட்டான் எந்த ஒரு கிரேக்கனும்.

கிரேக்கர் ஒவ்வொருவருடைய வீட்டிலும் சமையல் கட்டின் ஒரு பக்கத்தில் எப்பொழுதும் அக்கினி இருந்து கொண்டிருக்கும். இதனை அணையவிடக் கூடாதென்பது ஐதிகம். வீட்டிலுள்ளோர் அனைவரும் தினந்தோறும் இதற்கு வழிபாடு செய்வர். தாங்கள் உண்பது எதுவாயிருந்தாலும் இதற்கு நிவேதனம் செய்த பின்னரே உண்பர். ஒவ்வொரு தடவை உணவின்போதும் இப்படிச் செய்வர். மதுபானஞ் செய்வதாயிருந்தால் கூட, முதலில் இரண்டு மூன்று சொட்டு மதுவை, கீழே தரையில் விட்டுவிட்டு, பிறகுதான் அருந்துவார். தாங்கள் வழிபடும் தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணஞ் செய்துவிட்டுப் பிறகு அருந்துவதாக அர்த்தம். (இப்பொழுது கூட கிரீஸில் இந்த வழக்கம் அனுஷ்டிக்கப்பட்டு வருகிறது.)

வீட்டிற்கோர் அக்கினி இருந்ததுபோல், ஒவ்வொரு நகரத் திற்கும் பொதுவான அக்கினியொன்று இருந்தது. இது, நகரப் பொது மண்டபத்தில் வைத்து வளர்க்கப்பட்டது. நகரத்தார் என்ற முறையில் ஒன்று கூடுகிறபோது, அனைவரும் இந்த அக்கினியை வணங்குவர். நகர தெய்வத்திற்குப் பூசை முதலியன நடபெறுகிற காலத்தில், நகரத்தினர் அனைவரும் இந்த அக்கினி முன்னர் இருந்து விருந்துண்பர்.

தொடர்ச்சி விட்டுப் போகாமல் தலைமுறை தலைமுறையாக வளர்க்கப்பட்டு வருகிற இந்த அக்கினியைப் போற்றுவதன் மூலம், தங்கள் மூதாதையர்களை வழிபடுவதாகவும், அப்படியே இனி உண்டாகப் போகும் தங்கள் பிற்கால சந்ததியினரை வாழ்த்து வதாகவும் கருதினர் கிரேக்கர்.

பொதுவாகவே கிரேக்கர்களுக்குக் குடும்பப் பற்று மிக அதிகம். குடும்பப் பொறுப்பை நிறைவேற்றுவதிலும், அதன் புனிதத் தன்மையைப் காப்பாற்றுவதிலும் அதிக சிரத்தை காட்டினர். குடும்பம் என்பது, புருஷனும் மனைவியும் அல்லது அவர்களோடு இரண்டு மூன்று குழந்தைகளும் சேர்ந்த ஒரு சேர்க்கை மட்டுமல்ல, ஜீவிய தசையிலுள்ள பாட்டன் பாட்டி, பேரன் பேத்திகள் இவர் களனைவரும் ஒன்றுகூடிக் குலவுகின்ற ஓர் இடம் அல்லது அதற் கேற்ற ஒரு சூழ்நிலை மட்டுமல்ல, ரத்த பாசத்தினாலும் அக்கினி வளர்ப்பினாலும் இறந்து போன மூதாதையர்களையும், வருங்கால சந்ததியினரையும் இணைத்து வைக்கும் புனிதமான ஓர் ஐக்கிய ஸ்தாபனமென்றே கருதினர். குடும்பத்தின் கௌரவத்திற்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாதென்பதில் எல்லோருக்கும் கவலை இருந்தது. குடும்பத்தின் எஜமான ஸ்தானத்தில் இருந்தான் தந்தை. அவன் சொற்படியே எல்லோரும் நடந்து வந்தனர். சாதாரணமாக, ஒருவர், தன் பெயரைச் சொல்லிக் கொள்கிறபோது, இன்னார் மகன் இன்னார் என்றுதான் சொல்லிக் கொள்வர்.

வெளிநாடுகளில் சென்று குடியேறிய கிரேக்கர்கள், தாங்கள் எந்த நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டார்களோ அந்த நகரத்தில், பொது வாக வளர்க்கப்பட்டு வந்த அக்கினியிலிருந்து சிறிது எடுத்துச் சென்றனர். அக்கினியை மட்டுமல்ல, கொஞ்சம் மண்ணையும் எடுத்துச் சென்றனர்; சென்ற, இடத்தில், இந்த அக்கினியை மேலும் வளர்த்து, தங்கள் இல்லங்களுக்கென்றும், தாங்கள் ஸ்தாபித்துக் கொள்ளப் போகிற நகரத்திற்கென்றும் பகிர்ந்து கொண்டனர்; இங்ஙனமே, மண்ணையும், குடியேறுகிற இடத்தில் தூவினர். இவ் விரண்டு செயல்களின் மூலம், தங்கள் மூதாதையர்களின் தொடர்பும், தங்கள் தாய்நாட்டின் தொடர்பும் தங்களுக்கு இருந்து கொண்டி ருப்பதாக நம்பினர்.

ஒரு காரியம் நிறைவேற வேண்டுமானால், அந்தக் காரியத்தை நடத்திக் கொடுக்கிற தெய்வமாகக் கருதப்படுகிற தெய்வத்திற்கு, முன்கூட்டிப் பிரார்த்தனை செய்து கொள்வார்கள்; அந்தக் காரியம் முடிந்த பிறகு, அந்தத் தெய்வத்தைப் போற்றிப் புகழ்வார்கள். எதற்கும் பிரார்த்தனைதான்! எதற்கும் பூசைதான்! கப்பலேறித் தொலைக்குப் புறப்படுகிறாயா, சமுத்திர தெய்வத்தை வேண்டிக் கொள்; பருவ மழை பெய்யவில்லையா, மழை தெய்வத்திற்குப் பூசை போடு; ஏதேனும் ஒருதொழில் தொடங்க வேண்டுமா, அந்த தொழிலுக்குரிய தெய்வத்தை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்து கொள். இப்படிச் சர்வ சாதாரணமாக நடைபெற்று வந்தது.

இன்னும், குடும்பத்திலோ, ராஜ்யத்திலோ ஏதேனும் ஒரு துர்ச்சம்பவம் நேரிட்டுவிட்டால், அந்தச் துர்ச்சம்பவத்திற்குக் காரணமான தெய்வம் கோபித்துக் கொண்டுவிட்டதனாலேயே இப்படி ஏற்பட்டதென்று கருதி, அந்தத் தெய்வத்தைச் சாந்தப் படுத்துகின்ற முறையில், அதற்குப் பூசை முதலியன செய்வார்கள். மற்றும், நோய், பயம், ஆபத்து முதலியவற்றினின்று தங்களைப் பாது காத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு ரட்சை கட்டிக் கொள்வார்கள். இந்த ரட்சா பந்தனத்தில், பாமரர்கள் என்று சொல்லப்படுகிற சாதாரண ஜனங்கள் மட்டுமல்ல, படிப்பிலும் பதவியிலும் உயர்ந் திருக்கிறவர்கள்கூட நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள். ஆத் தென்ஸுக்குப் பிரகாச மயமான ஒரு வாழ்வை யளித்தவனும், பதினான்காவது அத்தியாயத்தில் முதன்முதலாக நம்மால் சந்திக்கப் படப் போகிறவனுமான பெரிக்ளீஸ், மரணப்படுக்கையில் இருந்த காலத்தில், அவனுடைய கழுத்தில், ஒரு ரட்சையைக் கட்டினார்க ளென்று சொல்லப்படுகிறது. (இப்பொழுதுகூட, இந்த ரட்சை கட்டிக் கொள்ளும் வழக்கம் கிரீஸில் கிராம ஜனங்களிடையே சர்வ சாதாரணமாக இருந்து வருவதைக் காணலாம்.)

குறிகேட்டலில் கிரேக்கர்களுக்கு அதிக நம்பிக்கை இருந்தது. ஏதேனும் ஒரு காரியம் ஆக வேண்டுமா, அந்தக் காரியத்தைத் தொடங் கலாமா, தொடங்கினால் நன்றாக முடியுமா என்பன போன்ற வற்றிற்குக் குறி கேட்பார்கள். குறி சொன்னபடியே நடப் பார்கள். சாதாரண ஜனங்கள் மட்டுமல்ல, அரசாங்கங்கள் கூட குறிகேட்டு அதன்படி நடந்து வந்தன. முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கோயில்களில் குறி சொல்வோர் இருந்தனர். இருந்தாலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான குறி சொல்லும் பீடம் டெல்பியே என்ற நம்பிக்கை எல்லாக் கிரேக்கர்களுக்கும் இருந்தது.

கிரேக்கர்களுடைய வாழ்க்கையில் சடங்குகள் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. பிறப்பு, விவாகம், மரணம் எல்லாவற்றிற்கும் சடங்கு கள்தான். இந்தச் சடங்குகள், வீட்டில் அக்கினி இருக்கு மல்லவா, அதற்கு எதிரிலேயே நடைபெற்றன. இவற்றை எப்படி எப்படிச் செய்ய வேண்டுமென்பதற்கு அநேக விதிகள் இருந்தன. இந்த விதிகள் பரம்பரையாக வந்தவை. இதனால், இவை, ஏறக்குறைய எல்லோருக் கும் தெரிந்திருந்தன. அநேகமாக ஒரு குடும்பத் திலுள்ள ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்தே இந்தச் சடங்குகளை நடத்துவார்கள். ஆனால், சில சடங்குகள், பெண்கள் மட்டும் செய்யக்கூடியவை என்று இருந்தன. இவற்றில் ஆண்கள் கலந்து கொள்ளமாட்டார்கள். சடங்குகளின் போது உற்றார் உறவினர் அனைவரும் அழைக்கப் பட்டு ஒன்று கூடுவார்கள். விருந்துகள் முதலியன நடைபெறும். உறவினரின் ஒற்றுமையை அவ்வப்பொழுது உறுதி செய்து வந்தன இந்தச் சடங்குகள் என்று சொல்லலாம்.

சடங்குகளைப் போலவே பண்டிகைகளும் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. இந்தப் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடுவதில் ஒவ் வொரு குடும்பத்தினரும் அதிக ஊக்கங்காட்டினர். பெரும் பாலான பண்டிகைகள், விவசாயப் பொருள்களின் உற்பத்தி பெருக வேண்டு மென்ற நோக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டெ ழுந்தவை. இந்தப் பண்டிகைகள், விவசாயப் பண்டிகைகளென்று பொதுவாக அழைக்கப்பட்ட போதிலும், இவைகளை, விவசாயிகள் மட்டுமல்ல, விவசாயத்தினால் நன்மையடைகிற இதரர்களும் கொண்டாடினர். இவற்றை எல்லோரும் கொண்டாடுகின்ற தேசீயப் பண்டிகை களென்றே சொல்ல வேண்டும். இந்தப் பண்டிகைகளின் போது, காலந் தவறாது மழை பொழிய வேண்டும்; நல்ல மகசூல் கிடைக்க வேண்டும் என்று பலவிதமாகப் பிரார்த்தனை செய்து கொள்வார்கள். அறுவடைக்குப் பின்னர் கொண்டாடப்படுகிற பண்டிகைகளின் போது, நல்ல மகசூல் கிடைத்ததற்காக மகிழ்ச்சி தெரிவிக்கின்ற முறையில் தெய்வங்களுக்கு வந்தனை வழிபாடு செய்வார்கள்.

3. பொது நம்பிக்கைகள்

ஏழு. கிரேக்கர்களுக்கு மிகவும் புனிதமான எண் இது. ஞானிகள் எழுவர், ஞாயிறு தொடங்கி சனி வரை கிரகங்கள் ஏழு. இந்தக் கிரகங்களையொட்டி வாரத்தில் நாட்கள் ஏழு. உலகத்தி லுள்ள அதிசயங்கள் ஏழு, வானுலகங்கள் ஏழு, நரகத்திற்குச் செல்லும் வாயில்கள் கூட ஏழு. இப்படி முக்கியமான எல்லா வற்றையும் ஏழாகக் கண்டு களித்தார்கள் (“தேவன், தாம் செய்த தம்முடைய கிரியையே ஏழாம் நாளிலே நிறைவேற்றி, தாம் உண்டாக்கின தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்தபின்பு ஏழாம் நாள் ஓய்ந்திருந்தார். தேவன், தாம் கிருஷ்டித்து உண்டு பண்ணின தம்முடைய கிரியைகளையெல்லாம் முடித்த பின்பு அதில் ஓய்ந்திருந்தபடியால், தேவன் ஏழாம் நாளை ஆசீர்வதித்து அதைப் பரிசுத்தமாக்கினார்” என்ற கிறிஸ்துவ வேத வாசகம் இங்குக் கவனிக்கத் தக்கது - ஆதியாகமம்: அதி: 2.)

சோதிடத்தில் அபார நம்பிக்கை கிரேக்கர்களுக்கு. மனிதர் களுடைய விதி கதிகளை கிரங்கள்தான் நிர்ணயிக்கின்றனவென்று நம்பி, அந்தக் கிரகங்களுக்கு அவ்வப்பொழுது பிரீதி செய்து வந்தார்கள். தனிப்பட்ட மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, ராஜ்யங்கள்கூட, கிரகங்களின் தயவை எதிர்பார்த்து நின்றன; அவைகளுக்குக் கோப முண்டாகாதவாறு அவ்வப்பொழுது பூசை முதலியன செய்து வந்தன.

சூரிய கிரகணத்தன்றோ, சந்திர கிரகணத்தன்றோ, எந்த ஒரு முக்கியமான காரியத்தையும், தொடங்கக் கூடாதென்பது கிரேக் கர்களின் நம்பிக்கை. யுத்த காலங்களில் கூட இந்த நம்பிக்கையைக் கைவிட மாட்டார்கள். யுத்த களத்திற்கு ஒரு படை புறப்படத் தயாராயிருக்கும். இந்தப் படை செல்லவேண்டியது அவசியமாகவும் இருக்கும். சென்றால் வெற்றி கிட்டும் என்ற நம்பிக்கையும் இருக்கும். ஆனால் புறப்படுகிற நாளில் கிரகணம் ஏற்பட்டுவிட்டால், புறப் படத் தயாராயிருந்த படை நின்றுவிடும். அப்படியே யுத்த களத்தி லிருந்து பின்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டிய நிலைமையில் ஒரு படை இருக்கும். பின்வாங்கிக் கொண்டுவிட்டதால், தனக்கு அழிவு ஏற்படாதென்பதையும் அந்தப் படை தெரிந்து கொண்டிருக்கும். ஆயினும் பின்வாங்கத் தயக்கம். ஏன்? கிரகணம் குறுக்கிட்டு விட்டது! இதனால் அழிந்துபடுமே தவிர, கிரகண நம்பிக்கையை மீறி, பின்வாங்கத் துணியாது அந்தப் படை. இந்த மாதிரியான சம்பவங்கள் பல கிரேக்க சரித்திரத்தில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.

“நாள் செய்வதை நல்லவர்கள் செய்யமாட்டார்கள்” என்று ஒரு வசனமுண்டு. இந்த வசனத்தை எழுத்துப் பிசகாமல் அனுஷ் டித்து வந்தார்கள் கிரேக்கர்கள். எதற்கும் நாள் நட்சத்திரம் முதலியன பார்ப்பார்கள். விவசாயிகள், நல்லநாள் பார்த்துத்தான் விதை விதைப்பார்கள்; அறுவடை செய்வார்கள். தொழிலாளர் களும் இப்படியே நல்ல நாள் பார்த்துத்தான் எதையும் செய்வார்கள். கரி நாட்கள் என்று சொல்கிறோமில்லையா, இந்த மாதிரியான நாட்களில் யாருமே சுபகாரியம் எதுவும் செய்யமாட்டார்கள். நல்ல காரியம் எதனையும் தொடங்கமாட்டார்கள். ஜனசபை கூடுதல் முதலிய முக்கியமான ராஜாங்க காரியங்களும் நடைபெற மாட்டா. இந்த நாட்களை துரதிருஷ்டமான நாட் களென்றே கூறுவர். இந்த நாட்களில் எந்தக் காரியம் தொடங்கினாலும் அது நன்கு நிறை வேறாது என்பதில் திடநம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர்.

நாள் பார்ப்பது போலவே சகுனமும் பார்ப்பார்கள். வெளியே புறப்படுகிறபோது, ஒரு பூனை குறுக்கே சென்றாலோ அல்லது யாராவது தும்மினாலோ அல்லது கால் இடறினாலோ பயணத்தை நிறுத்தி விடுவார்கள். குறுக்கே சென்ற பூனையைத் தாண்டி வேறு யாரேனும் சென்றதற்கப்புறம் அல்லது மூன்று கற்களை வீதிக்குக் குறுக்காகப் போட்டுவிட்டு, பிறகே புறப்படுவார்கள்; அல்லது சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டுப் புறப்படுவார்கள்.

கனவு கண்டால் அது நிச்சயம் பலிக்கும் என்பது, கிரேக்கர்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகளில் ஒன்று. இன்ன கனவுக்கு இன்ன பலன் என்று சொல்லக் கூடியவர் சிலர் இருந்தனர். இவர்கள் இப்படிப் பலன் சொல்லியே பிழைத்து வந்தார்கள்.

சாபத்திற்குப் பயந்தவர்கள் கிரேக்கர்கள். யாராவது கோபித்துக் கொண்டு சாபமிட்டுவிட்டால், அந்தச் சாபத்தினால் தங்கள் வாழ்க்கையே பாழ்பட்டு விடுமென்றும் நம்பினார்கள். இதனால் பிச்சைக்காரர்கள் உள்பட யாரையும் துச்சமாகப் பேசமாட்டார்கள். கூடிய மட்டில் மரியாதைக் குறைவில்லாமல் நடத்துவார்கள்.

சாபத்திற்குப் பயந்தது போலவே, பில்லி, சூனியம் முதலியவை களுக்கும் பயந்தார்கள் கிரேக்கர்கள். சூனியவித்தையில் வல்லவர்க ளென்று சிலர் இருந்தனர். இவர்களிடத்தில் வசிய மருந்துகளும் இருந்தன. ஆணையோ பெண்ணையோ மலடாக்கிவிடக் கூடிய மருந்துகளையும் இவர்கள் வைத்திருந்தார்கள். இவர்களிடத்தில் சாதாரண ஜனங்களுக்கு ஒருவித பயம் இருந்ததது. இந்தப் பயத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டே இவர்கள் பிழைப்பு நடத்திவந்தார்கள்.

யாராவது ஒருவர் நோயாகப் படுத்துக் கொண்டுவிட்டால், அவரை ஏதோ அந்நிய வஸ்து ஒன்று பற்றிக் கொண்டுவிட்ட தென்று கருதி வந்தார்கள் கிரேக்கர்கள். அப்படியே பைத்தியம் பிடித்தவர் களையும் கருதி வந்தார்கள். இதனால் அவர்கள் அருகில் செல்லவும் அஞ்சுவார்கள். அந்த அந்நிய வஸ்து தங்களையும் பற்றிக் கொண்டு விடுமோ என்ற பயம். சில வியாதிகள் சிறிய சிறிய புழுக்கள் போன்ற வசைகளிலிருந்துதான் உண்டாகின்றன வென்ற தற்கால வைத்திய நிபுணர்கள் கூறுகிறார்களல்லவா, இந்தப் புழுக்கள் போன்றவை களைத்தான் அந்நிய வஸ்துக்கள் என்று கிரேக்கர்கள் கூறி வந்தார்கள் போலும். இந்த அந்நிய வஸ்துக்களை ‘குட்டிப் பேய்கள்’ என்றே அழைத்தார்கள் என்பது இங்குக் குறிப்பிடத் தக்கது.

நோயாளிகளிடம் செல்கிறவர்களுக்கு அவர்களுக்குச் சிகிச்சை செய்கிறவர்களும், உடனே ஸ்நானம் செய்து தங்களைச் சுத்தப் படுத்திக் கொண்டு விசாரித்துவிட்டு வந்தவர்களும், நீராடி விட்டுத் தான் தங்கள் வீட்டிற்குள் நுழைவார்கள்.

பொதுவாகவே கிரேக்கர்கள், மிகவும் சுத்தமாயிருப்பார்கள். தினந்தோறும் குளிக்கத் தவறமாட்டார்கள். தாங்கள் சுத்தமா யிருப்பது மட்டுமின்றி, வசிக்கின்ற வீடுகள், புழுங்குகின்ற பொது இடங்கள் முதலியனவும் சுத்தமாக இருக்கப் பார்ப்பார்கள். சுத்தத்தை அனுஷ்டிக்கிற விஷயத்தில் சிறிது கூட சோம்பல் காட்ட மாட்டார்கள்.

சுத்தமாயிருப்பது மட்டுமின்றி, ஆரோக்கியமாக இருந்து வரவும் பார்ப்பார்கள். நோய்வாய்ப்படுவதைக் கேவலமாகவே கருதினார்கள். அமாவாசை தோறும் ஒலிவ எண்ணெயை தலை யிலும் உடம்பிலும் தேய்த்துக்கொண்டு ஸ்நானம் செய்வார்கள். இதனால் உடல்நலத்தோடு பளபளப்பான மேனி யுடையவர் களாகவும் இருந்தார்கள்.

ஈமச் சடங்குகளைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள். உயிர் போன பிறகு, உடலை நீராட்டி நல்ல வஸ்திரங்களாலும், நறுமலர்களாலும் அலங்காரம் செய்வார்கள். பிணத்தின் வாயில் ஓர் ஓபோல் (சுமார் ஒன்றரையணா பெறுமான ஒரு நாணயம்) வைக்கப்படும். எதற்காக? பிதிருலோகத்திற்குச் செல்ல ஓர் ஆற்றைக் கடக்க வேண்டுமாம். கடக்க, படகுக் கூலி வேண்டுமல்லவா? அதற்காகவே இந்தப் பணம். சாதாரணமாகவே கிரேக்கர்கள் வெளியே புறப்படுகிறபோது சில்லரை தேவையிருக்குமானால், அந்தச் சில்லரையை வாயில் அடக்கிக் கொண்டு செல்வது வழக்கம். இந்த வழக்கத்தை யொட்டியே பிணத்தின் வாயில் மேலே சொன்னபடி ஓர் ஓபோல் வைக்கப்படும். இப்படி இரண்டு நாட்கள் பிணத்தை வாசனை போட்டு வைத்திருப்பார்கள். இநத இரண்டு நாட்களிலும் உற்றார் உறவினர் வந்து துக்கம் விசாரித்து விட்டுப் போவார்கள். எல்லோரும் கறுப்பு உடையை அணிந்து கொண்டிருப்பார்கள். இது துக்கத்தின் அறிகுறி. மூன்றாவது நாள், பாடைகட்டி ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்வார்கள். பெண்கள், தலைவிரி கோலமாக மாரடித்துக் கொண்டும் அழுது கொண்டும் பின்தொடர்வார்கள். கூலிக்கு மாரடிக்கிறவர்களும் இருந்தார்கள். மயானத்தில் உடலை வைத்து விட்டு எரிந்த பிறகு அஸ்தியில் கொஞ்சம் எடுத்து ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டு மூடிப் புதைப்பார்கள். எரிப்பதுதான் கிரீஸில் பெரும் பாலும் வழக்கமாயிருந்தது. மயானம், நகர எல்லைச் சுவர்களுக்கு வெளியே இருந்தது.

இறந்து போனவர்களுக்குத் தாகம் எடுக்குமல்லவா, அதற்காக அஸ்தி புதைக்கப்பட்ட இடத்தின் மீது சிறிது மதுவை ஊற்று வார்கள். ஆகாரத்திற்காகச் சில பிராணிகளும் பலி கொடுக்கப்படும். மலர்மாலை போட்டுத் தங்கள் விசுவாசத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்ளுவார்கள். பிறகு, வீட்டில் உறவினர் அனைவருக்கும் விருந்து நடைபெறும். இறந்து போனவர்களைப் பற்றி யாரும் தூஷணை யாகப் பேசமாட்டார்கள்; பேசக்கூடாதென்பது கண்டிப்பாக அனுசரிக்கப்படும்.

4. ஒருநாள் வாழ்க்கை

கிரேக்கர்களின் தினசரி வாழ்க்கை எப்படி நடைபெற்று வந்தது என்பதைப் பற்றி விசாரிக்கப் புகுகிறபோது, ஆத்தீனியர் களுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றின விவரங்களே அதிகமாகக் கிடைக்கின்றன. ஆனால் ஆத்தீனியர்கள் நடத்தி வந்த வாழ்க்கை யைப் போலவே, ஏறக்குறைய மற்ற எல்லாக் கிரேக்கர்களும் நடத்தி வந்தார்களென்று சொல்லலாம். இதனாலேயே ஆத்தீனியர்கள் நடத்திவந்த வாழ்க்கையை வருணித்துவிட்டு, கிரேக்கர்களின் வாழ்க்கையை வருணித்து விட்டதாகச் சரித்திராசிரியர்கள் திருப்தி யடைகிறார்கள். இப்படித் திருப்தி யடைவது உண்மைக்கு விரோத மாகவுமில்லை.

ஆத்தீனியர்களின் தினசரி வாழ்க்கை எப்படி நடைபெற்று வந்தது? அதிக ஏழையும் அதிக பணக்காரனுமில்லாத நடுத்தர நிலை மையிலுள்ள ஓர் ஆத்தீனியனை எடுத்துக் கொள்வோம். காலையில் சூரியோதயமாவதற்கு முந்தி எழுந்திருப்பான். நித்தியக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, காலை ஆகாரமாக ரொட்டியும் மதுவும் சிறிது உட்கொள்ளுவான். பிறகு கூடியமட்டில் நல்ல விதமாக உடை யணிந்து கொண்டு, கையில் ஒரு தடியுடன் வெளியே புறப்படுவான். ஓரிரண்டு அடிமைகள் பின்தொடர்வர். நடக்கிற போது, கை கால் களை ஆட்டி அசைத்துக் கொண்டு வேகமாகவும் நடக்கமாட்டான். அப்படி நடப்பது கௌரவக் குறைவு. அப்படி நடப்பவரை எல் லோரும் ஏளனஞ் செய்வர். எனவே நிதான மாகவும் கம்பீரமாகவும் நடப்பான். முதலில், பந்துக்களின் வீட்டுக்கோ நண்பர் களின் வீட்டுக்கோ சென்று nக்ஷமம் விசாரிப்பான். பிறகு நாவிதன் கடைக்குச் சென்று தலைமயிரையும் தாடி மீசையையும் சரிப் படுத்திக் கொள்வான். இப்பொழுது ‘தலை மயிர் வெட்டும் இடம்’ என்று சொல்கிறோமில்லையா, இந்த மாதிரியான இடங்கள் - ஸலூன்கள் - ஆத்தென்ஸில் ஆங்காங்கே இருந்தன. மற்றும் கிரேக்கர்கள் எல்லோரும் தாடி மீசை வைத்துக் கொண்டி ருந்தார்கள். மகா அலெக்ஸாந்தருக்குப் பிறகுதான் க்ஷவரம் செய்து கொள்ளும் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அது வரையில், தலை மயிரையும் தாடி மீசையையும் ஒழுங்குபடுத்தி விடுவதென்பது ஒரு தொழி லாகவே நடைபெற்று வந்தது. இதற்கென்று அதிக நேரத்தைச் செலவ ழிக்கவும் தயங்கவில்லை கிரேக்கர்கள்.

‘ஸலூன்’களில் சில சமயம் அதிக நேரம் காக்க வேண்டியிருந் தாலும் இருக்கும். அப்பொழுது நண்பர்கள் பலர் ஒன்று கூடி, பரஸ்பரம் க்ஷமலாபங் களைப் பற்றி விசாரித்துக் கொள்வார்கள். ஊர் விவகாரங்களைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். ‘ஸலூன்கள்’ பேச்சு மடங்களாக இருந்தனவென்று கூறலாம். இங்குத் தொழில் நடத்து கிறவர்கள், வாடிக்கைக்காரர்களின் மயிரை ஒழுங்குப்படுத்தி விடுவதோடு அவர்களை அழகுபடுத்தியும் விடுவார்கள். பிறகு ஒரு கண்ணாடியைக் கொடுத்து, எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொள்ளும்படி செய்வார்கள். பொதுவாகவே கிரேக்கர் கள், ‘நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமும்’ என்று சொல்வார்களே, அப்படி இருப்பார்கள்.

‘ஸலூனை’ விட்ட நமது ஆத்தீனிய நண்பன் நேரே சந்தைச் சதுக்கத்திற்கு, அதாவது மார்க்கெட்டுக்குச் செல்வான். இதற்கு ‘அகோரா’ என்று பெயர். இங்கு, வீட்டிற்கு வேண்டிய சாமான் களை வாங்கி, தன்னோடு வந்த அடிமையிடம் கொடுத்தனுப்பி விடுவான். பிறகு ரொக்க லோவாதேவி ஏதேனும் இருந்தால் அதைக் கவனிப்பான். இதற்குள் நண்பகலாகி விடும். லேசாக ஆகாரம் எடுத்துக்கொள்வான். இந்த ஆகாரத்தை, அநேகர், கூடவே கொண்டு வந்திருப்பர். ஆகாரத்திற்காக வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டிய சிரமத்தை மேற்கொள்ள விரும்பாதவரே இப்படிச் செய்வர். கொண்டு வந்த ஆகாரத்தை, அங்கேயே அகோராவிலேயே எங்காவது ஓரிடத்தில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவான். பிறகு அங்கேயே சிறிது நேரம் சிறு துயில் கொள்வான். கிரேக்கர்கள் எல்லோருக்குமே பகல் நேரத்தில் இப்படி ஓய்வு கொள்கிற பழக்கம் உண்டு.

கிரீஸின் முக்கியமான எல்லா நகரங்களிலும் தேகப் பயிற்சிக் கென்று பொதுச்சாலைகள் பல இருந்தன. இப்படிப்பட்ட பயிற்சி சாலையொன்றுக்கு, நமது ஆத்தீனிய நண்பன், சிறு துயில் விடுத்த பிறகு சென்று தேகாப்பியாசம் செய்வான். கசரத்து செய்வோர் சய்வர்; நவீன விளையாட்டுகளென்று கருதப்படுகின்ற உதை பந்தாட்டமென்ன, ஹாக்கி என்ன, டென்னிஸ் என்ன, இப்படிப் பட்ட விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுவோர் ஈடுபடுவர். சிறு பிள்ளைகள், கண்ணாமூச்சி போன்ற விளையாட்டுகளிலும், கொஞ்சம் வயதான வர்கள் சொக்கட்டான் முதலிய விளையாட்டு களிலும் ஈடுபட்டி ருப்பர். பணம் படைத்தவர்கள், குதிரைச் சவாரி செய்வர். இங்ஙனம் அவரவருடைய வயது முதலிய தகுதிகளுக்குத் தகுந்தபடி பலவித விளையாட்டுகள் ஏற்படுத்தப் பெற்றிருந்தன. கசரத்து முதலிய கடினமான தேகப்பயிற்சி செய்வோர், பெரும்பாலும் எவ்வித ஆடையும் இல்லாமலே செய்வர்.

தேகப்பயிற்சி முடிந்தது. பிறகு நமது ஆத்தீனிய சகோதரன் வீட்டுக்குவந்து, ஓர் அடிமையைக் கொண்டு அதன் உடம்பு பூராவுக்குமே ஒலிவ எண்ணெயைத் தேய்க்கச் செய்வான். இங்ஙனம் எண்ணெய் தேய்த்த அடிமையை, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்த எண்ணெயை, அதற்கென்றுள்ள ஒரு சிறு கருவியினால் வழித் தெடுத்து விடுவான். பின்னர் தண்ணீரில் ஸ்நானம். வெந்நீர் ஸ்நானம் கிடையாது. வெந்நீரில் ஸ்நானம் செய்கிற பழக்கம் நான்காவது நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில்தான் ஏற்பட்டது. ஆனால், இதை, நரம்புத் தளர்ச்சி உண்டுபண்ணிவிடுகிறதென்று சொல்லி, வயதான வர்கள் கண்டித்தே வந்தார்கள்.

ஸ்நானத்திற்குப் பிறகு சாப்பாடு. இதுதான் சரியானது அல்லது பலமான சாப்பாடு என்று சொல்லவேண்டும். அநேகமாக இந்தச் சாப்பாட்டை இருட்டுவதற்கு முந்தியே முடித்துக் கொள் வான் நமது ஆத்தீனிய சகோதரன். தனித்திருந்து சாப்பிடுவதைக் காட்டிலும், ஓரிரண்டு விருந்தாளிகளுடன் சாப்பிடுவதில்தான் அவனுக்குத திருப்தி. ஆத்தென்ஸிலேயே, பொதுவாக, ஒருவருக் கொருவர் கலந்து பழகுகிற தன்மை அதிகமாயிருந்தது; விருந்துக்கு அழைப்பதும் விருந்துக்குச் செல்வதும் சகஜமாயிருந்தன.

சாப்பிடுவதற்கென்று தனியான அறையொன்று இருக்கும். இங்கு உயரமான சார்மணைகள் போடப்பட்டிருக்கும். ஒவ் வொருவரும் ஒவ்வொரு சார்மணையில் சாய்ந்த வண்ணம் இருந்து சாப்பிடுவர். விருந்தாளிகள் வந்ததும், வீட்டிலிருக்கும் அடிமைகள், அவர்களுடைய மிதியடிகளைக் கழற்றி வைத்து விட்டு, கால்களைக் கழுவிவிடுவர். பிறகு ஒவ்வொருவருக்கும், தலையில் அணிந்து கொள்ள மலர்மாலை வழங்கப்படும். இதற்குப் பின்னர், ஒவ் வோருவர் முன்னிலையிலும், வட்டமாகவோ சதுரமாகவோ உள்ள ஒரு சிறிய மேஜை போடப்பட்டு அதன்மீது அன்று சமைத்துத் தயா ராயுள்ள ஆகார வகைகள் கொண்டு வந்து வைக்கப்படும். ஆகார வகைகளில் வெள்ளைப்பூண்டு அதிகமாக உபயோகிக்கப்பட்ட தாகத் தெரிகிறது. கறிகாய், மீன், முட்டை ஆகியவை முக்கிய ஆகாரப் பொருள்களாயிருந்தன. ஆகாராதிகளைக் கையினாலேயே எடுத்துச் சாப்பிடுவர்.

சாப்பாடு முடிந்தது. அடிமைகள் வந்து, ஆகாராதிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த மேஜைகளை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, இடத்தை சுத்தஞ் செய்து விடுவர். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் பட்சண வகை களென்ன, பழ வகைகளென்ன, இவை கொண்டு வரப்பட்டு அனை வருக்கும் வழங்கப்படும். பேசிக்கொண்டே இவைகளை மெது மெதுவாகத் தின்பர். பின்னர் எல்லோருக்கும் மது வழங்கப் படும். இதனைத் தண்ணீரில் கலந்தே அருந்துவர். அதிகமான விருந்தாளி கள் கூடிவிட்டால் அப்பொழுது, நள்ளிரவு வரையில் கூட களி யாட்டயர்வர். சங்கீதமென்ன, நடனமென்ன, இடையிடையே தமாஷ் பேச்சுக்களென்ன, எல்லாம் நடைபெறும்.

ஆத்தீனியர்களெல்லோருடைய தினசரி வாழ்க்கையும் இதே பிரகாரம் நடைபெற்று வந்ததென்று நாம் சொல்லவில்லை; வேலை செய்து ஜீவனம் நடத்தவேண்டிய அவசியமில் லாதவர்களுடைய வாழ்க்கையே இப்படி நடைபெற்றுவந்ததென்று சொல்கிறோம். இதுவும் ஒரே விதமாக நடைபெற முடியாதல்லவா? சில நாட்களில், ஜனசபைக் கூட்டங்களுக்குச் செல்ல வேண்டி யிருக்கும்; அல்லது நீதி ஸ்தலங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்; அல்லது வேறு அலுவல்களைக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கும். இவைகளில்லாத நாட்களையே மேற்கண்ட விதமாகக் கழித்தனர் என்றே நாம் கொள்ளவேண்டும்.

ஓய்வுகொள்ளாமல் உழைத்த ஆத்தீனியர்களும் பலர் இருந்தனர். தொழில் நடத்தியவர்களென்ன, விவசாயத்தை ஜீவனோ பாயமாகக் கொண்டிருந்தவர் களென்ன, அரசாங்க ஊழியர்க ளென்ன, ராணுவத்தைச் சேர்ந்தவர்களென்ன, இப்படிப்பட்டவர் களெல்லோரும், தினசரி மார்க்கெட்டுக்குச் செல்வதும், தேகப் பயிற்சி செய்வதும், விருந்துண்பதுமாயிருக்கு முடியுமா? அவரவருக் குள்ள பொறுப்புக்களைக் கவனிக்கவே அவரவருக்கும் பொழுது சரியாயிருக்கும்.

பொதுவாக ஒன்று சொல்லலாம். ஆத்தீனியர்கள் யாவருமே, ஏன், எல்லாக் கிரேக்கர்களுமே, திறந்தவெளி வாழ்க்கையை அதிக மாக விரும்பினார்கள். வீட்டிலேயே அடைபட்டுக்கிடப்பதை விரும்பவில்லை; வெறுக்கவும் செய்தார் களென்று சொல்லலாம். இதனால் வீட்டு விவகாரங்களைக் கவனியாதவர்கள் என்பதில்லை. ஏற்கனவே சொன்னபடி, குடும்பப்பற்று மிகவுடையவர்கள். இதற்குக் கிணற்றுத் தவளையாக இருப்பார்கள் என்று அர்த்தமில்லை. வீட்டு விவகாரங்களையும் நாட்டு விவகாரங்களையும் இரண்டு கண்கள் போல் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆத்தென்ஸில் பெரும்பாலும் வீடுகள், காற்றோட்டமும் வெளிச்சமும் இருக்கக் கூடிய மாதிரியாக எளிய முறையில் கட்டப் பெற்றிருந்தன. வீட்டுக்கு நடுவில் முற்றம்; சுற்றி நான்கு பக்கங் களிலும் தாழ்வாரம்; சமையலறையென்றும், சாப்பாட்டு அறை யென்றும், படுக்கை அறையென்றும் தனித்தனியாக இருந்தன. சமையல் சாப்பாட்டு நேரம் போக, மிகுதிப் பொழுதை முற்றத்திலும், தாழ்வாரத்திலுமே கழிப்பர். சிறப்பாக, பெண்கள், நூல் நூற்றல், தையல் வேலை முதலியவைகளை இங்கேயே செய்வர். நிலவு நாட்களில் முற்றத்திலேயே இருந்து சாப்பிடுவர். தெருப் பக்கத்தி லிருந்து வீட்டைப் பார்த்தால் பகட்டாகத் தெரியாது. உள்ளே செல்வதற்கான வாயில் ஒன்றுதான் இருக்கும். வேறு ஜன்னல்கள் கூட இரா. வீடுகள், பெரும்பாலும் பச்சைச் செங்கல்களாலேயே கட்டப் பெற்றிருக்கும். தரையும் மண் தரைதான். வீட்டில் தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள் அதிகமாக இருக்கமாட்டா. இருக்கப்பட்ட சொற்ப சாமான்கள் எளிய தோற்றமுடையனவாகவும் ஆனால் அழகுடை யனவாகவும் உபயோகமுள்ளனவாகவும் இருக்கும். பொதுவாக, கிரேக்கர் களுடைய வாழ்க்கையில் எளிமை, அழகு, இனிமை, உபயோகம் ஆகிய நான்கும் கலந்திருந்தன என்று சொல்லலாம்.

சாதாரணமாக ஆத்தீனியர்கள், அதிக உயரமும் அதிக குள்ளமும் அதே பிரகாரம் அதிக ஒல்லியும் அதிக பருமனும் இல்லாமல் இருப்பார்கள். கட்டுமஸ்தான சரீரமுடையவர்களா யிருப்பதில் பெருமை காண்பார்கள். தொந்தி பருத்தவர்களைக் கண்டு பரிகசிப்பார்கள். வயோதிகர்களைப் பார்த்தால் முகத்தில் இளமை தட்டும்; தலைமயிர் அநேகமாக நரைத்திராது. அப்படி நரைத்துப் போனாலும் சாயம் போட்டுக் கொள்வார்கள். ஆணுக்கா கட்டும் பெண்ணுக்கா கட்டும், தலைமயிர் பெரும்பாலும் கருமையா யிருக்கும். கூந்தல் வளர்தைலங் களும் பலவித வாசனைகளும் உப யோகத்திலிருந்தனவாகத் தெரிகிறது.

பணக்கார குடும்பத்து ஸ்திரீகள், நிலைக்கண்ணாடி முன்னர் நின்று கொண்டு அலங்காரம் செய்து கொள்வார்கள்; இதற்காக அதிக நேரமும் செலவழிப் பார்கள். சீப்புகள், கொண்டை ஊசிகள், முகத்தில் பூசிக்கொள்ளும் பவுடர்கள் முதலிய பலவும் உபயோகிக் கப்பட்டன. இரண்டு கன்னங்களுக்கும் உதடு களுக்கும் லேசான சிவப்பு வர்ணம் தீட்டிக் கொள்வார்கள். கண்களுக்கு மையிட்டுக் கொள்வார்கள். தேகத்தில் வியர்வை உண்டாகாமலிருப்பதற்காக ஒருவித எண்ணெயை லேசாகப் பூசிக் கொள்வார்கள்.

ஆண்களும் பெண்களும் பெரும்பாலும் கம்பள ஆடையையே உடுத்துவார்கள். இந்த ஆடையும் எளிய முறையில் அமைந்திருக்கும். சதுரம் சதுரமாயுள்ள இரண்டு துண்டுகளை இணைத்து உடம்பு பூராவும் மறைத் திருக்கும்படியாக உடுத்திக் கொள்வார்கள். ஏறக் குறைய எல்லாக் கிரேக்கர்களும் இதே மாதிரி உடுத்தி வந்தார் களாயினும், உடுத்துகின்ற முறையில் சிலசில வித்தியாசங்கள் இருந்தன. இந்த வித்தியாசத்தைக் கொண்டு இவர் இன்ன ராஜ்யத்தினர் என்று சொல்லிவிடலாம். குளிர் காலத்தில், அவசியமானால், அந்த உடைக்கு மேலே ஒரு போர்வையை உத்தரீயம் மாதிரி போர்த்திக் கொள் வார்கள். அதனைப் போர்த்திக் கொள்வதே ஓர் அழகாயிருக்கும்.

சாதாரண குடும்பத்து ஸ்திரீகள் குறைந்தபட்சம் ஓரிரண்டு நகைகளை யாவது அணிந்து கொள்வார்கள். பணக்கார குடும்பத்து ஸ்திரீகளுக்குக் கேட்க வேண்டியதில்லை. தோடு, சங்கிலி, வளையல், மாட்டல், இப்படிப் பல தினுசு நகைகளை, அவரவருடைய அந்தஸ் துக்கேற்றபடி அணிவார்கள். ஆண்கள், கைவிரல்களில் மோதிரங்கள் அணிந்து கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் கையிலே பிடித்துச் செல்லும் தடிக்கு வெள்ளியிலோ தங்கத்திலோ பூண் போட்டிருக்கும்.

கிரீஸின் எல்லா ராஜ்யங்களிலும், எல்லாப் பிரதான பட்டணங்களிலும் திருவிழாக்கள் நடைபெறுவதுண்டாயினும், ஆத்தென்ஸில் இவை சிறிது அதிகமென்று சொல்ல வேண்டும். வருஷம் முந்நூற்றறுபத்தைந்து நாட்களும் ஏதேனும் ஒரு திருவிழா நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்.

நாள், கிழமை முதலியவைகளைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டும் பஞ்சாங்கம், கிரீஸிலுள்ள எல்லா ராஜ்யங்களுக்கும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கவில்லை; ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திற்கும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக இருந்தது. ஆனால் எல்லா ராஜ்யத்துப் பஞ்சாங்கங்களும், வருஷ மென்பது பன்னிரண்டு மாதங்களைக் கொண்டது. ஏறக்குறைய முந்நூற்றறுபத்தைந்து நாட்களையுடையது என்ற அடிப் படையின் மீதே கணிக்கப்பட்டன. ஆத்தென்ஸைப் பொறுத்த மட்டில் புது வருஷம் ஆடி மாதம் (ஜூலை - ஆகஸ்ட்) ஆரம்பித்தது. இதற்கு முந்தியே அறுவடை ளெல்லாம் முடிந்துவிடும். புதிய தானியங்கள் வந்து குவிந்திருக்கும். நிறைந்த உள்ளத்துடனும், குதூகலத்துடனும் வருஷப் பிறப்பைக் கொண்டாடுவார்கள். ஆண்டான் - அடிமை வித்தியாசமில்லாமல், எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து விருந் துண்பார்கள். திருவிழாக்களும் நடைபெறும். இதற்குப் பிறகு ஒவ் வொரு மாதத்திலும் திருவிழாதான். ஆடிப்பூரம், மாசிமகம், தைப் பூசம் என்று சொல்லப்படுகிறதில்லையா, அந்த மாதிரியென்று சொல்லலாம். இவற்றுள் ஒன்பதாவது மாதத்தில் - பங்குனி மாதத்தில் - விசேஷமான திருவிழாக்கள் கொண்டாடப் பெறும். வெளியூர்களிலிருந்து ஜனங்கள் வந்து திரளாகக் கூடுவார்கள். அவரவரும், தங்கள் தங்கள் அலுவல்களிலிருந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு, விழாக்களில் உற்சாகத்துடன் கலந்து கொள்வார்கள். நீதி ஸ்தலங்கள் முதற்கொண்டு அரசாங்கக் காரியாலயங்கள் யாவும் மூடப்பட்டுவிடும். விழாக்களில் கலந்து கொள்ளும் பொருட்டு சிறைக் கைதிகளும் விடுதலை செய்யப்படுவார்கள்.

ஆடி மாதம் புது வருஷம் தொடங்குகிறதென்று சொன்னோ மல்லவா, நான்கு வருஷத்திற்கொரு தடவை வரும் இந்த ஆடி மாதம் வெகுவிசேஷம். ஒலிம்ப்பிய விழா மாதிரி விளையாட்டுப் பந்தயங்க ளென்ன, தர்க்கங்களென்ன, இதர போட்டிகளென்ன எல்லாம் நடைபெறும். இப்படி ஆத்தென்ஸில் மட்டுமல்ல, முக்கியமான சில ஊர்களிலும் நடைபெறும்.

பொதுவாக ஆத்தீனியர்கள், எப்பொழுதும் உற்சாகத்துட னிருப்பார்கள்; சம்பாஷணைப் பிரியர்கள்; சிநேகஞ் செய்து கொள்வதில் சாமர்த்தியசாலிகள்; தரும சிந்தனைகளையுடைய வர்கள். பொதுநலத்திற்கென்று, தங்களிட முள்ளதை, பணமோ உழைப்போ எதுவாயினும், தயங்காமலும் முணுமுணுக் காமலும் கொடுப்பார்கள். இதற்குக் காரணம் இவர்களிடத்தில் குடி கொண்டிருந்த பொதுமை உணர்ச்சிதான். தெய்வபக்தி வேறே, தேசபக்தி வேறே என்று இவர்கள் பிரித்துப் பார்க்கவில்லை; இரண்டும் ஒன்றேயென்று உணர்ந்தார்கள். இந்த உணர்ச்சிப்படி நடந்தும் வந்தார்கள். எல்லோரும் இப்படியிருந்தார்களென்று சொல்ல முடியாதாயினும், பெரும்பாலோர் இப்படியிருந்தார்க ளென்று நிச்சயமாகச் சொல்லலாம். இதனால்தான், மகத்தான பாரசீக சாம்ராஜ்யத்தை எதிர்த்து நிற்கும் துணிச்சல் இவர்களுக்கு உண்டாயிற்று. அடுத்த அத்தியாத்தில் இதைக் காண்போம்.

பாரசீகத்தின் முதல் படையெடுப்பு


1. மாரத்தான் போர் (கி.மு.490)

கி.மு. 510-ஆம் வருஷம். பாரசீக ஏகாதிபத்தியம் எவ்வளவு உன்னத ஸ்திதியிலிருந்தது! இந்தியாவின் வடமேற்குப் பகுதி, ஆப்கனிஸ்தானம், துருக்கிஸ்தானம், மெஸொபொட்டேமியா, அரேபியாவின் வடக்குப் பகுதி, எகிப்து, ஸைப்ரஸ், பாலஸ்தீனம், சிரியா, சின்ன ஆசியா, எஜீயன் கடலுக்குக் கிழக்குப் பக்கத்திலுள்ள பிரதேசங்கள், கிரீஸின் வடக்கிலுள்ள திரேஸ், மாஸிடோனியா ஆகிய நாடுகள் பலவும் இதன் ஆதீனத்திற்குட்பட்டிருந்தன. விஸ்தீரணமான இந்த ஏகாதிபத்தியம் இருபது மாகாணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் ஒவ்வொரு சிற்றரசன் ஆண்டு கொண்டிருந்தான். இந்தச் சிற்றரசர்களனை வருக்கும் பேரரசனாயிருந்தவன், (மேற்படி 510-ஆம் வருஷத்தில்) டேரியஸ் (தாரயோஷ் என்று அழைப்பர் இவனை) அகில பாரசீகத் துக்கும் சக்ரவர்த்தி; ஸூஸா என்னும் தலைநகரத்தில் ஆடம்பரமாகக் கொலுவமர்ந்து லட்சக்கணக்கான பிரஜைகளை ஆண்டு வந்தான்.

சின்ன ஆசியாவின் பல பகுதிகளிலும் கிரேக்கர்கள் குடியேறி அநேக ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்துக் கொண்டார்களென்பது வாசகர் களுக்கு ஞாபக மிருக்கும். இவர்கள் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள்; அதனைத் தங்கள் தாய் நாடாகக் கருதி, கூடியமட்டும் அதற்கு அனுசரணையாகவே நடந்து வந்தார்கள்.

சின்ன ஆசியாவின் ஒரு பகுதிக்கு லிடியா என்று பெயர். இது புராதன சரித்திரப் பெருமையுடையது. பொன்கொழிக்கும் நாடு என்று இதனைக் கூறுவர். இதனால்தான் கிரேக்கர்களில், பொன்னாசை பிடித்தவர்களே பெரும்பாலோராக இங்கு வந்து குடியேறினார்கள் போலும். இந்த நாட்டின் ஒருபகுதியாயிருந்த பிரிஜியா பிரதேசத்தில் தான் தொட்டதெல்லாம் பொன்னாக வேண்டுமென்று வரம் பெற்று, அதன் விளைவாகத் தன் பெண்ணே பொன்னாகிவிட்ட தைக் கண்டு பரிதவித்த மைதாஸ் (இவன் ஆண்டது ஏறக்குறைய கி.மு. 715-ஆம் வருஷமென்பர்.) என்ற மன்னன் ஆண்டான் என்பர். இந்த லிடியா, பிரிஜியா முதலிய பிரதேசங்கள் உள்ளிட்ட சின்ன ஆசியா, பாரசீக ஏகாதிபத்தியத்தின் இருபது மாகாணங்களில் ஒரு மாகாணமாயிருந்தது. இதனை, ஏற்கனவே கூறியது போல், ஒரு சிற்றரசன் பாரசீக சக்ரவர்த்தியின் பிரதிநிதியா யிருந்து ஆண்டு வந்தான். இவன் தலைநகரம் ஸார்டிஸ். சின்ன ஆசியா, பாரசீக ஆதிபத்தியத்திற்குட்பட்டிருந்தது என்றால், இங்குள்ள கிரேக்க ராஜ்யங்கள் பலவும் அந்த ஆதிபத்தியத்துக்குட்பட்டிருந்தன வென்பதே அர்த்தம். இப்படி உள்பட்டது கி.மு. 547-ஆம் வருஷம்.

டேரியஸ் மன்னனுடைய ஆளுகைக்குப் பெரும்பாலான ராஜ்யங்கள் உட்பட்டுவிட்டன. ஆனால் ஒன்றுமட்டும் உட்பட வில்லை. அதுதான் கிரீஸ். “ஆத்தீனியர்களா? அவர்கள் யார்” என்று கேட்டானாம் டேரியஸ். இப்படிக் கேட்டது அலட்சியத்தினாலா? அறியாமையினாலா? யாருக்குத் தெரியும்? எப்படியோ சிறிய கிரீஸுக்கும் பெரிய பாரசீகத்திற்கும் பகைமை மூண்டுவிட்டது. இதற்குப் பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. எல்லாம் ஊகந்தான். ஆனால் கிரீஸுக்கும் பாரசீகத்திற்கும் மறைமுகமான ஒரு போட்டி இருந்து வந்தது. அதுதான் வியாபாரப் போட்டி. மறைமுகமான இந்தப் போட்டி பகிரங்கமான பகைமையாக முற்றியது என்றால் அதில் ஆச்சரியமில்லை. இதற்கேற்றாற் போல் இரண்டொரு சம்பவங்களும் நடைபெற்றன.

ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்திலிருந்து பிரஷ்டம் செய்யப்பட்ட ஹிப்பியாஸ், 506-ஆம் வருஷம் ஸார்டிஸ் நகரம் போந்து, அங் கிருந்த பாரசீக அரசப் பிரதிநிதியிடம் சரண் புகுந்தான்; தான் மீண்டும் ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தின் அதிகார பீடத்தை அடைய விரும்புவதாக வும், அதற்கு உதவி செய்தால், அட்டிக்கா முழுவதையும் பாரசீக ஆதிபத்தியத்திற்கு உட்படுத்தித் தருவதாகவும் கூறினான். என்ன கேவலம்! அதிகார ஆசை அடிமை வாழ்வை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயங்குவதில்லை!

சுமார் அரை நூற்றாண்டாகப் பாரசீக ஆதிக்கத்திற்குட்பட் டிருந்த சின்ன ஆசியாவிலுள்ள கிரேக்க ராஜ்யங்கள் பலவும், ஏறக் குறைய 500-ஆம் வருஷத்தில் அந்த ஆதிக்கத்தினின்று விடுதலை பெற்று, பழைய மாதிரி சுதந்திர வாழ்வு நடத்தத் தீர்மானித்தன; இதற்குக் கிரீஸிலுள்ள ராஜ்யங்களின் உதவியை எதிர்பார்த்தன. மிலீட்டஸ் நகரத்தைச் சேர்ந்த அரிஸ்ட்டோகோராஸ் என்பவன், முதலில் ஸ்ப்பார்ட்டா சென்று அதன் உதவியை நாடினான். கிடைக்க வில்லை. பின்னர் ஆத்தென்ஸுக்கு வந்தான். அஃது இருபது கப்பல் களை அனுப்பித் தந்தது. அதற்குப் பாரசீகர்கள் மீது ஓரளவு ஆத்திரமும் இருந்தது. ஹிப்பியாஸுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்திருந் தானல்லவா ஸார்டிஸ் நகரத்திலிருந்து பாரசீக அரசப் பிரதிநிதி? ஆத்தென்ஸைப் போலவே, அதற்கு வடகிழக்கில், யூபியா தீவிலுள்ள எரீட்ரியா என்ற ஒருசிறு ராஜ்யமும் ஐந்து கப்பல்களை உதவியது.

மிலீட்டஸ் நகரத்தின் தலைமையில் சின்ன ஆசியக் கிரேக்கர்கள் புரட்சிக்குக் கிளம்பிவிட்டார்களே தவிர, அதனைத் திறம்பட நடத்தி வெற்றிக்குக் கொண்டுவரத் தெரியவில்லை. இவர்களுக்குள் பரஸ்பர மனஸ்தாபங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டன; துரோகச் செயல்கள் வேறே. இந்த நிலைமையில் 494-ஆம் வருஷம் கிரேக்கர்களின் கடற்படையும் பாரசீகர்களின் கடற்படையும் எஜீயன் கடலின் ஒரு பகுதியில் சந்தித்தன. பாரசீகர்கள் வெற்றி கொண்டார்களென்பதைச் சொல்ல வும் வேண்டுமோ? இந்த வெற்றி வெறியில், புரட்சிக்குத் தலைமை வகித்த மிலீட்டஸ் நகரத்தை அழித்துவிட்டார்கள். பழைய மாதிரி சின்ன ஆசியக் கிரேக்க ராஜ்யங்களில் பாரசீக ஆதிக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது.

தன் ஆதிக்கத்திற்கு விரோதமாக நடைபெற்ற புரட்சிக்கு உதவி செய்த ஆத்தென்ஸ் மீது கோபங்கொண்டான் டேரியஸ்; கிரீஸ் முழுவதையும் தன் ஆதிக்கத்திற்குட்படுத்திக் கொண்டு விடத் தீர்மானித்தான். இந்தத் தீர்மானப்படி நடப்பதற்கு முன்னர், கிரீஸிலுள்ள எல்லா ராஜ்யங்களுக்கும் தூதர்களை அனுப்பி, தனது ஆதிக்கத்தை அங்கீரிக்குமாறும், அப்படி அங்கீகரித்துக் கொண்டதற்கு அடையாளமாக மண்ணும் தண்ணீரும் தரவேண்டுமென்றும் கேட்டான். இப்படிக் கேட்பது அந்தக் காலத்துப் பாரசீக சம்பிர தாயம். கேட்டபடி தண்ணீரும் மண்ணும் தந்தன சில கிரேக்க ராஜ் யங்கள். ஆனால் ஸ்ப்பார்ட்டா, ஆத்தென்ஸ் போன்ற சில முக்கிய மான ராஜ்யங்கள் மறுத்துவிட்டன; ஆத்திரமுமடைந்தன. இந்த ஆத்திரத்தில் வெளிநாட்டுத் தூதர்களை மரியாதையாக நடத்த வேண்டு மென்பதைக்கூட மறந்துவிட்டன. ஸ்ப்பார்ட்டா, வந்த பாரசீக தூதர்களை ஆழமான ஒரு கிணற்றிலே தள்ளி அதிலிருந்து தேவையான மட்டும் மண்ணும் தண்ணீரும் எடுத்துக் கொள்ளு மாறு கூறியது. ஆத்தென்ஸோ, வந்தவர்களை, குற்றவாளிகளின் யம லோகம் என்று கருதப்பட்ட ஒரு படுகுழியிலே கொண்டுபோய்த் தள்ளிவிட்டது. இனியும் சும்மாயிருப்பானா டேரியஸ்?

491-ஆம் வருஷம் பாரசீகப் பெரும் படையொன்று புறப் பட்டது கிரீஸை நோக்கி. இரண்டு லட்சம் போர்வீரர்களுடன் அறு நூறு கப்பல்கள் (கிரேக்க சரித்திராசிரியன் ஹெரோடோட்டஸ் கொடுத்திருக்கிற கணக்கு இது. ஆனால் இது மிகைப்படக் கூறிய தாகுமென்று தற்கால சரித்திராசிரியர் சிலர் கருதுகின்றனர்.) எஜீயன் கடலில் ஊர்ந்து வந்த போது, அந்தக் கடலே கலங்கிவிட்டது என்று சொல்லலாம். இந்தப் பெரும்படையானது, வழியிலிருந்த சிறுசிறு தீவு ராஜ்யங்களைப் பாரசீக ஆதிக்கத்திற்குட் படுத்திவிட்டு, கடைசி யில் யூபியா தீவில் உள்ள ஒரு துறைமுகத்தை வந்தடைந்தது. இங்கி ருந்து இந்தப் படையின் ஒரு பகுதி பிரிந்து சென்று எரீட்ரியாவை முற்றுகையிட்டது. புரட்சிக்கு ஐந்து கப்பல்கள் உதவியது எரீட்ரியா வல்லவா? இதனை முதலில் பணியச் செய்ய வேண்டு மென்று முனைந்தார்கள் பாரசீகர்கள். எரீட்ரியா, ஆத்தென்ஸின் உதவியை நாடியது. ஆத்தென்ஸும் எரீட்ரியாவுக்கு உதவியாக ஒரு சிறு படையை அனுப்பியது. இந்த உதவிப்படை, எரீட்ரியா போய்ச் சேருவதற்கு முன்பே, பாரசீகப் படையின் மற்றொரு பகுதியானது, யூபியாவைக் கடந்து வந்து அட்டிக்காவின் வடகிழக்கிலுள்ள மாரத்தான் (இந்த மைதானத்தின் நீளம் வட கிழக்கிலிருந்து தென் மேற்காக சுமார் ஆறு மைல்; அகலம் சராசரி இரண்டு மைல்) மைதானத்தில் முகாம்போட்டுக் கொண்டுவிட்டது. ஆத்தீனியப் படை மேற்கொண்டு செல்ல முடியவிவில்லை. இந்த இடத்தில் - மாரத்தான் மைதானத்தில் - பாரசீகர்களை முகாம் போடச்செய்தது யாரென்று நினைக்கிறீர்கள்? துரோகி ஹிப்பி யாஸ்தான்! இவன் தான் பாரசீகப் படைகளுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டு வந்தான்.

ஆத்தீனியர்களின் உதவியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த எரீட்ரியா, அது கிடைக்காமையினால், சிறிது காலம் தனித்து நின்று வீரத்துடன் போர் புரிந்தது? ஆயினும் என்ன பிரயோஜனம்? துரோகம் தலை காட்டி விட்டது. எரீட்ரியா பணிந்தது; இல்லை, விழுந்தது. யுத்தத்தில் உயிர் தப்பிய எரீட்ரியர்கள், விலங்கிடப் பெற்று அடிமை களாக விற்கப்படுவதற்கு அனுப்பப்பட்டார்கள் பாரசீகத்திற்கு.

எரீட்ரியா, ஆத்தென்ஸின் உதவியை நாடியதல்லவா. உடனே ஆத்தென்ஸ், ஸ்ப்பார்ட்டாவின் உதவியைக் கோரியது. இதற்காக, பிலிப்பிடீஸ் என்ற ஓர் ஆளை அனுப்பி, அவன் மூலம் நிலைமையின் நெருக்கடியை உணர்த்தியது. ஆத்தென்ஸுக்கும் ஸ்ப்பார்ட்டா வுக்கும் ஏறக்குறைய நூற்று நாற்பது மைல் தூரம். இதை நாற்பத் தெட்டு மணி நேரத்தில் கடந்தான் பிலிப்பிடீஸ். உள்ள நிலைமையை விவரமாகத் தெரிவித்தான். இவன் சென்று தெரிவித்தபோது, ஸ்ப்பார்ட்டாவில் ஒரு திருவிழா; பௌர்ணமிக்கு ஐந்தாறு நாள் முந்தி. பௌர்ணமி கழித்துத்தான் யுத்தத்திற்குப் புறப்பட முடியு மென்றும், அதற்கு முந்தி புறப்பட்டால் தோல்விதான் கிடைக்கு மென்றும் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் சொல்லியனுப்பிவிட்டார்கள். ஆனால் பௌர்ணமிக்கு முன்னாடியே, ஆத்தீனியர்கள் பாரசீகர்களை யுத்த களத்திலே சந்திக்க வேண்டி வந்துவிட்டது.

பாரசீகர்கள் மாரத்தான் மைதானத்தில் முகாம் போட்டுக் கொண்டு விட்டார்களென்ற செய்தி தெரிந்ததும் கிரீஸ் முழுவதிலும் ஒரே அல்லோல கல்லோலம். மகத்தான பாரசீக சேனை இதுவரை எங்கும் தோல்வியடைந் ததில்லை. அதன் முன்னேற்றத்தை யாரும் தடுத்ததில்லை. உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் போன்றிருக்கின்ற கிரீஸ், என்ன செய்யப் போகின்றது? சுதந்திரத்தோடு உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கப் போகிறதா? அல்லது அடிமைத்தனத்திலே இறந்து விடப் போகிறதா? இந்த மாதிரியான கேள்விகளே கிரீஸ் எங்கணும் கேட்கப்பட்டன. ஆனால் அகில கிரீஸின் அதிருஷ்ட வசமாக, அந்த அகில கிரீஸின் மானத்தைக் காப்பாற்ற ஆத்தென்ஸ், முனைந்தது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் ஆத்தென்ஸ், ஸ்ப்பார்ட்டாவைப் போல் சகுனம் சரியாயில்லையென்று சொல்லி சும்மாயிருந்தாலோ, அல்லது அதைரியத்தினால் செயலாற்றும் சக்தியை இழந்து விட்டிருந்தாலோ, கிரேக்க சரித்திரத்தின் போக்கே வேறுவிதமாகத் திரும்பியிருக்கும். ஆத்தென்ஸ் வாழ்க!

பாரசீகப் படையின் ஒரு பகுதி எரீட்ரியா பக்கம் சென்றிருந்த தல்லவா? அது திரும்பி வருவதற்கு முன்னர், மாரத்தான் மைதானத்தில் முகாம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிற மற்றொரு பகுதிப் படையைச் சந்தித்து ஒரு முடிவு கண்டுவிடுவதென்று தீர்மானித் தார்கள் ஆத்தீனியர்கள், மில்ட்டியாடீஸ் என்ற ஒரு படைத் தலைவனுடைய யோசனையின் பேரில். அப்படியே ஆத்தீனியப் படையொன்று மாரத் தானை நோக்கிச் சென்றது. அட்டிக்காவுக்கு வடக்கே பிளாட்டீயா என்றொரு சிறு ராஜ்யம் இருக்கிறது பாருங்கள். இதுமட்டும், தனது பிரஜைகளிற் பெரும்பாலோரைத் திரட்டி, ஆத்தீனியர்களுக்கு உதவியாக யுத்த களத்திற்கு அனுப்பியது.

490-ஆம் வருஷம் செப்டம்பர் மாதம், மாரத்தான் மைதா னத்தில் கிரேக்கப் படைகளும் - இதனை ஆத்தினியப் படைகள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும் - பாரசீகப்படைகளும் சந்தித்தன. கிரேக்கர்கள் சுமார் பதினாயிரம் பேர் (இருபதினாயிரம் பேர் என்பது கிரேக்க சரித்திராசியர்களுடைய கணக்கு) பாரசீகர் களோ சுமார் லட்சம் பேர். பாரசீகர்கள் தனித்தனியாக இருந்து போர் புரிவதில் வல்லவர்கள். கிரேக்கர்களோ ஒற்றுமையாயிருந்து யுத்தஞ் செய்வதில் சாமர்த்தியசாலிகள். இறுதியில் இவர்களுடைய ஒற்றுமையே வென்றது. படைத்தலைமை வகிப்பதிலும் இவர்கள் ஒற்றுமை காட்டினார்கள். ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்துப் பிரஜைகள், பத்து குலத்தினராகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு குலத்திற்கும் ஒவ்வொரு படைத்தலைவனைத் தெரிந்தெடுக்கிற உரிமை இருந்த தல்லவா, இதன் பிரகாரம், யுத்தம் நடைபெறுகிற காலத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொருவன் பிரதான படைத்தலைவனா யிருக்க வேண்டுமென்ற நியதி இருந்து வந்தது. மாரத்தான் யுத்தத்தில், ஒரு நாள், அரிஸ்ட்டைடீஸ் (உத்தேச காலம் 530-467) என்பவன், பிரதான படைத்தலைவனாயிருக்க வேண்டிய முறை வந்தது. இவன் தன்னுடைய இந்த உரிமையை, முன்சொன்ன மில்ட்டியாடீஸுக்கு விட்டுக் கொடுத்தான், யுத்த தந்திரம் ஒரேமாதிரியான முறையில் இருக்க வேண்டுமென்பதற்காக, மில்ட்டியாடீஸின் திறமையான தலைமையின் கீழ், சிறு எண்ணிக்கையினரான கிரேக்கர்கள், பெரிய எண்ணிக்கையினரான பாரசீகர்கள் மீது வெற்றி கொண்டார்கள். கிரேக்க சரித்திராசிரியர்கள் கணக்குப்படி, இந்த யுத்தத்தில் ஆறா யிரத்து நானூறு பாரசீகப் போர் வீரர்கள் மடிந்தார்கள்; கிரேக்கர் களிலோ நூற்றுத் தொண்ணூற்றிரண்டு பேர்தான்.

யுத்தம் முடிந்தபிறகு ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள்; தாமதித்து வந்ததற்காக வருத்தந் தெரிவித்துக்கொண்டார்கள். தனிப்பட நின்று போர் புரிந்து வெற்றிகண்ட அத்தீனியர்களை வாயார புகழ்ந்தார்கள்.

மாரத்தானில் அடைந்த தோல்வியினால் பாரசீகர்கள் உடைந்து போக வில்லை. எரிட்ரியா பக்கம் சென்றிருந்த படையானது திரும்பி வந்து, தெற்குப் பக்கத்திலிருந்து ஆத்தென்ஸைத் தாக்க ஆரம்பித்தது. இதற்குத் துணைசெய்ய ஆத்தென்ஸில் சில துரோகிகளும் இருந்தார் கள். ஆனால் நல்ல சமயத்தில் மாரத்தான் சென்றிருந்த படையானது வெற்றி முழக்கஞ் செய்துகொண்டு திரும்பி வந்து, பாரசீகப் படைக்கு முன்னே அணிவகுத்து நின்றது. ஒன்றும் செய்ய முடி யாமல் திரும்பிவிட்டார்கள் பாரசீகர்கள்.

சரித்திரப் பிரசித்தி பெற்ற யுத்தங்களில் மாரத்தான் யுத்தம் ஒன்று. நம்பமுடியாத ஒரு வெற்றி கிரேக்கர்களுக்குக் கிடைத் ததல்லவா? மற்றும் பாரசீகச் சேனையை யாரும் தோற்கடிக்க முடியாதென்றிருந்த ஒரு பிரமையும் போய்விட்டதல்லவா? இந்த யுத்தத்திலிருந்து ஆத்தென்ஸுக்கு ஒரு தனி மதிப்பு ஏற்பட்டது; அதன் முக்கியத்துவத்தை எல்லாக் கிரேக்க ராஜ்யங்களும் அங்கீ கரித்துக் கொண்டன; அதன் வளர்பிறை வாழ்வு ஆரம்பித்தது. இந்த விகிதாசாரத்திற்குப் பாரசீக சாம்ராஜ்யத்தின் தேய்பிறை வாழ்வு ஆரம்பித்து விட்டது.

மறுபடியும் பாரசீகம்


1. ஆத்தென்ஸின் கடலாதிக்க முயற்சி

பாரசீகர்கள் தோல்வியடைந்து திரும்பிப் போய்விட்டார்கள். வாஸ்தவம். ஆனால் மறுபடியும் வரமாட்டார்களென்பது என்ன நிச்சயம்? இப்படிக் கேட்டார்கள் ஆத்தென்ஸில் பலர். இவர் களுக்குத் தலைவனாயிருந்தவன் தெமிஸ்ட்டோ க்ளீஸ் என்ற ஒருவன். மாரத்தான் யுத்தத்தில் வீரத்துடன் போர்புரிந்து புகழ் பெற்றிருந்தான். ஆத்தென்ஸ் நகர மக்களிடையே இவனுக்கு அதிக மான செல்வாக்கு இருந்தது. பாரசீகர்கள் மீண்டும் படையெடுத்து வந்தால், அவர்களை எதிர்த்து நிற்க, ஆத்தீனியர்கள், தங்கள் கப்பற்படையை அதிகரித்துக் கொள்வது அவசியமாகுமென்று இவன் வற்புறுத்தி வந்தான். இதற்கு ஆதாரமாக, பாரசீகர்கள் ஏற்கனவே கப்பற்படை பலத்தைக் கொண்டுதான் சுலபமாகக் கிரீஸை அணுகி னார்களென்பதை எடுத்துக்காட்டினான். இவன் கட்சிக்கு நிறைய ஆதரவு கிடைத்தது.

இவனை எதிர்த்து நின்றவன் ஏற்கனவே கூறப்பெற்ற அரிஸ்ட்டைடீஸ். இவனுக்கும் மாரத்தான் புகழ் இருந்தது. ஆத்தென்ஸ், தனது தரைப்படை பலத்தை மட்டும் விருத்தி செய்து கொண்டால் போதுமென்றும், கப்பற்படை பலத்தை விருத்தி செய்துகொள்ளப் பார்ப்பது ஆபத்திலே சிக்கிக் கொள்வதாகு மென்றும் இவன் கூறினான். இதற்கு ஆதாரமாக, தரைப்போரில் - மாரத்தானில் - பாரசீகர்கள் முறியடிக்கப்பட்டதை எடுத்துக் காட்டினான். ஆனால் இவன் கட்சிக்கு அதிகமான ஆதரவு கிடைக்க வில்லை. கடைசியில் இவன், தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸினுடைய கட்சிச் செல்வாக்குக் காரணமாக, முந்திக் கூறிய வண்ணம் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டான். இவனுடைய நேர்மையும் தெமிஸ்ட்டோக் ளீஸின் திறமையும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தால் கிரீஸின் இந்தக் காலத்துச் சரித்திரமே வேறுவிதமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அது வேறு விஷயம்.

தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸின் கட்சிச் செல்வாக்குக் காரணமாகத் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யப் பெற்ற மற்றொருவனைப் பற்றியும் இங்குக் குறிப்பிடுதல் அவசியமாகும். இவன் தான் ஜாந்திப்பஸ்; பிற் காலத்தில் கிரீஸ் பெரும்புகழ் படைத்ததற்குக் காரணமாயிருந்த பெரிக்ளீஸின் தந்தை. இவன், அரிஸ்ட்டைடீஸ் பிரஷ்டம் செய்யப் பட்டதற்கு இரண்டு வருஷங்களுக்கு முந்தியே - 484-ஆம் வருஷம் - பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டுவிட்டான்.

மாரத்தானுக்கு முந்தியிருந்தே, தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ், ஆத்தென்ஸின் கடலாதிக்கத்திற்கு, அடிகோலிக் கொண்டு வந்தான். 493-ஆம் வருஷம், அதாவது மாரத்தான் போருக்கு மூன்று வருஷங் களுக்கு முன்னர் இவன் ஆத்தென்ஸின் ஆர்க்கோனாகத் தேர்ந் தெடுக்கப்பட்டான். அந்த வருஷமே, ஆத்தென்ஸின் கடலோரப் பகுதியாகிய பீரேயஸ் என்னுமிடத்தில் ஒரு புதிய துறைமுகத்தைக் கட்ட ஏற்பாடு செய்தான். அரசியலிலேயாகட்டும், வியாபாரத்தி லேயாகட்டும், ஆத்தென்ஸ், முற்போக்கான ஒரு நிலைமையில் இருக்க வேண்டுமானால், அது, தனது கப்பல் பலத்தை விருத்தி செய்து கொள்வது இன்றியமையாததாகு மென்பதை முன்கூட்டியே அறிந்து, அதற்கு ஆவன செய்தான் இவன். இந்த விஷயத்தில் இவன் தீர்க்க திருஷ்டியுடன் நடந்து கொண்டானென்று சொல்ல வேண்டும்.

இங்ஙனம் இவன் தீர்க்கதிருஷ்டியுடன் நடந்து கொண்டது சரியென்று சொல்வதுபோல, 487-ஆம் வருஷம் ஒரு சம்பவம் நடை பெற்றது. எஜீனா தீவு இருக்கிறது பாருங்கள். அதற்கும் ஆத்தென் ஸுக்கும் பரம்பரையாகவே பகைமை இருந்து வந்தது. மாரத்தான் யுத்தத்திற்கு முந்தி டோரியஸ் மன்னன், தன் ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டதற்கு அடையாளமாக மண்ணும் தண்ணீரும் தருமாறு எல்லாக் கிரேக்க ராஜ்யங்களையும் கேட்டானல்லவா, அப் பொழுது, இந்த எஜீனா ராஜ்யம், அவன் கேட்டபடி கொடுத்தது; அதாவது பாரசீக ஆதிக்கத்தை ஒப்புக்கொண்டது. தன் மீதுள்ள பரம்பரை விரோதத்தினாலேயே இப்படிச் செய்ததென்று கருதியது ஆத்தென்ஸ். மேற்படி செயல் இதற்குப் பிடிக்கவில்லை. இதனால், தனக்கு ஆபத்துண்டாகுமென்று உணர்ந்தது. இதைத் தடுக்க ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு. என்ன? எஜீனாவை, பாரசீகர்களுக்கு ஆதரவு தராதிருக்குமாறு கட்டாயப்படுத்த வேண்டுமென்று ஸ்ப்பார்ட்டா வைக் கேட்டுக் கொள்வது. ஸ்ப்பார்ட்டாவை ஏன் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டுமென்றால், பெலொப்பொனேசிய சமஸ்டியில் எஜீனா சேர்ந்திருந்தது. இந்த ஸ்தாபனத்தில் தலைமைப் பதவியில் இருந்த தல்லவா ஸ்ப்பார்ட்டா?

ஆத்தென்ஸின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் அரசனாகிய கிளியோமெனீஸ் என்பவன், எஜீனாவுக்குச் சென்று, பாரசீகத்திற்கு ஆதரவா யிருந்த கட்சியின் முக்கியஸ்தர்களில் பத்து பேரைக் கைது செய்து ஆத்தென்ஸிடம் பிணையாளிகளாக ஒப் படைத்துவிட்டான். இப்படிச் செய்தது எஜீனாவின் கையைக் கட்டிப்போட்டது போலாகிவிட்டது. பாரசீகர்களுக்கு, அதனால் எவ்வித உதவியும் செய்ய முடியவில்லை. ஆத்தீனியர்களுக்கு விரோத மாகவும் நடந்துகொள்ள முடியவில்லை.

மாரத்தான் போர் நடைபெற்று முடிந்தது. பிணையாளி களாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும் தனது பிரஜைகள் பதின் மரையும் விடுவித்துத் தருமாறு ஸ்ப்பார்ட்டாவின் மூலம் ஆத்தென்ஸைக் கேட்டது எஜீனா. ஆனால் ஆத்தென்ஸ், விடுவிக்க மறுத்துவிட்டது. எனவே, மேலே குறிப்பிட்டபடி, 487-ஆம் வருஷம் எஜீனா, ஆத் தென்ஸ் மீது யுத்தம் தொடுத்தது. முதலில் ஆத்தென்ஸுக்கு ஓரளவு வெற்றி கிடைத்ததே யெனினும் கடைசியில் தோல்வியே ஏற்பட்டது. இதனிடமிருந்த சொற்ப கடற்படையும் நாசமாயிற்று. ஆனால் இதற்கும் எஜீனாவுக்கும் இடையே நிலவி வந்த பகைமை உணர்ச்சி நாசமாகவில்லை. இதற்குப் பிறகு சுமார் நாலைந்து வருஷங்கள் வரை, இரு ராஜ்யங்களும், பரஸ்பரம் ஒன்றின் கடலோரப் பிரதேசங் களில் மற்றொன்று கொள்ளை யடிப்பதாகிற வேலையில் ஈடுபட்டு வந்தன.

இந்தக் கொள்ளைகளை நிறுத்தவேண்டியது ஆத்தென்ஸுக்கு அவசியமாகி விட்டது. தவிர, எஜீனாவைத் தலையெடுக்க வொட்டாமல் செய்துவிடவேண்டு மென்ற ஆசையும் அதற்கு இருந்தது. கட லாதிக்கம் இருந்தால்தானே இவையிரண்டும் சாத்தியம்? இதனை ஆத்தீனியர்களுக்கு வற்புறுத்தி வந்தான் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ்.

இதற்குத் தகுந்தாற்போல் இந்தச் சமயத்தில் - ஏறக்குறைய 482-ஆம் வருஷம் - அதிருஷ்டவசமாக ஆத்தென்ஸுக்கு நிறைய பணம் கிடைத்தது. அட்டிக்காவுக்குத் தென் பகுதியிலுள்ள லாரியம் என்ற இடத்தில் வெள்ளிச் சுரங்கங்கள் சில கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அவற்றி லிருந்து ஆத்தீனியர்களுக்கு ஏராளமான வருவாய் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதிகப்படியாகக் கிடைத்து வந்த இந்த வரு வாயில் ஒரு பாகத்தை, புதிய கப்பல்கள் கட்டுவதற்கு ஒதுக்கி வைக்கு மாறு ஜனசபையைக் கேட்டான் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ். இவன் கேட்ட படியே ஜனசபை அனுமதித்தது. உடனே சுமார் நூறு கப்பல்களுக்கு மேல் கட்டப்பெற்றன; பீரேயஸ் துறைமுகத்திலும் யுத்தத்திற்கான சில முஸ்தீப்புகள் செய்யப்பட்டன. இவை பூரணமாக முடிவதற்குள் பாரசீகர்கள் திரும்பவும் படை யெடுத்து வந்துவிட்டார்கள்.

ஆத்தென்ஸ் இங்ஙனம் முஸ்தீப்புகள் செய்து கொண்டிருக்க, ஸ்ப்பார்ட்டா என்ன செய்துகொண்டிருந்தது? மண்ணும் தண்ணீரும் கோரி வந்த பாரசீக தூதர்களைக் கிணற்றிலே தள்ளிக் கொன்று விட்டதல்லவா, அதற்குப் பிறகு, ஏற்பட்ட சில துர் நிமித்தங்களைக் கண்டு மருண்டு விட்டது; தன் செயலுக்குப் பெரிதும் வருந்தியது. இரண்டு ஸ்ப்பார்ட்டர்களைத் தெரிந் தெடுத்துப் பாரசீக மன்னன் சந்நிதானத்திற்கனுப்பி, அந்த மன்னன் விதிக்கும் தண்டனையை அவர்கள் அனுபவிக்குமாறு செய்வதுதான் தகுதியென்று கருதியது. அப்படியே பணக்காரப் பெரியார்களான இருவர் சென்று பாரசீக மன்னனிடம் சரணடைந்தனர். கொலையுண்ட தூதர்களுக்குப் பதில் தாங்கள் கொலையுண்ணத் தயாராயிருப்ப தாகக் கூறினார்கள். ஆனால் அந்த மன்னன் - அப் பொழுது ஆண்டுகொண்டிருந்த ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் - ஸ்ப்பார்ட் டர்கள் செய்தது போல் செய்ய வில்லை. “சர்வ தேசதர்மத்திற்கு விரோதமாக ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் நடந்துகொண்டதைப் போல் நானும் நடந்துகொண்டால் என் கௌரவம் என்னாகும்” என்று சொல்லி, வந்த இரு ஸ்ப்பார்ட்டர் களையும் திருப்பி அனுப்பி விட்டான்!

2. நேர்மையுள்ள அரிஸ்ட்டைடீஸ்

மாரத்தானில் கிரேக்கர்களுக்கு வெற்றியை வாங்கிக் கொடுத்தவன் மில்ட்டியாடீஸ் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இதற்காக இவனை எல் லோரும் புகழ்ந்து பேசினார்கள். இந்தப் புகழ்ச்சியிலே இவன் தன்னை இழந்துவிட்டான்; கர்வங்கொண்டான். எழுபது கப்பல்கள் கொண்ட ஒரு கப்பற்படையைத் தயாரித்துத் தன் தலைமையில் ஒப்புவிக்குமாறு ஆத்தீனிய ஜனசபையின் அனுமதி கோரினான். அனுமதி கிடைத்தது. இந்தக் கப்பற்படையுடன், அட்டிக்காவுக்குத் தெற்கிலுள்ள பாரோஸ் என்ற ஒரு தீவுக்குச் சென்றான். இந்தத் தீவினர், பாரசீகர்களுக்கு உதவியாயிருந்தார்கள். பெரிய தவறல்ல? இதற்குப் பரிகாரமாக ஒரு தொகை செலுத்தவேண்டுமென்றும், அப்படிச் செலுத்தா விட்டால் தீவினர் அனை வரையும் கொலை செய்துவிடுவதாகவும் பயமுறுத்தினான் மில்ட்டி யாடீஸ். இது விஷயமறிந்த ஆத்தீனிய ஜனசபை இவனைத் திரும்ப வரவழைத்துக் கொண்டது. இவனுடைய அடாத செயலுக்காக இவனுக்கு அபராதம் விதித்தது. இதைச் செலுத்துவதற்கு முன்னரே இவன் இறந்து விட்டான். இவனுக்காக இவன் மகன் அபராதஞ் செலுத்தினான்.

மாரத்தான் போர்க்களத்தில் மில்ட்டியாடீஸுக்கு விட்டுக் கொடுத்த அரிஸ்ட்டைடீஸ், கிரேக்க சரித்திரவானில் தோன்றிய பிரகாசமான நட்சத்திரங்களுள் ஒருவன். நேர்மையின் அவதார மென்று இவனைச் சொல்லலாம். நேர்மையுள்ள அரிஸ்ட்டைடீஸ் என்றே இவன் அழைக்கப் பட்டான். மாரத்தான் போர்க்களத்தில் பாரசீகர்கள் விட்டுப்போன பொருள் களனைத்திற்கும் இவன் பாது காவலனாக நியமிக்கப்பட்டான். அப்பொழுது இவன், தனது உப யோகத்திற்கென்று ஒரு பொருளையாவது தொடவேண்டுமே, மற்றவர்களை உபயோகிக்க விட வேண்டுமே, கிடையவே கிடையாது. நிரம்பக் கண்டிப்பாக இருந்தான். எந்த விஷயத்திலும் நியாயமாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்துகொண்டான். அரசாங்க ஊழல்களை அவ்வப் பொழுது வெளிப்படுத்தி அவைகளுக்குப் பரிகாரங் கண்டான்.

நேர்மையாக நடந்துகொள்கிறவர்களுக்கு அதிகமான விரோதிகள் ஏற்பட்டு விடுகிறார்களல்லவா? ஆத்தென்ஸ் ஜனசபை யானது, தன்னுடைய விசேஷ அதிகாரத்தைக் கொண்டு இவனைத் தேசப்பிரஷ்டம் செய்துவிட்டது. இது சம்பந்தமான ஜனசபையில் ரகசிய ஓட்டெடுக்கப்படுகிறபோது, எழுதத் தெரியாதவனும், இவனை முன்பின் அறியாதவனுமான ஓர் அங்கத்தினன், ஓட்டுச் சீட்டாகிய ஓர் ஓட்டுச் சலியில் இவன் பெயரை எழுதித் தருமாறு இவனையே வந்து கேட்டான். “அரிஸ்ட்டைடீஸ் உனக்கு என்ன தீங்கிழைத் தான்? அவனைப் பிரஷ்டம் செய்ய வேண்டுமென்று ஏன் ஓட்டுப் போடுகிறாய்?” என்று இவன் கேட்டதற்கு, “அவன் எனக்கு ஒரு தீங்கும் இழைக்கவில்லை. ஆனால் அவனை நேர்மையுள்ளவன் என்று சொல்கிறார்களே, அதைக் கேட்டு கேட்டு எனக்குச் சலித்துப் போய்விட்டது. அதனால்தான் அவனைப் பிரஷ்டம் செய்ய வேண்டு மென்று ஓட்டுப் போடவிரும்புகிறேன்” என்று அந்த அங்கத்தினன் பதில் கூறினான். அவன் கேட்டபடி தன் பெயரை எழுதிக் கொடுத்தான் அரிஸ்ட்டைடீஸ்!

இங்ஙனம் இவன் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டது மாரத்தான் போருக்குப் பிறகு, ஏறக்குறைய எட்டு வருஷங் கழித்துத்தான் - 482-ஆம் வருஷம். இதற்கிடையில் 489-ஆம் வருஷம் ஓர் ஆர்க் கோனாகத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டு இந்தப் பதவியைத் திறம்பட வகித்தானென்பது இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது.

இங்ஙனம் இவன் தீர்க்க திருஷ்டியுடன் நடந்துகொண்டது சரியென்று சொல்வது போல, 487-ஆம் வருஷம் ஒரு சம்பவம் நடை பெற்றது. எஜீனா தீவு இருக்கிறது பாருங்கள். அதற்கும் ஆத் தென்ஸுக்கும் பரம்பரையாகவே பகைமை இருந்து வந்தது. மாரத் தான் யுத்தத்திற்கு முந்தி டேரியஸ் மன்னன், தன் ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டதற்கு அடையாளமாக மண்ணும் தண்ணீரும் தருமாறு எல்லாக் கிரேக்க ராஜ்யங்களையும் கேட்டானல்லவா, அப்பொழுது, இந்த எஜீனா ராஜ்யம், அவன் கேட்டபடி கொடுத்தது; அதாவது பாரசீக ஆதிக்கத்தை ஒப்புக் கொண்டது. தன் மீதுள்ள பரம்பரை விரோதத்தினாலேயே இப்படிச் செய்ததென்று கருதியது ஆத்தென்ஸ். மேற்படி செயல் இதற்குப் பிடிக்கவில்லை. இதனால், தனக்கு ஆபத் துண்டாகுமென்று உணர்ந்தது. இதைத் தடுக்க ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு. என்ன? எஜீனாவை, பாரசீகர்களுக்கு ஆதரவு தராதிருக்கு மாறு கட்டாயப்படுத்த வேண்டுமென்று ஸ்ப்பார்ட்டாவைக் கேட்டுக்கொள்வது. ஸ்ப்பார்ட்டாவை ஏன் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், பெலொப்பொனேசிய சமஷ்டியில் எஜீனா சேர்ந்திருந்தது. இந்த ஸ்தாபனத்தின் தலைமைப் பதவியில் இருந்ததல்லவா ஸ்ப்பார்ட்டா?

ஆத்தென்ஸின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் அரசனாகிய கிளியோமெனீஸ் (ஆண்டது 520 முதல் 490 வரை) என்பவன், எஜீனாவுக்குச் சென்று, பாரசீகத்திற்கு ஆதரவாயிருந்த கட்சியின் முக்கியஸ்தர்களில் பத்து பேரைக் கைதுசெய்து ஆத் தென்ஸிடம் பிணையாளிகளாக ஒப்படைத்து விட்டான். இப்படிச் செய்தது எஜீனாவின் கையைக் கட்டிப்போட்டது போலாகி விட்டது. பாரசீகர்களுக்கு, அதனால் எவ்வித உதவியும் செய்ய முடியவில்லை. ஆத்தீனியர்களுக்கு விரோதமாகவும் நடந்து கொள்ள முடியவில்லை.

மாரத்தான் போர் நடைபெற்று முடிந்தது. பிணையாளிக ளாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும் தனது பிரஜைகளின் பதின் மரையும் விடுவித்துத் தருமாறு ஸ்ப்பார்ட்டாவின் மூலம் ஆத் தென்ஸைக் கேட்டது எஜீனா. ஆனால் ஆத்தென்ஸ், விடுவிக்க மறுத்துவிட்டது. எனவே, மேலே குறிப்பிட்டபடி 487-ஆம் வருஷம் எஜீனா, ஆத்தென்ஸ் மீது யுத்தம் தொடுத்தது. முதலில் ஆத் தென்ஸுக்கு ஓரளவு வெற்றி கிடைத்ததேயெனினும் கடைசியில் தோல்வியே ஏற்பட்டது. இதனிடமிருந்த சொற்ப கடற்படையும் நாசமாயிற்று. ஆனால் இதற்கும் எஜீனாவுக்கும் இடையே நிலவி வந்த பகைமை உணர்ச்சி நாசமாகவில்லை. இதற்கு பிறகு சுமார் நாலைந்து வருஷங்கள் வரை, இரு ராஜ்யங்களும், பரஸ்பரம் ஒன்றின் கடலோரப் பிரதேசங்களில் மற்றொன்று கொள்ளையடிப்பதாகிய வேலையில் ஈடுபட்டு வந்தன.

இந்தக் கொள்கைகளை நிறுத்தவேண்டியது ஆத்தென்ஸுக்கு அவசியமாகி விட்டது. தவிர, எஜீனாவைத் தலையெடுக்கவொட் டாமல் செய்துவிடவேண்டு மென்ற ஆசையும் அதற்கு இருந்தது. கடலாதிக்கம் இருந்தால்தானே இவை யிரண்டும் சாத்தியம்? இதனை ஆத்தீனியர்களுக்கு வற்புறுத்தி வந்தான் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ்.

இதற்குத் தகுந்தாற்போல் இந்தச் சமயத்தில் - ஏறக்குறைய 482-ஆம் வருஷம் - அதிருஷ்டவசமாக ஆத்தென்ஸுக்கு நிறைய பணம் கிடைத்தது. அட்டிக்காவுக்குத் தென்பகுதியிலுள்ள லாரியம் என்ற இடத்தில் வெள்ளிச் சுரங்கங்கள் சில கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அவற்றிலிருந்து ஆத்தீனியர்களுக்கு ஏராளமான வருவாய் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதிகப்படியாக கிடைத்து வந்த இந்த வருவாயில் ஒரு பாதக்ததை, புதிய கப்பல்கள் கட்டுவதற்கு ஒதுக்கி வைக்குமாறு ஜனசபையைக் கேட்டான் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். இவன் கேட்ட படியே ஜனசபை அனுமதித்தது. உடனே சுமார் நூறு கப்பல்களுக்கு மேல்கட்டப் பெற்றன; பீரேயஸ் துறைமுகத்திலும் யுத்தத்திற்கான சில முஸ்தீப்புகள் செய்யப்பட்டன. இவை பூரணமாக முடிவதற்குள் பாரசீகர்கள் திரும்பவும் படையெடுத்து வந்துவிட்டார்கள்.

ஆத்தென்ஸ் இங்ஙனம் முஸ்தீப்புகள் செய்து கொண்டிருக்க, ஸ்ப்பார்ட்டா என்ன செய்து கொண்டிருந்தது? மண்ணும் தண்ணீரும் கோரி வந்த பாரசீக தூதர்களைக் கிணற்றில் தள்ளிக் கொன்றுவிட்டதல்லவா, அதற்குப் பிறகு, ஏற்பட்ட சில துர் நிமித்தங்களைக் கண்டு மருண்டுவிட்டது; தன் செயலுக்குப் பெரிதும் வருந்தியது. இரண்டு ஸ்ப்பார்ட்டர்களைத் தெரிந்தெடுத்து பாரசீக மன்னன் சந்நிதானத்திற்கனுப்பி, அந்த மன்னன் விதிக்கும் தண்டனையை அவர்கள் அனுபவிக்குமாறு செய்வதுதான் தகுதி யென்று கருதியது. அப்படியே பணக்காரப் பெரியார்களான இருவர் சென்று பாரசீக மன்னனிடம் சரணடைந்தனர். கொலையுண்ட தூர்களுக்குப் பதில் தாங்கள் கொலையுண்ணத் தயாராயிருப்ப தாகக் கூறினார்கள். ஆனால் அந்த மன்னன் - அப்பொழுது - ஆண்டு கொண்டிருந்த ஜெர்க்ஸஸ் (ஆண்டது 485 முதல் 465 வரை. இது கிரேக்கர்களிட்ட பெயர். பாரசீக மொழியில் க்ஷயார்ஷா என்று அழைப்பர்.) மன்னன் - ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் செய்தது போல் செய்ய வில்லை. “சர்வதேச தர்மத்திற்கு விரோதமாக ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் நடந்து கொண்டதைப் போல் நானும் நடந்து கொண்டால் என் கௌரவம் என்னாகும்.” என்று சொல்லி வந்த இரு ஸ்ப்பார்ட்டர் களையும் அனுப்பிவிட்டான்!

3. பாரசீகப் பெருஞ்சேனையின் புறப்பாடு

மாரத்தான் தோல்விக்குப் பிறகு பாரசீகர்கள் சும்மாயிருக்க வில்லை. மீண்டும் கிரீஸ் மீது படையெடுத்து வர ஆயத்தங்கள் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். தங்கள் ஆதிக்கத்திற்குட்பட்டிருந்த பல இடங்களிலிருந்தும் நீண்டகால யுத்தத்திற்குத் தேவையான அநேக பொருள்களைச் சேகரித்து வந்தார்கள். இந்த ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கையில், 485-ஆம் வருஷம் டேரியஸ் மன்னன் இறந்துவிட்டான். இவனுக்குப் பிறகு இவனுடைய மகன் முதலாவது ஜெர்க்ஸஸ் என்பவன் பட்டத்திற்கு வந்தான். இவன், தன் தகப்பனின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றிக் கிரீஸின் மீது படையெடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை வெகு உற்சாகத்துடன் செய்துவந்தான். சுமார் நான்கு வருஷங்கள் பிடித்தன இந்த ஏற்பாடுகள் யாவும் ஒருவாறு முடிவு பெறுவதற்கு.

கடைசியில் 481-ஆம் வருஷம் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் தலைமை யில், பெரும் படையொன்று புறப்பட்டது பாரசீகத்தி லிருந்து. 1,207 கப்பல்கள்; 26,41,000 போர்வீரர்கள்; இந்தப் போர்வீரர்களின் எண் ணிக்கைக்குச் சமதையான தொழிலாளர், கூலிகள், வியாபாரிகள் முதலியோர். இது ஹெரோடோட்டஸ் கூறும் கணக்கு. இந்தப் படை யில் பல நாட்டினரும் பல சமூகத்தினரும் அடங்கியிருந்தார்கள். இந்தியர் சிலரும் சேர்ந்திருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்தப் பெரும்படையுடன் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் ஸார்டிஸ் நகரம் வந்து முகாம் போட்டான்.

பாரசீகர்களின் வருகை அவ்வப்பொழுது கிரேக்கர்களுக்கு ஒற்றர்கள் மூலம் தெரிந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு சமயம் மூன்று கிரேக்க ஒற்றர்கள், பாரசீகர் களுடைய முகாமில் கண்டுபிடிக்கப் பட்டு விட்டார்கள். இவர்களைச் சிரத்சேதஞ் செய்துவிடும்படி படைத்தலைவர்களில் ஒருவன் உத்தரவு செய்தான். ஆனால் இதை யறிந்த ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன், மேற்படி உத்தரவை ரத்து செய்துவிட்டு, அந்த மூன்று ஒற்றர்களையும், முகாம் முழுவதையும் பார்வையிடச் செய்தான். அப்படிப் பார்த்தால் அவர்களே தன்னுடைய படை பலத்தை அறிந்து கொள்வார்கள், நேரே கிரேக்கர்களுக்குப் போய்ச் சொல்லுவார்கள், கிரேக்கர்களும் இதைக் கேட்டுப் பயந்து போய் சமாதானத்திற்கு வருவார்கள் என்று இப்படியெல்லாம் கருதினான் ஜெர்க்ஸஸ். இவன் மேற்படி ஒற்றர்களைக் கொல்லாமல் விட்டது தயையினாலன்று. அஃதொரு யுத்த தந்திரம்.

4. கிரேக்க ஐக்கிய எதிர்ப்பு முன்னணி

பாரசீகப் பெருஞ்சேனையை எதிர்த்து நிற்க வேண்டியது அவசியமல்லவா? இதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய, கிரேக்க ராஜ்யங்கள் பலவற்றின் மகா நாடொன்று பூசந்தியில் கூட்டப் பெற்றது. கூட்டியது யார்? ஆத்தென்ஸும் ஸ்ப்பார்ட்டாவுந்தான். ஏனென்றால் இவையிரண்டுமே பாரசீகத்தின் கோபத்துக்கு இலக் காகியிருந்தன. இவையிரண்டையும் அடக்கிவிட்டால் மற்றக் கிரேக்க ராஜ்யங்கள் தாமாகவே அடங்கிவிடுமென்று அது கருதியது. இதனை ஆத்தென்ஸும் ஸ்ப்பார்ட்டாவும் நன்கு உணர்ந்திருந்தன. இதனாலேயே இவையிரண்டும் முன்னணியில் நின்று எதிர்ப்புக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தன; மற்றக் கிரேக்க ராஜ்யங் களையும் சேர்த்து ஒரு மகாநாடு கூட்டின.

481-ஆம் வருஷம் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் தலைமையில் கூடிய இந்த மகாநாடு, கிரேக்க சரித்திரத்திலேயே ஒரு முக்கியமான திருப்பம். பாரசீகத்தை எதிர்த்து நிற்கின்ற முறையில் அகில கிரீஸையும் ஒன்று படுத்தியது இந்த மகாநாடுதானே? கிரேக்கர் அனைவரும் ஒன்று பட்டிருக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் சிறிது காலமாகவே இருந்து வந்தது. இப்பொழுது அந்த எண்ணத்தை நிறைவேற்றி வைத்தது இந்த மகாநாடு.

ஆனால் ஓரளவுக்குத்தான் இந்த எண்ணம் நிறைவேறிய தென்று சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால் இந்த மகாநாட்டுக்கு முப்பத்தோரு ராஜ்யங்கள் மட்டுமே பிரதிநிதிகளை அனுப்பி யிருந்தன. வட கிரீஸைச் சேர்ந்த தெஸ்ஸாஸி என்ன, அக்கீயா என்ன, மத்திய கிரீஸிலுள்ள பியோஷ்யா என்ன, லோக்ரிஸ் என்ன, தெற்கே பெலொப்பொனேசிய தீபகற்பத்தைச் சேர்ந்த சில ராஜ்யங்களென்ன, இப்படி அநேக ராஜ்யங்கள் கலந்து கொள்ளவில்லை. (சுமார் ஐம்பது வருஷங்களுக்குப் பிந்தி, பெலொப்பொனேசிய யுத்தம் என்ற பெயரால் ஆத்தென்ஸுக்கும் ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கும் ஒரு பெரிய போர் மூண்டதற்குப் பெரும்பாலும் இந்த ராஜ்யங்கள் காரணமாயிருந்தன வென்பதை வாசகர்கள் நினைவிலிருந்திக் கொள்வார்களானால் பத்தொன்பதாவது அத்தியாத்தில் சொல்லப் பெறும் நிகழ்ச்சி களைப் படிப்பதற்குச் சுலபமாயிருக்கும்). ஆத்தென்ஸ் மீது சில வற்றிற்குப் பொறாமை; ஸ்ப்பார்ட்டா மீது சிலவற்றிற்குப் பகைமை. பரஸ்பர சந்தேகங்கள் வேறே. சில ராஜ்யங்கள், தங்களுக்குத் தலைமைப் பதவி கொடுக்க வேண்டுமென்றும், அப்படிச் கொடுத்தால்தான் எல்லோருடனும் சேர முடியுமென்றும் நிபந்தனைகள் விதித்தன. தங்களுடைய முக்கியத்துவம் போய்விடுமோ என்று அஞ்சின போலும் இவை!

கடைசியில் 481-ஆம் வருஷம் - இந்த முப்பத்தோரு ராஜ்யங் களும் பாரசீகருக்கு விரோதமாக ஒரு கூட்டுச் சேர்ந்தன. (இந்தக் கூட்டிலிருந்து கி.மு.461-ஆம் வருஷம் ஆத்தென்ஸ் விலகிக் கொண்டு விட்டது. பதினைந்தாவது அத்தியாயத்தைப் பார்க்க.) தற்கால பாஷையில் நேசக்கட்சி என்று இதனைக் கூறலாம். இந்த ஐக்கிய எதிர்ப்பு முன்னணிக்குத் தலைமை வகிப்பது யார்? ஸ்ப்பார்ட்டாவே தலைமை வகிக்க வேண்டுமென்று முடிவு செய்யப்பட்டது. தரைப் படையைப் பொறுத்தமட்டில் ஸ்ப்பார்ட்டாதான் தலைமை வகிக்க வேண்டுமென்பதை எல்லோரும் ஒப்புக் கொண்டனர். கடற்படை விஷயத்தில் சில அபிப்பிராய வேற்றுமைகள் ஏற்பட்டன. ஏனென்றால், கடற்படையைத் திறம்பட நடத்துகின்ற ஆற்றல், எண்ணிக்கை, பலம், இவையெல்லாம் ஆத்தென்ஸுக்குத் தான் இருந்தன. இதனை எல்லோரும் அறிந்திருந்தனர். அங்கீ கரித்தும் கொண்டனர். ஆனால் இவர்களில் சிலருக்கு ஆத்தென்ஸ் மீது ஒருவித பொறாமை இருந்தது. இவர்கள், ஆத்தென்ஸின் தலைமைக்கு எந்த விதத்திலும் இணங்க முடியாதென்று பிடிவாதஞ் செய்தனர். ஆத்தென்ஸும், தேசத்தின் பொதுநலனை முன்னிட்டு, தன் உரிமையை விட்டுக் கொடுக்கச் சம்மதித்தது. அதாவது, ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு முதல் ஸ்தானம் கொடுத்துவிட்டு, தான் இரண்டாவது ஸ்தானத்திலிருக்க ஒப்புக்கொண்டது. சர்வ கிரேக்க தரைப்படைப் பகுதிக்கு லியோனி தாஸ் (ஆண்டது 491 முதல் 480 வரை) என்ற ஸ்ப்பார்ட்ட அரசனும், கடற்படைப் பகுதிக்கு யூரிபி யாடீஸ் என்ற ஒரு ஸ்ப்பார்ட்ட வீரனும் முறையே பிரதம சேனாதி பதிகளாக நியமிக்கப்பட்டார்கள்.

மற்றும் இந்த மகாநாடு, பொதுச் சத்துருவின் வருகையைக் காரணமாகக் காட்டி, இதுகாறும் ஒன்றுக்கொன்று பிணக்குக் கொண்டிருந்த ராஜ்யங்களைச் சேர்த்துவைக்க முயற்சி எடுத்துக் கொண்டது; இதில் சிறிது வெற்றியும் பெற்றது. உதாரணமாக எஜீனாவுக்கும் ஆத்தென்ஸுக்கும் பரஸ்பர பகைமை இருந்த தல்லவா, அந்தப் பகைமையை மறந்துவிட்டு இரண்டும் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டன; கிரீஸின் சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்றக் கை கோத்துக் கொண்டு முன்வந்து நின்றன. எஜீனாவின் இந்தச் செய் கைக்காக, அதற்குச் சன்மானங் கிடைக்காமலில்லை.

எல்லா ராஜ்யங்களும் சேர்ந்து இப்படிப் பொதுவாகச் சில ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டனவென்றாலும், ஒவ்வொரு ராஜ்யமும், தனித்தனியாகத் தன்னாலியன்ற முஸ்தீப்புகளைச் செய்து கொண்டு வந்தது. சிறப்பாக ஆத்தென்ஸ், மிகவும் சுறுசுறுப்புக் காட்டியது; தான் முந்தி பிரஷ்டம் செய்து விட்டிருந்த பிரபல தலைவர்களான ஜாந்திப்பஸையும் அரிஸ்ட்டைடீஸையும் திருப்பி வரவழைத்து. (480-ஆம் வருஷம்). இப்படி வரவழைத்ததோடு மட்டு மல்ல, அவர்களிடத்தில் ராணுவப் பொறுப்பை ஒப்புவித்து அவர்களைச் சேனாதிபதிகளாகவும் நியமித்தது.

5. தெர்மாப்பிலே போர் (கி.மு. 480)

480-ஆம் வருஷம் மத்தியில் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன், தனது பெருஞ் சேனையுடன் ஹெல்லெஸ்ப்பாண்ட் (இதுவே இப்பொழுது டார்டனெல்ஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறது) ஜலசந்திக்கு வந்து சேர்ந்தான். இந்த ஜலசந்தியைக் கடக்க வேண்டுமல்லவா? இதற்காக ஒரு பாலம் கட்டுவித்தான். ஜலசந்தியின் குறுக்கே இரட்டை வரிசை யில் சிறு சிறு கப்பல்களை நிறுத்தி வைத்து, அவைகளைப் பலகை களின் மூலம் இணைத்து ஒரு பாதைபோல் ஆக்கிவிட்டான். தற்காலிகமாக நிர்மாணிக்கப் பெற்ற இந்தப் பாலம், பூர்விகர் களுடைய தொழில் நுட்பத்துக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு என்று சொல்ல வேண்டும். இந்தப் பாலத்தின் மூலமாகவே பாரசீகச் சேனை முழுவதும் ஜலசந்தியைக் கடந்தது. இதற்கு இரவு பகல் இடை விடாமல் ஏழு நாட்களாயின. இவ்வளவுக்கும் இந்தப் பாலம் தாக்குப் பிடித்தது. ஓர் ஆபத்துக்கூட ஏற்படவில்லை.

ஜலசந்தியைக் கடந்த பாரசீகப் படையானது திரேஸ், மாஸி டோனியா ஆகிய இந்தப் பிரதேசங்களின் வழியாக தெஸ்ஸாலி பிரதேசத்தின் தென்பகுதிக்கு வந்துசேர்ந்தது. தரைப்படையின் நிலைமை இப்படியிருக்க, கடற்படையானது எஜீயன் கடலின் வட கரையோரமாக வந்து யூபியாவிற்கு வடக்குப் பக்கத்திலுள்ள ஆர்ட்டிமீஷியம் என்னும் இடத்தையடைந்தது.

பார்த்தார்கள் கிரேக்கர்கள்; பாரசீகர்களின் வருகையை முன் கூட்டியே தடுத்து நிறுத்தவேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந் தார்கள். எந்த இடத்தில் தடுத்து நிறுத்துவது? ஒன்று, வடக்கு நோக்கிச் சென்று தெர்மாப்பிலே கணவாயில் தடுத்து நிறுத்தலாம்; அல்லது கொரிந்த்திய பூசந்தி வரையில் சத்துருக்களை வரவிட்டு, பிறகு அங்கே தடுத்து நிறுத்தலாம். பெலொப்பொனேசியர்களுக்கு, தெர் மாப்பிலே அவ்வளவு தூரம் செல்ல மனசில்லை; பூசந்திக்கு வந்தால் பார்த்துக்கொள்ளலா மென்பதே நோக்கம். ஆனால் ஆத்தீனியர்கள் இதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை. பூசந்திவரை வரவிட்டால், பூசந்திக்கு வடக்கேயுள்ள ஆத்தென்ஸ் முதலிய எல்லா ராஜ்யங்களுக்கும் ஆபத் தென்றும், தவிர, வடக்கேயுள்ள சில ராஜ்யங்கள் சத்துருக்கள் பக்கம் சேர்ந்துவிட்டால் தங்களுடைய நிலைமை பலவீனப்பட்டுப் போகு மென்றும் இவர்கள் எடுத்துக் காட்டினார்கள்.

கடைசியில் தெர்மாப்பிலே கணவாயண்டை பாரசீகர்களைத் தடுத்து நிறுத்துவதென்று முடிவு செய்யப்பட்டது. இதற்குப் பொலொப்பொனேசியர்கள் அரை மனத்துடன் தான் ஒப்புக் கொண் டார்கள். ஆனால் ஒரு சிறு படையை மட்டுந்தான் தாங்கள் உடனடியாக அனுப்ப முடியுமென்றும், பின்னால் பெரும் படையை அனுப்புவதாகவும் தெரிவித்தார்கள். ஏன் என்று கேட்கிறீர்களா? அப்போலோ தெய்வத்திற்குத் திருவிழா! மாரத்தான் யுத்தத்திற்கு என்ன சாக்கு சொல்லப்பட்டதோ அதே சாக்குதான் இப்பொழுதும்!

கடைசியில் கிரேக்க ஐக்கிய முன்னணியின் சார்பாக லியோனி தாஸ் தலைமையில் சிறு தரைப்படை தெர்மாப்பிலே கணவாய்க்குச் சென்றது. இங்ஙனமே யூரிபியாடீஸ் தலைமையில் கடற்படை யொனறு ஆர்ட்டிமீஷியத் திற்குச் சென்றது.

தெர்மாப்பிலேக்குச் சென்ற படையானது, சுமார் பதினாயிரம் பேர் கொண்ட சிறு படையே. இதில் முந்நூறு பேரே ஸ்ப்பார்ட் டர்கள்; மற்றவர்கள் பிற ராஜ்யத்தினர். லட்சக்கணக்கிலே வந்து கொண்டிருக்கும் பாரசீகப் படைக்கு முன் இந்தச் சிறுபடை எம் மாத்திரம்? ஆயினும் லியோனிதாஸ், தெர்மாப்பிலே கணவாயைத் தைரியமாகக் காத்துநின்றான். ஆர்ட்டிமீஷியத்தில் வெற்றி கொள் கிறவரை, பாரசீகக் கடற்படை மீது வெற்றி கொள்கிறவரை, பார சீகர்களின் இந்தத் தரைப்படையைத் தடுத்துநிறுத்திக் காலங்கடத்த வேண்டுமென்பதே கிரேக்கர்களின் ஏற்பாடு. கடல் யுத்தத்தில் நிச்சய மாக வெற்றி கிடைக்கும் என்று நம்பியிருந்தார்கள் பொதுவாக கிரேக்கர்கள்; குறிப்பாக ஆத்தீனியர்கள்.

பாரசீகப் படையின் எண்ணிக்கை பலத்தைக் கண்டு லியோனி தாஸ் படையைச் சேர்ந்த சிலர் பயந்து போனார்கள். திரும்பிப் போய் விடலாமென்று லியோனிதாஸுக்கு யோசனை கூறினார்கள். ஆனால் இவன் இந்த யோசனையை ஏற்க மறுத்துவிட்டான். “யார் வேண்டுமானாலும் திரும்பிப் போகட்டும். நானும் என்னோடு வந்திருக்கிற முந்நூறு ஸ்ப்பார்ட்டர்களும் கடைசி வரை இந்தக் கணவாயைக் காத்து நிற்போம்.” என்று வீர முழக்கம் செய்தான். இதைக் கேட்டு, பயந்திருந்தவர்கள் சிறிது தைரியமடைந்தார்கள்.

தெர்மாப்பிலே கணவாய், நெருக்கமான ஒரு நுழைவாயில் மாதிரி. ‘உஷ்ணமான நுழைவாயில்’ என்று இதனை அழைப்பர். அதாவது கஷ்டப்பட்டுக் கடக்க வேண்டிய இடம் என்று அர்த்தம். இந்த இடத்தில் பாரசீகப் பெரும்படையும் கிரேக்கச் சிறுபடையும் 480-ஆம் வருஷம் ஆகஸ்ட் மாதம் சந்தித்தன. இரவு பகல் இரண்டு நாள் இடையறாப் போர் நடைபெற்றது. கிரேக்கர்கள் வீரத்துடன் போர் புரிந்தார்களென்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? ஆயினும் என்ன? மூன்றாவது நாள் துரோகம் தலைகாட்டிவிட்டது. கணவாயைச் சேர்ந்தாற்போல் வேறொரு மலை வழி இருந்தது. இந்த வழியாகவும் கணவாயைக் கடக்கக் கூடும். மறைமுகமாக இருந்த இந்த வழி, பாரசீகர்களுக்கு முதல் இரண்டு நாள் தெரியாமலிருந்தது. ஆனால் மூன்றாவது நாள், சில கிரேக்கர்கள் - ஆம் சில துரோகிகள்- இந்த வழியைக் காட்டிக் கொடுத்து விட்டார்கள். காட்டிக் கொடுத்த தோடு மட்டுமல்ல, பாரசீகப் படையின் ஒரு பகுதியை வழிகாட்டி அழைத்தும் வந்தார்கள். எவ்வளவு கேவலம்! இங்ஙனம் அழைத்து வரப்பட்ட படையானது, கிரேக்கப் படைக்குப் பின் பக்கம் வந்து அதனை வளைத்துக் கொண்டு விட்டது. முன்னேயும் சத்துருக்கள்! பின்னேயும் சத்துருக்கள்! நடுவிலே துரோகம்! என்ன செய்வான் லியோனிதாஸ்? எப்படிப்பட்டவனுக்கும் நிலைகலங்கிப் போகு மல்லவா? ஆனால் லியோனிதாஸ் அசாதாரண வீரன். சிறிதுகூட மனங்கலங் காமல் நின்ற நிலையிலேயே இருந்தான். புறமுதுகு காட்டிக் கொண்டு செல்ல மறுத்துவிட்டான். இவனோடு முந்நூறு ஸ்ப்பார்ட்டர்களும், எழுநூறு தெஸ்ப்பியர்களும் (தெஸ்பி என்ற ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள்) இருந்தார்கள். இந்த ஆயிரம் பேருக்கு, இரண்டு பக்கத்திலும் நெருக்கிக் கொண்டு வந்த பாரசீகர்களுக்கும் கோர யுத்தம் நடைபெற்றது. இந்தக் கோர யுத்தத்தின் வெள்ளத்தில் நாம் ஏன் நீந்திச் செல்ல வேண்டும்? கிரேக்கர்கள் கடைசி ஆயுதம் இருக்கிறவரை, இல்லை, இல்லை, கடைசி மூச்சு இருக்கிறவரை யுத்தஞ் செய்தார்களென்று சுருக்கமாகச் சொல்லி முடிப்போம். இரண்டு பேர் தவிர கிரேக்கர்கள் அத்தனை பேரும் வீர சொர்க்கத்தை நாடிச் சென்றனர். அந்த இருவரில் ஒருவன், அடுத்தாற் போல் நடைபெற்ற மற்றொரு யுத்தத்தில் உயிரிழந்தான்; இன்னொருவன், வெட்கத் தினால் தூக்குப் போட்டுக் கொண்டு இறந்துபோனான்.

மாரத்தானில், போர்க்களத்தில் மடிந்தவர்கள் அந்தப் போர்க் களத்திலேயே புதைக்கப்பட்டார்கள்; அங்கேயே அவர்களுக்கு ஒரு ஞாபகச் சின்னம் நிறுவப் பட்டது. அதுபோலவே தெர்மாப்பிலேயும் செய்யப்பட்டது. லியோனிதாஸ் வீழ்ந்த இடத்தில் சலவைக் கல்லினால் ஒரு சிங்க உருவம் செதுக்கி வைக்கப்பட்டது. மற்ற வீரர் களுக்கு ஞாபக ஸ்தம்பங்கள் எழுப்பப்பெற்றன. ஸ்ப்பார்ட்டர் களுக்கென்று எழுப்பப்பெற்ற ஞாபகச் சின்னத்தில் பின்வரும் வாக்கியங்கள் பொறிக்கப்பபட்டிருந்தன. “செல் அந்நியனே, சென்று சொல்லாஸிடீமோனியர் களுக்கு, அவர்களுடைய கட்டளைப் படி நாங்கள் விழுந்து கிடக்கிறோமென்று.”

உலகத்தில் எத்தனையோ யுத்தங்கள் நடைபெற்றிருக்கின்றன. அவற்றுள் ஒருசில தான் வீரத்தின் காட்சிசாலைகளாக இருக்கின்றன. அந்த ஒரு சிலவற்றுள் தெர்மாப்பிலே யுத்தம் ஒன்று. இதனால்தான் இது சரித்திரத்தில் ஒரு முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கிறது. ஸைமனிடீஸ் என்ற கவிஞனைப் பற்றி முந்திக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமல்லவா, அவன், இந்த யுத்தத்தில் வீழ்ந்துபட்ட ஸ்ப்பார்ட்டர்களைப் புகழ்ந்து பின்வருமாறு பாடுகிறான். “அவர்கள் அதிருஷ்ட சாலிகள். அவர்களுக்கு நற்கதி கிடைத்தது. அவர்களுடைய கல்லறை ஒரு பலிபீடம். அவர்களுக்காக யாரும் அழவில்லை. அதற்குப் பதிலாக எல்லோருடைய நினைவிலும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர் களுக்காக யாரும் இரங்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அவர்களை எல்லோரும் புகழ்கிறார்கள். அவர்களுடைய சவத்தை மூடிக்கொண் டிருக்கும் ஆடையானது காலத்தினால் நைந்து போகாது. ஏனென் றால் அவர்கள் வீரர்கள். அவர்களுடைய சவக்குழி யானது, ஹெல்லா ஸின் புகழை தன் துணையாக அழைத்து வைத்துக் கொண்டிருக் கிறது. வீரத்திற்கும் அழியாத புகழுக்கும் ஒரு பெரிய ஞாபகச் சின்னத்தை ஏற்படுத்திவிட்டுப் போயிருக்கிற லியோனிதாஸே இதற்குச் சாட்சி.’

6. ஸாலாமிஸ் போர் (கி.மு. 480)

இனி ஆர்ட்டிமீஷியத்திற்குச் செல்வோம். இங்கு அனுப்பப் பெற்ற கிரேக்கக் கடற்படையில் மொத்தம் முந்நூற்று முப்பத்து மூன்று கப்பல்கள் இருந்தன. இவற்றுள் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் காணிக்கை பத்து கப்பல்கள் மட்டுந்தான். ஆத்தென்ஸோ, தெமிஸ்ட்டோக்ளீ ஸின் தலைமையில் இருநூறு கப்பல்களை உதவியிருந்தது. ஆயினும் இவன். தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் - யூரியாடீஸின் பிரதம சேனாதிபத் தியத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, அவன் கீழ் ஆத்தீனியப் பகுதிக்கு மட்டும் தலைவனாயிருக்கச் சம்மதித்தான்.

ஆர்ட்டிமீஷியத்தில் கடற்போரும் தெர்மாப்பிலே தரைப் போரும் ஏறக்குறைய ஒரே சமயத்தில்தான் நடைபெற்றன. ஆர்ட்டிமீ ஷியத்திலும் மூன்று நாள் வரை சண்டை நடைபெற்றது. இந்த மூன்று நாட்களிலும் வெற்றி தோல்வி யாருக்கென்று நிச்சய மாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் மூன்றாவது நாளன்று, கிரேக்கர்கள், யுத்தத்தை நிறுத்திக்கொண்டு பின்னடைய வேண்டியவர்களா னார்கள். ஏனென்றால், தெர்மாப்பிலேயைக் காத்து நின்ற படை தோல்வி யடைந்துவிட்டதென்றும், பாரசீகர்கள் தெற்கே ஆத் தென்ஸை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறார்களென்றும் இவர்களுக்குச் செய்தி கிடைத்தது. எனவே, எஞ்சிய கடற்படை யுடன் தெற்கு நோக்கினார்கள், ஸாலாமிஸ் விரிகுடாவுக்கு வேகமாக வந்து சேர்ந்தார்கள்.

ஆர்ட்டிமீஷியத்திலிருந்து திரும்பி வந்ததும் ஆத்தீனியர்கள் என்ன கண்டார்கள்? பெலொப்பொனேசியர்கள், கொரிந்த்திய பூசந்திக்குக் குறுக்கே ஒரு பெரிய சுவர் எழுப்பிக் கொண்டி ருப்பதைக் கண்டார்கள். அப்போலோ திருவிழா முடிந்ததும், பார சீகர்களை எதிர்த்துப் போராட, பெரும்படையொன்றை அனுப்பித் தருவதாக அவர்கள் முன்பு வாக்குக் கொடுத்திருந்தார் களல்லவா, அதன்படி அவர்கள் அனுப்பவில்லை. அதற்குள், தெர் மாப்பி லேயில் தோல்வி ஏற்பட்ட செய்தி அவர்களுக்கு எட்டியது. எனவே, தற்காப்புக்காக, தங்கள் படையைக் கொரிந்த்திய பூசந்தியண்டைக் கொண்டுவந்து நிறுத்திக்கொண்டு, மேற்கொண்டு சத்துருக்கள் வரவொட்டாமல் தடுக்க, குறுக்கே ஒரு சுவர் போட்டுக் கொண்டி ருந்தார்கள். இதனால் பெலொப்பொனேசிய தீபகற்பத்திற்கு வடக்கேயுள்ள அட்டிக்கா முதலிய ராஜ்யங்களுக்கு எவ்வித பாது காப்புமில்லாமல் போய் விட்டது. இதனைச் சடுதியில் உணர்ந்து கொண்டுவிட்டார்கள் ஆத்தீனியர்கள்.

பாரசீகர்களோ முன்னோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆத்தென்ஸில் ஒரே பரபரப்பு. பாரசீகர்களின் கோபமனைத்தும் திரண்டு தங்களைத் தாக்கும் என்பது ஆத்தென்ஸ் வாசிகளுக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தது. எனவே தெமிஸ்டோக்ளீஸும், அவனுடைய சகாக்களும் சேர்ந்து நன்கு ஆலோசித்து நகரத்தைக் காலி செய்து விடத் தீர்மானித்தார்கள். அவரவரும் தங்கள் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொள்ள வேண்டு மென்று அரசாங்க உத்தரவு ஒன்று பிறந்தது. சிலர் எஜீனா தீவுக்குச் சென்றார்கள்; இன்னும் சிலர் ஸாலாமிஸ் தீவுக்குப் போனார்கள்; வேறு சிலர் ஆத்தீனிய கடற்படையில் சேர்ந்து கொண்டார்கள். இங்ஙனம் காலி செய்யப்பட்டபோது ஆத்தென்ஸ் இருந்த நிலை மையை, ப்ளூட்டார்க் என்ற சரித்திராசிரியன் மிக உருக்கமாக வருணிக்கிறான். பெற்ற தாயும் பிறந்த நன்னாடும் ஒன்றல்லவா? யாருக்குத்தான் மனம் வரும் தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்து வந்த இடத்தை விட்டுப் பிரிய? பிரியாமல் இருந்துவிடலாம் அதே இடத்தில். ஆனால் அடிமை வாழ்வை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு ஆத்தீனியர்கள் தயாராக இல்லை. பகுத்தறிவு படைத்த மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, வாயில்லாத பிராணிகள் கூட அடிமை வலையில் வீழ மறுத்துவிட்டன. ஆத்தென்ஸில், வீட்டிலே வளர்ந்த நாய் பூனைகள், தங்கள் எஜமானர்களைப் பின்பற்றிச் செல்ல முயன்றன. படைத் தலைமை பூண்டிருந்த ஜாந்திப்பஸ் - இவன் பெரீக்ளீஸின் தந்தையென்பதை வாசகர்களுக்கு ஞாபகப்படுத்த வேண்டிய தில்லையல்லவா? ஸாலாமிஸை நோக்கிக் கப்பலேறிவிட்டான். இவன் வளர்த்து வந்த நாய், இவனோடு செல்ல விரும்பியது. ஆனால் கப்பலில் இடமில்லை. எனவே அது, கப்பலுக்குப் பக்கத்திலேயே நீந்திச் சென்று ஸாலாமிஸ் தீவை அடைந்தது; அங்குச் சென்றதும் களைப்பு மிகுதியால் உயிர் நீத்தது.

இங்ஙனம் காலி செய்யப் பெற்ற ஆத்தென்ஸ் நகரத்திற்குள் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் 480-ஆம் வருஷம் செப்டம்பர் மாதம் பதி னேழாந் தேதி வெற்றிக் கோலத்துடன் பிரவேசித்தான். தன் ஆத்திரம் தீர நகரத்தைச் சூறைக்குவிட்டான்; முக்கியமான இடங்களைச் சுட்டெரிக்கச் செய்தான்.

ஆத்தென்ஸ் எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள், ஸாலாமிஸ் விரிகுடாவில் தங்கியிருந்த கிரேக்கக் கடற்படைத் தலைவர்கள். இவர்களை - தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் ஒருவனைத் தவிர மற்றவர்களை - அச்சம் ஆட்டம் கொண்டுவிட்டது. உடனே ஒரு சபை கூட்டினார்கள். அடுத்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய நட வடிக்கை என்ன? கொரிந்த்திய பூசந்திக்குப் பின்வாங்கிக் கொண்டு விடுவதென்று பெரும்பான்மையோர் தீர்மானித்தனர். ஆனால் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ் இதனை விரும்பவில்லை. இப்படிப் பின் வாங்கிச் செல்வதானால், எஜீனா, ஸாலாமிஸ் முதலிய தீவுகளைக் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டதாகுமல்லவா? எனவே மேற்படி தீர் மானத்தை ரத்து செய்ய முயன்றான். மறுபடியும் ஆலோசனை சபை கூடியது. தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸுக்கும் மற்றத் தளபதிகளில் சிலருக்கும் பலத்த வாக்குவாதம் நடைபெற்றது. கடைசியில் தெமிஸ்ட்டோ க்ளீஸ், “கடற்படையில் ஏறக்குறைய பாதி ஆத்ளதென்ஸினுடையது. பூ சந்திக்குப் பின்வாங்கிச் செல்வதாயிருந்தால் நாங்கள் - ஆத்தீனியர் களாகிய நாங்கள் - கூட வரமுடியாது. கிரீஸைத் துறந்துவிட்டு வேறெங்காவது மேற்குப் பக்கம் புதியதொரு நாட்டிற்குச் சென்று குடியேறி விடுகிறோம்” என்று பயமுறுத்தினான். இவனுடைய பய முறுத்தல் பலன் கொடுத்தது. ஸாலாமிஸ் விரிகுடாவிலேயே தங்கி, பாரசீகக் கடற்படையை எதிர்த்து நிற்பதென்று முடிவு செய்யப் பட்டது.

இவர்கள் தங்கியிருந்தால் மட்டுமென்ன? பாரசீகர்கள் சண்டை செய்ய முன்வரவேண்டுமே? அவர்களும் யோசிப்பார் களல்லவா? யோசிக்கவே செய்தார்கள். ஆனால் அவர்களைச் சண்டைக்கிழுத்துவிடக் கூடிய ஒரு தந்திரத்தைக் கையாண்டான் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். கிரேக்கர்கள் பின்வாங்கிச் செல்லத் தயாரா யிருக்கிறார்களென்றும், ஆதலின் உடனே அவர்களைச் சூழ்ந்து கொள்ளுமாறும் ஒரு பொய்த் தூது விடுத்தான் பாரசீகர்களுக்கு. அவர்களும் இதனை நம்பி கிரேக்கக் கடற்படையைச் சூழ்ந்து கொண்டுவிட்டார்கள். கோழைத் தனத்தினால் பீடிக்கப்பட்டிருந் தவர்களும், தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸின் பயமுறுத்தல் களுக்குக் கட்டுப் பட்டிருந்தவர்களுமான கிரேக்க தளபதிகள் சண்டை செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்குட்பட்டுவிட்டார்கள். இந்த நிர்ப்பந்தத் திற்கு நிமித்தமாக இருந்தவன் அரிஸ்டைடீஸ். கிரேக்கர்களின் அதிருஷ்டவசமாக இந்தச் சமயத்தில் தெமிஸட்டோக்ளீஸுக்குப் பக்கபலமாக வந்து சேர்ந்து கொண்டான் இவன்.

480-ஆம் வருஷம் செப்டம்பர் மாதம் இருபத்து மூன்றாம் தேதி, ஸாலாமிஸ் விரிகுடாவில், ஆயிரத்திருநூறு கப்பல்களைக் கொண்ட பாரசீகக் கடற்படையும், முந்நூற்று எண்பத்தைந்து கப்பல் களை மட்டுமே கொண்டிருந்த கிரேக்கப் படையும் சந்தித்தன. போர் துவங்கியது. அட்டிக்காவின் தென் பகுதியிலுள்ள எகெலியஸ் மலை மீது தனியாக ஒரு சிங்காதனம் அமைக்கச் செய்து அதன்மீது அமர்ந்துகொண்டு, தனது படையினரின் போர்த் திறத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன். ஆயினும் என்ன? பாரசீகப்படை படுதோல்வி யடைந்தது. கிரேக்க சரித்திராசிரியர்கள் கணக்குப்படி, பாரசீர்களுக்கு இருநூறு கப்பல்கள் நஷ்டம்; கிரேக் கர்களுக்கு நாற்பது கப்பல்கள்தான் சேதம். இந்த யுத்தத்தில் எஜீனா தீவைச் சேர்ந்தவர்கள் தீரத்துடன் போர் புரிந்தார்களை என்பதைக் குறிப்பிடுதல் அவசியமாகும். இருந்தாலும் கிரேக்கர்களின் வெற்றிக்குக் காரணமாயிருந்தவர்கள் ஆத்தீனியர்களே; வெற்றி வாங்கிக் கொடுத்தவன் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸே.

7. ஸாலாமிஸ் போருக்குப்பிறகு

தன் கண் முன்னாலேயே தனது கடற்படை தோல்வியுற்ற பிறகு, ஜெர்க்ஸஸ் மன்னனுக்கு அட்டிக்காவில் இருப்புக் கொள்ள வில்லை. பின்வாங்கிச் சென்றுவிட நிச்சயித்தான். இதற்கனுகூல மாயிருக்கும்பொருட்டு, தனது கடற்படையை ஹெல்லெஸ்ப் பாண்ட் ஜலசந்தியண்டை போய் நின்று கொண்டிருக்குமாறு உத்தர விட்டான். அப்படியே அந்தப் படையும் அங்கே விரைந்து சென்றது. பின்னர், தனது தரைப்படையை - மூன்று லட்சம் துருப்புக்களை - தன்னுடைய முக்கிய சேனாதிபதிகளில் ஒருவனாகிய மார்தோனியஸ் என்பவன் வசம் ஒப்புவித்துவிட்டு, தான் மட்டும் ஒரு படையுடன் தரைமார்க்கமாக, அதாவது தெஸ்ஸாலி, திரேஸ் முதலிய பிர தேசங்கள் வழியாக ஹெல்லெஸ்ப் பாண்ட் ஜலசந்தியை யடைந்து, அங்கு ஏற்கனவே அனுப்பப் பெற்றிருந்த கடற்படையின் துணை கொண்டு அதனைக் கடந்து, நேரேஸார்டிஸ் நகரம் போய்ச் சேர்ந்தான். அறுபதினாயிரம் பேர் கொண்ட ஒரு மெய்க்காப்புப் படை இவனை ஜலசந்திவரை கொண்டுவிட்டு விட்டு, திரும்ப மார்தோனியஸ் படையுடன் வந்து சேர்ந்துகொண்டதென்றும், ஜலசந்தியை யடைய நாற்பத்தைந்து நாட்கள் பிடித்தனவென்றும், ஸார்டிஸ் நகரம்போய்ச் சேருவதற்குள் வழியில் நோயினாலும் சோர்வினாலும் பலர் மாண்டனர் என்றும் கூறுவர் கிரேக்க சரித்திராசிரியர்.

வெற்றி கொண்ட கிரேக்கக் கடற்படையானது ஜலசந்தியை நோக்கித் துரிதமாகச் சென்று கொண்டிருந்த பாரசீகக் கடற் படையைத் துரத்திக்கொண்டு சென்றது. ஜலசந்தி வரை சென்று பாரசீகர்களுக்கு மறுபடியும் ஒரு பாடங் கற்பிக்க வேண்டுமென்று தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் விரும்பினான். ஆனால் அவ்வளவு தூரம் செல்ல பெலொப்பொனேசியர்கள் ஒருப்படவில்லை. எனவே சிறிது தூரம் வரை சென்று திரும்பிவிட்டது. தான்தான் கிரேக்கர்களைத் துரத்திச் செல்ல வேண்டாமென்று தடுத்துவிட்டதாக, தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ், பழைய மாதிரி ஜெர்க்ஸஸ் மன்னனுக்கு ஒரு பொய்த் தூது விடுத்தான். என்ன நோக்கத்துடன் இப்படிச் செய்தானோ தெரியாது. ஆனால் இவனுடைய பிற்கால வாழ்க்கையைப் பார்க்கிற போது இவன் நன்னோக்கத்துடன் இப்படிச் செய்தானாவென்று சந்தேகிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அட்டிக்காவிலிருந்து பின்வாங்கிக் கொண்டு செல்லவிருந்த பாரசீகர்களின் தரைப்படையையும், பூசந்தியில் லியோனிதாஸின் சகோதரனான கிளியோம் ப்ரோட்டஸ் என்பவனுடைய தலைமை யில் முகாம் செய்திருந்த பெலொப் பொனேசியப் படையானது துரத்திச் செல்ல வேண்டுமென்று ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது. 480-ஆம் வருஷம் அக்டோபர் மாதம் இரண்டாந் தேதி நாளும் குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. புறப்படுந் தறுவாயில் சூரிய கிரகணம்! சகுனத் தடையென்று சொல்லி, புறப்படுவதை நிறுத்திக் கொண்டு விட்டான் கிளியோம் ப்ரோட்டஸ்! ஆக, கிரேக்கர்கள், ஸாலாமிஸில் கிடைத்த வெற்றியிலிருந்து அதிகமான அனுகூலங்களைப் பெறத் தவறி விட்டார்களென்றே சொல்ல வேண்டும்.

இருந்தாலும் வெற்றிவிழா கொண்டினார்கள். சாதாரணமாக ஒரு யுத்தம் வெற்றிகரமாக முடிந்ததும், வெற்றிக்குக் காரணமாயிருந் தவர்களுக்குப் பரிசுகள் வழங்குவதும், தெய்வங்களுக்குப் பூசை போடுவதும், யுத்தத்தில் கிடைத்த பொருள்களைத் தக்கார்க்குத் தக்கபடி பங்கிட்டுக் கொடுப்பதும் கிரேக்கர்களின் வழக்கம். இதற் காக ஒரு சபை கூட்டுவார்கள். இந்த வழக்கத்தை அனுசரித்து, கிரேக்க தளபதிகளின் சபையொன்று கூடியது. வீரத்துடன் போர்புரிந்த ராஜ்யங் களுள் எஜீனாவுக்கு முதல் பரிசு வழங்கப்பட்டது! ஆத் தென்ஸுக்கு இரண்டாவது பரிசு! திறமையுடன் தலைமை தாங்கிய சேனாதிபதிகளுள் யாருக்கு முதல் பரிசு வழங்குவதென்பதை நிர்ணயிக்க ஓட்டெடுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு முதல் பரிசும், தெமிஸ்டோக்ளீஸுக்கு இரண்டாவது பரிசும் வழங்கப் பட வேண்டுமென்று ஓட்டுப் போட்டனர்! இதனால் யாருக்கும் முதல் பரிசு கிடைக்கவில்லை. முதல் பரிசு இல்லையாதலினால் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸுக்கு இரண்டாவது பரிசும் இல்லாமற் போய் விட்டது.

ஸாலாமிஸ் வெற்றியானது, கிரேக்கர்களுக்கு என்றுமில்லாத ஓர் ஊக்கத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் உண்டுபண்ணியது. அந்தக் காலத்து இலக்கிய சிருஷ்டிகளில் இவையிரண்டும் பிரதி பலித்துக் காட்டின. பாரசீகர் களுடைய தோல்வியும் கிரேக்கர் களுடைய வெற்றியும், கவிஞர்களுடையவும் ஓவியர்களுடையவும் கற்பனைத் திறனை வெளிப்படுத்தக் கூடிய தூண்டு கருவிகளா யமைந்தன.

ஸாலாமிஸ் போர் முடிந்ததும், வெளியிடங்களுக்குச் சென் றிருந்த ஆத்தீனியர்கள் திரும்பவும் ஆத்தென்ஸுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். வந்து சேர்ந்ததும், அழிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்த நகரத்தைப் புனர் நிர்மாணஞ்செய்யத் துவங்கினார்கள். ஆனால் இந்த வேலையைத் தொடர்ந்து செய்து முடிப்பதற்குள், மறுபடியும் நகரத்தைக் காலி செய்ய வேண்டிவந்தது. ஆத்தீனியர்களைப் போலவே பெலொப்பெ னேசியர்களும் திரும்பிச் சென்று, முந்தி பூசந்திக்குக் குறுக்கே சுவர் போடத் துவங்கினார்களல்லவா, அந்த வேலையைப் பூர்த்தி செய்ய முற்பட்டார்கள்.

8. பாரசீகர்களின் படுதோல்வி

ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் பின்வாங்கிச் சென்றதும், மார்தோனியஸ், தன் தலைமை ஸ்தானத்தை அட்டிக்காவிலிருந்து வடக்கே தெஸ் ஸாலிக்கு மாற்றிக்கொண்டு, அங்கிருந்த வண்ணம் அடுத்த படை யெடுப்புக்கு ஆயத்தங்கள் செய்து வந்தான். நயத்தையும் பயத்தையும் மாறி மாறிக் கையாண்டு, அக்கம் பக்கத்திலுள்ள ராஜ்யத்தினரைத் தன் கட்சியில் சேர்த்துக் கொண்டுவந்தான்.

இங்ஙனம் ஒரு பக்கம் யுத்த முஸ்தீப்புகள் செய்து கொண்டே மற்றொரு பக்கத்தில் கிரேக்கர்களுக்குள் வேற்றுமையை உண்டு பண்ணும் முயற்சியில் முனைந்தான் மார்தோனியஸ். ஆத்தென் ஸுக்கு மட்டும் தனியாக ஒரு தூது கோஷ்டியை அனுப்பி, பாரசீகத் துடன் சமரசமாகப் போகுமாறும், அப்படிப் போனால், பாரசீக அரசாங்கத்தின் செலவில் ஆத்தென்ஸை புனர் நிர்மாணஞ் செய்து தருவதாகவும் தெரிவித்தான். ஆனால் கிரீஸின் அதிருஷ்டவசமாக, ஆத்தீனியர்கள் இவனுடைய சூழ்ச்சி வலையில் அகப்பட்டுக் கொள்ள மறுத்துவிட்டார்கள். “சூரியன் இப்பொழுது போகிற போக்கில் போய்க் கொண்டிருக்கிறவரை, ஜெர்க்ஸஸ் மன்னனுடன் சமரசம் செய்து கொள்ளத் தயாராயில்லை”யென்று தூது கோஷ்டியிடம் பதில் தெரிவித்தார்கள்.

இப்படித் தெரிவித்துவிட்டு, உடனே ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு ஆள் அனுப்பி, உதவிக்கு வருமாறு அழைத்தார்கள். ஸ்ப்பார்ட்டர்களோ வழக்கம்போல் சிறிது தயங்கினார்கள்; தங்களை மட்டும் காப்பாற்றிக் கொண்டால் போதுமென்று கருதினார்கள். இதைக் கண்டு ஆத்தீனியர்களுக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது. நியாயந்தானே? இந்தச் சமயத்தில் சுயநலம் பாராட்டுவது, அகில கிரீஸையும் சாசுவத அடிமைத்தனத்திற்குட்படுத்த உதவி செய்வதாகுமென்றும், பார சீகத்தின் பக்கம் ஆத்தென்ஸ் சேர்ந்து கொண்டுவிட்டால் பெலொப் பொனேசியாவின் கதி என்னாகுமென்பதை யோசித்துப் பார்க்கு மாறும் தெரிவித்தார்கள். இதற்குப் பின்னரே ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் உதவிக்கு வர இசைந்தார்கள்.

ஸ்ப்பார்ட்டர்களென்ன, இதர பெலொப்பொனேசியர்களென்ன, ஆத்தீனியர் களென்ன, இவர்கள் பலரும் சேர்ந்த ஓர் ஐக்கியக் கிரேக்கப் படைதிரண்டது. சுமார் ஒரு லட்சத்துப் பதினாயிரம் பேர் கொண்ட இந்தப் படைக்குப் பாஸேனியஸ் (இவன் கிளியோம்ப் ரோட்டஸின் மகன். லியோனிதாஸ் அரசனுடைய சிறு குழந்தைக்குப் பதில் ரீஜெண்ட்டாக இருந்து ஸ்ப்பார்ட்டாவில் சிறிது காலம் ஆண்டவன்) என்ற ஸ்ப்பார்ட்ட அரச பரம்பரையினன் பிரதம சேனாதிபதியாகத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டான். இந்த மொத்தப் படையில் ஆத்தீனியர்கள் மட்டும் சுமார் எண்ணாயிரம் பேர் இருந்தனர். இவர்களுக்குச் சேனாதிபதியாக இருந்தவன் அரிஸ்ட்டைடீஸ்.

தன் சூழ்ச்சி பலிக்காமற் போகவே ஆத்திரமடைந்தான் மார் தோனியஸ். கடைசி பட்சம், பயமுறுத்தியாவது பார்ப்போமென்று கருதி, தன் படையின் ஒரு பகுதியுடன், ஆத்தென்ஸை நோக்கி வந்து அதனை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டான். இவன் வருகையை முன் கூட்டியே அறிந்து கொண்ட ஆத்தீனியர்கள், முந்திய மாதிரி, நகரத்தைக் காலி செய்து கொண்டு ஸாலாமிஸ் தீவுக்குப் போய் விட்டார்கள். மார்தோனியஸ், விடாப்பிடியாக அங்கும் ஒரு சமரஸ தூது விடுத்தான். சமரஸமா? உடனடியாக நிராகரித்துவிட்டார்கள் ஆத்தீனியர்கள்.

இங்கே ஒரு சிறிய சம்பவம்; ஆனால் முக்கியமான சம்பவம். மேற்படி சமரஸப் பிரேரணையைப் பற்றி ஆலோசிக்க, ஐந்நூறு பேரடங்கிய பூலியென்ற மேல்சபை கூடியிருந்தது. அதில் ஒரு பிரதிநிதி, பணிந்து போகலாமே என்கிற தோரணையில் பேசினான். தெரியாத்தனமாக இப்படிப் பேசியிருக்காம். அவனுக்கு என்ன கதி நேர்ந்ததென்று நினைக்கிறீர்கள்? உடனேயே, அங்கேயே, அவனைக் கொன்றுவிட்டார்கள். பெண்மக்கள் கூட்டமொன்று ஊர்வல மாகத் திரண்டு அவன் வசித்திருந்த வீட்டிற்குச் சென்று, அவனுடைய மனைவி மக்களைக் கல்லாலடித்துக் கொன்று விட்டது. பிறந்த பூமியை விட்டுப் பிரிந்து வந்திருந் தாலும், படைத்த நிதியனைத்தும் போய்விட்டிருந்தாலும், தெய்வங்களின் திருக் கோயில்கள் பலவும் பாழ்பட்டுக் கிடந்தாலும், பிறருக்குப் பணிந்து வாழ்தல் கூடாதென்ற ஆத்தீனியர்களின் மனோநிலைமையை நன்கு பிரதிபலித்துக் காட்டுவதாயிருக்கிறது இந்தச் சம்பவம்.

இனி என்ன செய்வான் மார்தோனியஸ்? ஆத்தென்ஸ் நகரத்தில், ஜெர்க்ஸஸ் மன்னனுடைய ஆக்கிரமிப்பின்போது அழிந்துபட்டது போக, எஞ்சியிருந்த அற்ப சொற்பமானவற்றை, தன் ஆத்திரம் தீர அழித்துவிட்டு வேகமாகத் திரும்பிச் சென்று பியோஷ்யாவிலுள்ள பிளாட்டீயா என்னுமிடத்தில் யுத்த சந்நத்த னாக நின்றான்.

இவனை நோக்கி முன்சொன்ன கிரேக்கப்படையும் சென்றது. பிளாட்டீயாவுக்குச் சமீபத்திலுள்ள ஒரு மைதானத்தில், 479-ஆம் வருஷம் மாதம் இருபத்தேழாந் தேதி இரு தரப்புப் படைகளும் சந்தித்தன. கடுமையான போர் நடைபெற்றதென்று சுருக்கமாகச் சொல்லி முடிப்போம். கிரேக்க சரித்திரா சிரியர்கள் கணக்குப் படி பாரசீகர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் மடிந்து போனார்கள்; கிரேக்கர் களோ நூற்றுக்கணக்கில்தான். தவிர இந்த யுத்தத்தில் மார்தோனியஸ் கொல்லப்பட்டுவிட்டான். ஏராளமான பொருள்களை யுத்த களத்திலேயே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போனார்கள் பாரசீகர்கள். கிரீஸை அடிமை கொள்ள வேண்டுமென்று அவர்கள் கொண்டிருந்த ஆசைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து விட்டது இந்தப் பிளாட்டீயா யுத்தம்.

ஸாலாமிஸ் தோல்விக்குப் பிறகு, சின்ன ஆசியக் கிரேக்கர்கள் மீது தங்களுக்கிருந்த ஆதிக்கம் எங்கே போய்விடப் போகிறதோ என்ற கவலை ஏற்பட்டுவிட்டது பாரசீகர்களுக்கு. உண்மையில் அந்தச் சின்ன ஆசியக் கிரேக்கர்களும் விடுதலை பெறத் தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இதற்காக, ஸாலாமிஸ் போர் முடிந்ததும் ஹெல்லெஸ்ப்பாண்ட் ஜலசந்தியை நோக்கி விரைந்து சென்று கொண்டிருந்த தங்கள் கடற்படையின் ஒரு பகுதியைப் பிரித்து ஸாமோஸ் தீவில் கொண்டு போய் நிறுத்தி வைத்திருந்தனர் பாரசீகர். இதே சமயத்தில், கிரேக்கக் கடற்படையின் ஒரு பகுதி, டெலோஸ் தீவில் இருந்து கொண்டிருந்தது. இதற்குத் தலைவனா யிருந்தவன் லியோட்டிசியாஸ் என்ற ஸ்ப்பார்ட்ட அரசன். இவனிடம் ஒரு நாள் ஸாமோஸ் தீவிலிருந்து மூன்று பேர் ரகசியமாக வந்து, பாரசீகக் கடற்படையை உடனே வந்து தாக்குமாறும், அப்படித் தாக்குகிற சமயம் பார்த்து, சின்ன ஆசியக் கிரேக்கர் பலரும் கலகத்திற்குக் கிளம்பத் தயாராயிருக்கிறார்களென்றும் கூறினார்கள். இதன் பிரகாரம் மேற்படி கிரேக்கப்படைத் தலைவனும் ஸாமோஸ் தீவுக்குச் சென்று மிக்காலி என்னுமிடத்தில் பாரசீகக் கடற்படையைத் தாக்கினான். கடலிலும் தரையிலுமாக யுத்தம் நடைபெற்றது. பிளாட்டியா யுத்தம் என்றைய தினம் நடை பெற்றதோ அதே தினத்தில் 479-ஆம் வருஷம் ஆகஸ்ட் மாதம் இருபத்தேழாந் தேதி - இந்த மிக்காலி யுத்தமும் நடைபெற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பாரசீகர்கள் தோல்வியடைந்து ஹெல்லெஸ்ப் பாண்டுக்குப் பின்வாங்கிக் கொண்டு சென்றார்கள். இதே சமயத்தில், ஏற்கனவே ஏற்பாடு செய்திருந்தபடி, சின்ன ஆசியக் கிரேக்கர்களும் கலகத்திற்குள் கிளம்பி, பாரசீக ஆதிக்கத்தினின்று தங்களை விடுவித்துக் கொண்டார்கள்.

விடுவித்துக் கொண்டதோடு மட்டுமல்ல, கிரேக்கர்களுடன் சேர்ந்து பாரசீகர்களைத் துரத்திச் சென்றார்கள். பாரசீகர்களோ, ஜலசந்திக் கரையிலுள்ள ஸெஸ்ட்டோஸ் என்னும் நகரத்தை யடைந்து அங்கே தற்காப்புக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். கிரேக்கர்கள் சும்மா விடவில்லை. ஸெஸ்ட் டோஸ் நகரத்தை முற்றுகையிட்டார்கள். இதற்கிடையே கிரேக்கர் களுக்குள் அபிப்பிராய வேற்றுமை ஏற்பட்டது. ஸ்ப்பார்ட்டர்கள், முற்றுகையைத் தொடர்ந்து நடத்த விரும்பவில்லை. அடைந்த வெற்றி போதுமென்ற மனப்பான்மை கொண்டுவிடார்கள். பெலொப்பொனேசியாவுக்குத் திரும்பிவிடத் தீர்மானித்தார்கள்; அப்படியே திரும்பியும் விட்டார்கள். ஆத்தீனியர்கள் மட்டும், சின்ன ஆசியக் கிரேக்கர்களின் துணைகொண்டு முற்றுகையைத் தொடர்ந்து நடத்தி வெற்றி பெற்றார்கள். ஸெஸ்ட்டோஸ் நகரம் இவர்கள் வசமாயிற்று. பாரசீகர்கள், பிஸண்ட்டியம் நகரத்தை நோக்கி ஓட்டமெடுத்தார்கள். இதற்குப்பிறகு அவர்கள் ஏகாதி பத்தியக் கண்கொண்டு கிரீஸைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.


இரண்டாவது பகுதி

பகற்பொழுதினிலே
எது மேன்மையானதோ, எது நியாயமானதோ அதையே செய்யுங்கள். அப்படிச் செய்வதனால் புகழ் கிட்டாவிட்டாலும் போகட்டும். எப்பொழுதுமே மேலான செயல்களைச் சாதாரண ஜனங்கள் பாராட்டமாட்டார்கள்.

பேச்சைக் காட்டிலும் செயல்களைக் கொண்டுதான் ஒருவனை நிதானிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் பெரும்பாலோர் நன்றாய்ப் பேசுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய செயல்கள் நேர் விரோதமாயிருக்கின்றன.

உங்களுடைய தேக வளர்ச்சிக்காகப் பாடுபடுகிறவர்களைக் காட்டிலும் உங்களுடைய ஆத்ம வளர்ச்சிக்காகப் பாடுபடுகிறவர்களை அதிகமாகப் போற்றுங்கள்.

- கிரேக்க அறிஞர்கள்

உயர்ந்து நின்ற ஆத்தென்ஸ்


1. ஏகாதிபத்திய சாதனங்கள்

ஸெஸ்ட்டோஸ் சம்பவம் ஆத்தென்ஸின் மதிப்பை அதிகப் படுத்திக் கொடுத்தது. அதன் திறமையிலும் தலைமையிலும் சின்ன ஆசியக் கிரேக்க ராஜ்யங்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. ஆத்தீனிய ஏகாதிபத்தியக் கட்டடம் எழும்புவதற்கு இந்த ஸெஸ்ட் டோஸ் சம்பவமே மூலகாரணமாயிருந்தது என்று சொல்ல வேண்டும். ஆத்தென்ஸின் அதிருஷ்டவசமாக இந்த ஏகாதிபத்தியக் கட்டத்தை மேலும் மேலும் நிர்மாணஞ் செய்துகொண்டு போக அதனிடம் அநேக வசதிகள் இருந்தன.

முதலாவது, கடலாதிக்கம். ஏகாதிபத்திய வாழ்வுக்குக் கட லாதிக்கம் இன்றியமையாததென்ற உண்மையைக் கண்டு பிடித்த வர்கள் பிற்காலத்து ஏகாதிபத்தியவாதிகளே யென்று வாசகர்கள் எண்ண வேண்டாம். கிறிஸ்து சகத்துக்கு ஐந்து நூற்றாண்டுகள் முன்னேயே இந்த உண்மையை அறிந்து இதற்காவன செய்து வைத்தான் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். ஆத்தீனிய ஏகாதிபத்தியக் கூட்டம் இவன் எண்ணத்தில் தான் முதன்முதலாக எழும்பியது.

இரண்டாவது, இந்த ஏகாதிபத்தியக் கட்டடத்தை அழகாக நிர்மாணஞ் செய்துகொண்டு போக அவ்வப்பொழுது திறமையான தலைவர்கள் தோன்றிக் கொண்டு வந்தார்கள். தனிப்பட்ட மனிதர்கள் என்ற ஹோதாவில் இவர்களிடம் அநேக குற்றங்குறைகள் இருக் கலாம். ஆனால் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் என்ற ஹோதாவில் இவர்கள் திறமைசாலிகளாகவே இருந்தார்கள்.

இந்த இரண்டு முக்கியமான வசதிகளுடையவர்களாயி ருந்ததைத் தவிர, பொதுவாக ஆத்தீனியர்களுக்கு, விடாமுயற்சி, நம்பிக்கை குன்றாதிருத்தல், நிதானந் தவறாமை, வருவன அறிந்து வினையாற்றல், அஞ்சாமை முதலிய ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கு இருக்க வேண்டிய தன்மைகள் பலவும் இருந்தன. இந்தத் தன்மை களிலிருந்து எப்பொழுது மாறுபடத் தொடங்கினார்களோ அப் பொழுதே இவர்களுடைய ஏகாதிபத்தியக் கட்டடம் சரிய ஆரம் பித்தது. அந்தக் காட்சியையும் துக்கக் கண்ணீருடன் பின்னர்ப் பார்க்கப் போகிறோமில்லையா?

2. தவறிவிட்ட ஸ்ப்பார்ட்டா

நியாயமான ஸ்ப்பார்ட்டாதான் ஓர் ஏகாதிபத்தியமாகப் பரிணமித்திருக்க வேண்டும். ஆத்தென்ஸைக் காட்டிலும் அதற்குத் தான் அதிகமான தகுதிகள் இருந்தன; சந்தர்ப்பங்களும் கிடைத்தன. ஆனால் அந்தத் தகுதிகளையோ சந்தர்ப்பங்களையோ அஃது உபயோகித்துக் கொள்ளவில்லை. சாதாரணமாக, முன்னேற்றத்தில் அக்கரையுள்ள ஒரு ஜாதி, புதிய சந்தர்ப்பங்களைச் சிருஷ்டித்துக் கொள்ளுமென்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் ஸ்ப்பார்ட்டா, கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களைக் கூட இழந்துவிட்டது.

பாரசீகப் படையெடுப்புக்கு முந்தியிருந்தே, ஸ்ப்பார்ட்டா, முதல் மரியாதை பெற்று வந்தது. அதன் வார்த்தைகளுக்கு ஆத் தென்ஸ் உள்பட ஏறக்குறைய எல்லா ராஜ்யங்களும் கட்டுப்பட்டு நடந்துவந்தன. பாரசீகப் போராட்ட காலத்திலும் அதுவே தலைமை வகித்து வந்தது. ஓர் ஏகாதிபத்தியமாக விஸ்தரித்துக் கொள்வதற்கு இதைக் காட்டிலும் வேறென்ன சாதனம் வேண்டும்? வேறென்ன சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்? ஆனால் ஸ்ப்பார்ட்டா தவறிவிட்டது. பாரசீகப் போருக்குப் பிறகு, அதுகாறும் வகித்து வந்த முதல் ஸ்தானத்தைக் கூட இழந்துவிட்டது. இதற்குக் காரணம் என்ன?

ஸ்ப்பார்ட்டா எப்பொழுதுமே சுயநலமுடையது. தான் மட்டும் வாழ வேண்டுமென்ற கொள்கையைக் கடைப்பிடிக்கிறவர்கள், பிறரால் சுலபமாக ஒதுக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். பாரசீகப் போராட் டங்களில், ஸ்ப்பார்ட்டா எப்படி எப்படி நடந்து கொண்டதென்பதை வாசகர்கள் நன்கு அறிவார்களல்லவா? எதிலும் ஒரு தயக்கம்; யாரிடத்திலும் ஒரு சந்தேகம். குறிப்பாக அதி மேதாவிகளைக் கண்டு அதிக சந்தேகம்; முன்னேற்றமென்றால், மலைப்பு; இருந்த இடத் திலேயே இருப்பதில் திருப்தி; பழமையில் பெருமை. இவை யெல்லாம் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் விசேஷ தன்மைகள். ஏகாதி பத்திய வாழ்வுக்கு இடமேது? தவிர, ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு இன்னொரு சாமர்த்தியமும் இருந்தது. என்னவென்றால், கிரேக்க ராஜ்யங்களை ஐக்கியப்படுத்தித் தன்னால் கொண்டு செலுத்த முடியாவிட்டாலும், வேறெந்த ராஜ்யமேனும் அந்த முயற்சியில் ஈடுபடுமானால் அதைத் தடைசெய்கிற சாமர்த்தியம் அதற்கு இருந்தது!

ஆத்தென்ஸையும் ஸ்ப்பார்ட்டாவையும் ஒப்பிட்டு ஓர் அறிஞன் பின்வருமாறு கூறுகிறான்: “ஸ்ப்பார்ட்டா கண்டிப்பான ராணுவ அமைப்பு என்னும் தளையைப் பூட்டிக்கொண்டிருந்தது. கற்பனைத்திறனென்பது அதற்கு அணுவளவும் இல்லை. கிரேக்க சமுதாயத்தின் முன்னர்த் தோன்றி கொண்டுவந்த விஸ்தீரணமான உலகத்தை அது சந்தேகத்துடன் பார்த்தது. போர்க்களத்தில், அகில கிரீஸுக்கும் தலைமை வகிக்க அது விரும்பியது; ஆனால் ஏகாதி பத்திய விஸ்தரிப்பினால் ஏற்படக்கூடிய பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொள்ள அது பின் வாங்கியது. ஸ்ப்பார்ட்டா, பழமைக்குப் பிரதி நிதியாகவும், ஒரு சிலர் அனுபவித்து வந்த சலுகைகளுக்குப் பிரதி நிதியாகவும் இருந்தது. ஆத்தென்ஸ், வருங் காலத்துக்குப் பிரதிநிதி யாகவும், பலருடைய உரிமைகளுக்குப் பிரதிநிதியாகவும் இருந்தது. கிரீஸ், இரண்டு கட்சிகளாகப் பிரிந்துவிட்டது. ஒன்று - ஸ்ப்பார்ட்டா - பரம்பரைப் பழக்க வழக்கங்களுக்கும், ஒரு வரம்புக்குட்பட்ட சலுகைகளுக்கும் அரண் போலிருந்தது; மற்றொன்று - ஆத்தென்ஸ் - முன்னேற்றத்திற்கும் ஜன உரிமைக்கும் பிரதிநிதியாயிருந்தது. சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் பொருட்டு நடைபெற்ற போராட்டத்தில் - அதாவது பாரசீகர்களை எதிர்த்து நடைபெற்ற போராட்டத்தில் - எழுந்த ஒற்றுமையானது பின்னர் வலுத்த போட்டியாக மாறி சுமார் ஒரு நூற்றாண்டு வரை நடைபெற்றது. இதன் விளைவாக, புராதன உலகத்தின் மீது தாங்கள் செலுத்தி வந்த ஆதிக்கத்தை இழந்துவிட்டார்கள் கிரேக்கர்கள்.”

3. சின்ன ஆசிய ராஜ்யங்களின் விடுதலை

மார்தோனியஸ் மரணம், மிக்காலி தோல்வி, இவ்விரண்டும், ஸார்டிஸ் நகரத்தில் முகாம் செய்திருந்த ஜெர்க்ஸஸ் மன்னனை நிலைகலங்கச் செய்துவிட்டன. இனி அங்கிருப்பதில் என்ன பிரயோஜனம்? நேரே ஸூஸா நகரம் போய்ச் சேர்ந்தான். சேர்ந்து, அரச போகத்தில் தன் கவலைகளை மறந்து விட்டிருந்தான்.

மிக்காலி யுத்த காலத்தில் சின்ன ஆசியக் கிரேக்க ராஜ்யங்கள் பல பாரசீக ஆதிக்கத்தினின்று விடுதலை பெற்றன வென்றாலும், இன்னும் அநேக ராஜ்யங்கள் அந்த ஆதிக்கத்துக்குட்பட்டே இருந்தன. அகில கிரீஸின் நன்மையை முன்னிட்டு இவைகளை விடுதலை பெறச் செய்வது அவசியமாயிருந்தது. இது விஷயத்தில் ஸ்ப் பார்ட்டாவுக்கும் ஆத்தென்ஸுக்கும் எவ்வித அபிப்பிராய பேதமும் இருக்கவில்லை. எப்பொழுதும் போல் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் தலைமை யில் இந்த விடுதலை கைங்கரியத்தைச் செய்ய முன் வந்தது ஆத் தென்ஸ். இதனோடு சின்ன ஆசியக் கிரேக்க ராஜ்யங்களும் சேர்ந்து கொண்டன. உடனே ஐக்கியக் கிரேக்கக் கடற்படையொன்று தயாராயிற்று. பிளாட்டீயாவில் வெற்றி கண்டு அதனால் புகழ் கொண்டிருந்த பாஸேனியஸ், இதன் பிரதம தளபதியாக நியமிக்கப் பெற்றான். அரிஸ்ட்டைடீஸும், மில்ட்டியாஸின் மகன் ஸைமன் என்பவனும், ஆத்தீனியப் பகுதிக்கு மட்டும் தளபதியாயிருந்தார்கள்.

இந்தக் கூட்டுக் கடற்படையானது முதலில் (478-ஆம் வருஷம்) ஸைப்ரஸ் தீவுக்குச் சென்று அதன் பெரும்பகுதியைப் பாரசீக ஆதிக்கத்தினின்று விடுவித்தது. இதற்குப் பிறகு (477-ஆம் வருஷம்) பிஸண்ட்டியம் நகரம் சென்று அதனையும் மேற்படி ஆதிக்கத் தினின்று விடுதலை செய்தது.

4. பாஸேனியஸ் துரோகம்

பிஸண்ட்டியம் நகரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டதிலிருந்து பாஸேனியஸின் போக்கு அடியோடு மாறிவிட்டது. ஏற்கனவே, பிளாட்டீயாவில் வெற்றி ஏற்பட்டது. தன்னால்தான் என்று இவன் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். இப்பொழுது சொல்லவேண்டுமா? தன்னால் எந்தக் காரியத்தையும் சாதிக்க முடியுமென்று இறுமாப்புக் கொண்டுவிட்டான். அகில கிரீஸையும் கட்டியாள வேண்டுமென்ற ஆசை பிறந்தது. இதை நிறைவேற்றக் கொள்ள, பாரசீக மன்னன் தயவை நாடினான். இழிவு! இழிவு!! அந்த மன்னனுக்கு ரகசியமாக ஒரு கடிதம் எழுதியனுப்பினான். அதில், அவனுடைய மகளை, தான் விவாகம் செய்துகொள்ள விரும்புவதாகவும், அதற்குச் சம்மதித்தால், கிரீஸ் முழுவதையும் ஜெயித்து அவனிடத்தில் ஒப்படைப்பதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தான்.

ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன், இந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்து எவ்வளவு சந்தோஷப் பட்டிருப்பான் என்பதை நாம் சொல்ல வேண்டிய தில்லை. உடனே அன்பான முறையில் பதில் அனுப்பினான். அதில் கிரீஸை வெற்றி கொள்ள, பணமும் படையும் எவ்வளவு தேவை யானாலும் உதவத் தயார் என்று கண்டிருந்தான். மகளை மணஞ் செய்துகொடுப்பது பற்றி ஒன்றுஞ் சொல்லவில்லை. இருந் தாலும், இந்தப் பதில், பாஸேனியஸுக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சியை உண்டு பண்ணியது. பாரசீக மன்னனின் பிரதிநிதி போலவே நடந்து கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டான். பகட்டான உடைகளென்ன, சுவை மிக்க உண்டி வகைகளென்ன, சுற்றிப் பரிவாரங்களென்ன, எல்லாம் பாரசீக மயமாகிவிட்டன. இவனுடைய இந்த விபரீத மாற்றத்தைக் கண்டு, கூட இருந்த அரிஸ்ட்டைடீஸ், இவனுக்குச் சில நல்ல வார்த்தைகள் சொல்ல முயன்றான். “அரிஸ்ட்டைடீஸா, உன்னுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்க இப்பொழுது எனக்கு அவகாசமில்லை” யென்று முகத்திலடித்தாற் போல் பதில் சொல்லி அனுப்பிவிட்டான் பாஸேனியஸ்.

இதற்குள் இவனைப் பற்றின சகல தகவல்களும் ஸ்ப்பார்ட்டா அரசாங்கத் திற்கு எட்டிவிட்டன. திருப்பி வரவழைக்கப்பட்டான்; விசாரணை நடைபெற்றது. ஆனால் இவன் பாரசீக மன்னனுடன் ரகசியத் தொடர்பு வைத்துக் கொண்டிருந் தானென்ற குற்றம் ருஜுவாகவில்லை. சிலருக்குத் தீங்கிழைத்தான் என்ற குற்றத்திற்காக மட்டும் தண்டனை விதிக்கப்பட்டான். இதனால் இவன் திரும்பவும் தளபதியாக அனுப்பப்படவில்லை.

ஆனால் பாஸேனியஸ், தன் சொந்த ஹோதாவில் மீண்டும் பிஸண்ட்டியம் சென்று அதனையும் ஸெஸ்ட்டோஸ் நகரத்தையும் கைப்பற்றிக் கொண்டான். ஆத்தீனியர்களோ அவர்களுடைய சகாக்களோ சும்மாயிருப்பார்களா? ஸைமன் தலைமையில் ஒரு படையை அனுப்பி மேற்படி இரண்டு இடங்களிலிருந்தும் இவனை விரட்டி விட்டார்கள். இவனும் விடாமல் வேறோரிடத்திற்குச் சென்று பழையபடி சூழ்ச்சி செய்யத் துவக்கினான். இதையறிந்து ஸ்ப்பார்ட்டா அரசாங்கம், இவனை உடனே திரும்பி வருமாறு உத்தரவிட்டது. உத்தரவுக்கிணங்க ஊர் சென்றான்; அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து விடுதலை பெற்றுக்கொண்டு விடலாமென்ற நம்பிக்கையோடுதான் சென்றான்.

ஆனால் இவன் எண்ணப்படி நடக்கவில்லை. பாரசீகத்துடன் ரகசியத் தொடர்பு கொண்டிருந்தானென்ற குற்றத்தோடு, அரசாங் கத்துக்கு விரோதமாக ஹெலட்டுகளைக் கிளப்பிவிட்ட குற்றமும் இவன் மீது சாட்டப்பட்டது. இவனும் தன் குற்றங்களை மறைக்கப் பெரிதும் முயன்றான். பலிக்கவில்லை. தன்னைக் காவலில் வைத் திருந்த இடத்திலிருந்து தப்பிச்சென்று அத்தீனே தேவதையின் கோயிலுக்குப் பக்கத்திலிருந்த ஒரு சிறு கட்டத்திற்குள் ஒளிந்து கொண்டான். அரசாங்கம் சும்மாவிடுமா? கட்டடத்தின் நுழை வாயிலைச் சுவரெழுப்பி அடைத்துவிட்டது. சுவரெழுப்ப முதன் முதலாகக் கல் வைத்தது பாஸேனியஸின் தாயார்! தேசத்து ரோகத்தைத் தாயன்பு கூட மன்னிக்கவில்லை பார்த்தீர்களா? கட்டடத்திற்குள்ளேயே பட்டினி கிடந்து மாண்டான் பாஸேனியஸ் 469-ஆம் வருஷம்.

பாஸேனியஸ் ஒருவன்தான் இப்படி ஸ்ப்பார்ட்டாவின் கௌரவத்திற்கு ஹானி உண்டு பண்ணக்கூடிய விதமாக நடந்து கொண்டான் என்று நினைக் காதீர்கள். மிக்காலி யுத்தத் தலைவ னாகிய லியோட்டிசிடாஸ், பாரசீகர்களுக்கு உதவி செய்த தெஸ்ஸாலி பிரதேசத்தினரைத் தண்டிக்க 470-ஆம் வருஷம் அனுப்பப்பட்டான். ஆனால் அந்தப் பிரதேசத்தினரிடம் லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு ஒன்றுஞ் செய்யாமலிருந்து விட்டான். இது தெரிந்தது ஸ்ப்பார்ட்டா அரசாங்கத் திற்கு. வரவழைத்து விசாரித்தது. குற்றம் ருஜுவாகியது. மரண தண்டனை விதித்தது. ஆனால் அவன் தப்பியோடி, டேஜீயா என்னும் ஊரிலுள்ள அத்தீனே கோயிலுக்குள் அடைக்கலம் புகுந்து கொண்டான். சிறிது காலத்திற்குள் இறந்து போனானென்பர்.

பாஸேனியஸ் அகம்பாவத்துடன் நடக்கத் தொடங்கியதி லிருந்தே, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் தலைமையில் சின்ன ஆசியக் கிரேக்க ராஜ்யங்களுக்கிருந்த நம்பிக்கை போய்விட்டது. பகிரங்கமாகவே அதன் தலைமையை நிராகரித்து விட்டன. அதற்குப் பதில் ஆத் தென்ஸின் தலைமையைப் பகிரங்கமாக ஏற்றுக் கொண்டன. ஸ்ப்பார்ட்டாவும், தன் தலைமைப் பதவியை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொள்ளப் பெருமுயற்சி எதுவும் செய்யவில்லை. பின்பு எஜீயன் கடலில் நடைபெற்ற போர்களில் கலந்து கொள்ளவுமில்லை. பெலோப்பொ னேசியாவோடு தன் அதிக்கத்தை வரம்பு கட்டிக் கொண்டுவிட்டது. அந்த ஆதிக்கத்தை நிலை நிறுத்திக் கொள் வதற்குக்கூட அது சில சமயங்களில் போராட வேண்டியிருந்தது. சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், பாரசீகப் போராட்டத்தின் விளைவாக, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் செல்வாக்கு மங்கியது; அந்தஸ்து குறைந்தது. அதற்கு எதிராக, ஆத்தென்ஸின் செல்வாக்கு விரிந்தது; அந்தஸ்து உயர்ந்தது.

ஏகாதிபத்தியம் உருவாகிறது


1. டெலோஸ் சமஷ்டிக் கூட்டு (கி.மு. 478 - 77)

பாஸேனியஸுக்குப் பிறகு அரிஸ்ட்டைடீஸ், ஐக்கிய கிரேக்கக் கடற்படையின் தலைமைப் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டான். ஏற்றுக் கொண்டதும், பாரசீக ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றிருந்த சின்ன ஆசியக் கிரேக்க ராஜ்யங்கள் பலவற்றையும் ஆத்தென்ஸ் தலைமையில் ஒரு கூட்டாகச் சேர்த்தான். பாரசீகர்கள் மீண்டும் படை யெடுத்து வருவார்களோ என்ற பயம் இந்த ராஜ்யங்களுக்கு இருந்து கொண்டிருந்தது. அப்படிப் படையெடுத்து வந்தால் தாங்கள் தனித் தனியாக இருந்து சமாளிக்க முடியாதென்றே கவலையும் கொண்டி ருந்தன. இவ்விரு காரணங்களும் இவைகளை ஒன்று சேருமாறு தூண்டின. இவைகளை ஒன்று சேர்ப்பதும் அரிஸ்ட் டைடீஸுக்குச் சுலபமா யிருந்தது.

அரிஸ்ட்டைடீஸின் முயற்சியால் ஏற்பட்ட இந்தக் கூட்டுக்கு டெலோஸ் சமஷ்டிக் கூட்டு (இனிவரும் பக்கங்களில் இந்த சமஷ்டிக் கூட்டு ஸ்தாபனத்தை சமஷ்டி என்று ஒரே சொல்லில் சொல்லிக் கொண்டு போகிறோம்). என்று பெயர். இந்தக் கூட்டங்கள் டேலோஸ் தீவிலுள்ள அப்போலோ தெய்வத்தின் கோயிலில் நடைபெற்றன. இதன் கஜானாவும் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தக் காரணங் களினாலேயே இது டெலோஸ் சமஷ்டிக் கூட்டு என்று அழைக்கப் பட்டது.

இந்தக் கூட்டு ஸ்தாபனத்தின் நோக்கங்களைப் பின்வருமாறு வகுத்துக் கூறலாம்:

1.  பாரசீக ஆதிக்கத்திலிருந்து எற்கனவே விடுதலையடைந் திருக்கிற ராஜ்யங்களை, மீண்டும் அந்த ஆதிக்கத்துக்குட் பட்டு விடாதபடி பாதுகாத்தல்.

2.  பாரசீக ஆதிக்கத்திலிருந்து இன்னமும் விடுதலையடையா திருக்கிற ராஜ்யங்களை விடுவித்து அவைகளுக்குப் பாது காப்பு அளித்தல்.

3.  பாரசீகப் படையெடுப்புகளினால் ஏற்பட்ட கஷ்ட நஷ்டங் களுக்குப் பதிலாக அந்தப் பாரசீகப் பிரதேசங்களுக்குக் கஷ்ட நஷ்டங்களை உண்டு பண்ணுதல்; அதாவது பழிக்குப் பழி வாங்குதல். இதுதான் வெளிப்படையான நோக்கமாயிருந்த தென்று துஸிடிடீஸ் என்ற சரித்திராசிரியன் கூறுகிறான்.

இந்த நோக்கங்கள் நிறைவேற, படையும் பணமும் தேவை யல்லவா? இதற்காகப் பின்வரும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது:

1.  சொந்தமாகக் கடற்படை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பெரிய பணக்கார ராஜ்யங்கள், உதாரணமாக, நாக்ஸோஸ், ஸாமோஸ், கியோஸ், லெஸ்போஸ், தாஸோஸ் முதலியவை, (இவை எஜீயன் கடலிலுள்ள தீவுகள்) ஸ்தாபனப் பொதுவுக்கு, ஸ்தாபனத்தின் தேவையை அனுசரித்து, சில சில யுத்தக் கப்பல்களை அவற்றின் சகல முஸ்தீப்புகளுடனும் கொடுக்க வேண்டும்.

2.  சொந்தத்தில் கடற்படையில்லாத சிறிய ஏழ்மையான ராஜ்யங்கள், யுத்தக் கப்பல்களுக்குப் பதில், வருஷந்தோறும், ஒரு தொகையை ஸ்தாபனப் பொதுவுக்குச் செலுத்திக் கொண்டு வர வேண்டும். இதற்குப் போரோஸ் (இதனைக் கப்பம் அல்லது திறைப் பணம் என்றும் கூறலாம்.) என்று பெயர், அதாவது மகமை என்று அர்த்தம். இந்த மகமைத் தொகை மொத்தம் நானூற்று அறுபது டாலெண்ட்டுகள் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

ஆக, ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த ஸ்தாபனத்தில் இரு வகையான அங்கத்தினர் - ராஜ்யங்கள் இருந்தனவென்று தெரிகிறது. முதல் வகை, கப்பல்களாகக் கொடுத்தவை, இவை எண்ணிக்கையில் சிலவே. இரண்டாவது வகை, கப்பல்களுக்குப் பதில் வருஷவாரி ஒரு தொகையை மகமையாகச் செலுத்தி வந்தவை. இவைதான் எண் ணிக்கையில் பெரும்பாலானவை. இவை ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவு எவ்வளவு தொகை செலுத்துவது? இதை நிர்ணயிக்க வேண்டு மல்லவா? இதற்காக இவை ஒவ்வொன்றினுடைய - இந்த ஒவ்வொரு ராஜ்யத்தினுடைய - செல்வ நிலையென்ன, கொடுக்குஞ் சக்தி எவ்வளவு? முதலியவைகளுக்கு ஒரு மதிப்பு எடுக்கப்பட்டது. இந்த மதிப்பை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு, ஒவ்வொரு ராஜ்யமும் செலுத்த வேண்டிய தொகை - மகமை - இவ்வளவென்று நிர்ண யிக்கப்பட்டது. இந்த மகமையின் மொத்தந்தான் மேலே சொன்ன நானூற்று அறுபது டாலெண்டுகள். (அதிக மதிப்புடைய ஒரு கிரேக்க நாணயம். இந்த நான்னூற்று அறுபது டாலெண்ட்டுகளும், தற் போதைய இந்திய நாணய மதிப்பின்படி ஏறக்குறைய பதினாறரை லட்ச ரூபாய்க்கு மேலாகிறது).

இங்ஙனம் எடுக்கப்பட்ட மதிப்புக்கோ, நிர்ணயிக்கப்பட்ட மகமை விகிதத்திற்கோ, கணிக்கப்பட்ட மொத்தத் தொகைக்கோ யாரும் மறுப்புக் கூறவில்லை; முணுமுணுக்கக்கூட இல்லை. ஏனென்றால் இவைகளை யெல்லாம் செய்தவன் அரிஸ்ட்டைடீஸ். இவனுடைய நேர்மையில் அவ்வளவு நம்பிக்கை! எல்லோரும் ஒப்புக் கொண்டார்கள்.

அரிஸ்ட்டைடீஸ் எடுத்த மதிப்பும், கணித்த மொத்த மகமைத் தொகையும், சுமார் நாற்பது வருஷங்கள் வரை எவ்வித மாற்றமு மடையாமல் அப்படியே அமுலில் இருந்து வந்தன. ஆனால் ஒவ் வொரு ராஜ்யமும் செலுத்தி வந்த தொகை மட்டும் நான்கு வருஷத் திற்கு கொருமுறை பரிசீலனை செய்யப்பட்டு வந்தது. ஏனென்றால் புதிய அங்கத்தினர்களே சேர்ந்துகொண்டு வருவார் களல்லவா? இதற்குத் தகுந்தாற் போல் அங்கத்தினர்கள் செலுத்திவரும் தொகை யையும் திருத்தியமைக்க வேண்டுமல்லவா? இதற்காகவே இந்தப் பரிசீலனை ஏற்பாடு.

சமஷ்டியில் அங்கத்தினர்களாகச் சேர்ந்த எல்லோரும் - எல்லா ராஜ்யங்களும் - சம சுதந்திரமும் சம அந்தஸ்துமுடையவர் களாக இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வோர் ஓட்டு உண்டு. இருந்தாலும் ஆத்தென்ஸுக்குத் தான் அதிக செல்வாக்கு. அதற்குத் தான் அதிகமான ஓட்டுபலம் இருந்தது. சமஷ்டியின் கூட்டங் களுக்கு அதுவே தலைமை வகித்தது. சமஷ்டிக்குச் சேர வேண்டிய மகமைத் தொகையை வசூலிப்பதற்காகப் பத்து உத்தியோகஸ்தர்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். இந்தப் பதின்மரும் ஆத்தீனியர்களே. இவர்கள் ஹெல்லெனோட்டேமியி என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். சமஷ்டியின் கஜானாவுக்குப் பாதுகாப்பாளர்களாக இருந்தவர் களும் இவர்களே. சமஷ்டியின் கடற்படைக்குத் தலைமை வகித்த வர்கள் ஆத்தீனிய தளபதிகள்தான். பொதுவாக, ஆத்தென்ஸின் நிருவாகத் திற்குட்பட்டே சமஷ்டியின் சகல விவகாரங்களும் நடை பெற்றன.

2. ஆத்தென்ஸுக்கு அரண் அமைத்தல்

இங்ஙனம் எஜீயன் கடலில் கிழக்குப் பக்கத்தில் அரிஸ்ட் டைடீஸ், ஆத்தென்ஸின் ஏகாதிபத்தியக் கூட்டத்திற்கு அடிமைத் தளமாக இந்த டெலோஸ் சமஸ்டியை அமைத்துக் கொண்டிருக்க, அதே சமயம் இவனுடைய அரசியல் எதிரியான தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ் ஆத்தென்ஸுக்கு அரண் அமைத்துக் கொண்டிருந்தான். அங்குச் சென்று சிறிது பார்ப்போம்.

பிளாட்டீயா யுத்தம் வெற்றிகரமாக நடந்த பிறகு, ஸாலாமிஸ் முதலிய இடங்களுக்குச் சென்றிருந்த ஆத்தீனியர்கள், தங்கள் நகரத்திற்குத் திரும்பவும் வந்து சேர்ந்தார்கள். வந்து சேர்ந்ததும், பாழ்பட்டுக் கிடக்கிற நகரத்தைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டிராமல், புனர்நிர்மாண வேலையில் ஈடுபட்டார்கள். ஆனால் அதற்கு முன்னதாக, நகரத்தைப் பந்தோபஸ்து செய்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமென்று அபிப்பிராயப்பட்டான் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். இவனுக்கு அப்பொழுது நல்ல செல்வாக்கு. இவன் அபிப்பிராயத்தை ஏற்றுக் கொண்டார்கள் ஜனங்கள். ஏற்கனவே நகரத்தைச் சுற்றிப் பழைய சுவர் ஒன்று இருந்தது. அது மிகவும் சிதலமாகிக் கிடந்தது. அதை அகற்றிவிட்டு, அதற்குப் பதில் நகரத்தை இன்னும் கொஞ்சம் விஸ்தரித்து, அதைச் சுற்றிப் பெரிய மதிற் சுவரொன்று எழுப்புவதென்று திட்டம் போட்டு அதன்படி வேலையையும் துவங்கச் செய்துவிட்டான் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ்.

ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு இது தெரிந்தது. ஆத்தென்ஸ் இப்படித் தன்னைப் பாதுகாப்புச் செய்து கொள்வது அதற்குப் பிடிக்க வில்லை. காரணம் பொறாமை தான். சுவர் எழுப்பக் கூடாதென்று ஆட்சே பித்து ஒரு தூது கோஷ்டியை அனுப்பியது ஆத்தென்ஸ்&க்கு. நியாயாமாக, ஆத்தென்ஸைக் கட்டுப்படுத்த ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு எவ்வித அதிகாரமும் கிடையாது. அப்படியே ஆத்தென்ஸும் ஸ்ப் பார்ட்டாவின் ஆட்சேபத்திற்குப் பதில் சொல்லக் கடமைப் பட்டி ருக்கவில்லை. ஆனால் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் ஒரு சிறந்த ராஜதந்திரி. ஸ்ப்பாட்டாவுடன் அனாவசியமான பகைமை வேண்டாமே யென்று கருதினான். எனவே, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் ஆட்சே பத்திற் கெல்லாம் சமாதானம் சொல்ல, ஆத்தீனியத் தூதுகோஷ்டி யொன்று வருகிறதென்று கூறி ஸ்ப்பார்ட்டத் தூதுகோஷ்டியைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டான்.

அனுப்பிவிட்டு, சுவர் வேலையைத் துரிதமாக நடத்தும்படி ஏவினான். தானும் இவனும் இரண்டு சகாக்களும் சேர்ந்த ஒரு தூதுகோஷ்டி ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்குச் செல்வதென்றும், ஆனால் தான் மட்டும் முந்திச் செல்வதாகவும், மற்ற இருவரும் பிந்தி சுவர் வேலை முடியுந் தறுவாயில் வரட்டுமென்றும் ஏற்பாடு செய்துகொண்டு, அப்படியே, தான் மட்டும் முன்னதாகச் சென்றான். ஸ்ப்பார்ட்டர் களுக்கு இவனிடத்தில் ஒரு தனி மதிப்பு இருந்தது. இவன் வந்ததும், தங்கள் ஆட்சேபத்திற்குச் சமாதானம் கூறுமாறு கேட்டார்கள். தனது மற்ற இரண்டு சகாக்களும் பிந்தி வந்து கொண்டிருப்பதாக வும், அவர்கள் வந்து சேர்ந்த பிறகு விஸ்தாரமாகச் சொல்வ தாகவும் கூறினான். காலங்கடத்த வேண்டுமென்பதே இவன் நோக்கம். ஸ்ப்பார்ட்டர்களும் இவன் பேச்சை நம்பி, மற்ற இருவர் வருகைக் காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அங்கே ஆத்தென்ஸில் சுவர் வேகமாக எழும்பிக் கொண்டி ருந்தது. ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்கு இது தெரியாமலிருக்குமா? உண்மை யென்ன வென்று கேட்டார்கள். “இது வீண் வதந்தி. வேண்டு மானால் ஆத்தென்ஸுக்கு ஒரு தூது கோஷ்டியை அனுப்பி உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்” என்றான் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ். அப்படியே ஒரு தூதுகோஷ்டியை மறுபடியும் ஆத்தென்ஸுக்கு அனுப்பி னார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். இந்தத் தூது கோஷ்டி புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, ஆத்தென்ஸிலிருந்து தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸின் மற்ற இரண்டு சகாக்களும் ஸ்ப்பார்ட்டா வந்து சேர்ந்தார்கள். சுவர் வேலை ஏறக்குறைய பூர்த்தியடைந்து விட்ட தென்று தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸிடம் ரகசியமாகத் தெரிவித்தார்கள்.

இனி ஸ்ப்பார்ட்டர்களுக்குப் பகிரங்கமாகச் சொல்லிவிடலா மல்லவா சுவர் வேலை முடிந்துவிட்டதென்று? ஆனால் இதைக் கேட்டு ஆத்திரங்கொண்டு, தன்னையும் தன் இரு சகாக்களையும் ஆத்தென்ஸுக்குத் திரும்பிப் போகவிடாமல் செய்துவிட்டால் என்ன செய்வது? இதற்காக ஒரு யுத்தி செய்தான் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ். தானும் தன் சகாக்களும் nக்ஷமமாக ஆத்தென்ஸ் வந்து சேருகிற வரையில், ஸ்ப்பார்ட்டாவிலிருந்து வந்திருக்கிற தூது கோஷ்டியினரைப் பிணையாளியாக வைத்திருக்குமாறு ஆத்தென் ஸுக்கு ரகசியமாக தெரிவித்தான். இதற்குப்பிறகு, விஷயத்தைப் பகிரங்கப்படுத்தினான். தன்னைப் பாதுகாப்புச் செய்து கொள்ள ஆத்தென்ஸுக்குப் பரிபூரண உரிமையுண் டென்றும், அதைத் தடுக்க ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு எவ்விதத்திலும் அதிகாரங்கிடையா தென்றும் தைரியமாக எடுத்துச் சொன்னான். கேட்டார்கள் ஸ்ப் பார்ட்டர்கள் இதனை. என்ன செய்ய முடியும்? அவர்கள் முகம் சிவந்தது. அவ்வளவுதான். தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸும் தன் சகாக் களுடன் பத்திரமாக ஆத்தென்ஸ் வந்து சேர்ந்தான்.

இந்த மதிற்சுவரைக் கட்டி முடிப்பதில் ஆத்தீனியர்கள் எவ்வளவு உற்சாகங்காட்டினார்கள்! எவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வேலை முடிந்தது! இரவைப் பகலாக்கிக் கொண்டார்கள். பெண்கள், ஆண்கள் போல உழைத்தார்கள். துள்ளியோடும் சிறுவர்களும் தள்ளாடும் கிழவர்களும், தங்கள் தங்கள் சக்திக்கியன்ற அளவு ஒரு சிறு கல்லையோ, ஒரு சிறு ஆயுதத்தையோ உரிய இடங்களில் கொண்டு சேர்ப்பித்தார்கள். அநேகர், உருக்குலைந்து கிடந்த தங்கள் வீடு வாசல்களிலிருந்து உருவாயுள்ள பொருள்களை ஒன்று சேர்த்து, தங்கள் சொந்தத்திற்கு வேண்டுமேயென்ற எண்ணம் சிறிது மில்லாமல் இந்தத் திருப்பணிக்கு உதவினார்கள்.

இங்ஙனம் நகரத்திற்கு அரண் அமைத்ததோடு நிற்கவில்லை தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். துறைமுகப் பகுதியாகிய பீரேயஸையும் பந்தோபஸ்து செய்யத் தீர்மானித்தான். ஆத்தென்ஸுக்குச் சுமார் ஐந்து மைல் தொலைவிலுள்ளது இந்தப் பீரேயஸ். ஏற்கனவே அவன் ஆர்க்கோனாயிருந்த காலத்தில் அதன் அபிவிருத்திக்கு ஏற்பாடு செய்தானல்லவா. இப்பொழுது அதனை வளைத்து ஒரு சுவர் எழுப்பினான். கருங்கல்லும் இரும்பும் ஈயமும் கலந்து கட்டப் பெற்ற இந்தச்சுவர், நகரத்துச் சுவரைக் காட்டிலும் வலுவுடையதா யிருந்தது. இதன் நீளம் ஏழு மைல்; உயரம் முப்பது அடி. இரட்டை வரிசையில் வண்டிகள் செல்லக்கூடிய அளவு அகலமுடைய தாயிருந்தது மேல்தளம். இந்த அரண் அமைக்கிற வேலைகள் முடிய ஏறக்குறைய இரண்டு வருஷங்கள் (478 - 477) பிடித்தன.

3. வேறு சில ஏற்பாடுகள்

ஆத்தென்ஸின் நகர்ப்பகுதியையும் துறைமுகப்பகுதியையும் பந்தோபஸ்து செய்ததோடு நிற்கவில்லை தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ்; அதன் உள்நாட்டுத் தொழில்கள் சிறக்கவும், வெளிநாட்டு வியா பாரம் பெருகவும் அநேக ஏற்பாடு செய்தான். இவையிரண்டும் ஏகாதிபத்திய வாழ்வுக்கு இன்றியமையாதனவல்லவோ?

தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் காட்டிய ஆதரவின் பேரில் அந்நியர் பலர் ஆத்தென்ஸில் குடியேறி, தொழில்கள் பல செய்தார்கள்; இப்படிக் குடியேறிய அந்நியர் சுமார் பதினாயிரம் பேர் இருக்கக் கூடும். இவர்கள் மெட்டிக்குகள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். இவர்களுக்குப் பிரஜா உரிமை கிடையாது. ஆனால் பிரஜைகள் செலுத்திவந்த வரிகளைச் செலுத்தக் கடமைப்பட்டிருந்தார்கள். இவை தவிர, சில விசேஷ வரிகளும் செலுத்தி வந்தார்கள். உதாரண மாக, யுத்த காலங்களில், சொத்து வரியென்று சொல்லி, கூடுதலான ஒரு தொகை இவர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்பட்டது. தவிர, அந் நியர்களான இவர்களைப் பாதுகாப்பு வரும் பொறுப்பை அர சாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டதல்லவா, இதற்காகப் பாதுகாப்பு வரி யென்று ஒரு தொகையை இவர்கள் கொடுத்து வந்தார்கள். பொது வாக இவர் களிடமிருந்து அரசாங்கத்திற்கு அதிகமான பணம் கிடைத்துக் கொண்டிருந்தது.

இது தவிர, தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ், ஆத்தீனியக் கப்பற் படைக்கு வருஷந்தோறும் இருபது கப்பல்கள் விகிதம் புதிது புதிதாகச் சேர்த்துக்கொண்டு வர வேண்டுமென்று ஒரு நிர்ணயம் செய்தான். இதற்குப் பணக்காரர்கள் எந்தெந்த வகையில் உதவி செய்துவர வேண்டுமென்பதற்கு ஒரு திட்டம் வகுத்து அதை அமுலுக்குக் கொண்டுவரச் செய்தான். கடலாதிக்கமும் வியாபாரப் பெருக்கமுமே இவனது முக்கிய நோக்கங்களாயிருந்தன.

4. இருந்தும் இறந்த தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ்

இங்ஙனம் ஆத்தென்ஸீன் பெருவாழ்வுக்குப் பல வகையிலும் பாடுபட்ட தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ், கடைசியில் என்னவானான்? பாரசீக மன்னனிடம் அடைக்கலம்! அவனுடைய தயவிலே வாழ்வு!! வாசகர்களே, திகைக்கிறீர்களா? ஆனால் உண்மை இது.

நற்குடிப்பிறப்பு, ஏதோ ஓர் அரசியல் கட்சியின் பின்பலம் இவ்விரண்டும் ஓர் அரசியல்வாதியின் முன்னேற்றத்திற்கு இன்றிய மையாத சாதனங்களாயிருந்தன முற்காலத்துக் கிரீஸில். ஆனால் இவ்விரண்டு சாதனங்களுமின்றி, தன் சொந்தத் திறமை யினால் முன்னுக்கு வந்தவன் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். இந்தத் திறமையின் அளவுக்கு, சீலமோ நேர்மையோ இவனிடம் இல்லை. எனவே, திறமை கழிந்ததும் ஜனங்களுடைய மதிப்பிலிருந்து இறங்கிவிட்டான். அதாவது இவனுடைய சேவை தேவையாயிருக்கிற வரையில் ஜனங்கள் இவனை உபயோகித்துக் கொண்டார்கள்; பிறகு ஒதுக்கி விட்டார்கள். ஆத்தென்ஸின் புனர் நிர்மாண வேலைகள் ஒருவாறு முடிவடைந்தன. அதன் சுதந்திரத்திற்கு ஏற்பட்டிருந்த ஆபத்து விலகி விட்டது. தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸின் செல்வாக்கும் குறைய ஆரம் பித்தது. ஸ்ப்பார்ட்டாவும் இவன் வீழ்ச்சிக்குத் துணை செய்ய முன் வந்தது.

தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் மகா கர்வி; சொல்லம்பு தொடுத்துப் பிறர் மனத்தைப் புண்படுத்துவதில் வல்லவன். இதனால் பலருடைய விரோதத்தைச் சம்பாதித்துக் கொண்டான். மற்றும், தற்புகழ்ச்சி செய்து கொள்வதில் சிறிது கூட சலிப்படைய மாட்டான். தன் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் ஆர்ட்டிமிஸ் தேவதைக்கு ஒரு கோயில் சமைத்து அதில் தன் உருவத்தையும் பிரதிஷ்டை செய்து கொண்டான். இதன் மூலம் அநேகருடைய வெறுப்புக்கு ஆளானான். தவிர, பல பேரிடமிருந்து பல சமயங்களில் இவன் லஞ்சம் வாங்கியிருக் கிறானென்று புகார்கள் கிளம்பின. இந்தப் புகார்களை ஊர்ஜிதம் செய்வதுபோல், இவன், தன்னிடம் பெரும்பணம் இருப்பதாகப் பல வகையிலும் புலப்படுத்திக் கொண்டான். (ஆர்க்கோனாகத் தெரிந் தெடுக்கப்படுவதற்கு முன்னர் இவனிடம் இருந்த ஆஸ்தியெல்லாம் சுமார் மூன்று டாலெண்டுகள் பெறுமானவையே. தேசப்பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டபிறகு இவன் வீடு பரிசோதனை செய்யப்பட்டபோது, அதில் போனதுபோக இருந்தது ரொக்கமாக நூறு டாலெண்டுகள். இந்தத் தொகை அரசாங்கப் பொக்கிஷத்தில் சேர்க்கப்பட்டது.) ஜனங்கள் இவனுடைய நேர்மையில் அவநம்பிக்கை கொண்டார்கள்.

கடைசியில் 471-ஆம் வருஷம் தேசப் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டு விட்டான் இவன். இதற்கு உடனடியான காரணம், நேரடியான காரணம் என்னவென்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஜாந்திப்பஸும், அரிஸ்டைடீஸும், அப்பொழுது பிரபலமடைந்து கொண்டு வந்த மில்ட்டியாடீஸ் மகன் ஸைமனும் சேர்ந்து இவன் பிரஷ்டம் செய்யப்படுவதற்கு உடந்தையாயிருந்தார்களென்று கூறப்படுகிறது. முந்தி ஜாந்திப்பஸும் அரிஸ்ட்டைடீஸும் பிரஷ்டம் செய்யப்படுவதற்கு இவன் - தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் - உடந்தையா யிருந்தான். அப்பொழுது இவன் செய்த வினை இப்பொழுது இவனைச் சுட்டது.

ஆத்தென்ஸிலிருந்து பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டதும், தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ், ஆர்கோஸ் ராஜ்யத்திற்குச் சென்று தங்கினான். அங்கு இவன் இருப்பது ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இவனிடத்தில் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு மதிப்பு வைத்திருந்ததோ அவ்வளவுக் கவ்வளவு இப்பொழுது துவேஷம் பாராட்டியது. ஆத்தென்ஸுக்கு மதிற்சுவர் எழுப்பிய விஷயத்தில் அதனை ஏமாற்றி விட்ட வனல்லவா இவன்? தவிர, தனக்கு விரோதமாக ஏதேனும் சூழ்ச்சி செய்வானோ என்ற பயமும் அதற்கு இருந்தது. இதற்குத் தகுந்தாற் போல் பாஸேனியஸ் இறந்தபிறகு அவனுடைய தஸ்தாவேஜு களைப் பரிசோதனை செய்கையில், அவன் செய்த சூழ்ச்சிகளுக்கு இவன் உடந்தையாயிருந் தானென்பதற்குச் சில ருஜுக்கள் அகப் பட்டன. உண்மையிலேயே இவன் உடந்தையா யிருந்தானா வென்பதை சந்தேகிக்கக் கூடிய விஷயமே. ஆனால், ஸ்ப்பார்ட்டா, இவன்மீது பழி தீர்த்துக் கொள்ளத் தீர்மானித்து விட்டது. இவன் மீது தேசத் துரோகக் குற்றஞ்சாட்டியது. இவனைக் கைதியாக்கி விசாரித்துத் தண்டிக்குமாறு கூறி ஆத்தென்ஸுக்கு ஆள் விடுத்தது. ஆத்தென்ஸும் இதற்கு உடன்பட்டது; இவனைக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டு வரும்படி, ஸ்ப்பார்ட்டாவின் ஆட்களோடு தன்னுடைய ஆட்கள் சிலரையும் அனுப்பியது. ஆனால் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ், இவர்கள் வருகையை முன்னதாகவே அறிந்து, ஆர்கோஸை விட்டு ஓடி விட்டான்.

பல இடங்களிலும் சுற்றியலைந்து கடைசியில் 464-ஆம் வருஷம் பாரசீக மன்னனிடம் போய் தஞ்சம் புகுந்தான். அப் பொழுது பாரசீக அரச பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தவன் அர்ட்டாக் ஜெர்க்ஸஸ் என்பவன்; ஜெர்க்ஸஸ் மன்னனுடைய மகன். (ஜெர்க் கஸஸ் மன்னன் 464ஆம் வருஷம் இறந்துவிட்டான். அடுத்த வருஷத்தில் அர்ட்டாக் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் பட்டத்திற்கு வந்தான். ஜெர்க் கஸஸ் மன்னன் இறந்துவிட்டானென்று தெரிந்த பிறகே, தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ் ஸூரா நரகம் போகத் துணிவு கொண்டான். இவனை மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்று உபசரித்தான். இவனுக்குச் சகல மரி யாதைகளும் செய்வித்தான். பரம வைரியாக இருந்தவன் பணிந்து (உண்மை யிலேயே தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ், பாரசீக சம்பிரதாயப்படி, பூமியில் தேகம் பூராவும் படியும்படியாகப் பணிந்தான் என்று ஒரு வரலாறு கூறுகிறது). விட்டால் அவனிடம் பரிவு காட்டி உப யோகித்துக் கொள்ள ஓர் அரசன் முயலுவானாகில் அதில் ஆச்சரிய மொன்றுமில்லையே. கிரீஸை, பாரசீக ஆதிக்கத்திற்குட் படுத்திக் கொடுக்கிற விஷயத்தில், தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ், அர்ட்டாக் ஜெர்க்ஸஸ் அரசனுக்கு உண்மையிலேயே உபயோகமாயிருந் தானோ, அப்படி இருந்தால் எந்த அளவுக்கு என்ற விவரங்கள் சரி யாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த அரசனுடைய ஆசைக்கு அவ்வப்பொழுது தூபம் போட்டுக் கொண்டு வந்தானென்றும், அதன் விளைவாக அவனது ஆதரவு இவனுக்கு நிறையக் கிடைத்துக் கொண்டிருந்ததென்றும் நிச்சயமாகத் தெரிகின்றன.

அர்ட்டாக் ஜெர்க்ஸஸ் அரசனுடன் மனங்கலந்து பழக வேண்டுமென் பதற்காக தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் பாரசீக பாஷையைக் கற்றுக் கொண்டான். மற்றப் பாரசீகர்களைப் போலவே அந்தப் பாஷையில் ஸ்பஷ்டமாகப் பேசவும் பழகிக் கொண்டான். அரசனு டைய அபிமானமும் வரவர அதிகப்பட்டுக் கொண்டு வந்தது. சின்ன ஆசியாவிலுள்ள மாக்னீஷியா (உண்மையிலேயே தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ், பாரசீக சம்பிரதாயப்படி, பூமியில் தேகம் பூராவும் படியும் படியாகப் பணிந்தான் என்று ஒரு வரலாறு கூறுகிறது.) என்ற ஒரு பிரதேசத்திற்கு இவனை அதிபதியாக்கினான். இவ னுடைய அன்றாடச் செலவு வகைகளுக்காக, மேற்படி மாக்னீஷியா வோடு வேறு இரண்டு பிரதேசங்களின் வருமானமும் இவனுக்குக் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கும் படி ஏற்பாடு செய்தான்.

இந்த வருமானத்தைக் கொண்டு இவன் சுமார் பத்து வருஷ காலம் சுகமாகக் காலங்கடத்திவிட்டு கடைசியில் மாக்னீஷி யாவிலேயே 449-ஆம் வருஷம் தனது அறுபத்தைந்தாவது வயதில் இறந்து போனான். இறந்த பிறகு மாக்னீஷியர்கள், இவனை ஒரு வீரனாகப் போற்றி, நகரத்திற்கு மத்தியில் இவனுக்கு ஓர் உருவச்சிலை நிறுவி கௌரவித்தார்கள்.

தான் இறந்தபிறகு தன்னுடைய எலும்புகள் ஆத்தென்ஸ் மண்ணில் புதைக்கப்பட வேண்டுமென்று தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ் விரும்பினானென்று தெரிகிறது. அதன்படியே இவனுடைய உறவினர், இவனது எலும்புகளை ஆத்தென்ஸுக்கு எடுத்துக் கொண்டு போய் அங்கே புதைத்தார்கள். இதை ரகசியமாகச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால் தேசத்திற்கு விரோதமாக நடந்து கொண்டவர் களுடைய எலும்புகள் கூட ஆத்தென்ஸ் மண்ணில் இடம் பெறுதல் கூடாதென்று ஒரு சட்டம் ஆத்தென்ஸில் அமுலில் இருந்துவந்தது.

5. இறந்தும் இருந்த அரிஸ்ட்டைடீஸ்

தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ், நாட்டுக்குப் புறத்தியான பிறகு, ஜாந்திப்பஸோ, அரிஸ்ட்டைடீஸோ, ஆத்தென்ஸின் அரசியல் வாழ்வில் முன்புபோல் அதிக பங்கெடுத்துக் கொள்ளவில்லை யென்று தெரிகிறது. குறிப்பாக, ஜாந்திப்பஸின் கடைசி காலம் எப்படிக் கழிந்தது என்பதைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியவில்லை. அரிஸ்ட்டைடீஸ் மட்டும் சிறிது காலம் வரை, ஆத்தென்ஸின் அரசியல் விவகாரங்கள் நேர்மையுடன் நடைபெற்றுக் கொண்டு வரு வதற்கு ஓரளவு துணையாயிருந்தானென்று தெரிகிறது. எப்படியும் இவன், தனது கடைசி மூச்சு இருக்கிறவரை ஆத்தென்ஸின் நலனுக் காகப் பாடுபட்டு வந்தானென்பதும், ஆத்தீனியர்களின் நன்மதிப் பிலே வாழ்ந்து வந்தானென்பதும் நிச்சயம். இவன், எங்கே, எப்படி, எப்பொழுது இறந்துபோனான் என்ற விவரங்கள் தெரியவில்லை. ஒரு சமயம் இவன் ஆத்தென்ஸ் காரியமாக வடக்கே கருங்கடல் பக்கம் அனுப்பப்பட்டதாகவும், அங்கேயே இறந்துவிட்டதாகவும் சிலர் கூறுகின்றனர். ஆனால் இதற்கு எவ்வித ஆதாரமுமில்லை. வெறும் ஊகந்தான். இவன் இறந்துபோனது, உத்தேசமாக 468 அல்லது 467-ஆம் வருஷமாக இருக்கலாமென்று கருதப்படுகிறது.

அரிஸ்ட்டைடீஸ், பிரதம ஆர்க்கோன் பதவியை (489-488) வகித்தான்; போர்கள் பல நடத்தி வெற்றி கண்டான். பெருஞ் செல்வத்தோடு நெருங்கி உறவாடினான் பல தடவைகளில். ஆனால் இறக்கிறபோது இவனிடத்தில் ஒரு சிறு தொகைகூட இருக்க வில்லை. இவனது ஈமச்சடங்குகள் அரசாங்கச் செலவிலேயே நடை பெற்றன. இவனுடைய குடும்பத்தையும் அரசாங்கமே சிறிது காலம் வரை போஷித்து வந்தது. வறுமையிலே வாழ்வு கண்டவன் அரிஸ்ட் டைடீஸ். இவனுடைய நேர்மையைக் குறித்துப் பிற்காலத்து அறிஞர் பலர் புகழ்ந்து பேசியிருக்கிறார்கள். ப்ளூட்டார்க் என்ற சரித்திரா சிரியன் கூறுகிறான்:- “அரிஸ்ட்டைடீஸ் எப்பொழுதும் பதவியி லிருந்து கொண்டு இருந்ததில்லை; ஆனால் பதவிக்கு எப் பொழுதும் உதவியாயிருந்து கொண்டிருந்தான். இவனுடைய வீடு, சீலம், ஞானம், ஒழுங்கு இவைகளைக் கற்பிக்கும் ஒரு பொது ஜன பாட சாலையாக இருந்தது. சீலத்துடன் வாழவேண்டுமென்று விருப்பங் கொண்ட ஆத்தீனிய இளைஞர் பலர் இவனை ஒரு தெய்வ மாகக் கருதி இவனிடம் ஆலாசனை கேட்டு வந்தார்கள். அவர்களை அன்போடு வரவேற்று உபசரித்தான். அவர்கள் கூறுவனவற்றைப் பொறுமையுடன் கேட்டான்; தெளிந்த முறையில் அவர்களுக்குப் போதனை செய்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களுக்குத் தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் ஊட்டினான். பிற்காலத்தில் பெரும்புகழ் படைத்த ஸைமன், இவனுடைய போதனைகளைக் கேட்டு முன்னுக்கு வந்தவனே.”

ஏகாதிபத்தியம் வளர்கிறது


1. மண்ணாசையும் பொன்னாசையும்

ஆத்தென்ஸ் தலைமையில் ஸ்தாபிதமான டெலோஸ் சமஷ்டி, ஆத்தீனிய ஏகாதிபத்தியமாக வளர்ந்த காட்சியை இனிக் காண்போம். கிரேக்க ராஜ்யங்கள் மீது படிந்திருந்த பாரசீக ஆதிக்கத்தை அடி யோடு அகற்றிவிட வேண்டுமென்பதற்காக வல்லவோ இந்த ஸ்தாபனம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது? இதற்கிணங்க, பாரசீகத்தை எதிர்த்துப் போரை நடத்தும் பொறுப்பு, ஸைமன் வசம் ஒப்புவிக்கப்பட்டது. பாஸேனியஸை பிஸண்ட்டியத்திலிருந்தும் ஸெஸட்டோஸி லிருந்தும் விரட்டியவனல்லவா இவன்.

இவன், சமஷ்டியின் சார்பாக ஒரு படையுடன் 476-ஆம் வருஷம் புறப்பட்டான். ஸ்ட்ரைமோன் நதியின் முகத்துவாரத்தி லுள்ள இயோன் என்ன, ஹெப்ரூஸ் நதியின் முகத்துவாரத்திலுள்ள டோரிஸ்க்கஸ் என்ன, கற்பாறைகள் நிறைந்த ஸ்க்கைரஸ் தீவு என்ன, இன்னும் திரேஸிலுள்ள சிறுசிறு நகரங்களென்ன, இப்படிப் பாரசீக ஆதிக்கத்துக்குட்பட்டிருந்த அநேக பிரதேசங் களை ஒன்றன்பின் னொன்றாக வெற்றி கொண்டான்.

வெற்றி கொண்டானென்று ஒரு வாக்கியத்தில் சுருக்கமாக இங்கே சொல்லிவிட்டோம். ஆனால் அவ்வளவு சுலபமாக மேற்படி பிரதேசங்கள் இவனுக்குப் பணிந்துவிடவில்லை. பெரும்பாலானவை, முடிந்தவரை எதிர்த்துப் பார்த்தன. இயோன் நகரம் முற்றுகையிடப் பெற்றபோது, அதனைப் பாதுகாத்து வந்த போகெஸ் என்ற பாரசீகப் படைத்தலைவன், கடைசிவரை பணியவே இல்லை. அவனைப் பணிய வைக்க, ஸைமன் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தான். அவன் பணிய மறுத்து வெகு தீரத்துடன் எதிர்த்து நின்றான். ஆனால் எவ்வளவு காலம்? அவன் சேமித்து வைத்திருந்த உணவுப் பொருள்கள் யாவும் தீர்ந்துவிட்டன. பணிவதா, மடிவதா என்ற கேள்வி பிறந்தது. பணிந்து விட்டால், சுதந்திரத்தைப் பறி கொடுத்துவிட்டதாகும்; தவிர, எஜமானத் துரோகமுமாகும். எனவே மடிந்துபோகத் தீர்மானித்தான். தான் மட்டுமா? இல்லை, இல்லை; பெண்டு பிள்ளைகள் சகிதம். தன்னிடமிருந்து பொன்னையும் பொருளையும் சேகரித்தான். மதிற்சுவர் மீது ஏறி நின்றுகொண்டு அனைத்தையும் ஸ்ட்ரைமோன் நதியில் வீசியெறிந்தான். பிறகு ஒரு பெருந்தீ மூட்டச் செய்தான். தனது பெண்டு பிள்ளைகளையும் பணியாட்களையும் ஒருவர் பின்னொருவராகக் கொன்று அதில் தூக்கியெறிந்தான். கடைசியில், தானும் அந்தத் தீயில் குதித்துவிட்டான். ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன், இவனு டைய வீரத்தைப் பாராட்டினான்; ஆனால் இவன் மரணத்திற்காகத் துக்கித்தான்.

473ஆம் வருஷம் ஸ்க்கைரஸ் தீவின் மீது கொண்ட வெற்றி தான், ஸைமனுக்கு அதிகமான புகழை வாங்கிக்கொடுத்தது. இந்தத் தீவினரை அடிமைப்படுத்திவிட்டதனாலோ, ஆத்தென்ஸிலிருந்து பலரை இங்குக் கொண்டு வந்து குடியேற்றி, இதனை ஆத்தென்ஸ் ராஜ்யத்தோடு சேர்த்துவிட்டதனாலோ இந்தப் புகழ் ஏற்படவில்லை. தீஸூஸ் என்ற அரசன் அட்டிக்காவை ஒன்றுபடுத்தி ஆண்டதாக ஒரு வரலாறு உண்டல்லவா, அந்த அரசனுடைய எலும்புகள் மேற்படி தீவில் புதைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை இவன் கண்டு பிடித்து ஆத்தென்ஸுக்கு ஆடம்பரமாகக் கொண்டு வந்து சேர்ப்பித்தான். ஆத்தீனியர்களுடைய மகிழ்ச்சிக்குக் கேட்க வேண்டுமா? ஒரு கோயில் சமைத்து அதில் வந்த எலும்புகளைப் புதைத்தார்கள்; தீஸூஸ் மன்னனுடைய ஞாபகார்த்தமாக ஆண்டு தோறும் ஒருவிழா கொண்டாட ஏற்பாடு செய்தார்கள். ஆத்தீனியர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சியில் ஸைமனின் புகழ் வளர்ந்தது.

இங்ஙனம் எஜீயன் கடலிலும், அதன் கரையோரங்களிலும் இருந்த தீவுகளென்ன, சிறுசிறு ராஜ்யங்களென்ன, இவை பலவும் பாரசீக ஆதிக்கத் தினின்று விடுவிக்கப் பெற்றன. இவை விடுதலை பெற்றதற்குக் காரணமா யிருந்தது எது? டெலோஸ் சமஷ்டிதானே? எனவே, இதுகாறும் இதில் அங்கத் தினராகச் சேராதிருந்த ராஜ்யங் கள், இப்பொழுது சேர்ந்து கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தப்பட்டன. அப்படிச் சேர மறுத்த ராஜ்யங்களும், ஏற்கனவே சேர்ந்திருந்து, இப் பொழுது ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக விலகிக் கொள்ள விரும்பிய ராஜ்யங்களும் சமஷ்டியின் விரோதிகளாகக் கருதப்பட்டன. இங் ஙனம் கருதியது, ஆத்தென்ஸ்தான் என்பதைச் சொல்ல வேண்டுமோ? அதனுடைய கருத்துதான், சமஸ்டியின் கருத்தாக வெளிப்பட்டது.

சமஷ்டியில், ஒவ்வொரு ராஜ்யமாகச் சேர்ந்துகொண்டு வந்தது. யூபியா தீவிலுள்ள பல ராஜ்யங்களும் சேர்ந்து கொண்டன. ஆனால் தெற்குப் பக்கத்திலுள்ள காரிஸ்ட்டஸ் ராஜ்யம் மட்டும் சேரவில்லை. அஃதெப்படிச் சேராமலிருக்கலாம்? உடனே அதன்மீது போர் தொடுக்கப்பட்டது. பலவந்தமாகச் சமஷ்டியில் 472-ஆம் வருஷம் சேர்க்கப்பட்டது. இதற்குப் பிறகு சுமார் மூன்று வருஷங் கழித்து ஏறக்குறைய 469-ஆம் வருஷம் - சமஷ்டியின் முதல்வகை அங்கத்தின ராயிருந்து வந்த நாக்ஸோஸ் தீவு சமஷ்டியிலிருந்து விலகிக் கொண்டது. அஃதெப்படி விலகலாம்? விலகிக் கொள்ள அதற்கு உரிமையேது? எனவே அதன்மீதும் யுத்தம் தொடுக்கப் பட்டது. அதுவும் அடங்கிப்போய் சமஷ்டியில் அங்கத்தினரா யிருந்து வர இசைந்தது.

இங்ஙனம் இவை பலவந்தமாகச் சேர்க்கப்பட்டது மட்டு மல்ல, இவற்றின் சுதந்திரமும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது. விலகி நின்ற தற்கும், விலக விரும்பியதற்கும் தண்டனை! சொந்தமாகக் கப்பல்கள் வைத்துக் கொள்ள இவை அனுமதிக்கப்படவில்லை. சமஸ்டிக்கு மகமைத் தொகை மட்டும் ஒழுங்காகச் செலுத்தி வருமாறு செய்யப் பட்டன. சமஸ்டிக் கூட்டங்களில் இவைகளுக் கிருந்த ஓட்டுரிமை யும் ரத்து செய்யப்பட்டது. உண்மையில் இவை யிரண்டும் ஆத்தென் ஸின் ஆதிக்கத்திற்குட்பட்ட ராஜ்யங்களாயின.

இந்த நடவடிக்கைகளுக்குப்பிறகு, ஸைமன், தன் கவனத்தை எஜீயன் கடலின் தெற்குப் பக்கம் செலுத்தினான். ஏனெனில், ரோட்ஸ் தீவு என்ன, ஸைப்ரஸ் தீவு என்ன, சின்ன ஆசியாவின் தென் மேற்கிலுள்ள காரியா என்ன, லைஷியா என்ன, ஆகிய இந்தப் பகுதி களில் பாரசீக ஆதிக்கத்திற்குட்பட்டிருந்த சிறுசிறு ராஜ்யங்கள் பலவற்றையும் அந்த ஆதிக்கத்தினின்று விடுவித்து, சமஷ்டியில் சேர்க்கவேண்டியது அவசியமாயிருந்தது. தவிர, ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன், பாம்ப்ளியா பிரதேசத்திலுள்ள யூரிமெடான் நதியண்டை, சுமார் முந்நூற்றைம்பது கப்பல்கள் கொண்ட ஒரு கடற்படை யையும், ஒருதரைப் படையையும் சேகரித்து வைத்திருந்தான். கிரீஸின் மீது ஆதிக்கங் கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆசை அவனை இன்னும் விடவில்லை. இந்தத் தகவலும் ஸைமனுக்குத் தெரிந்தது போலும். எனவே, சுமார் இருநூறு கப்பல்களைக் கொண்ட ஒரு கடற் படையுனும், ஒரு பெருந்தரைப்படையுடனும் சென்றான். யூரி மெடான் நதியண்டை, கடற்போரும் தரைப்போரும் - 468-ஆம் வருஷம் நடைபெற்றன. ஒரே நாளில் நடைபெற்ற இவ்விரண்டு போர்களிலும் ஸைமன் வெற்றி பெற்றான். பாரசீகக் கடற்படையில் சுமார் இருநூறு கப்பல்கள் அழிந்தன. போர்க்களத்தில் பல அரிய பொருள்களை விட்டுவிட்டு ஓட்டம் பிடித்தது பாரசீகத் தரைப் படை. இந்தப் பொருள்களை அப்படியே ஆத்தென்ஸுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பித்தான் ஸைமன். இவை, பின்னர் நகர அபிவிருத்திக்கு உப யோகப்படுத்தப் பெற்றன. இவற்றைச் சொந்த நலத்திற்கு உபயோகப் படுத்திக் கொள்ளாமல் பொதுநலத்திற்கு உபயோகப்படுத்தியதன் காரணமாக, ஆத்தென்ஸ் மகாஜனங்கள், இவனை முன்னைக் காட்டிலும் அதிகமாகக் கொண்டாட ஆரம்பித்தார்கள்.

யூரிமெடான் வெற்றி மூலமாக, காரியா முதலிய பிர தேசங் களைப் பாரசீக ஆதிக்கத்தினின்று விடுவித்தான்ஸைமன். இப்படி விடுவித்ததோடு மட்டுமல்ல, இவற்றைக் கட்டாயப்படுத்தி டெலோஸ் சமஷ்டியில் அங்கத்தினராகச் சேர்ப்பித் தான். புதிய அங்கத்தினர்கள் சேர்ந்ததனால் சமஷ்டி வலுப்பெற்றதென்று சொல்லலாம். ஆனால் பெயரளவுக்குத்தான். உண்மையில் வலுப் பெற்றது ஆத்தென்ஸே. அது, தன்னுடைய ஏகாதிபத்திய எண்ணத்தை வெளிப்படையாகத் தெரிவித்துக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு சக்தியை, ஏன்? ஒரு துணிச் சலையுங்கூட பெற்றது. ஏற்கனவே, காரிஸ்ட்டஸையும் நாக்ஸோ ஸையும் அடிமைப்படுத்திய தன் மூலம் அதனுடைய மண்ணாசை ஒருவாறு புலனாயிற்று. மண்ணாசைக்கு அடுத்தது பொன்னாசை தானே?

சமஷ்டி அங்கத்தினர்களில் முதல்வகையைச் சேர்ந்த தாஸோஸ் தீவு ராஜ்யம், செல்வச் செழுமையுடையதாயிருந்தது. இதற்குக் காரணம் திரேஸ் பிரதேசத்தின் பெரும்பற்றான வியாபாரம் அதன் வசத்திலிருந்ததுதான். இந்த வியாபாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென்று ஆசை கொண்டது ஆத்தென்ஸ். இதற்குத் தகுந் தாற்போல், ஒரு தங்கச் சுரங்கத்தைப் பற்றி ஆத்தென்ஸுக்கும், தாஸோஸுக்கும் தகராறு ஏற்பட்டது. தாஸோஸ்வாசிகள் கலகத் திற்குக் கிளம்பினார்கள். இதையே காரணமாக வைத்துக் கொண்டு ஸைமன், 465-ஆம் வருஷம் - தாஸோஸ் மீது படையெடுத்தான்; அதன் கடற்படையை முறியடித்து, போக்குவரத்து வழிகளையும் அடைத்துவிட்டான். ஆயினும் தாஸோஸ்வாசிகள் பணியவில்லை. சுமார் மூன்று வருஷகாலம் முற்றுகையை எதிர்த்து நின்றார்கள். இந்தக் காலத்தில் அவர்கள் பட்ட கஷ்டங்களும் செய்த தியாகங் களும் அளவிறந்தன. பெரிய பெரிய போர்க்கருவிகளை, ஓரிடத்தி லிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு இழுத்துச் செல்ல, கயிறுகள் இல்லை; எல்லாம் அறுந்துவிட்டன. பெண்கள் அத்தனை பேரும், தங்கள் தலைமயிரைக் கத்தரித்துக் கயிறாகத் திரித்துக் கொடுத்தார்கள்! ஆனால் எவ்வளவு காலம் இப்படித் தாக்குப்பிடிக்க முடியும்? உண விற்கு ஜனங்கள் மடிந்து வந்தார்கள். பார்த்தான் ஹெகெட் டோரிடீஸ் என்ற ஒருவன். தன் கழுத்தைச் சுற்றித் தூக்குக் கயிறு ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டான். ஏனென்றால், ஆத்தீனியர் களோடு சமாதானம் செய்துகொள்ள வேண்டுமென்று யார் முதன்முதலாகக் கூறுகிறார்களோ அவர்களுக்குத் தூக்கு தண்டனை விதிப்பதென்று தாஸோஸ் வாசிகள் ஒரு சட்டம் பிறப்பித்திருந்தார்கள். தானே இந்தச் சட்டத்திற்குப் பலியாவதென்று தீர்மானித்தான் ஹெகெட் டோரிடீஸ். தனது ராஜ்யம் அடியோடு அழிந்துபோவதை இவன் விரும்பவில்லை. ஜனசபையின் முன்னர் ஆஜராகி “என்னைத் தூக்கிலிட்டுவிடுங்கள்; ராஜ்யம் காப்பாற்றப் படட்டும்” என்று உருக்கமாகக் கூறினான். அதாவது, “இனியும் எதிர்த்து நிற்பதில் பயனில்லை; பணிந்து விடுங்கள்” என்பதே இவன் கூறியதன் கருத்து. ஜனசபை, இவனை மரிக்கவில்லை; பணிந்து விடத் தீர்மானித்தது. அப்படியே 463-ஆம் வருஷம் தாஸோஸ் பணிந்தது. ஆத்தென்ஸ் விதித்த நிபந்தனைகளுக்கெல்லாம் கட்டுப்பட்டது. நிபந்தனைகள் என்ன? அரண்களையெல்லாம் இடித்துத் தரைமட்ட மாக்கிவிட வேண்டும்; கப்பல்களனைத்தையும் ஒப்புக் கொடுத்து விட வேண்டும்; தங்கச் சுரங்கம் சம்பந்தமான உரிமைகளையும், பொதுவாக மற்ற உரிமைகளயும் விட்டுக் கொடுத்துவிட வேண்டும்; யுத்த நஷ்ட ஈடாக ஒரு தொகை கொடுக்க வேண்டும்; சமஷ்டிக்கு வருஷந்தோறும் ஒரு தொகையை மகமையாகச் செலுத்தி வர வேண்டும். சுருக்கமாக, தாஸோஸ் அடிமையாகிவிட்டது.

சமஷ்டி ஏற்பட்ட சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, கப்பல்களாக உதவிவந்த சில ராஜ்யங்கள், கப்பல்களுக்குப் பதில் வருஷந்தோறும் ஒரு தொகையைக் கொடுத்து வர ஆரம்பித்தன. அதாவது முதல்வகை அங்கத்தினராயிருந்து வந்த ராஜ்யங்கள், இரண்டாவது வகை அங்கத்தினராக மாறிக் கொண்டன. இங்ஙனம் மாறிக் கொண்ட தனால், சமஷ்டியின் கடற்படை நிருவாகத்தில் இவை தலையிட முடிய வில்லை. ஆனால் இவற்றின் சுதந்திரமும் அந்தஸ்தும் எவ்விதத் திலும் பாதிக்கப்படவில்லை. உண்மையில், ஆத்தென்ஸ், இந்த இரண்டாவது வகை அங்கத்தினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகப்பட வேண்டு மென்றே விரும்பியது. அப்பொழுதுதானே சமஷ்டியின் கப்பற் படையை, தன்னிஷ்டப்படி நடத்த முடியும்? சமஷ்டியின் கடற்படை யென்பது அத்தீனியக் கடற்படையாக இருந்தால்தானே அதற்கு அனுகூலம்? எனவே, இரண்டாவது வகை ராஜ்யங் களின் எண்ணிக்கை, மேலும் மேலும் அதிகப்பட்டுக் கொண்டு வருவதற்கு ஆதரவு காட்டி வந்தது. முதல்வகை ராஜ்யங்களாக எஞ்சி நின்றவை, லெஸ்போஸ், கியோஸ், ஸாமோஸ் ஆகிய மூன்று மட்டுமே. ஆனால் இவையும் நாளாவட்டத்தில் ஆத்தென்ஸோடு ஐக்கியமாகிவிட்டன.

காரிஸ்ட்டஸ், நாக்ஸோஸ், தாஸோஸ் ஆகிய ராஜ்யங்கள் அடிமைப் படுத்தப்பட்ட பிறகு, அவை மூன்றாவது வகை அங்கத்தி னர்களாகக் கருதப் பட்டன. இவை செலுத்தி வந்த மகமைத் தொகை, கப்பல்களுக்குப் பதில் என்று கொள்ளப்படாமல், வெறுங் கப்பமாகவே கொள்ளப்பட்டது. இந்தக் கப்பத் தொகையோடு இவை, தங்கள் காலாட்படையின் ஒரு பகுதியையும், யுத்தம் ஏற்படு கிறபோது, சமஷ்டிக்கு உதவவேண்டுமென்ற நிபந்தனையும் விதிக்கப் பட்டது.

இரண்டாவது வகை ராஜ்யங்கள், கப்பல்களுக்குப் பதில் மகமைத் தொகையை ஒழுங்காகச் செலுத்திக் கொண்டு வந்தால் மட்டும் போதாது, யுத்தம் ஏற்படுகிறபோது ராணுவ உதவியும் செய்ய வேண்டுமென்று ஒரு நிபந்தனையை ஏற்படுத்தியது ஆத்தென்ஸ். இதற்கு அநேக ராஜ்யங்கள் இரண்டாவது வகை ராஜ்யங்கள் - சம்மதிக்கவில்லை. கலகத்திற்கு கிளம்பின. இதைத்தான் ஆத்தென்ஸும் விரும்பியது. உடனே பலாத்காரத்தைப் பிரயோகித்து அனைத்தை யும் பணியச் செய்தது. பணிந்த யாவும் மூன்றாவது வகை ராஜ்யங் களாக்கப் பட்டன.

ஆக, இருவகை அங்கத்தினர்களோடு தோன்றிய டெலோஸ் சமஷ்டி, சுமார் இருபது, இருபத்திரண்டு வருஷங்களுக்குப் பிறகு மூன்றுவகை அங்கத்தினர் களைக் கொண்டதாகியது. கப்பல்களாக உதவி வந்த ராஜ்யங்கள் முதல் வகை. இவைதான் மேலே சொன்ன லெஸ்போஸ், கியோஸ், ஸாமோஸ் ஆகியவை. கப்பல்களுக்குப் பதில், மகமைத் தொகை செலுத்தி வந்த ராஜ்யங்கள் இரண்டாவது வகை. இவை சுமார் ஐம்பதுக்கு மேலிருக்கலாம். கப்பம் அல்லது திறைப் பணம் கொடுத்து வந்த ராஜ்யங்கள் மூன்றாவது வகை. இவை சுமார் இருநூற்றுக்கு மேற்பட்டிருந்தன.

இந்த மூன்றாவது வகை ராஜ்யம் ஒவ்வொன்றுடனும், ஆத்தென்ஸ், தனித்தனியாக ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம், அதனதன் அரசியலமைப்பையும் நிர்ணயித்துக் கொடுத்தது. இப்படி நிர்ணயித்துக் கொடுத்த அரசியலமைப்பு எல்லா ராஜ்யங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வில்லை. ஆயினும், பெரும்பாலும் ஜன ஆட்சி முறையைத் தழுவியதாகவே இருந்தது. பொதுவாக இவற்றை ஜன ஆட்சிப் பாதையிலேயே கொண்டு செலுத்தியது ஆத்தென்ஸ். தனக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடந்து கொண்டி ருக்கிறவரை, எந்த ராஜ்யத்தின் உள்நாட்டு விவகாரத்திலும் தலை யிடவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு ராஜ்யத்திலும், பாதுகாவலாக, ஆத்தீனியச் சிறுபடையொன்று இருந்தது; ஆத்தீனிய உத்தியோகஸ் தர்களும் இருந்தார்கள். பெரும்பாலான ராஜ்யங்களுக்கு முக்கிய மான வழக்குகளை விசாரித்துத் தீர்ப்புக் கூறும் அதிகாரம் கொடுக்கப்படவில்லை; ஆத்தென்ஸே இந்த அதிகாரத்தை வைத்துக் கொண்டது.

இவற்றிலிருந்து புலனாவதென்ன? இந்த மூன்றாவது வகை ராஜ்யங்கள், பெயரளவுக்குச் சமஷ்டியில் சேர்க்கப்பட்டன வென்றா லும், உண்மையில் இவை ஆத்தென்ஸின் ஆதிக்கத்துக்குட் பட்ட வையாகவே இருந்தன என்பதேயாம். ஆத்தென்ஸ், இந்த ராஜ்யங் களை எப்படித் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குட்படுத்தி வைத்துக் கொண்டி ருந்ததென்பதற்கு ஓர் உதாரணம். ஒவ்வொரு ராஜ்யத் துடனும் தனித்தனியாக ஆத்தென்ஸ் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டதென்று மேலே சொன்னோமல்லவா, இதன் பிரகாரம், யூபியா தீவிலுள்ள கால்ஸிஸ் என்ற ஒரு சிறு ராஜ்யத்துடனும் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. இந்த ஒப்பந்தத்திலுள்ள ஒரு ஷரத்து, வயது வந்த எல்லா கால்ஸிஸ்வாசிகளும் ஒரு விசுவாசப் பிரமாணம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும், அப்படி எடுத்துக் கொள்ளாதவர்களின் ஓட்டுரிமை ரத்து செய்யப்படுமென்றும் கூறியது. விசுவாசப் பிரமாணம் வருமாறு:

“நான் சொல்லாலோ, செயலாலோ, எந்த வழியாலும், எந்த விதத்தாலும் ஆத்தீனியர்களுக்கு விரோதமாகக் கலகஞ் செய்ய மாட்டேன்; கலகத்திற்குத் துணையாகவும் இருக்கமாட்டேன். யாராவது கலகஞ் செய்தால் உடனே ஆத்தீனியர்களுக்குத் தெரி விப்பேன். ஆத்தீனியர்கள் ஒப்புக்கொள்ளக்கூடிய மாதிரி அவர் களுக்குக் கப்பம் செலுத்திக் கொண்டுவருவேன். என்னால் முடிந்த மட்டில் அவர்களிடம் உண்மையாகவே நடந்து கொள்வேன். ஆத் தீனியர்களுக்கு யாராவது தொந்தரவு கொடுத்தால், அப்பொழுது ஆத்தீனியர்களுக்கு உதவியா யிருப்பேன்; அவர்கள் இடும் கட்டளை களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பேன்.”

ஆத்தென்ஸின் ஆதினத்திற்குட்பட்ட ராஜ்யங்களின் எண்ணிக்கை அதிகப்பட அதிகப்பட, சமஷ்டியின் கூட்டங்கள் முன் போல் ஒழுங்காகக் கூடுவது அரிதாகிவிட்டது. ஆத்தென்ஸும் இதில் சிரத்தை கொள்ளவில்லை. அசிரத்தை யுடனிருப்பதுதான் அதற்கு அனுகூலமாயிருந்தது. தன்னிஷ்டப்படி எந்தக் காரியத்தைச் செய்தாலும், அது சமஷ்டியினுடைய சம்மதத்தின் பேரிலேயே செய்ததாகக் கருதப்படுமென்ற நிலைமை ஏற்பட்டுவிட்ட பிறகு, சமஷ்டியைக் கலந்தாலோசிப்பது என்கிற சம்பிரதாயத்தை ஏன் கடைப்பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? எனவே, 454-ஆம் வருஷம், டெலோஸிலிருந்த சமஷ்டியின் கஜானா, ஆத்தென்ஸுக்கு மாற்றப்பட்டது. இதனோடு டெலோஸ் சமஷ்டியின் வாழ்வு முற்றுப் பெற்றுவிட்டது. அதனுடைய ஸ்தானத்தில் ஆத்தீனிய ஏகாதிபத்தியம் தோன்றியது. ஆத்தீனியர்கள் ‘எங்கள் ஏகாதி பத்தியம்’ என்று பங்கிரங்கமாகவும் பெருமையுடனும் சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.

இந்த ஏகாதிபத்தியத்தில் ஏற்கனவே சொன்னபடி சுமார் இருநூற்றறுபதுக்கு மேற்பட்ட சிறிதும் பெரிதுமான ராஜ்யங்கள் அடங்கியிருந்தன. எஜீயன் கடலிலுள்ள தீவுகளென்ன, இதன் வடக்கு, கிழக்கு, மேற்குக் கரைகளிலுள்ள பிரதேசங்களென்ன, இவை பலவும் இந்த ஏகாதிபத்தியற்குட்பட்டிருந்தன.

443-ஆம் வருஷத்திற்குப் பிறகு, இந்த ஏகாதிபத்தியம், பூகோள அமைப்பை அனுசரித்து, 1. திரேஸ் பகுதி, 2. ஹெல்லெஸ்ப்பாண்ட் பகுதி, 3. ஐயோனியா அல்லது சின்ன ஆசியப் பகுதி, 4. காரியா பகுதி, 5. எஜீனா, யூபியா முதலிய தீவுகளடங்கிய பகுதி என்று ஐந்து பகுதி களாக அல்லது மாகாணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

ஆக, கி.மு. ஐந்தாவது நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், சாதாரண ஒரு சிறு ராஜ்யமாக இருந்த ஆத்தென்ஸ், இடைவிடாது முயற்சி செய்தும், கிடைத்த சந்தப்பங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டும் முன்னுக்கு வந்து, மேற்படி நூற்றாண்டின் இடைக் காலத்தில், ஏறக்குறைய 450-ஆம் வருஷம் ஒரு பெரிய ஏகாதி பத்தியமாகக் காட்சியளித்தது.

2. ஸைமன்

ஆத்தென்ஸ், ஓர் ஏகாதிபத்தியமாக வளர்ச்சி பெறுவதற்குக் காரணமா யிருந்த முக்கியஸ்தர்களுள் மூவரைச் சிறப்பாகக் குறிப் பிடுதல் வேண்டும். ஒருவன் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ்; மற்றொருவன் அரிஸ்ட்டைடீஸ்; இன்னொருவன் ஸைமன். இவர்களில் தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ் (471-ஆம் வருஷம்) நாடு கடத்தப்பட்டு விட்டான்; அரிஸ்ட்டைடீஸ் (467-ஆம் வருஷம்) இறந்து போய்விட்டான். இவ்விருவருக்கும் பிறகு, ஸைமனே, ஆத்தென்ஸின் அரசியலில் சர்வாதிக்கம் வகித்திருந்தான். ஆனால் சிறிது காலந்தான். இவனும் முந்திய இருவரைப்போல் பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டான், என்றாலும் நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, அரிஸ்ட்டைடீஸைப்போல் திரும்ப வரவழைக்கப்பட்டான். இவனுடைய வாழ்க்கைப் போக்கைச் சிறிது கவனிப்போம்.

ஸைமன், மில்ட்டியாடீஸின் மகன் என்பதையும், தனது தகப் பனாருக்காக அபராதஞ் செலுத்தித் தன் குடும்ப கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொண்டா னென்பதையும், வாசகர்களுக்கு நாம் நினைவுபடுத்த வேண்டுவ தில்லை யல்லவா? இவன், இளமையில் ஒழுங்கான வாழ்க்கையை நடத்திய வனல்லன் என்றும், குடிப் பழக்கமும் சிறிது இருந்ததென்றும், பொதுவாக நாகரிகத்துடன் நடந்து கொள்ளத் தெரியாதவனாயிருந்தானென்றும், ப்ளுட்டார்க் என்ற சரித்திராசிரியன் கூறுகிறான். இஃதெப்படி இருந்தபோதிலும் இவன், சிறுவயதில் அரிஸ்ட்டைடீஸுடன் தொடர்பு கொண்டான். இந்தத் தொடர்புக்குப் பிறகு அடியோடு மாறிவிட்டான். இவ் விரண்டும் நிச்சயம். இவனிடத்தில், ஒரு படைத்தலைவனுக்கு வேண்டிய தன்மைகள் பல இருப்பதைக் கண்டுகொண்டு, அந்தத் தன்மைகளை நாட்டின் நன்மைக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டுமென்ற நன்னோக்கத்துடன், அரிஸ்ட்டைட்டீஸ் இவனை ஆத்தென்ஸின் அரசியல் வாழ்வுக்கு அறிமுகப்படுத்திவைத்தான். அறிமுகப்படுத்தி வைத்தது வீண் போகவில்லை. இவனும், அரிஸ்ட்டைட்டீஸின் அரசியல் வாரிசு போலவே நடந்து வந்தான். இவனுடைய ராணுவ வாழ்க்கையும், அரசியல் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் அமைந்தன. டெலோஸ் சமஷ்டியின் ஆரம்பத்தில் சிறிது காலம் வரை 476-ஆம் வருஷம் வரை - அரிஸ்ட்டைடீஸ் பிரதம தளபதியாயிருந்தான். அப்பொழுது இவன், மற்றவர்களைப் போல் ஓர் உதவிப்படைத் தலைவனாக இருந்தான். இந்தத் தோரணையில்தான் இவன் பாஸேனியஸ்மீது படை யெடுத்துச் சென்று அவனை பிஸண்ட்டியத் திலிருந்தும் ஸெஸ்ட்டோஸி லிருந்தும் விரட்டினான். அரிஸ்ட் டைட்டீஸுக்குப் பிறகு இவனே பிரதம தளபதியானான். 476-ஆம் வருஷம் முதல் 462-ஆம் வருஷம் வரை சுமார் பதினைந்து வருஷ காலம் தொடர்ந்தாற்போல் இந்தப் பதவியைத் திறம்பட வகித்து வந்தான். இங்ஙனமே ஆத்தென்ஸின் அரசியலிலும், அரிஸ்ட் டைட்டீஸுக்குப் பிறகு இவனுடைய செல்வாக்கே மேலோங்கி நின்றது.

சமஷ்டியின் சார்பாகப் போர்கள் பல நடத்தி வெற்றிகள் பல கண்டதன் விளைவாக இவனுக்கு இந்தச் செல்வாக்கு ஏற்பட்ட தென்பது வாஸ்தவம். ஆனால் இது வெறும் அரசியல் செல்வாக்கு. தனி மனிதன் என்ற முறையில் இவனிடத்தில் சில நல்ல பண்புகள் இருந்தன. உயர்குடியில் பிறந்தவனா யிருந்தபோதிலும், நிறைந்த செல்வம் படைத்தவனாயிருந்த போதிலும், ஏழை எளியவர்களுக்கு இரங்கினான்; அவர்களோடு கலந்து பழகினான். இரங்கியதோடு மட்டுமல்ல, அந்த இரக்கத்தை ஈகையாகச் செயலில் கொண்டுவந்து காட்டினான். ஓர் ஆசிரியன் கூறுகிறான்.

“ஸைமன் பணந்திரட்டினான். எதற்காக? அதை உபயோகப் படுத்து வதற்காகத்தான். ஜனங்களுடைய அன்பையும் மதிப்பையும் பெறுவதற்கே அதை உபயோகித்தான்… இவன், தனது சொந்தத் தோட்டந்துறவுகளைப் பொதுஜனங்களுக்குத் திறந்துவிட்டி ருந்தான்; அங்கு உற்பத்தியாகும் காய்கனிகளைப் பறித்துத் தின்னவும் அனுமதித்திருந்தான். இவனுடைய ஆகார வகைகளோ மிகவும் எளிய முறையில் அமைந்திருந்தன… இவன், வெளியில் செல்லப் புறப் பட்டால் கூட சில பணியாட்களை அழைத்துக் கொண்டு போவான். அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடத்திலும் ஒருசிறு தொகையைக் கொடுத்து வைத்து, வறுமையினால் வாடியிருப்பவர்களுக்கு உதவுமாறு கூறு வான்; ஆடையில்லாதவர்களுக்கு ஆடை வழங்கச் செய்வான். மற்றும், பணமின்றி இறந்துபோனவர்களை, தன் சொந்தச் செல விலேயே புதைக்கச் செய்வான். . . இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இவன் கைகள், லஞ்சமோ, வேறு சன்மானமோ வாங்கிக் கறைப்பட வில்லை. ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எது நன்மையென்று தனக்குத் தோன்றுகிறதோ அதையே சொன்னான்; அதையே செய்தான்.”

இவனிடத்தில் அபிமானங் கொண்ட ஓர் ஆசிரியனுடைய வார்த்தைகளா யிருக்கலாம் இவை. எப்படியிருந்தபோதிலும், யூரி மெடான் வெற்றிக்குப் பிறகு ஆத்தீனியர்களுடைய மதிப்பை இவன் அதிகமாகப் பெற்றிருந்தான் என்பது நிச்சயம். இந்த மதிப்பானது ஐந்தாறு வருஷங்கள் கழித்து எதிர்ப்பாக மாறிவிட்டது. இந்த எதிர்ப்பு எப்படி ஏற்பட்டதென்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்னர், ஆத்தென்ஸின். அரசியல் கட்சிப் போக்குகளைப் பற்றிச் சிறிது தெரிந்து கொள்வது அவசியமாகும்.

3. ஆத்தென்ஸில் கட்சிகள்

ஆரம்பத்திலிருந்தே ஆத்தென்ஸில், உயர்குடிப் பிறந்தவர்கள், பணக்காரர்கள் ஆகிய இப்படிப்பட்டவர்கள்தான் அரசியலில் அதிகமாகப் பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். (ஏறக்குறைய எல்லா ராஜ்யங்களிலும் இப்படித்தானிருந்ததென்பதை இங்கு வாசகர் களுக்கு மறுபடியும் நினைவுபடுத்த வேண்டியதில்லையல்லவா?) இவர்களிடந்தான் அதிகார பலம் தங்கியிருந்தது. இவர்கள், சமு தாயத்தில் சிறுபான்மையோராக இந்தனர். இருந்தும், பெரும் பான்மையோரான ஜனங்களை அடக்கியாண்டு வந்தனர். எவ்வளவு காலம் அடக்கியாள முடியும்? ஆறாவது நூற்றாண்டின் தொடக்கத் தில் இவர்களுக்கு எதிர்ப்பு கிளம்பும் போலிருந்தது. இதனைச் சமாளிக்க, சில சட்டத்திட்டங்கள் இயற்றப்பட்டு, சாதாரண ஜனங்களுக்குச் சில சலுகைகள் காட்டப்பட்டன. இந்தச் சலுகைகள் நாளாவட்டத்தில் உரிமைகளாக வளர்ந்தன. வளர்த்தவர்கள், உரிமையற்றிருந்த வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களல்லர்; பணக்கார குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களே. அரிஸ்ட்டைடீஸ் என்ன இவர் களெல்லோரும் இத்தகையவர் களேயல்லவோ?

இங்ஙனம் பணக்காரர்களில் ஒரு சிலர், ஜன உரிமைக்குச் சாதகமாயிருந்த போதிலும், பெரும்பாலோர் இதை - ஜனங்கள் உரிமை பெறுவதை - விரும்பாமலே இருந்தனர். ஆனால் இவர் களுடைய விருப்போ வெறுப்போ செல்லுபடியாக வில்லை. இதனால் உள்ளுக்குள்ளேயே குமுறிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒற்றுமையா யிருந்து ஜனசக்தியை எதிர்க்கவும் இவர்களால் முடியவில்லை. ஏனென்றால், இவர்களுக்குள்ளேயே குடும்பப் பிணக்குகள், ஜாதிப் பூசல்கள் முதலியன எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டிருந்தன.

பாரசீக யுத்தம் ஏற்பட்டது. இந்த யுத்த காலத்தில், சாதாரண ஜனங்கள். அரசியல் நிருவாகத்தில், தங்களுக்கு அதிகமான பங்கு வேண்டுமென்று கோரினார்கள். இந்தக் கோரிக்கையைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டியது அவசியமா யிருந்தது. ஏனென்றால் இவர் களுடைய ஒத்துழைப்பில்லாமல் யுத்தத்தை எப்படித் தொடர்ந்து நடத்த முடியும்? உண்மையில், எந்த நாட்டிலும், எந்தக் காலத்திலும், யுத்தத்தில் அதிகமாகக் கலந்து கொள்ளுகிறவர்களும், அதை இறுதி யான வெற்றிக்குக் கொணர்கிறவர்களும் சாதாரண ஜனங்கள்தானே? இந்த நியதியையொட்டி மாரத்தான் போருக்குப் பிறகு, ஆத்தென் ஸின் அரசியலமைப்பில் ஜனங்களுக்குச் சாதகமான சில சீர்திருத்தங் கள் செய்யப் பட்டன.

தவிர, ஒரு நாட்டின் சுதந்திரத்திற்கு ஆபத்து ஏற்படுகிறபோது, அந்த ஆபத்தை எதிர்த்துச்சமாளிப்பதில் யார் அதிகமான திறமை காட்டுகிறார்களோ, அவர்களே ஜனங்களால் அதிகமாகக் கொண்டாடப் படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு அதிகார பதவியும் கிடைக்கிறது. அவர் களுடைய பூர்வோத்திரங்களைப் பற்றி யாரும் கவலைப்படு வதில்லை. ஸாலாமிஸ் போரில் கிரேக்கர்களுக்கு வெற்றி வாங்கிக் கொடுத்தவன் தெமிஸ்ட்டோக்ளீஸ். இதனால் அவனுக்கு அபார செல்வாக்கு ஏற்பட்டிருந்தது. இந்த செல்வாக்கைத் துணையாக வைத்துக் கொண்டுதான் அவன், பிளாட்டீயா யுத்தத்திற்குப் பிறகு, ஆத்தென்ஸை வெகு துரிதமாக பந்தோபஸ்து செய்தான். இவ்வள வெல்லாம் செய்தாலும், அவன் உயர்குடிப் பிறந்தவனல்லன். அவன் தகப்பன் ஒரு கிரேக்கன்தான். ஆனால் அவன் தாயார் ஓர் அந்நிய ஸ்திரீ. இதனால் அவனுக்குச் சமூகத்தில் ஒரு வித அந்தஸ்தும் கிடையாது. இத்தகைய சமூக அந்தஸ்தில்லாத ஒருவன், அரசியலில் ஆதிக்கம் வகித்ததும், ஜனங்களிடத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றதும், பணக்காரர் களுக்குப் பிடிக்காமலே இருந்தது. தங்களுக்குள்ளே ஒற்றுமையில்லாத காரணத்தினால்தான் அவனும் அவனைப் போன்ற சிலரும் அரசியலில் சுலபமாகச் செல்வாக்குப் பெற முடிகிற தென்று கருதினார்கள். எனவே, பழைய மாதிரி, தங்களுடைய ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவும், ஜனங்களுடைய உரிமை உணர்ச்சியை மேலோங்க விடாமல் செய்யவும் தங்களுக்குள்ளிருந்த பொறாமைகள், பூசல்கள் முதலியவற்றையெல்லாம் மறந்து ஒன்று பட்டார்கள். ஸைமனுடைய குடும்பத்திற்கும், அவனுக்கு மனைவியாக வாய்த்தவளுடைய குடும்பத்திற்கும் பரம்பரையாகப் பகைமை இருந்துவந்தது. விவாகத்தின் மூலம் இரு குடும்பங்களும் ஒற்றுமை யாயின. இங்ஙனமே ஸைமனின் சகோதரி, மனமாற்றங்கொண்டி ருந்த வேறொரு பணக்கார குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனுக்கு விவாகஞ் செய்து கொடுக்கப்பட்டாள். இப்படிக் கொள்வினை, கொடுப்பனை மூலமாக, பிணங்கியிருந்த பணக்கார குடும்பங்கள் பலவும் ஒன்றாயின. பணக்காரர் கட்சி என்ற ஒரு கட்சி உருவாகியது. இந்தக் கட்சியின் அடிப்படையான கொள்கை, நல்ல பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்களும் பணக்காரர்களுமான ஒருசிலரே ஆட்சியை நடத்தவேண்டுமென்பது; அதாவது ஒரு சிலர் ஆட்சியே நடத்த வேண்டுமென்பது. இதனால்தான் இவர்கள், ஒருசிலர் ஆட்சிக் கட்சியினர் என்று அழைக்கப்பட்டனர். தற்கால அரசியல் பாஷையில் இவர்களை ‘கன்ஸர்வேட்டிவ் கட்சியினர்’ என்று ஒருவாறு அழைக்கலாம். அதாவது, இருந்ததே இருக்கட்டும் என்ற கொள்கையினர்.

ஒருசிலர் ஆட்சிக் கட்சியினருக்கு எதிராக ஜனக்கட்சியும் வலுத்து வந்தது. சிறப்பாக, பாரசீகப் படையெடுப்பைப் பற்றிய பயம் விலக விலக, டெலோஸ் சமஷ்டியின் மூலம் ஆத்தென்ஸின் எல்லை யும் செல்வாக்கும் பரவப் பரவ, இந்த ஜனக்கட்சிக்கு அதிகமான செல்வாக்கு ஏற்பட்டது. தற்கால பாஷையில் இதனை ‘ஜனநாயகக் கட்சி’ என்று அழைக்கலாம்.

இந்த இரண்டு கட்சிகளும், தற்கால அரசியல் கட்சிகளைப் போல், தலைவர், உபதலைவர்கள், கொறடாக்கள் முதலியோரைக் கொண்ட கட்டுக்கோப்பான கட்சிகளாக இருந்தனவோ என்னவோ தெரியவில்லை.

இந்த இரு கட்சியினரில், முந்தியவர், அரசாங்க ஆதிக்கம் தங் களிடத்திலேயே இருக்க வேண்டுமென்று மன்றாடினர். பிந்தியவர், அந்த ஆதிக்கம், தங்களுக்கே வரவேண்டுமென்று போராடினர். போட்டிகள், எதிர்ப்புகள், சூழ்ச்சிகள் இவற்றிற்குக் கேட்பானேன்?

4. ஸைமனின் வீழ்ச்சி

ஸைமன், ஜனங்களிடத்தில் அன்பு செலுத்தினான்; அவர் களுக்குப் பல சலுகைகள் காட்டினான். ஆனால் அவர்களுக்கு அரசியலில் அதிகமான உரிமைகள் வழங்குவதை அவ்வளவாக விரும்பவில்லை. சுருக்கமாக, இவன் ஜனநாயகவாதியல்ல; பணக்கார குடும்பத்தில் பிறந்த தோஷமோ என்னவோ? இதனால் அப்பொழுது பொங்கி வந்து கொண்டிருந்த ஜனநாயகப் பெருக்கில் இவனால் நீராட முடியவில்லை; தான் அதுகாறும் அரசியலில் ஆதிக்கம் வகித்து வந்ததைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவும் முடியவில்லை.

ஜனக்கட்சியிலிருந்து இவனுக்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியது. அப் பொழுது அந்தக் கட்சியில் செல்வாக்குப் பெற்று வந்தவர் இருவர். ஒருவன் எபியால்ட்டீஸ்; மற்றொருவன் ஜாந்திப்பஸின் மகனான பெரிக்ளீஸ். முன்னவன், ஏழ்மைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவன்; நேர்மை மிகவுடையவன். பணக்காரர்கள், இவனுடைய நேர்மைக்காக இவனிடம் அச்சங் கொண்டிருந்தார்கள்; இவனை வெறுக்கவும் செய்தார்கள். பின்னவன், தனது நாவன்மையினால் புகழ் படைத் திருந்தான். இவ்விருவரும் சேர்ந்து, தாஸோஸ் முற்றுகையின் போது, ஸைமன் சரியாக நடந்துகொள்ளவில்லையென்றும், தாஸோஸுக்கு ஆதரவு அளித்துவந்த மாஸிடோனியா பிரதேசத்தை இவன் தாக்கி யிருக்க வேண்டுமென்றும், ஆனால் அப்பொழுது அந்தப் பிர தேசத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்த அலெக்ஸாந்தர் (மகா அலெக் சாந்தரல்ல) மன்னனிடம் லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு தாக்காமல் விட்டுவிட்டானென்றும் குற்றஞ்சாட்டினார்கள். ஆனால் இது ருஜுவாகவில்லை. இதனால் இவனை வீழ்த்த முடியவில்லை என்றாலும் வீழ்த்தச் சந்தர்ப்பம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஸப்பார்ட்டா, இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை அளித்தது.

ஸ்ப்பார்ட்டாவில் 464-ஆம் வருஷம் ஒரு பெரிய பூகம்பம் ஏற்பட்டது. ஸ்ப்பார்ட்டா நகரம் பூராவும் அழிந்துவிட்டது. ஐந்து வீடுகள் மட்டுமே மிஞ்சி நின்றன. ஆயிரக்கணக்கான பேர் உயிர் துறந்தனர். இதுதான் தாங்கள் விடுதலை பெறுவதற்குச் சமயமென்று ஹெலட்டுகள் கலகத்திற்குக் கிளம்பினார்கள் இவர்களோடு பெரியீஸ்கள் என்ற மத்திய வகுப்பினரிற் சிலரும் சேர்ந்து கொண்டனர். மெஸ்ஸீனியா பூராவும் இந்தக் கலகம் பரவியது. ஆரம்பத்தில் கலகக்காரர்களுக்குச் சில வெற்றிகள் கிடைத்தன. முந்நூறு ஸ்ப்பார்ட்டர்களைக் கொல்வித்தார்கள். ஆனால் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. கலகக்காரர்களைத் துரத்திச் சென்றார்கள். மெஸ்ஸீனியாவிலுள்ள இஸ்த்மஸ் என்ற ஓரிடத்தில் இரு தரப் பினருக்கும் சந்திப்பு ஏற்பட்டது. கலகக்காரர்கள் முதுகு காட்டிக் கொண்டு ஓடிப்போனார்கள். ஓடிப்போய் இத்தோமி என்ற இடத்தி லிருந்து இவர்களை அப்புறப்படுத்த ஸ்ப்பார்ட்டர்கள், சுமார் இரண்டு வருஷ காலம் வெகுவாக முயன்றார்கள். முடியவில்லை. முற்றுகையிட்டு வெற்றி காண்பதில் ஆத்தீனியர்கள் தான் கெட்டிக் காரர்கள்; ஸ்ப்பார்ட்டார்களுக்கு அவ்வளவு சாமர்த்தியம் போதாது.

எனவே 462-ஆம் வருஷம் ஆத்தென்ஸின் உதவியை நாடினார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். ஆத்தீனிய ஜனசபையில் இதைப் பற்றி வாதம் நடைபெற்றது. தாஸோஸுக்கும் ஆத்தென்ஸுக்கும் போராட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த போது, தாஸோஸுக்கு உதவியனுப்ப முன்வந்தது ஸ்ப்பார்ட்டா. ஆனால் முடியவில்லை. மற்றும் அந்தச் சமயம் பார்த்து, அட்டிக்காவையும் தாக்க முயன்றது. அதுவும் பலிக்கவில்லை. இவைகளையெல்லாம் எடுத்துக்காட்டி, ஸ்ப் பார்ட்டாவுக்கு எவ்வித உதவியும் செய்யக்கூடாதென்று கூறினர் ஜனக்கட்சியினர்.

ஆனால் ஸைமன், நிதானமாகவும் ஆனால் அழுத்தமாகவும், ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு உதவி செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பற்றிச் சொன்னான். ஸ்ப்பார்ட்டாவும் ஆத்தென்ஸும், கிரீஸின் இரண்டு கால் களென்றும், ஸ்ப்பார்ட்டா விழுந்துவிட்டால் கால் நொண்டியாகிவிடுமென்றும், ஸ்ப்பார்ட்டாவும் ஆத்தென்ஸும் கிரீஸ் என்னும் வண்டியை இழுத்துச் செல்லும் இரண்டு காளைகள் என்றும், தன்னுடைய சகாவான ஸ்ப்பார்ட்டாவை ஆத்தென்ஸ் இழந்து விடக்கூடாதென்றும், இப்படிப் பல உதாரணங்கள் மூலம் ஜனசபையின் மனத்தை ஸ்ப்பார்ட்டா பக்கம் திருப்பினான். ஜன சபையும் இவனுடைய அபிப்பிராயத்திற்கு இணங்கியது. இவனுடைய தலைமையிலேயே, நாலாயிரம் பேர் கொண்ட ஒரு காலாட் படையை ஸ்ப்பார்ட்டாவின் உதவிக்கு அனுப்பச் சம்மதித்தது. இந்தச் சம்பவத்தினால் ஸைமனுடைய செல்வாக்கு இன்னும் குறையாமலே இருந்து வந்ததென்பது நன்கு புலனாகும். இவனும் மேற்சொன்ன காலாட்படையுடன் 462-ஆம் வருஷம் இத்தோமியை நோக்கிச் சென்றான்.

சென்று என்ன பயன்? இத்தோமியைக் கைப்பற்றவோ, ஹெலட்டுகளைப் பணியச் செய்யவோ இவனால் முடியவில்லை. இவனிடமிருந்து என்ன எதிர்பார்க்கப்பட்டதோ அது நிறைவேறா மற் போகவே, ஸ்ப்பார்ட்டா, இவன்மீது சந்தேகங்கொண்டு, எவ்வித காரணமும் சொல்லாமல், நிர்த்தாட்சண்யமாக இவனை, இவன் கொண்டு சென்ற படையுடன் திருப்பியனுப்பிவிட்டது.

ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கு எவ்வித உரிமையும் செய்யக்கூடாதென்று ஜனக்கட்சியினர் கூறியது சரியாகிவிட்டது. தவிர, ஸைமன், ஸ்ப் பார்ட்டாவுக்குச் சென்றிருந்த சமயம், எபியால்ட்டீஸும் பெரிக் ளீஸும், ஜனசபையில் தங்களுக்கிருந்த செல்வாக்கைக் கொண்டு, ஆத்தென்ஸின் அரசியலமைப்பில் சில முற்போக்கான சீர்திருத்தங் களைச் செய்வித்து, அமுலுக்கும் கொண்டு வரச்செய்து விட்டனர். இவை ஸைமனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஸ்ப்பார்ட்டாவி லிருந்து திரும்பி வந்ததும், இவற்றை எதிர்த்துப் பேசினான். இவன் செல் வாக்கு குன்றியது. இதற்கெதிராக, எபியால்ட்டீஸ், பெரிக்ளீஸ், இவ்விருவருடைய செல்வாக்கு மேலும் அதிகரித்தது. இந்தச் செல் வாக்கைக் கொண்டு ஸைமனை 461-ஆம் வருஷம் தேசப் பிரஷ்டம் செய்வித்தார்கள்.

ஸைமன், நாட்டுக்குப் புறத்தியான சில மாதங்களுக்குள் எபியால்ட்டீஸ் கொலை செய்யப்பட்டுவிட்டான். இவன்மீது வெறுப்புக் கொண்டிருந்த பணக்காரர் சிலருடைய தூண்டுதலின் பேரில் பியோஷ்யாவைச் சேர்ந்த அரிஸ்ட்டோடிக்கஸ் என்ற ஒருவன், இவனைக் கொன்றானென்பர். எப்படியோ, இந்தக் கொலைக்குப் பிறகு, பணத்தையும் பரம்பரையையும் பின்புலமாகக் கொண்டு அரசியலில் ஆதிக்கம் வகித்து வந்தவர்களுடைய, அதாவது ஒரு சிலருடைய ஆட்சியே நடைபெற வேண்டுமென்ற கொள்கையினருடைய செல்வாக்கு மங்கிப்போய்விட்டது. திரும்பவும் இவர்கள் அதிகாரபீடத்தில் அமர்வது அசாத்தியமாகி விட்டது. ஜனக்கட்சியின் செல்வாக்கு ஓங்கிநின்றது. பெரிக்ளீஸ், இதன் தலைவனானான்.

உரமூட்டிய இருவர்


1. எபியால்ட்டீஸின் சேவை

பல திருப்பங்களைக் கடந்து முற்போக்கடையும் ஒரு நாடு தான் சிரஞ்சீவியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்தத் திருப்பங்கள், பெரும்பாலும் அந்த நாட்டின் சரித்திரத்தில் இடம் பெற்று விடுகின்றன; ஆனால் இந்தத் திருப்பங்களுக்குக் காரணமா யிருந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் இடம் பெறுவதில்லை. ஒரு சிலருக்குத்தான் இந்தப் பாக்கியம் கிட்டுகிறது. பெரும் பாலோர், அகாலத்தில் மறைந்துபோய் விடுகிறார்கள்; அல்லது மறக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட அபாக்கியசாலிகளுள் ஒருவன் எபியால்ட்டீஸ்.

“கொலை செய்யப்படுகிற வரையில் இவன்தான் ஜனக் கட்சியின் தலைவனாயிருந்தான். பெரிக்ளீஸ் இவனுக்குக் கீழ்ப்பட்ட வனாகவே இருந்தான். (ஜனசபையில்) மெஸ்ஸீனியப் பிரச்னை வாதத்திற்கு வந்தபோது, இவன்தான் (ஸ்ப்பார்ட்டாவின் உதவிக்குச் செல்லக் கூடாதென்று) எதிர்க்கட்சி பேசியவன், பெரிக்ளீஸ் அல்ல. (ஒழுங்கீனத்திற்காக) அரியோபாகஸ் அங்கத்தினர்கள் மீது வழக்குகள் தொடுத்து நடத்தியவன் இவனே. இதன் விளைவாக, அரியோபாகஸ் சபையையே கண்டித்தான். இந்த அரியோபாகஸ் சபைக்கு இருந்த சில விசேஷ அதிகாரங்களை ரத்து செய்துவிட்டு சட்டங்களை இயற்றியவனும் இவனே; பெரிக்ளீஸ் அல்ல.” உண்மையில் ஆத் தென்ஸ் பரிபூரண ஜனநாயக பாதையில் திரும்பு வதற்கு இவனே முதற்காரணமாயிருந்தவன். ஆயினும் இவன் விஷயத்தில் சரித்திரம் மௌனம் சாதிக்கிறது. பிற்காலத்தவருக்கு இவன் மங்கலான ஒரு நட்சத்திரம் போலவே புலப்படுகிறான். இவனுக்குப் பிறகு பெரிக்ளீஸ் அடைந்த கீர்த்தியின் பிரகாசம் இவனை எப்படி மங்கச் செய்து விட்டது.

இவன் தந்தையின் பெயர் ஸோபோனிடீஸ் என்றும், இவன் மிக ஏழையாயிருந்தபோதிலும், மிக நேர்மையுடையவனாயிருந்தா னென்றும், தனது அரசியல்விரோதிகளை எதிர்ப்பதில் கொஞ்சங் கூட தயை தாட்சண்யம் பாராதவனென்றும், இப்படிப்பட்ட சில விவரங்களே இவனைப் பற்றித் தெரிகின்றன.

2. பெரிக்ளீஸின் வாழ்க்கை

எபியால்ட்டீஸ் கொலையுண்ட பின்னரே, பெரிக்ளீஸ் ஜனக் கட்சியின் தலைவனானன். அப்பொழுது இவனுக்குச்சுமார் முப்பது வயது இருக்கும். இதற்குப்பிறகு சுமார் முப்பது வருஷ காலம் ஆத்தென்ஸின் அரசியலில் இவனுடைய சர்வாதிக்கமே மேலோங்கி நின்றது. இந்த முப்பது வருஷ காலத்தில், மூன்று தலைமுறைகள் சேர்ந்து சாதிக்கக்கூடிய காரியங்களைக் காட்டிலும் அதிகமாக ஆத்தென்ஸ் சாதித்தது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. இவன் வாழ்ந்த காலத்தையும் அதற்கு முந்தியும் பிந்தியும் சேர்த்து மொத்தம் சுமார் எண்பது வருஷ காலத்தை ‘பெரிக்ளீய யுகம்’ என்று சரித்திராசிரியர்கள் அழைப்பார்கள். கிரேக்க சரித்திரத்தின் ‘தங்கமான காலம்’ என்று அழைக்கப்படுவது இந்த யுகத்தைத்தான்.

இந்த யுகத்தில், கிரீஸின் லௌகிக வாழ்க்கையிலாகட்டும், பாரமார்த்திக வாழ்க்கையிலாகட்டும் இவனுடைய ஆதிக்கத்தின் சாயல் படிந்திருந்தது. அப்பொழுது விகாசமடைந்துவந்த கிரேக்க நாகரிகத்தின் பல்வேறு அமிசங்களும் இவனிடம் குடிகொண்டி ருந்தன. கிரீஸ் தோற்றுவித்த பெரியோர் பலருள்ளும் இவன் ஒருவனே முழு மனிதனாக விளங்கினான் என்னும் கருத்துப்பட ஓர் ஆசிரியன் கூறுகிறான். கிரேக்கர்களில் பெரும்பாலோர் இவனைத் தெய்வப்பிறவியென்று போற்றி வந்ததில் ஆச்சரியமென்ன இருக்கிறது?

நற்குடிப் பிறப்பு, நல்லொழுக்கம், பரந்த அறிவு, இவை யாவும் ஒருங்கே அமையப் பெற்றவன் பெரிக்ளீஸ். இவன் தந்தைதான், ஸாலாமிஸ் போரில் முக்கிய பங்கெடுத்துக் கொண்ட, மிக்காலி யுத்தத்தில் கடற்படைப் பகுதிக்குத் தலைமை தாங்கிய ஜாந்திப்பஸ்; தாயார் அகரிஸ்ட்டே. இவள் கிளைஸ்த்தனீ புஸின் மருமகள். பெரிக்ளீஸின் தோற்றம், பேச்சு, குரல் எல்லாவற்றிலும் பீசிஸ்ட் ராட்டஸை ஒத்திருந்தானென்பர் இவனை நேரில் கண்டறிந்தோர். இவன் எந்த வருஷம் பிறந்தானென்பது நிர்ணயமாகத் தெரிய வில்லை. ஆனால் மாரத்தான் யுத்தத்தின் போது இவனுக்கு மூன்று வயது என்பர்.

இவன் இளமையில் கற்க வேண்டிய கலைகள் பலவற்றையும் ஒழுங்காகக் கற்றான். அப்பொழுது ஆத்தென்ஸின் சிறந்த இசைப் புலவனென்று பெயரெடுத் திருந்த டேமன் என்பவனிடம் இசை பயின்றான். ஜீனோ (உத்தேச காலம்: 488 - 420) என்ற தத்துவ ஞானியின் உபதேசங்களை இவன் அடிக்கடி செவிமடுத்து வந்தா னென்று தெரிகிறது. ஆனால் இவன் உள்ளத்தை அசைத்துக் கொடுத்தவன், அந்த உள்ளத்தின் மீது ஆதிக்கங் கொண்டவன் அனக் ஸாகோரஸ் என்ற ஞானி.

அனக்ஸாகோரஸுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டி ருந்ததன் விளைவாக, அவனிடம் பயின்றதன் பயனாக, பெரிக்ளீஸ், எதைப் பற்றியும் சுயமாகச் சிந்தித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். தனது ஆசிரியனைப் போலவே, சாதாரண ஜனங்கள் மத சம்பந்தமாகக் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகள் முதலியவைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற் பட்டவனாயிருந்தான். இப்படிப்பட்ட சுய சிந்தனையாளர்களை, அறிவுக்கண்கொண்டு எதையும் பார்க்கவேண்டுமென்று கூறிய வர்களை, ஜனங்கள் வெறுத்து வந்தார்கள். ஆனால் பெரிக்ளீஸ், இந்த வெறுப்புக்கும் அப்பாற்பட்டவனாயிருந்தான். ஜனங்கள் இவனிடம் பெருமதிப்பு வைத்திருந்தார்கள்.

சுயமாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தபடியால், இவன் பார்வையிலே ஒருவித ஆழம், சொல்லிலும் செயலிலும் ஒருவித நிதானம் முதலியன இருந்தன. சுருக்கமாக அரச ஞானியென்று சொல்லலாம் போலிருந்தது இவனது நடக்கை. இதற்கு ஒரு சிறு உதாரணத்தை மட்டும் இங்குத் தரவிரும்புகிறோம். ஒருசமயம், பகிரங்கமான ஓரிடத்தில் இவன் அரசாங்க அலுவல்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது யாரோ ஒருவன் - இவனது ஆட்சி முறையை விரும்பாதவன் போலும் - இவனைக் கண்டபடி தூஷித்துக் கொண்டேயிருந்தான். பொழுது சாய்ந்தது. பெரிக்ளீஸ், வேலையை முடித்துக் கொண்டு வீடு திரும்பினான். கூடவே அந்த இழிஞனும் தொடர்ந்தான். தூஷணையை அப் பொழுது விடவில்லை. வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்ததும் பெரிக்ளீஸ், தன் வேலையாள் ஒருவனைக் கூப்பிட்டு, “இவன் வீட்டுக்குச் செல்ல வெளிச்சம் வேண்டும். ஆதலின் ஒரு தீவட்டி எடுத்துக் கொண்டு போ” என்று கட்டளையிட்டான்.

பரம்பரைப் பெருமையுடைய ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்த வனாயிருந்த போதிலும், பெரிக்ளீஸ் ஆடம்பரமில்லாமலும் சிக்கன மாகவுமே வாழ்ந்து வந்தான். சாதாரண ஜனங்களின் நன்மைக்கும் உரிமைக்குமே பாடுபட்டான். ஆனால் அவர்கள் மத்தியில் அடிக்கடி வந்து புழங்கமாட்டான். சிறிது ஒதுங்கினாற் போலவே இருப்பான். ஆட்சி நடத்துவோர், பொதுஜனங்கள் கண்ணில் அடிக்கடி பட்டுக் கொண்டிருந்தால், அந்த ஆட்சியின்மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள மதிப்புக்குப் பங்கம் ஏற்படுதல் கூடுமென்பது இவன் கொள்கை போலும். சந்தை கூடும் சதுக்கத்திற்குப் போகும் பாதை, ஜனசபைக்குச் செல்லும் பாதை ஆகிய இவ்விரண்டு பாதைகள் மட்டுமே இவன் நடையை அறியும். சடங்குகள், விருந்துகள், நாடகங்கள் முதலிய வற்றில் அதிகமாகக் கலந்து கொள்ள மாட்டான். ஒரே ஒரு சமயம், இவனது நெருங்கிய உறவினன் ஒருவனுடைய வீட்டில் விவாகம் நடைபெற்றது. அதற்குச் சென்று, சிறிது நேரம் இருந்து திரும்பி விட்டான்.

பெரிக்ளீஸ், ஒரு சிறந்த நாவலன். இந்த விஷயத்தில், இவனுக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் இவன் காலத்தில் இல்லையென்றே கூறுவர். தன்னிடத்தில் விரோத மனப்பான்மை கொண்டிருக்கிற பெருங் கூடத்தைக் கூட, பேச்சினால், தனக்குச் சாதகமாயிருக்கிற கூட்ட மாகச் செய்து கொண்டுவிடுவான். ஜனங்களை வசீகரிக்கும் சக்தி, இவன் உதட்டில் வாசஞ் செய்து கொண்டிருந்ததென்று ஓர் அறிஞன் கூறுகிறான். இவன் பேச்சு, சாதாரண ஜனங்களுக்கு மட்டுமல்ல, அறிஞர்களுக்கும் நல்விருந்தாக இருக்கும். இவன் சிந்தனையில் தெளிவு இருந்தது; அதனால் பேச்சிலும் தெளிவு இருந்தது. விஷயங்களைக் கோவையாகச் சொல்லிக்கொண்டு போவதிலும், உணர்ச்சிப் பெருக்கில் தன்னை இழந்துவிடாமல் அறிவோடு ஒட்டிப் பேசுவதிலும் இவனுக்கு நிகர் இவனேதான். இவன் பேச்சு, மின்னல் மின்னுவது போலவும், இடி இடிப்பது போலவும் இருக்குமென்று அரிஸ்ட்டோபனீஸ் என்ற நாடகா சிரியன் குறிப்பிடுகிறான். மழை பொழிவது போலவும், இருக்கு மென்று நாம் சேர்த்துக் கூறலாம். இவன், பேசச் செல்வதற்கு முன்னர், என்ன பேசவேண்டுமென்பதைத் தயாரித்துக் கொண்டு செல்வான். பேச நின்றதும், தன் வாயிலிருந்து பொருத்தமில்லாத வார்த்தைகள் வரக்கூடாதென்று பிரார்த்தனை செய்து கொள்வான். தவிர, அடிக்கடியும் பேசமாட்டான். எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும் பேசமாட்டான். முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றித்தான், அவசிய மிருந்தால்தான் பேசுவான். இதனால் இவனு டைய பேச்சை, ஜனங்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டி ருந்தார்கள்.

இவனுடைய நாவன்மைக்கு அடுத்தபடியாக இவனது நேர்மையைக் குறிப்பிட வேண்டும். தன் சொந்த நலனுக்காக, இவன் பொதுப் பணத்தைக் கையாண்டதே கிடையாது. தெமிஸ்ட் டோக்ளீஸ், அரசியல் துறையில் ஏழையாக இறங்கினான்; பணக்காரனாகக் கரை யேறினான். பெரிக்ளீஸோ, அரசியல் வாழ்வில் பிரவேசித்தபோது எவ்வளவு பிதிரார்ஜித சொத்துடையவனாக இருந்தானோ அவ் வளவுதான் கடைசிவரையில் உடையவனாயிருந்தான். இந்த விஷயத்தில் இவனை அரிஸ்ட்டைடீஸுக்கு அடுத்தபடியாக சொல்ல வேண்டும். ஆனால் பொதுநலத்திற்காக என்று சொல்லி, பொதுப் பணத்தைத் தாராளமாகச் செலவழித்தான். துர்வினியோகப் படுத்தினான் என்று இவனுடைய அரசியல் விரோதிகள் இவன்மீது குற்றஞ்சாட்டினர். இதனால் இவனுக்குக் கடைசியில் சில சங்கடங் களும் ஏற்பட்டன.

நாவன்மையும் நேர்மையும் ஒருங்கே பெற்றிருந்தமையால் தான் இவன், அரசியலில் பிரவேசித்துச் செல்வாக்குப் பெற்றுக் கொண்ட சிறிது காலங்கழித்து, ஜனங்களிடத்தில் காணப்பெறும் குற்றங் குறைகளைத் தைரியமாக எடுத்துச் சொன்னான்; அவர்க ளுடைய விருப்பு வெறுப்புக்களைப் பொருட்படுத்தவே யில்லை. இவனை எதிர்க்கவும் அஞ்சினர், அரசியலில் இவனுக்கு மாறு பட்டோர்.

ஆத்தென்ஸின் அரசியலில், வருஷந்தோறும் பத்து படைத் தலைவர்களைத் தெரிந்தெடுக்க வேண்டுமென்ற ஒரு நியதி இருந்த தல்லவா, இதன்படி தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு படைத்தலைவனே பெரிக்ளீஸ். இதுதான் இவன் வகித்த உயர்பதவி. ஆனால் இவன் திரும்பத் திரும்ப இந்தப் பதவிக்குத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்hன். 443-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 429-ஆம் வருஷம் வரை தொடர்ந்தாற் போல் இந்தப் பதவியை வகித்துவந்தான். இதனால் இந்த பதவிக்கே ஒரு முக்கியத்துவம் ஏற்பட்டுவிட்டது; ஏற்படுத்திக் கொடுத்தான் இவன். ராணுவ நிருவாகத்தில் மட்டுமல்ல. மற்ற அரசாங்க விவகாரங் களிலும் இவனுடைய ஆதிக்கமே மேலோங்கி நின்றது. சர்வாதிகாரி போல் ஆண்டான். இப்படிச் சொல்வதைக் காட்டிலும், ஜனநாயகக் குதிரைக்குச் சர்வாதிகாரக் கடிவாளம் பூட்டி ஓட்டினான் என்று சொல்வது முற்றிலும் பொருத்தமாக இருக்கும். இதனால்தான் இவனுடைய ஆதிக்க காலத்தில், ஆத்தென்ஸ், ஜனநாயக ஆட்சியின் கீழ் அடையக்கூடிய சாதகங்களையும் அடைந்துவந்தது. ஜனநாயக சக்தியின் விறுவிறுப்பும், சர்வாதிகார சக்தியின் கட்டுப்பாடும் கைகுலுக்கின இவன் காலத்தில். ஆத்தென்ஸ், ஒன்றா, இரண்டா, பல துறைகளில் முன்னேற்ற மடைந்தது. இந்த முன்னேற்றத்தைக் கண்டு உலகமே பிரமித்து நின்றது.

சுருக்கமாக, கிரேக்க நாகரிகம், வளர்பிறைச் சந்திரனைப் போல் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. வெகு சீக்கிரத்தில் தேய்பிறை தொடங்கிவிடுமோ என்று பயப்படும்படியாக இருந்தது இந்த வளர்பிறையின் பிரகாசம். ஆம்; தேய்பிறை தொடங்கியே விட்டது, ஸாக்ரட்டீஸ் மரணத்திலிருந்து. இந்தத் தேய்வு, பின்னர் ஏற்படப் போகிறதென்று சூசகமாகக் காட்டுவது போலிருந்தது. வளர்ச்சியின் ஆரம்பம். இந்த ஆரம்பத்திற்கு, அதாவது பெரிக்ளீஸின் ஆதிக்க ஆரம்பத்திற்கு இப்பொழுது வருவோம்.

சில்லரைப் பூசல்களும் சமரஸமும்


1. யுத்தத்திற்கு முதல் மணி

ஸைமனையும் அவன் படையையும் ஸ்ப்பார்ட்டா திருப்பி யனுப்பி விட்டதல்லவா, அஃது ஆத்தென்ஸுக்கு அதிக ஆத்திரத்தை உண்டு பண்ணியது. உடனே, இருபது வருஷங்களுக்கு முந்தி 481-ஆம் வருஷம் - பாரசீகப் படையெடுப்பைச் சமாளிக்க வேண்டி, ஸ்ப்பார்ட்டாவுடன் சேர்ந்து கொண்டிருந்த கூட்டிலிருந்து 461-ஆம் வருஷம் விலகிக்கொண்டுவிட்டது. விலகிக்கொண்ட தோடு மட்டு மல்லாமல், இதே வருஷத்தில் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் பரம விரோதிக ளான ஆர்க்கோஸுடனும் தெஸ்ஸாலியுடனும் சிநேக ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. பெலொப்பொனெசிய யுத்தத்திற்கு முதல் மணி அடிக்கப்பெற்றது.

ஆத்தென்ஸுக்கும் கொரிந்த்தியாவுக்கும் எப்பொழுதுமே வியாபாரப் போட்டி இருந்து வந்ததல்லவா, இந்தப் போட்டியைச் சமாளிக்க வேண்டி, லோக்ரிஸ் பிரதேசத்தின் தென்மேற்குப் பகுதி யிலுள்ள நவ்ப்பாக்ட்டஸ் என்ற ஊரை, ஆத்தென்ஸ் கைப்பற்றிக் கொண்டு அதனை ஒரு கடற்படைத் தளமாக்கியது. இதன் மூலம், கொரிந்த்திய வளைகுடாவின் முகத்துவாரப்பகுதி முழுவதும் இதன் செல்வாக்குக்குட்பட்டதாகிவிட்டது. இது கொரிந்த்தியாவுக்கு உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. ஏனென்றால், மேற்குப் பக்கத்தில் இது செய்து வந்த வியாபாரத்தை ஆத்தென்ஸ், இப்பொழுது தடை செய்துவிடக் கூடுமல்லவா?

இப்படியிருக்கையில், கொரிந்தியாவுக்கும், மெகாராவுக்கும் எல்லைப்புறத் தகராறு ஏற்பட்டது. இரண்டும் பெலொப் பொனேசிய சமஷ்டியின் அங்கத்தினர் களாயிருந்த போதிலும், சுமுகமாக இந்த மனஸ்தாபத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. கொரிந்த்தி யாவோ வலுவுள்ள ராஜ்யம். எனவே, மெகாரா, மேற்படி பெலொப் பொனேசிய சமஷ்டியிலிருந்து விலகிக்கொண்டு, ஆத்தென்ஸின் பாதுகாப்பை நாடியது. ஆத்தென்ஸும் மிக மகிழ்ச்சியுடன் பாது காப்பளிக்க முன்வந்தது. 459-ஆம் வருஷம் மெகாராவுடன் சிநேக ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டது.

செய்துகொண்டதும், முதற்காரியமாக, மெகாரா நகரப் பகுதிக்கும், சுமார் ஒரு மைல் தொலைவிலிருந்த அதன் துறைமுகப் பகுதியாகிய நிஸீயா என்னுமிடத்திற்கும் இடையே இரட்டை வரிசையில் நீண்ட சுவர்கள் எழுப்பி, இரண்டையும் ஓர் அரணுக் குட்பட்ட பிரதேசமாக இணைத்து, இங்குத் தன் படையொன்றைக் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டது. இதே பிரகாரம் மெகாராவின் மேற்குப் பக்கத்திலுள்ள பாகீ என்னும் துறைமுகப்பட்டினத்தை தனது கடற்படை தளமாக்கிக் கொண்டது. இப்படியெல்லாம் பந்தோபஸ்து செய்ததன் நோக்க மென்னவென்றால், பெலொப் பொனேசியாவிலிருந்து யாரேனும் ஆத்தென்ஸ் மீது படையெடுத்து வருவார்களானால் அவர்கள் மெகாராவை, வழியாக உபயோகிக்கக் கூடாதென்பதற்குத்தான். சுருக்கமாக, ஆத்தென்ஸ், மெகாராவை முன்னணிப் பாதுகாப்பு ஸ்தலமாக உபயோகித்துக் கொண்டது.

இதே சமயத்தில், ஆத்தென்ஸ், வேறொரு பக்கம் தன் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டியதாக ஏற்பட்டது. எகிப்து, 525-ஆம் வருஷத்தி லிருந்து, பாரசீக ஆதிக்கத்துக்குட்பட்டிருந்தது. இந்த ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து 462-ஆம் வருஷம் அங்கு ஒரு கலகம் கிளம்பியது. இதற்குத் தலைவன், இனாரோஸ் என்ற லிபியா தேசத்து அரசன். இவனுக்கு ஆரம்பத்தில் சில வெற்றிகள் கிடைத்தன. ஆயினும், கடலாதிக்கம் பெற்ற ஒரு ராஜ்யத்தின் துணை தனக்கு அவசியம் தேவை யென்றும், அது கிடைக்காவிட்டால், தான் இறுதியில் தோல்வியடைவது நிச்சய மென்றும் இவன் உணர்ந்தான். எனவே ஆத்தென்ஸின் உதவியைக் கோரினான். பாரசீகத்திற்கு ஒரு நல்ல பாடங்கற்பிக்க, இதைவிட வேறு நல்ல தருணம் எங்கே வாய்க்கப்போகிறதென்று, ஆத்தென்ஸ் உதவி செய்ய முன்வந்தது. இதற்குத் தகுந்தாற்போல், ஸைப்ரஸ் தீவுக்கருகில் சுமார் இருநூறு கப்பல்களைக் கொண்ட ஆத்தீனியக் கடற்படையொன்று தங்கியிருந்தது. இந்தக் கடற்படை சுமார் ஐம்பதினாயிரம் துருப்புகளுடன் 460-ஆம் வருஷம் இனாரோஸின் உதவிக்குச் சென்றது. சென்று அடுத்த வருஷம் மெம்ப்பீஸ் என்ற நகரத்தின் பெரும் பகுதியைக் கைப்பற்றிக் கொண்டது. ஆயினும் பாரசீகப் படையை முறியடிக்க முடியவில்லை. அது, மேற்படி மெம்ப்பிஸ் நகரத்தின் ஒரு பகுதியிலுள்ள வெண்கோட்டை என்ற இடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்திருந்தது. அந்தக் கோட்டையை முற்றுகையிட்டன ஆத்தீனியப் படையும் இனாரோஸ் படையும் சேர்ந்து. சுமார் இரண்டு வருஷ காலத்திற்கு அதிகமாக இந்த முற்றுகை நடைபெற்றது. இது நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கட்டும். மெகாரா பக்கம் சென்று பார்ப்போம்.

ஆத்தென்ஸ், மெகாராவில் பந்தோபஸ்து செய்துகொண்டு வந்ததல்லவா, அதைக் கண்டு பெலொப்பொனேசியாவில் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. ஸ்ப்பார்ட்டா, இத்தோமி முற்றுகையில் ஈடுபட்டி ருந்ததால், எந்தவிதமான நடவடிக்கையும் எடுத்துக்கொள்ள முடிய வில்லை. கொரிந்த்தியா சும்மாயிருக்குமா? ஆத்தென்ஸ் மீது யுத்தந் தொடுத்தது கொரிந்த்தியாவுடன் எஜீனோ சேர்ந்து கொண்டது. எஜனோ, ஆத்தென்ஸின் பரம்பரை வியாதியென்பதும், ஆனால் இடையில் பாரசீகத்திற்கு விரோதமாக ஏற்பட்ட கூட்டில் ஆத்தென்ஸுடன் கலந்து கொண்டிருந்ததென்பதும் வாசகர்களுக்கு ஞாபகமிருக்கும். தற்காலிகமாக ஏற்பட்ட இந்தக் கூட்டுறவைப் புறக்கணித்துவிட்டு, எஜீனா, கொரிந்த்தியாவுடன் சேர்ந்து கொண்டது. இப்படிச் சேர்ந்துகொண்டது தற்காப்பு நிமித்தமாகத் தான். ஏனென்றால், கொரிந்த்தியா, கிரிஸீன் மேற்குப் பக்கத்தில் அதிக வியாபாரஞ் செய்து வந்தது போல, எஜீனா, கிழக்குப் பக்கத்தில் அதிக வியாபாரஞ் செய்து வந்தது. இந்த யுத்தத்தில், கொரிந்த்தியா தோல்வியடைந்து விடுமானால், ஸாரோனிக் வளைகுடா (எஜீனா, ஸாலாமிஸ் ஆகிய தீவுகள் உள்ள ஜல பாகம்) முழுவதிலும் ஆத் தென்ஸின் ஆதிக்கம் ஓங்கி நிற்கும். அது, தன்னு டைய வியா பாரத்தைப் பாதிக்கும் என்று அஞ்சியது. இதனால்தான், அதாவது, தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்குத்தான், எஜீனா, கொரிந்த்தியா வுடன் சேர்ந்து கொண்டது. இவைகளோடு வேறு சில பெலொப் பொனேசிய ராஜ்யங்களும் சேர்ந்து கொண்டன. இவற்றிற்கும் ஆத்தென்ஸுக்கும் யுத்தம் மூண்டது. ஆரம்பத்தில் கடலிலும் தரையிலுமாகச் சில்லரைச் சண்டைகள் சில நடை பெற்றன. கடைசி யில் 458-ஆம் வருஷம் எஜீனாவுக்கருகில் ஒரு பெரிய கடற்போர் நடைபெற்றது. இதில் ஆத்தென்ஸ் வெற்றி யடைந்தது. பெலொப் பொனேசியக் கப்பல்கள் எழுபதுக்கும் மேல் சேதமடைந்தன.

வெற்றி கொண்ட ஆத்தென்ஸ், எஜீனாவில் ஒரு பெரும் படையைக் கொண்டுவந்து இறக்கி, நகரத்தை முற்றுகையிட்டது. இந்த முற்றுகை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கையில், கொரிந்த்தியா, மெகாராவின் மீது படை யெடுத்தது. ஆத்தென்ஸின் கவனத்தை மெகாராவின் பக்கம் திருப்பிவிட்டால் எஜீனா முற்றுகையை அது கலைத்துவிடுமென்று எண்ணியே இப்படிச் செய்தது. தவிர, இந்தச் சமயம் ஆத்தீனிய சைன்னியத்தில் ஒரு பெரும்பகுதி எகிப்துக்குச் சென்றிருந்ததல்லவா, இதனால் ஆத்தென்ஸின் படைபலம் மிகவும் குறைந்து போயிருக்குமென்றும், மெகாராவில் தான் சுலபமாக வெற்றி காண முடியு மென்றும் கொரிந்த்தியா கருதியது. ஆனால் இது கனவாகவே ஆகிவிட்டது. ஆத்தென்ஸுக்கு அப்பொழுது ஏற்பட்டிருந்த புதிய சக்தியை இது சரியாகத் தெரிந்து கொள்ள வில்லை.

மெகாராவின் மீது கொரிந்த்தியா படையெடுத்திருக்கிற தென்று கேள்வியுற்றதும், ஆத்தென்ஸ், ராணுவப்பயிற்சி பெற்றுக் கொண்டிருந்த இளைஞர்கள், ராணுவ சேவை முடிந்து விலகி யிருந்த கிழவர்கள் ஆகிய இப்படிப்பட்டவர்களைக் கொண்ட ஒரு விசேஷப் படையைத் திரட்டி மைரோனிடீஸ் என்பவனுடைய தலைமையில் மெகாராவுக்கு அனுப்பியது. இந்தக் கலப்புப் படையைக்கூட எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை கொரிந்த்தியப் படையினால். பின்வாங்கிக் கொண்டு விட்டது. ஊர் சென்றதும், ஜனங்கள், ‘இந்தச் சாதாரணப் படையைக் கூடவா எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை’ என்று ஏளனம் செய்தார்கள். இந்த அவமானத்தைச் சகிக்க முடியாமல், கொரிந்த்தியப் படையானது மீண்டும் ஆவேசத் துடன் சென்று ஆத்தீனியப் படையைச் சந்தித்தது. என்ன பயன்? தோல்விதான் கிடைத்தது. தோல்வி மட்டுமல்ல, படையின் ஒரு பகுதி, தனியாக ஓரிடத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டு அப்படியே ஆத்தீனியப் படையினால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது.

இந்த வெற்றிகளினால் ஆத்தென்ஸ் அதிக சந்தோஷம் பட்டு விடவில்லை. தனக்கு எப்பொழுதும் ஆபத்து உண்டென்பதை உணர்ந்திருந்தது. சிறப்பாக, ஸ்ப்பார்ட்டா, அதன் முழு பலத்துடன், தன்னை வந்து தாக்கக்கூடுமென்பதை நன்கு தெரிந்து கொண்டி ருந்தது. எனவே, தற்காப்புக்கான ஏற்பாடுகளை மும்முரமாகச் செய்யத் தொடங்கியது. நகர்ப் பகுதியும் துறைமுகப் பகுதியாகிய பீரேயஸும் தனித்தனி அரண்களுக்குட்பட்டிருந்தனவல்லவா, இப்படித் தனித்தனியாக இருப்பது ஆபத்தென்பதை இப்பொழுது ஆத்தென்ஸ் உணர்ந்தது. சத்துருக்கள் படையெடுத்துவரின், அவர்கள் இரண்டு இடங்களுக்கும் நடுவில் வந்திருந்து கொண்டு, இரண்டுக் கும் தொடர்பில்லாமல் செய்துவிட முடியு மல்லவா? எனவே இரண்டு இடங்களையும் இணைத்து, ஓர் அரணுக்குட்பட்ட பிரதேசமாக இருக்கும்படிக்கு இரட்டை வரிசையில் நீண்ட சுவர்கள் எழுப்பப் பெற்றன. இந்த சுவர்வேலை, இரண்டு வருஷ காலம்- 458 முதல் 456-ஆம் வருஷம் வரை நடைபெற்றது. ஏற்கனவே மெகாராவில் பெற்றிருந்தது அனுகூலமாயிருந்தது ஆத்தென்ஸுக்கு. ஆயினும் இதற்காக எவ்வளவு பொருட் செலவு? எத்தனை பேருடைய உழைப்பு? பணக்காரக் கட்சியின் எதிர்ப்பு வேறே. ஆனால் பெரிக் ளீஸும் அவனது ஜனக்கட்சியினரும் இவைகளையெல்லாம் பொருட்படுத்தவில்லை. சுதந்திரத்துடன் வாழ விரும்புகிற ஒரு நாடு எப்பொழுதும் விழிப்புடனிருக்க வேண்டுமென்பதை நன்கு உணர்ந் திருந்தார்கள்.

ஆத்தென்ஸ் இங்ஙனம் அதிவேகமாக வலுப்பெற்று வருவதை ஸ்ப்பார்ட்டா எப்படிச் சும்மா பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? ஏதேனும் நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ளத் தீர்மானித்தது. இத் தோமியில் ஹெலட்டுகள் இன்னமும் எதிர்ப்புக்காட்டி வந்தார்க ளாயினும், அவ்வளவு மும்முரமாக இல்லை. எனவே, ஆத்தென்ஸ் பக்கம் கவனஞ் செலுத்துவது இப்பொழுது அதற்குச் சாத்தியமா யிருந்தது.

வடக்கேயுள்ள தெஸ்ஸாலி, ஆத்தென்ஸ் பக்கம் சேர்ந்து கொண்டதனால், பியோஷ்யாவை அதற்கு - ஆத்தென்ஸுக்கு - விரோதமாகக் கிளப்பிவிட முனைந்தது ஸ்ப்பார்ட்டா. இந்த பியோஷ்யாவிலுள்ள சில்லரை ராஜ்யங்கள் பலவற்றையும் ஒரு கூட்டாக அமைத்து, இந்தக் கூட்டுக்குத் தலைமை வகித்திருந்தது தீப்ஸ் என்ற ஒரு சிறு ராஜ்யம், சுமார் முப்பது வருஷங்களுக்கு முந்தி, ஆனால் பாரசீகப் படையெடுப்பின் போது இந்தத் தீப்ஸ், பாரசீ கர்களுக்குப் பெருந்துணையாயிருந்தது. இதனால் பியோஷ்யாவில் இது வகித்திருந்த தலைமை ஸ்தானத்தை இழந்துவிட்டது. ஸ்ப்பார்ட்டாவும் ஆத்தென்ஸும் இதனைக் கேவலமாகக் கருதி நடத்தி வந்தன. ஆனால் இப்பொழுது இதே தீப்ஸுக்கு முக்கியத் துவம் கொடுத்து, பழைய மாதிரி பியோஷ்யாவுக்குத் தலைமை வகிக்கச் செய்து, அதன் மூலம் ஆத்தென்ஸுக்கு தொந்தரவு கொடுக்கத் தீர்மானித்தது ஸ்ப்பார்ட்டா. பியோஷ்யாவுக்குச் செல்ல, அதாவது படையனுப்ப, ஏதேனும் ஒரு காரணம் வேண்டுமே, அந்தக் காரணமும் இதற்குக் கிடைத்தது.

பியோஷ்யாவின் வடமேற்குப் பகுதியில் டோரிஸ் என்ற ஒரு சிறு ராஜ்யம் இருக்கிறது பாருங்கள். இதுதான் டோரியர்களின் பூர்விக வாசஸ்தலம். இங்கிருந்து வந்தவர்கள்தான் பெலொப் பொனேசியாவின் பல பாகங்களிலும் குடியேறினார்கள். இதனால் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள், இதனை - டோரிஸை - தங்கள் தாய்நாடு போல கருதி இதனிடம் பக்தி செலுத்திவந்தார்கள்.

டோரிஸுக்கு மேற்கில் போசிஸ் என்ற மற்றொரு ராஜ்யம் இருக்கிறது பாருங்கள். இது, டோரிஸ் மீது படையெடுத்தது. இதனை எதிர்த்து நிற்கக் கூடிய சக்தியுடையதாக இல்லை டோரிஸ். எனவே ஸ்ப்பார்ட்டாவின் உதவியைக் கோரியது. இப்படிப்பட்ட ஒரு கோரிக்கையைத்தானே ஸ்ப்பார்ட்டா எதிர்பார்த்துக் கொண்டி ருந்தது? உடனே, பதினோராயித்தைந்நூறு பேர்கொண்ட ஒரு படையை - 457-ஆம் வருஷம் கொரிந்த்திய வளைகுடா மார்க்கமாக பியோஷ்யாவுக்கு அனுப்பியது. இந்தப்படையும் டோரிஸை அடைந்து, போசிஸ் படையை வெகு சுலபமாக விரட்டிவிட்டது.

ஆனால் இது வந்த நோக்கம் வேறல்லவா? முந்தி மாதிரி தீப்ஸுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அதன் தலைமை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி மற்ற பியோஷ்ய ராஜ்யங்களைக் கட்டாயப் படுத்தியது. இந்த ராஜ்யங்களில், ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்குச் சாதகமா யிருக்கக்கூடிய மாதிரியான சர்வாதிகார அரசாங்கங்களை நிறுவியது. தீப்ஸையும் நன்றாக பந்தோபஸ்து செய்து கொடுத்தது. இவ்வளவையும் செய்துவிட்டு, ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்குத் தரைமார்க்க மாகத் திரும்பும் உத்தேசத்துடன் பியோஷ்யாவின் தெற்குப் பக்கம் வந்து கொண்டிருந்தது.

ஸ்ப்பார்ட்டாவின் இந்த நடவடிக்கைகளை அறிந்து ஆத் தென்ஸ் கோபங்கொண்டது. அப்பொழுது ஆத்தென்ஸில் நகர்ப் பகுதியையும் துறைமுகப் பகுதியையும் இணைத்து நீண்ட சுவர்கள் எழுப்பும் வேலை தீவிரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. இந்தச் சுவரெழுப்பும் வேலை, பணக்காரக் கட்சியினருக்குப் பிடிக்க வில்லை யென்று ஏற்கனவே சொல்லியிருக் கிறோமல்லவா? இந்தச் சுவர் வேலையையும் நிறுத்தி, ஜனநாயக அரசாங்கத்தையும் கவிழ்த்து விட வேண்டுமென்ற நோக்கத்துடன் இவர்கள் - இந்தப் பணக்காரக் கட்சியினர் சிலர் - பியோஷ்யாவில் தங்கியிருக்கும் ஸ்ப்பார்ட்டப் படைத்தலைவர்களுடன் ரகசியமாகச் சூழ்ச்சி செய்து கொண்டிருக் கிறார்களென்றும், மேற்படி ஸ்ப்பார்ட்டப் படையானது பெலொப் பொனேசியாவுக்குத் திரும்பிச் செல்லுகையில் ஆத்தென்ஸை ஒரு பார்வை பார்த்தாலும் பார்க்கக் கூடுமென்றும், இப்படிப் பல வதந்திகள் வேறே பெரிக்ளீஸின் காதில் விழுந்தன. இனிச் சும்மா யிருக்கலாமா?

சுமார் பதினாலாயிரம் பேர்கொண்ட ஒரு பெரும்படை பியோஷ்யாவை நோக்கிச் சென்றது. இந்தப்படையில், ஆத்தென் ஸுக்குக் கட்டுப்பட்ட சில ராஜ்யங்களின் படைகளும் சேர்ந்திருந்தன. தெஸ்ஸாலியிலிருந்து குதிரைப்படையொன்று வந்து கலந்து கொண்டது. இந்த ஆத்தீனியக் கூட்டுப் படையும் ஸ்ப்பார்ட்டப் படையும் பியோஷ்யாவின் தெற்கெல்லையிலிருக்கும் டானக்ரா என்னுமிடத்துக்கருகில் 457-ஆம் வருஷம் மே அல்லது ஜூன் மாதம் சந்தித்தன; போர் தொடங்கியது.

தொடக்கத்திற்கு முன்னர், ஆத்தீனியர்கள் பக்கம் திடீ ரென்று ஒருவன் தோன்றினான்; அவர்களுடன் சேர்ந்து போர் புரிய அனுமதி கோரினான். யார் இவன்? தேசப்பிரஷ்டம் செய்யப் பட்டிருந்த ஸைமன்! தேசப் பிரஷ்டத்தினால் இவனுடைய தேச பக்திக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிட்டதல்லவா? இந்தக் களங்கத்தை அகற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென்பதே இவன் நோக்கம். இதற்காகவே அனுமதி கோரினான். ஆனால், ஆத்தீனியப் படைத்தலைவர்கள் இவனுக்கு அனுமதியளிக்க மறுத்துவிட்டனர். இதற்காக இவன் சிறிதுகூட மனவருத்தங் கொள்ளாமல், தனது நண்பர்கள் சிலரை - சுமார் நூறு பேரை - போரில் கலந்துகொள்ளச் செய்தான். இவனுடைய இந்தத் தன்னலமற்ற செயலானது, பிரஷ்ட காலம் முடியு முந்தியே இவன் ஆத்தென்ஸுக்குத் திரும்பி வரவழைக்கப் படுவதற்கு அடிகோலியது. இதைப் பின்னர்க் காண்போம்.

டானக்ரா போர் மும்முரமாக நடைபெற்றது. இரு தரப்பிலும் பலத்த சேதம். ஸைமனுடைய நண்பர்கள் அத்தனை பேரும் போர்க் களத்தில் வீர மரணமெய்தினர். ஆத்தீனியர்களுக்குத் தோல்வி ஏற்பட்டது. இவர்கள் பக்கம் சேர்ந்திருந்த தெஸ்ஸாலி குதிரைப் படைவீரர், போர் நடுவில் இவர்களைக் கைவிட்டுவிட்டு ஓடிப் போயினர். இதுதான் இவர்களுடைய தோல்விக்கு முக்கிய காரணம்.

ஸ்ப்பார்ட்டர்கள் வெற்றி யடைந்தவர்களாயினும் அதனை நிச்சயமான வெற்றியென்று சொல்ல முடியாது. இதனால் ஆத் தென்ஸ் பக்கம் பார்வையைச் செலுத்த அவர்களுக்குத் தைரியம் உண்டாகவில்லை. நேரே பெலொப் பொனேசியா போய்ச் சேர்ந் தார்கள். போகிறவழியில் மெகாராவில் சில சேதங்களை உண்டு பண்ணிவிட்டுப் போனார்கள்.

ஆத்தென்ஸ், தோல்வியினால் சோர்வடையவில்லை; அதற்கு மாறாக அதிக உற்சாகங் கொண்டது. டானக்ரா யுத்தம் நடைபெற்ற இரண்டு மாதங்கழித்து மைரோனிடீஸ் தலைமையில் ஒரு பெரும் படையை பியோஷ்யா நோக்கியனுப்பியது. இந்தப் படையானது, டானக்ராவுக்குச் சமீபத்திலுள்ள ஈனோப்பிட்டா என்னுமிடத்தில் பியோஷ்யப் படையைத் தாக்கி முறியடித்தது. தீப்ஸைத் தவிர, பியோஷ்யா முழுவதும் ஆத்தென்ஸுக்கு அடிபணிந்தது. போலீஸும் லோக்ரிஸும் ஆத்தென்ஸின் ஆதினத்திற்குட்பட்டன.

பியோஷ்ய ராஜ்யங்கள் பலவற்றிலும் ஸ்ப்பார்ட்டாவின் ஆதரவு பெற்று, பணக்காரக் கட்சியினருடைய அரசாங்கங்கள் அமைந்திருந்தனவல்லவா, அவையனைத்தையும் கலைத்துவிட்டு அவைகளுக்குப் பதில் ஜனநாயக அரசாங்கம் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. லோக்ரிஸில் மட்டும் இதற்கு எதிர்ப்பு இருந்தது. ஆனால் பலாத் காரத்தை உபயோகித்து இந்த எதிர்ப்பை அடக்கிவிட்டது. ஆத் தென்ஸ் லோக்ரிஸ் வாசிகள், ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் கீழ் நன்னடக்கையுள்ள வர்களாக இருக்க வேண்டுமென்பதற்காக, பணக்காரக் கட்சியைச் சேர்ந்த சிலரைப் பிணையாளிகளாகப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தது சிறிது காலம்வரை.

வடக்குப் பக்கத்தில் ஏற்பட்ட இந்த வெற்றிகளின் எதிரொலி தெற்குப் பக்கத்திலும் கேட்டது. ஆத்தென்ஸினால் முற்றுகையிடப் பெற்றிருந்த எஜீனா, சுமார் இரண்டு வருஷ காலம் தாக்குப் பிடித்துப் பார்த்தது. முடியவில்லை, பணிந்துவிட்டது. தனது கடற்படையை ஆத்தென்ஸ் வசம் ஒப்புக் கொடுத்தது, ஆத்தென்ஸுக்குக் கப்பங்கட்டிக் கொண்டுவர இசைந்தது. டெலோஸ் சமஷ்டியில் மூன் றாவது வகை அங்கத்தினராகச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது. இந்த எஜீனாவும், இதே மாதிரி முந்தி அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட தாஸோ ஸுந்தான், ஆத்தென்ஸின் ஆதினத்திற்குட்பட்டிருந்த ராஜ்யங்களில் மிகவும் பணக்கார ராஜ்யங்கள், இவை ஒவ்வொன்றும் வருஷந் தோறும் முப்பது டாலெண்ட்டுகள் விகிதம் கப்பஞ் செலுத்தி வந்தன. இவ்வளவு அதிகமான தொகையை வேறெந்த ராஜ்யமும் செலுத்தியதாகத் தெரியவில்லை. எப்படியோ ஆத்தென்ஸின் கண்களை உறுத்திக் கொண்டிருந்த, அதன் ஆசைகளைக் கிளப்பி விட்டுக் கொண்டிருந்த எஜீனா, 456-ஆம் வருஷம், ஆத்தென்ஸின் உத்தரவுக்குக் கட்டுப்பட்ட ஒரு ராஜ்யமாகிவிட்டது. இதனோடு கூட, ஆர்கோஸுக்குக் கிழக்கிலுள்ள டிரீஜென் என்ற துறைமுகப் பட்டினமும் ஆத்தென்ஸ் வசமாயிற்று.

மேற்சொன்ன வெற்றிகளுக்கு மாற்றுப்போல், எகிப்தில் ஆத்தென்ஸுக்கு மகத்தான ஒரு தோல்வி ஏற்பட்டது. அங்கு ஒரு படைசென்று வெண்கோட்டையை முற்றுகையிட்டுக் கொண்டி ருந் ததல்லவா, இதை யறிந்த பாரசீக மன்னன் - அர்ட்டாக் ஜெர்க்ஸஸ் - ஆத்தென்ஸ் மீது படையெடுக்குமாறு ஸ்ப்பார்ட்டா வைப் பணங் கொடுத்துத் தூண்டினான். ஸ்ப்பார்ட்டா பணத்தை வாங்கிக் கொண்டது; படையெடுக்க முன்வரவில்லை. பார்த்தான் பாரசீக மன்னன். மெகாபிஸஸ் என்ற ஒருவனுடைய தலைமையில் ஒரு படையை எகிப்துக்கு அனுப்பினான். இந்தப் படையும், இதற்குத் துணையாக வந்த பொனீஷியக் கடற்படையும் சேர்ந்து வெண் கோட்டையை முற்றுகையிட்டுக் கொண்டிருந்த ஆத்தீனியப் படையை 450-ஆம் வருஷம் முறியடித்து முற்றுகையிடப் பெற்றி ருந்த பாரசீகர்களை விடுவித்தது. முறியடிக்கப் பெற்ற ஆத்தீனியப் படை, புரோஸோபிட்டிஸ் என்னும் நைல் நதித்தீவு ஒன்றில் போய் அடைக்கலம் புகுந்தது. இங்கேயே சுமார் ஒன்றரை வருஷம் அடைபட்டுக் கிடந்து, கடைசியில் பாரசீகப் படையினால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஒரு சிலரே உயிர் தப்பி ஊர் திரும்பினர். இதனை யறியாமல், முதலிற் சென்ற படைக்கு உதவி செய்ய வேண்டு மென்ற நோக்கத்துடன் 454-ஆம் வருஷம் ஐம்பது கப்பல்களடங்கிய ஆத்தீனியக் கடற்படையொன்று சென்றது. ஆனால் இது நைல் நதியின் முகத்துவாரத்திலேயே நாசமாக்கப்பட்டு விட்டது. கலகத்தைக் கிளப்பிய இனாரோஸ், பாரசீகர்களின் கையில் அகப் பட்டுக் கொண்டு உயிர் துறந்தான். இங்ஙனம் எகிப்துக்கு உதவி செய்யப்போய், பெரிய தோல்வியை யடைந்தது ஆத்தென்ஸ். இதில் சேதமடைந்த உயிரும் பொருளும் மிக அதிகம். ஆனால் இதற்காக ஆத்தென்ஸ் சளைக்கவில்லை. தனது ஏகாதிபத்திய விஸ்தரிப்பு முயற்சியில் முன்னைக்காட்டிலும் அதிக உறுதியையும் ஊக்கத் தையும் காட்டியது. டெலோஸ் சமஷ்டியின் கஜானாவை, டெலோஸிலிருந்து ஆத்தென்ஸுக்கு மாற்றிக்கொண்டது இந்த வருஷத்தில்தான் - 454-ஆம் வருஷம் - என்பதை இங்கு ஞாபகப் படுத்திக் கொள்வது நலம்.

எகிப்தில் ஆத்தென்ஸுக்குத் தோல்வி ஏற்பட்ட இதே வருஷம் 454-ஆம் வருஷம் - இத்தோமியில் முற்றுகையிடப் பெற்றிருந்த ஹெலட்டுகள், கடைசியாகப் பணிந்துவிட்டார்கள். பெலொப் பொனேசியாவுக்குத் திரும்ப வருவதில்லையானால், எவ்வித தீங்கும் செய்யாமல் வெளியேற்றி விடுவதாக அவர்களுக்குக் கூறினார்கள் ஸ்ப்பார்ட்டர்கள். அவர்களும் இதற்கு ஒப்புக்கொண்டு, தங்கள் பெண்டு பிள்ளைகளுடன் பெலொப்பொனேசியாவை விட்டு வெளியேறி விட்டார்கள். இவர்களை ஆத்தென்ஸ் - எந்த ஆத்தென்ஸ் எட்டு வருஷங்களுக்கு முந்தி இவர்களை ஒடுக்க ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்குத் துணையாகச் சென்றதோ அதே ஆத்தென்ஸ் - நல்வரவேற்று, ஏற்கனவே தான் சுவாதீனப்படுத்தி வைத்துக் கொண்டிருந்த நவ்ப்பாக்ட்டஸ் என்னும் ஊரில் கொண்டு வந்து குடியேற்றுவித்தது. இதன் மூலம், தன்னுடைய ராணுவத்திற்கு ஆள் பலம் சேர்த்துக்கொண்டது.

எஜீனா வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, டால்மிடீஸ் என்ற தளபதியின் தலைமையில் ஓர் ஆத்தீனியக் கடற்படை, கொரிந்த்திய வளை குடாவுக்கு மேற்குப் பக்கத்திலுள்ள சில ஊர்களை நாசப்படுத்தியது; கொரிந்த்தியாவின் முக்கிய வியாபார ஸ்தலமாகிய கால்லிஸ் என்ற ஊரைக் கைப்பற்றிக் கொண்டது. கொரிந்த்தியாவின் மேற்குப் பக்க வியாபாரத்தைத் தடுத்து அடியோடு நிறுத்திவிட வேண்டுமென்ற நோக்கத்துடன் சில முயற்சிகள் செய்யப்பட்டன. பெரிக்ளீஸே ஒரு படையுடன் 453-ஆம் வருஷம் அக்கர்னேனியா பக்கம் சென்று ஈனியாடி என்ற நகரத்தைக் கைப்பற்ற முயன்றான். ஆனால் இந்த முயற்சிகளினால் அதிக பலன் ஏற்படவில்லை. என்றாலும் அக்கீயா விலுள்ள சில ராஜ்யங்கள் ஆத்தென்ஸின் ஆதிக்கத்துக்குட்பட்டன.

இப்படிப் பல இடங்களிலும் தனக்கு ஏற்பட்ட ஆதிக் கத்தை ஒரு முகப்படுத்தி ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்வது ஆத்தென்ஸுக்கு அவசியமாயிருந்தது. இதற்கு ஓரளவு அவகாசம் வேண்டுமல்லவா? இந்த அவகாசமும் இதற்குக் கிடைத்தது. பெரிக்ளீஸ், கொரிந்த்திய வளைகுடாப் பக்கம் படையெடுத்துச் சென்றபிறகு, ஏன், டெலோஸ் சமஷ்டியின் கஜானா ஆத்தென்ஸுக்கு மாற்றப் பட்ட காலத்தி லிருந்தே, சுமார் மூன்று வருஷம் வரை - 454-ஆம் வருஷத்திலிருந்து 451-ஆம் வருஷம் வரை ஆத்தென்ஸோ ஸ்ப்பார்ட்டாவோ எந்த விதமான போர் முயற்சிகளிலும் ஈடுபடவில்லை. இந்த இடைக் காலத்தில் பெரிக்ளீஸ், ஆத்தென்ஸின் அரசியலமைப்பில் சில மாற்றங்களைச் செய்தான். இவற்றின் விவரங்களை பதினேழாவது அத்தியாயத்தில் விரிவாகக் காணலாம்.

இன்னும் இந்த இடைக்காலத்தில், ஆத்தென்ஸின் ஆதினத் திற்குட்பட்ட ராஜ்யங்கள் செலுத்தி வந்த கப்பத் தொகையை அதிகப்படுத்தினான் பெரிக்ளீஸ். இதுகாறும் நடைபெற்ற யுத்தங்களினால் ஏற்பட்ட நஷ்டத்தை ஈடுபடுத்த வேண்டியே, இப்படிக் கப்பத் தொகையை அதிகப்படுத்தி வசூலிக்க நேரிட்டது என்றாலும், இது, பிந்தி ஆத்தென்ஸ்மீது ஏற்பட்ட வெறுப்புக்குக் காரணமாயிருந்தது.

2. சமரஸ ஒப்பந்தங்கள்

டானக்ரா யுத்தம் முடிந்தவுடனேயே, தேசப்பிரஷ்டம் செய்யப்பட்டிருந்த ஸைமன், ஆத்தென்ஸுக்குத் திருப்பி வர வழைக்கப்பட்டான். அந்த யுத்தத்தில் அவன் தன்னலமற்ற முறையில் நடந்து கொண்டதன் பயனே இது. அவனை முந்தி பிரஷ்டம் செய்வித்த பெரிக்ளீஸே, இப்பொழுது அவனைத் திருப்பி வர வழைக்க வேண்டுமென்று ஜனசபையில் ஒரு பிரேரணை கொண்டு வந்து நிறைவேற்றச் செய்தான். பிரஷ்ட காலம், அதாவது பத்து வருஷம் முடிவதற்கு முந்தியே திருப்பி வரவழைக்கப்பட்டாலும் ஸைமன், அந்தப் பத்து வருஷம் முடிந்த பிறகுதான் 451-ஆம் வருஷத்திலிருந்தான், ஆத்தென்ஸின் அரசியலில் அதிரடியாகக் கலந்து கொண்டானென்று தெரிகிறது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், பெரிக்ளீஸும், ஸ்ப்பார்ட்டாவுடன் சமரஸம் செய்துகொள்ள விழைந்தான். இதற்கு ஸைமனுடைய சேவை மிகவும் தேவையா யிருந்தது.

ஸைமனுடைய முயற்சியின் பேரில் ஆத்தென்ஸுக்கும் ஸ்ப்பார்ட்டாவுக்கும் 451-ஆம் வருஷம் ஐந்து வருஷ சமரஸ ஒப்பந்த மொன்று ஏற்பட்டது. அதாவது கிரீஸின் உள்நாட்டுச் சண்டை இன்னும் சில வருஷங்களுக்குத் தள்ளி வைக்கப்பட்டது. இதே வருஷத்தில் ஆத்தென்ஸுக்கும் ஆர்கோஸுக்கும் ஏற்பட் டிருந்த சிநேக ஒப்பந்தம் ரத்து செய்யப்பட்டு, அதற்குப் பதில் ஸ்ப்பார்ட்டா வுக்கும் ஆர்கோஸுக்கும் முப்பது வருஷ காலத்திற்குச் சமாதான ஒப்பந்தமொன்று ஏற்பட்டது.

ஸ்ப்பார்ட்டாவுடன் சமரஸம் செய்து கொண்ட பிறகு, ஆத் தென்ஸ், பாரசிகத்தின் பக்கம் தன் கவனத்தைச் செலுத்த முனைந்தது; எகிப்தில் தனக்கேற்பட்ட தோல்விக்குப் பரிகாரந் தேட முயன்றது.

சுமார் இருபத்தைந்து வருஷங்களுக்கு முந்தி, பாஸேனியல், ஸைப்ரஸ் தீவின் பெரும்பகுதியைப் பாரசீக ஆதிக்கத்தினின்று விடு வித்தானென்பது வாசகர்களுக்கு ஞாபகமிருக்கும். அங்கு மீண்டும் பாரசீக ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டுமென்று அர்ட்டாக் ஜெர்க்ஸஸ் மன்னன் கருதினான். இதற்காக எகிப்தில் வெற்றி கொண்ட படையை அங்கு, ஸைப்ரஸ் தீவுக்குச் செல்லுமாறு உத்தரவிட்டான்.

அதனை எதிர்த்துப் போராடும் பொருட்டு, ஸைமன் தலை மையில் இருநூறு கப்பல்களடங்கிய ஒரு கடற்படையை ஆத் தென்ஸ் அனுப்பியது. இந்தப் படை ஸைப்ரஸ் தீவுக்குச் சென்று கிட்டியம் என்ற ஊரை முற்றுகையிட்டது. முற்றுகை வெற்றிகரமாக முற்றுப் பெறுவதற்குள் 450-ஆம் வருஷம் ஸைமன் இறந்துபோய் விட்டான்.

சுமார் முப்பது வருஷ காலம் பாரசீகர்களை எதிர்த்துப் போராடி வெற்றிகள் பல கண்டு, அவற்றின் விளைவாக ஆத்தீனிய ஏகாதிபத்தியத்தின் எல்லையைத் துரிதமாக விரிவுபடுத்தி ஒரு பெருஞ்சக்தியை ஆத்தென்ஸ் இழந்துவிட்டது. இவன் இறந்தபிறகு, ஆத்தீனியப் படையை, ஸைப்ரஸ் தீவின் கிழக்குப் பக்கத்திலுள்ள ஸாலாமிஸ் என்ற இடத்தில் பாரசீகப்படையைக் கடலிலும் தரையிலுமாகத் தாக்கி வெற்றி கண்டது. ஆனால் என்ன? மேலும் தொடர்ந்து போர் நடத்த மனமில்லாமல் ஊர் திரும்பி விட்டது.

ஸைமன் போன பிறகு ஆத்தென்ஸுக்கும் பாரசீகத்துடன் தொடர்ந்து போர் நடத்திக் கொண்டிருப்பதில் ஊக்கம் குன்றி விட்டது. அதற்கு மாறாக, பாரசீகத்துடன் சமாதானம் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்ற விருப்பமே மேலோங்கி நின்றது. ஏனென்றால் உள்நாட்டு நிலைமைகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள வெளி நாட்டு