அபிதான கோசம்

ஆ.முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை


அபிதான கோசம்.

THE TAMIL

CLASSICAL

DICTIONARY

இது

யாழ்ப்பாணத்து மானிப்பாய்

ஆ.முத்துத்தம்பிப்பிள்ளையால்

செய்து

இலங்கை இராஜமந்திர சபை

அங்கத்தவருளொருவராய் விளங்கிய பிரபு சிகாமணி

ஸ்ரீமான். பொ.குமாரசாமி தலியாரவர்களுடைய வித்தியாபிமான ஞாபகசின்னமாகச் சமர்ப்பித்து பிரகடனஞ் செய்யப்பட்டது

முதற் பதிப்பு :- 1902ம்வருடம்

-----------------------------------------------------

முகவுரை

ஆத்திதன் பாதம் பத்திசெய் வோர்க்குப்

புத்தியுஞ் சித்தியும் கைத்தலக் கனியே.

திருவளர் பொதியத் தொருமுனி பாதம்

வருக சிறியேன் சிரமிசை யுறவே.

பூவுலகத்திலுள்ள பாஷைகளுள்ளே வடமொழியும் தென்மொழியும் மிகப் பழமையும், இலக்கண வரம்பும், நூற்பெருக்கமும், அதிபுரதான இதிகாசங்களும், ஞானநூன் மலிவும், நகரிகவளமுடைய பாஷைகளென்பது ஆய்ந்தோர் துணிபாம். இரு பாஷையாளரும் வைதிக சமயிகளே யாதலின் வேதபுராணேதிகாசங்களும், தருமநூல்களும், ஏனைய சாஸ்திரங்களும் இருவர்க்கும் பொது நூல்களேயாம். ஒருநூலிலே ஒருவர் பெயர் கேட்கப்படும் போது அவர் யாரென்றாலும், எக்காலத்தவரென்றாலும், யாது செய்தா ரென்றலுமகாகிய இன்னோரன்னவினாக்கள் உதித்தல் வித்தியார்த்திகள் கண்ணும், வித்தியா விநோதர்கள் கண்ணும் இயல்பேயாம்.

ஆதலின், வேதாகமபுராணேதிகாசங்களிற் கூறப்பட்ட தெய்வங்கள், தேவர்கள், இருஷ~pகள், முனிவர்கள், அசுரர், யûர், கந்தருவர், கிந்நரர், அவதாரபுருஷர், பக்தர், அரசர், வள்ளல்கள், வித்துவான்கள் முதலியோர் சரித்திரங்களும், புண்ணிய Nûத்திரம், நதி, தடாகம், விருû முதலியவற்றின் வரலாறுகளும், தமிழ்நாட்டுப் பண்டைக்காலத்து அரசர், புலவர், வள்ளல்கள் முதலியோர் சரித்திரமும், நூல்களின் வரலாறுகளும், வைதிக சாஸ்திர கொள்கைகளும் ஆராய்ந்துனர்த்தல் தமிழ் கற்ப்போர்க்கும், தமிழ்க் கலா விநோதர்களுக்கும் இன்றியமையாதனவாம். அது மாத்திரமன்று; ஆசிரியர் கர்ண பரம்பரையாகப் பாடங்கேட்டவழியன்றி மற்றெவ்வகையானும் பொருள்காண்டற்கரிய செய்யுளுமோ எண்ணில. அவை பெரும்பாலும் சரித்திரமுணர்ந்தாலன்றி அர்த்தமாகா. “துந்துவெனுந்தானவானைச் சுடுதரத் தாற்றுணிந்தாலும்” என்றும் “வஞ்சம் படுத்தொருத்தி வாணாள் கொள்ளும் வகைகேட்டஞ்சும் பழையனூராலங்காட்டெம்மடிகளே” என்றும், வருவன வற்றுக்குச் சரித்திரவுணர்ச்சியின்றிப் பொருள் காணுதல்கூடாது. இச்சரித்திரங்கள் யாண்டுளவென்று தேடியறிதலும் எளிதன்று. இவ்வாற்றான் முட்டுறும் மாணாக்கர்க்கும் மற்றோர்க்கும் பெரும்பாலும் பயன்படுமாறு ஒரு நூலை இது காறும் தமிழிலே எவருஞ் செய்திலர். அது நோக்கியே இந்நூல் அர அடைவாகவகுத்துச் செய்யப்பட்டது. இந்நூல் தொடங்கி பதினாறுவருஷமாயின. ஆகியும் இந்நூல் நிரம்பாநூலேயாம். தமிழிலே யுள்ள நூல்கள் எத்தனை லûம்! வடமொழிNலுலயுள்ள நூல்கள் எத்தனை கோடி! அவைகளிலே கூறப்பட்ட தேவர், அசுரர், முனிவர், அரசர் முதலியோர் பெயர்கள் எத்தனை லûம் கோடி! அவற்ரையெல்லாம் ஒருங்கேயளந்தெல்லை கண்டுவிட்டேம் என்று நடிப்பாமல்லேம். எத்தனையோ பண்டிதர்கள் கூடித்தம்முள்ளே விநாயம்பண்ணிக் கொண்டு டெத்தனையேகாலமாராய்ந்து நிதானித்துத் திரட்டியெடுத் தியற்றற்பாலதாகிய நூலையாஞ் செய்யப்புகுந்துபோலாம். எமதறிவின் சிறுமையையும், அவ்வறிவுகொண்டாளப்பான் புகுந்த கலைக்கடற் பெருமையையும் நோக்குங்கால் நகைமுகமே. தோன்றுமென்னும் முண்மைபற்றியே, நிரம்பிய அறிவுடையோர்க்கும் இந்நூலின் கண்ணேயுள்ளே நிரம்பாமை உவப்பாகுமென வுள்ளத் துணிந்தோம்.

இந்நூலிலேயுள்ளனவெல்லாம் பெரும்பாலும் பலநூல்களின்றும் உள்ளவாறாகவும், சங்கிரகமாகவும், சூசனமாகவும், விரிவாகவும் வகுத்தியற்றப்பட்டனவேயாம். நமது மதமாகவும், ஊகமாகமுள்ளன. மிகச்சிலவேயாம். இந்நூலகத்தேவருங் காலகிரூவண மெல்லாம் பிரபல வேதுக்களைக்கொண்டு துணியப்பட்டனவேயன்றி வாளாகொள்ளப்பட்டன வல்ல. அவசியகாமத் தோன்றியவிடயங்கடோறுமே பிரமாணமெடுத்துக்காடினாம். ஏனையவற்றில் விரிவஞ்சிபுஞ்சாமணியநோக்கியும் அஃதொழிக்கப்பட்டது.

இந்நூலைக் கொழும்புநகரத்திலே பிரபுசிகாமணியாகவும், வித்தியாவிகோதிராகவும், ராஜ மந்திரியாகவும் விளங்குபவராகிய ஸ்ரீமான்.பொ.குமாரசுவாமிமுதலியாரவர்கள் வித்தியா பிமான ஞாபகச்சின்னமாகநின்று நிலவுமாறு சமர்ப்பித்துப்பிரகடனஞ் செய்தாம். இந்நூற்பிரகடனச் செலவிலொருபாகம் தாம்பொறுப்பதாக வாக்களித்து இந்நூலைமெச்சி காலந்தோறும் திருமுகம்விடுத் தெம்மையூக்கிவிட்ட முதலியாரவர்கள் பெருந்தகைமைக்கு க்கைம்மாறு காண்கிலேம். இந்நூலிலொருபாகத்தைக்கண்டு மெச்சித் திருமுகமனுப்பித் தமக்கு நூறு பிரதிகள் அனுப்புமாறு அநுஞ்ஞைசெய்த பாலவனத்தம் ஜமீந்தாரும், திசையெல்லாந் தன்புகழ்நிறுத்திய பொன்னுச்சாமி நரேந்திரன் தவப்புதல்வரும், மதுரைப் புதிய தமிழ்ச்சங்க ஸ்தாபகரும், வித்துவசிகாமணியும், பரம்பரையாகத் தமிழ் வளர்த்த குலத்திலகருமாகிய ம.ள.ள.ஸ்ரீ.பாண்டித்துரைத்தேவரவர்கள் வித்தியாபிமானமும், உதரணமும் நம்மனத்தைவிட்டகலா.

யாழ்ப்பணத்திலே வித்தியாபீடமாய், உத்தியோகம், உயர்குடிப்பிறப்பு, செல்வ முதலிய வற்றாலுயர்ந்து விளங்குபவராகிய ஸ்ரீமான்.கு.கதிர்வேற்பிள்ளையவர்களும், ஸ்ரீமான் அட்வகேட் அ.கனகசபைப்பிள்ளையவர்களும், ஸ்ரீமான். பிறக்டர் வி.காசிப்பிள்ளையவர் களும் இந்நூற்பிரகடணத்திற் குபகாரிகளாயினமைக்காக அவர்க்குப் பெரிதுங்கடப் பாடுடை யோம்.

ஆ.முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை.

நவலர்கோட்டம்

யாழ்ப்பாணம்

கலியுகம்

-----------------------------------------------------------

அபிதான கோசம்

THE TAMIL CLASSICAL DICTIONARY

------------------------------------------------------------

அ - விஷ்ணு பிரணவத்து முதல் அûரம். (அகாரம் விஷ்ணு உகாரம் மகேசுவரன்; மகாரம் பிரமா)

அகசன் - கேது.

அகஜாதை - பார்வதி. (மலைமகள்.)

அகத்தி

அகஸ்தி அகஸ்தியன்.

அகத்தியசங்கிதை இஃது அகஸ்திய

அகஸ்தியசங்கிதை ரால் வடமொழியி லே செய்யப்பட்டவொரு நூல்.

அகத்தியபண்டிதன் வடமொழியிலே

அகஸ்தியபண்டிதன் பாலபாரதமென்னும் நூல் செய்தவர்.

அகத்தியப்பிராதா அகத்தியன்

அகஸ்தியப்பிராதா சகோதரன்.

அகத்தியம் அகஸ்தியர் செய்த முத்த

அகஸ்தியம் த்தமிழிலக்கண நூல். சில சூத்திரங்களன்றி ஏனையவெல்லாம் இறந் தொழிந்தன.

அகத்தியன் இவர் மகா விருஷிகளு

அகஸ்தியன் ளொருவர். மித்திரனும் வருணனும் சமுத்திரதீரத்திற்சஞ்சரித்த போது, அங்கே ஊர்வசிவர, அவளைக் கண்டு மோகதீதராகித் தமது இந்திரியங் களைக் குடத்தில்விட, அகஸ்தியரும் வசிஷ்டரு முற்பாவமாயினர். அது காரண மாக அகஸ்தியர் குடும்பமுனி கும்ப சம்பவர் முதலிய நாமங்களைப் பெறுவர். ஆரியர் விந்தமலைக்குத் தெற்கே செல் லாகாதென்ற கட்டுப்பாட்டைக் கடந்து முதன்முதல் தûணம் வந்து அந்நாட்டியல்புகளைத் திருத்தி செம்மை செய்தவர் இம்மகா முனிவரே. பர்வத ராஜபுத்திரி கல்யாணத்துக்குத் தேவர் களும் இருஷிகணங்களுஞ்சென்று திரண் டபோது, மேருத்தாழ்ந்து தெற்குயர் ந்தது. அதுகண்ட தேவரெல்லாரும், அகஸ்தி யரை நோக்கி, நீரே தென்றிசையிற் சென்று அங்கிருந்து சமஞ்செய்தல் வேண்டுமென்று விண்ணப் பஞ்செய்ய அவருடன்படுதலும், அவரோடு அரசிளங் குமரருஞ் சிலர் புறப்பட்டார்கள். அவர் தென்றிசை நோக்கிச் செல்லும் போது, கங்கையிடஞ் சென்று காவிரியை வாங் கிக்கொண்டு, ஜமதக்கினிமுனிவரிடஞ் சென்று அவர் மகன் திரணதூமாக் கினியைத் தமக்கு சீடராகத்தரும்படி கேட்டார். அவர் இசைதங்கையாகிய லோபாமுத்திரையைத் தமக்கு மணமுடித் துத்தருமாறு வேண்டி, அக்கன்னிகையை யும் பெற்றுக்கொண்டு விந்தமலையடைந் தார். அங்கே அம்மலை அவர்க்கும் பரிவாரத்தினர்க்கும் வழிவிடாது தடுப்பு, அதனை தரைமட்டமாக அழுத்திவிட்டு இப்பாற் சென்றனர். அப்போது இல்வலன் வாதாபியென்னும் அசுர சகோதரரிருவர், முனிவரைக் கண்டு மகிழ்ந்து, இல்வலன் பிராமணனாகவும் மற்றவன் ஆடாகவும் வடிவெடுத்து நின்றார்கள். முனிவர் சமீபி த்தலும், இல்வலன் சென்றுவணங்கி, அவரை விருந்துக்கமைத்து, ஆடாகி நின்ற தம்பி வாதாபியைக் கொன்று யாக கருமஞ்செய்து விருந்திட்டான். அவர் விருந்தருந்தி எழுந்தவுடனே இல்வலன் வழக்கம் போல வாதாபியை கூவியழைத் தான். வாதாபியும் அகஸ்தியர் வயிற்றை ப் போழ்ந்துகொண்டு வெளியேவர வெத்த னித்தான். அஃதுணர்ந்து அகஸ்தியர் “வாதாபேஜீர்ணோபவ” என்று தமது வயிற்றைத்தடவி அவனை சீரணம்பண்ணி மற்றவனையுஞ் சாம்பராகச் சபித்தது விட்டார். இவ்வாறே அநேக முளிவரைக் கொன்று வந்த இல்வலனும் வாதாபியும் ஈற்றில் அகஸ்தியரால் மாண்டார்கள். அப்பால் அகஸ்தியர் சையகிரி சென்று,

அங்குநின்றும் பல முகமாகப்பெருகி வணேகழிந்த நதியை கங்கைநீராற் சுத்தி செய்து, தம்மோடுடன்வந்த அரசிளங் குமாரரைத் துணைக்கொண்டு அதனை ஒருமுகமாகத்திருப்பி, நாடுவழியேபாயுமா றுவிடுத்து, அதற்குக் காவிரியெனப் பெயாPந்து, அப்பாற்சென்று வேங்கடத்திற் றங்கிக் குமரவேளருளைப் பெற்றுக் கொண்டு பொதியமலையை யடைந்து, அதனைத் தமக்கு ஆச்சிரமமாக்கி அங்கி ருப்பாராயினர். தெற்கே அதுகாறும் நாடா காது கிடந்த காடுகளையெல்லாம் நாடா க்கித் தம்மோடு வந்த அரசிளங்குமரர் களுக்கு அந்நாடுகளைக் கொடுத்து அவர்களுக்கெல்லாங் குருபீடமாயிருந்தார். அப்போது இலங்கையிலிருந்து இராûகர் அந்நாட்டிற்சென்று துன்பஞ்செய்யஎத்தனி த்தார்கள். அது கண்ட அகஸ்தியர் இரா வணனைச் சங்கீதத்தாற் சிநேகித்து அவனால் இராûசரை ஆண்டு செல்லா மற்றடுத்தனர்.

அகஸ்தியரோடுவந்த அரசிளங்குமரரே சேர சோழ பாண்டிய மண்டலங்களை அமைத்தவர்கள். அதற்கு முன்னே இந்தநாட்டில் அரசு செய்தவர்கள் குறு நிலமன்னர்கள். உத்தரத்தின்று வந்த இவ்வேந்தர்களே தென்னாட்டைத்திருத்திப் பலவகையானும் விருத்திசெய்தார்கள். என்பது நன்றாக நிச்சயிக்கப்படு;ம். அவ் வுண்மை “சுராதிராசன்முதலாகவரு சோழ னுமுனாட் சோழமண்டலமமைத்த பிறகு” என்று வரும் கலிங்கத்துப்பரணி இராசபாரம்பரியத்துச் செய்யுட்களாலினிது பெறப்படும். அப்பால், அவர் தாம் புகுந்த நாட்டுக்குரிய பாஷையாகிய தமிழையும் செம்மைசெய்யக் கருதி அப்பாஷையில் அதற்குமுன்னரில்லாத சாஸ்திரங்கள் சில வியற்றுமாறு தொடங்கி முதலிலே தமிழுக்கு மிக்கவிரிவுடையதாகிய ஓரிலக் கண நூலைச்செய்து அதற்கு அகத்தியம் எனப் பெயரிட்டனர். அதன்பின்னர்ச் சோதிடம், தருமநூல், வைத்தியநூல், முதலியன செய்தார். இவைகளையெல்லா ங்குமரியாற்றுக்கருகேயிருந்த தென்மது ரையிலுருந்து அரசுசெய்த காய்சின வழுதியினது அவைக்கண்ணே யரங்கேற் றினர். இவைகளைக் கோட்டு மகிழ்ந்த காய்சினவழுதி இறையனாரைமுன்னிட்டு அகஸ்தியரை குருபீடமாகவைத்துச் சங்கம் அமைத்து தமிழ் ஆராய்வித்தான்.

இதுவே தலைச்சங்கமாக நெடுங்காலம் நிலைபெற்று வரும்போது அதற்கிடமாயிரு ந்த தென்மதுரை கடல்கொள்ளப்பட்டு டழிந்தது. இது மாத்திரமன்று, குமரியாற் றின் றெற்கே நாற்பத்தொன்பது நாடுகள் கடலாற்கௌ;ளப்பட்டன.

இப்பெரும்பிரளயம் வந்தகாலத்தை ஆரா யுமிடத்து அது துவாரகலியுக சந்தி யாதல் வேண்டும். யுகசந்தியாவது யுக முடிவுக்கு ஐயாயிரமாறாயிரம் வருஷமுண் டென்னுமளவிலுள்ள காலம். ஓவ்வோர் யுகசந்தியிலும் பிரளயமொன்றுண்டாகு மென்பது புராணசமடமதம். ஆகவே தென் மதுரை அழிந்தகாலம் இற்றைக்குப் பன்னீராயிரம் வருஷகளுக்கு முன்னராதல் வேண்டும்.

இற்றைக்கு 11481 வருஷங்களுக்கு முன்னர் ஒரு பிரளயம்வந்தது போயா தென்றும், அப்பிரளயத்தால் இப்பூமுகத்தி லே சமுத்திரதீரஞ் சார்ந்த நாடுக ளெல்லாம் சிதைந்தும் திரிந்தும் பூர்வ ரூபம் போதித்து தற்காலத்துள்ள ரூபம் பெற்றனவென்றும், “போசிடோனிஸ்” முதலிய தீவுகள் சமுத்திரவாய்ப்பட்டழி ந்ததும் அப்பிரளயத்தாலேயாமென்றும், “அத்திலாந்தி” சரித்திர மெழுதிய “எல்லியட்” என்னும் பண்டிதர் கூறியதும் இதற்கோராதாரமாம்.

அதுநிற்க. அகஸ்தியர் காலகேயர்பொருட் டுச் சமுத்திர நீரையெல்லாம் ஆசமனஞ் செய்து வற்றுவித்தாரென்றும், நகுஷன் தேவேந்திரபதம் பெற்றகாலத்தில் அகஸ் தியர் அவன் சிவிகையைத்தாங்கிச் செல்ல, அவன் அவரைநோக்கிச், “சர்ப்ப சர்ப்ப” என்று கூற, அவர் கோபமுற்று அவனை மலைப்பாம்பாகிப் பூமியில் விழு மாறு சபித்தனரென்றும், இராமர் இலங்கா புரிக்கு சென்றவழியில் அவருடை ஆச்சிர மத்திற்றங்கி அவர் அருள் பெற்றுப்போயி னரென்றும் இன்னோரன்ன பலகதைகளுள்

அகஸ்தியர் தமிழிலே செய்த நூல்களெ ல்லாம் அழிந்தொழிந்து போயின. அவர் பெயராலே தற்காலத்து வழங்கும் வைத்

தியநூல்கள் முற்றும் புரட்டுநூல்களாம். அகஸ்தியர் மாணாக்கராவார் திரணதூமா க்கினியென்னும் மியற்பெயரையுடைய தொல்காப்பியர், அதங்கோட்டாசான், தூராலிங்கன், செம்பூட்சேய், வையாபிகன், வாய்ப்பியன், பனம்பாரன், கழாரம்பன், அவிநயன், காக்கைபாடினியன், நற்றத் தன், வாமனன் எனப்பன்னிருவர். தொல் காப்பியர் செய்த தொல்காப்பியம் அகஸ் தியன் வழி நூல்.

அகஸ்தியர் பெயரால் ஒரு நகத்திரமு முளது. அஃது ஆகாயத்திலே தோன்றிற் சமுத்திரம் அலையொடுங்கும்.

அகண்டானந்த முனி - லû ஸ்தோத் திரம் முதலியன செய் சமஸ்கிருதகவி.

அகத்தீசுவரர் - திரு அகத்தியான் ள்ளியிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமியின் பெயர்.

அகநானூறு - உக்கிரப் பெருவழு யென்னும் பாண்டியன் தொகுப்பித்த அகப்பொருணூல். பெருந்தேவனார் முதலி யோர் பாடியது.

அகம்பன் - (ரா) சுமாலிகன் னஸ்தானத் திலே கரதுஷணாதிரை ராமர் கொன்றபொழுது அச்செய்தியை ராவணனுக்குச் சொன்னவன் பின்னர் இலங்கையை ராமர் வளைந்தபோது மேலைக் கோட்டைவாயிலிலே நின்று எதிர்த்து அநுமாராற் கொல்லப்பட்டவன்.

அகம்யாதி - (பு) சமயாதிமகன். இவன் பாரி காரத்தவீரியார்ச்சுனன் தங்கையாகிய பானுமதி.

அகலியை - முற்கலன் மகள் கௌதமர் மனைவி. இவளுடைய அழகைக்கண்ட தேவேந்திரன் வைகறைக்காலத்துக்கு முன்னர்க் கௌதமாச்சிரமத்திற்குச் சென்று சேவல்ரூபங் கொண்டு நின்று கூவ, அகலியைபொழுது புலர்ந்ததென் றெண்ணிக் கங்கைக்குச்செல்ல, இந்திரன் கௌதமரூபங்கொண்டு அவளை வஞ்சித் துக் கூடிப்போயினான். அஃதுணர்ந்த கௌதமர் அவளைக்கற்பாறையாகவும் இந்திரனைக் கேசாதிபாதம் பெண்குறி களுடையவனாகவுஞ்சபித்தார். அதுகாரண

மாக இவள் நெடுங்காலம் கற்பாறையாகி க்கிடந்து ராமர் திருவடி தீண்டியபோது முன்னுருக்கொண்டவள். இக்கதையை சிறிது விகற்ப்பித்து கூறுப.

அகனிஷ்டன் - புத்தன்.

அகன் - அஷ்டவசுக்களு ளொருவன். இவன்மகன் சோதி.

அகாசுரன் பகாசுரன் தம்பி, இவன்

அகன் மலைப்பாம்பு வடிவந் தாங்கிக் கிருஷ்ணனை விழுங்கக் கிருஷ் ணன் அப் பாம்பின் கண்டத்தளவுஞ் சென்று பேருருக்கொண்டு அதன் கண்ட த்தைக்கிழிக்க, அது காரணமாக விறந் தவன்.

அகிதேத்திரம் - உத்தர பாஞ்சாலத்து ராஜதானி.

அகிலாண்டேசுவரி - திருவானைக் காவிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

அகிலேசர் - திருவாரூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அகிலேசுவரி - திருவாரூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அகீநகு - தேவானிகன் மகன், குருவினது தந்தை

அகோபிலம் - தொண்டை நாட்டிற்கு வடமேற்றிசையிலுள்ள வைஷ்ணவ மடம்.

அகோரசிவாசாரியார் - ஒரு பத்ததி செய்தவர். இவர் மிருகேந்திராகமத்து க்கும் ஓர் உரை செய்தவர். பதினெண் பத்ததிகளுள்ளு மிவருடையபத்ததியும் வாமதேவ சிவாசாரியர் செய்த பத்ததியுமே அதிகமாக வழங்குவன. பத்ததியாவது சைவக்கிரியாக்கிரமங் களை யெடுத்து விளக்கும் நூல், இவருடைய சமாதிசிதம்பரத்திலிருத்த லால் ஜன்மஸ்தானமும் அதுவேஅயன்பர்.

அக்

அக்கபாதன் நியாய சாஸ்திரஞ்

அûபாதன் செய்தவன்.

அக்கன் இராவணன் புத்திரன் அûன் அநூமாராற் கொல்லப்பட்ட வன்.

அக்கமாலை அருந்ததி

அ~மாலை

அக்காரக்கனிநச்சுமனார் - இவர் கடைச் சங்ககாலத்திலே உக்கிரப் பெருவழுதி சபையிலே விளங்கிய புலவருளொருவர்.

அ~யபாத்திரம் - சூரிய விடத்திலே தருமன்பெற்ற வற்றாத பாத்திரம். எந்து ணைஆயிரவர் வரினும் அவர்கெல்லா மன்னமளிப்பது.

அக்கி அக்கினி, அஷ்ட திக்குபாலகரு அங்கி ளொருவன். அக்கினி தேவன்.

அக்கிசூலி - குமாரசுவாமி.

அக்கிஜன்மன் - பிரமா, (அக்கிரம் முதல்: ஜன்மன் - பிறந்தவன்.)

அக்கினிக்கண்ணன் - சிவன்.

அக்கினிகர்ப்பை - பூமிதேவி.

அக்கினிகுமாரன் - குமார தெய்வம்.

அக்கினிகோத்திரபட்டர் - ஆந்தரதேசத்தி லே விளங்கிய ஒரு சமஸ்கிருதபண்டிதர்.

அக்கினிசயனம் - இஃதோர் யாககருமம், யாக கருத்;தர அடைய வேண்டிய பயனைத் தபன் என்னும் அக்கியினது புத்திரர் பதினெழுவரும் அபகரித்துச் கோடலின் பரிகரமாகச் செய்யப்படுவது.

அக்கினிஜன் குமார தெய்வம்

அக்கினிஜன்மன்

அக்கினிசுவோத்தர் - இவர்கள் ஒருபாற் பிதிர்கள்.

அக்கினிதியோதன் - கிருஷ்ணனிடம் விவாகம் பேசிப்போன ருக்குமிணி தூதனாகிய ஓரந்தணன்.

அக்

அக்கினிதேசியன் துரோணாசாரியாரு அக்கினிவேசன் க்குத்தனுர் வேதங் கற்ப்பித்த குரு

அக்கினிதேவன் பிரமாவினது புத்தி

அக்கினி ரனென்பர் ஒரு சாரர். முற்றொரு சாரர் கசியனது புத்திரனென்பர். இவனுக்கு கால் மூன்று, நா ஏழு, முகம் இரண்டு, வாகனம் ஆட்டுக்கடா, பாரி சுவாகதேவி, புத்திரர் பாவகன், பவமானன், சுசி என மூவர். இராஜதானி தேஜோவதி. அர்ச்சுனனுக்குக் காண்டீவம் கொடுத்தவன் இவ்வக்கினி தேவனே. அக்கினி திரோதாக்கினி, பாஞ்சாக்கினி என இருபாற்படும். திரேதா க்கினி ஆகவனியம், தûpணாக்கினி, காருகபத்தியம் என மூன்றுமாம், அவை முறையே கிழக்குத் தெற்கு மேற்குத் திசைகளிலே வேதியில் வளர்க்கப்படுவன பஞ்சாக்கினி முன்னைய மூன்றனோடு சவ்வியம், அபசவ்வியம் என ஐந்துமாம். இவையிரண்டும் வேதியில் ஈசானதிக்கில் வளர்க்கப்படுவன. அக்கினியானது பூதங் களுள்ளே நடுநிலையுடையது. அஃதரூப மும் ரூபமுமுடையது. மகாவிருடிகள் இவ் வக்கினியினது அநந்த சக்திகளைக் கண்டு, அதனை விண்ணுலகத்திலே சூரிய சந்திராதியரிடத்திலே சோதியாக வும், மேகத்திடையிலே மின்னலாகவும், பூமியிலே தீயாகவும், சமுத்திரத்திலே வடவையாகவும், சீவகோடிகளுடைய வுதரத்திலே ஜாடராக்கினியாகவுமிருந்து சகலலோகங்களையுமொரு சிறு கணப் பொழுதிலே தரிசித்து மீளுகின்றதூதென வேதத்திலே துதிப்பர்: இவ்வக்கினி மண் டலத்திலேயுள்ளார் அக்கினி தேவர்கள் எனப்படுவார்கள். அவர்கள் அநலர் என்னும் பெயருடையராய் நாற்பத்தொன்

பதின்மராவர். அவருட்டலைமைபெற்றவன் அபிமானாக்கினியெனப்படுவான். அவன் மைந்தரே பாவகன் பவமானக் சுசி என்னும் மூவரும். அம் மூவருக்கும் நாற் பத்தைந்து புத்திரருளர்.

அக்கினிபுராணம் - ஆக்கினேய புராணம் அது வியாசர் செய்தது.

அக்கினிபுவன் - குமாரதெய்வம்

அக்கினிமணி - சூரியகாந்திக்கல்.

அங்

அக்கினிமித்திரன் - புஷ்பமித்திரன் மகன். சிருங்கிகளொருவன்.

அக்கினிமுகன் - இவன் சூரபன்மனுக்குப் பதுமகோமளையிடத்து பிறந்த புதல்வரு ளொருவன்.

அக்கினிவர்ச்சனன் - சூதசீஷன். இவன் மகாபௌராணிகன்.

அக்கினிவர்ணன் - சுதர்சனன் மகன். இவன் இராமன் பரம்பரையில் இருபத்தா றாவது வழித்;தோன்றல். இவன் சிற்றின் பத்தின் மூழ்கினவனாயிராச்சிய முறையறி யாது அரசு புரிந்தவன். இவனுக்குப்பின் இவன் மனைவி இராச்சியத்தை செவ்வே நடத்தினாள்.

அக்கினிவேசன் - இûவாகுவினது தம்பி யாகிய அரி~pயன் வமிசத்துப் பிராமன குலம். அக்கினிவேசியாயனம் எனப்படும்.

அக்கினிஷ்டோமம் - வசந்தகாலத்தில் ஐந்து தினங்களிலே செய்து முடிக்கற் பாலதாகிய ஒரு யாகம்.

அக்கினிஷ்டோமன் - சட்சுர்மனுவினது மகன்

அக்குரூரன் - சுபபற்குனன் மூத்த மகன். விருஷ்ணிவமிசத்துச் சாத்தகியுமிவனும் சிறியபிதாப் பெரியபிதாப் பிள்ளைகள்.

அக்குரோதன் - அயுதாயுமகன்

அங்கன் - (1) உன்முகன் சே~;ட புத்திரன். இவன் பார் சுநீதி. இவன் புத்திரன் வேனன். (2) யயாதியினது நான்காம் புத்திரனாகிய அணுவமிசத்துப் பலி புத்திரன்.

அங்கசன் - மன்மதன்.

அங்கதபுரம் - இமயமலைக்குச் சமீபத்தி லேயுள்ள ஒரு பட்டணம். இலûமணன் குமாரனாகிய அங்கதனால் நிருபிக்கப் பட்டது.

அங்கதன் - (1) வாலிமகன், இவன் தாய் தாரை, இவ்வங்கதனை ராமர் தமது சேனாபதிகளுனொருவனாக்கி அவனை

அங்

ராவணனிடந் தூதுபோக்க, அவன் பேசிய தூதானது அதி சாதுரியமும் வாக்கு விலாசமும் அதி மாதுரியமும் மிகு வசீகரமுடையது. (2) (இûவாகுவமிசம்) இராமருடைய தம்பி இலûமணனுடைய புத்திரன் இவனே அங்கதபுரத்தை நிருமித்தவன்.

அங்கதேசம் - கங்கையும் சரயுவுஞ் சங்கமிக்கின்றதேசம். இது சிவபிரான் மன்மதனை எரித்து அங்கம் போக்கியவிடத்தைத் தன்னகத்தேயுடை மையால் அங்கதேசமெனப் பெயர் பெற்றது.

அங்கர் - அங்கநாட்டிலுள்ளோர்.

அங்கனை - உத்தரதிசைக்குக் காவல் பூண்ட பெண்யானை.

அங்காதிபன் - அங்கதேசத்து அரசன்.

அங்காரகன் - (1) ஏகாதசவுருத்திரரு ளொருவன். (2) செவ்வாய் நவக்கிரகங் களுள் ஒன்றாகிய இச் செவ்வாய் சிவந்த மேனியுடைமையின் செவ்வாயெனவும், அந்நிறம் போதித்துத் தோன்றுமாயின் பூமியிலே நோய், கொடிய யுத்தம் முதலிய வுற்பாதகளுண்டாதற் காரணமா மெனவும், பூமகனெவுஞ் சொல்லப்படும்.

அங்காரவர்ணன் - சோமசிரவ தீரத்திலே அர்ச்சுனனோடு யுத்தஞ் செய்து அவன் விடுத்த அக்கினி பாணத்தற்றகிக்கப்பட்;டு வேற்றுருக்கொண்டு சித்திரரதன் என்னும் பெயரோடு அந்தரத்திற் பறந்து போன ஒரு கந்தருவன். இவன் சொற்படியே பாண்டவர்கள் தௌமிய முனிவரைத் தமக்குப் புரோகிதராகக் கொண்டார்கள் இவன் பாரி கும்பீனசை

அங்கி - அக்கினிதேவர்

அங்கிரசன் (1) பிரமமானச புத்திரரு அங்கிரன் ளொருவனாகிய இவனு க்கு பிரகஸ்பதி, உதத்தியன் என இரு வர் புத்திரரும் யோகசித்தியெனவொரு புத்திரியும் பிறந்தார். யோகசித்தி பிரபாவசுவை மணந்து விசுவகர்மாவைப் பெற்றவள். முன்னொரு காலம் தேவர்கள் தாங் கொடுத்த அலிகளை அக்கினி தேவன் வகிக்காது கோபித்தேக, அவர் க்குப்பிரதியாக அங்கிரசனை வைத்துத் தமது கருமத்தை முற்றுவித்தார்கள். அக்கினி திரும்பிவர, அங்கிரசன் அவரை பிதமாக்கினியாகவைத்துத்தான் சாரூபம் பெற்று அவர்க்கும் பிரதமபுத்திரனாயி னான் இவ்வாறாகிய அங்கிரசன் சிவையை மணந்து, பிரகசோதி, பிரககீர்த்தி, பிரகமுகன், பிரகமதி, பிரகபாணன், பிரகஸ்பதி, பிரகபிரமா, என எழுவர் புத்திரரைப் பெற்றான். பின்னரும் சினீ, வாலி, குகு, அர்ச்சிஷ்மதி, மகாமதி என ஐவர் புத்திரிகளைப் பெற்றான் இவரொல் லோரும் அக்கினி ரூபமேயுடையர், (2) உன்முகன் புத்திரன்; அங்கன் தம்பி;; பாரி ஸ்மிருதி.

அகசன் - சுமந்துமகன்.

அசங்கன் - (ய) அக்குரூரன் தம்பிகளுள் ஒருவன்.

அசனை - பலியினது பாரி: வாணாசுரன் தாய்.

அசமஞ்சசன் - சகரனுக்குச்சுகேசியிடத் திற் பிறந்த புத்திரன். இவன் துஷ்ட குணத்தை நோக்கி இவனைச் சகரன் தன்னிராச்சியத்திற்கு வெளியே தள்ளி விட்டான். இவன்மகன் அம்சுமந்தன்.

அசி - காசிக்கருகேயுள்ள ஒரு நதி.

அசிக்கிளி - (1) தக்கன் இரண்டா மம்பாரி. இவள் அறுபது புத்திரிகளைப் பெற்றவள். (2) ஒரு நதி.

அசிதை - அப்சர ஸ்திhPகளுளொருத்தி.

அசிபத்திரம் - இஃது ஆயிரயோசனை வட்டமாயுள்ள ஒரு நகரம். மிகக் கொடிய சூரிய கிரணம் போன்றவும், அக்கினிக்குண்டம் போன்றவும், வாளாயு தம்போன்றவுமாகிய இலைகளையுடைய மரங்களையுடையது. அங்குள்ள மிருகங் களாலும் பû~pகளாலுந் துன்பப்பட்டோடும் பாபிகனை இம்மரங்கள் ஊறு செய்து வருத்து மியல்புடையன. ஆகவே இந் நரகம் கொடிய பாவிகளுக் கேயுரியது.

அசுமகன் - (1) (இ) கல்மாஷ பாதன் மகன். இ;வன் தாய் பிரசவவேதனையால் வருந்த வசிஷ்டர் பிரசூதிபாஷாணம் என்னும் கல்லால்; அவள் வயிற்றைத் தடவுதலும் இவன் பிறந்தானாகலின், அசுமகன் எனப்பெயர் பெற்றான், (அசுமம் - கல்) இவன் மகன் மாலகன், மாலகன் நாhPகவசனெனவும் படுவன். (2) விதேகதேசராசாவாகிய ஜனகன் தன் பந்துக்;களையிழந்து துக்கத்தால் உலக வாழ்வை வெறுத்துக் காட்டுக்கேக எத்தனித்த போது, பிரபஞ்சவியல்பை யுணர்த்தி ஞானோ உபதேசஞ் செய்து அவனை ராஜாங்கத்தைக் கை விடாமற்றடுத்த ஒரு பிராம ணோத்தமன்.

அசுரர் - தேவசத்துருக்கள், அமிர்தங் கொள்ளாதவர்கள், இவர்கள் வைத்தியர், தானவர் என இரு வம்சத்தார், இரணி யாசன், இரணி;யகசிபன், பலி, வாணா சுரன் முதலியோர் தைத்தியர், சம்பரன், தாரகன், விப்பிரசித்தி, ஈமுகி, அந்தகன், முதிலியோர் தானவர்.

அசுN;ரந்திரன் - தாரகாசுரன் மகன். வீரவாகுதேவராற்கொல்லப்பட்டவன்.

அசுவதீர்த்தம் - கங்கையிலே காலாநதி வந்து கூடுகின்றவிடத்திலுள்ள தீர்த்தம். காகி தன் புத்திரி சத்தியவதியைக் கொள்ள வந்த இருசிகனை ஆயிரங் குதிரை கேட்க, அவ்வசுவங்களை இருசி கன் இவ்விடத்திலே பெற்றமையால் இப் பெயர் பெற்றது.

அசுவத்தாமன் - துரோணன் கிருபிலிட த்துப் பெற்ற புத்திரன். இவன் சிரஞ்சீவி, பாரதயுத்தத்திலே அசுவத்தாம னென்னும் யானையொன்றிறக்க, அதனை வாய்ப்பாக க்கொண்டு பாண்டவர்கள் அசுவத்தாமன் இறந்தான் என்று துரோணன் காதில் வீழுமாறு சொல்ல, அஃதுண்மையெனக் கொண்டு துரோணன் மூர்ச்சையாகி வீழ்ந்து திட்டத்துயுமனாற் கொல்லப்பட் டான். அதனைப் பின்னர் உணர்ந்த அசுவத்தாமன் துரோபதை பெற்ற பிள்ளைகளையெல்லாம் கொன்று பழிவா ங்கி வந்து பாPûpத்துவையும் சர்ப்பத்தில் அழிக்க முயன்றான். அதனைக் கிருஷ்ணன் தடுத்துப் பாPûpத்துவைக் காத்தனர்.

அசுவசேனன் - தûகன் மகன். இவனை க் காண்டவதகனத்திலே சாகாமல் தேவேந்திரன் காத்தான். பின்னர் இவன் நாகாஸ்திரமாகிச் கன்னனிடமிருந்து, கன்னன் ஏவியபோது அர்ச்சுனன் கிhPடத் தைச் சோதித்துச் சென்றவன்.

அசுவபதி - மந்திரதேசத்தை யாண்ட வேரரசன். இவன் சந்தானவிச்சையால் பதினெண்ணாண்டு சாவித்திரியைநோக் கித் தவங்கிடந்து அவனருளால் சாவித்தி ரியைப் புத்திரியாகப் பெற்றவன். (2) கைகேயி தந்தையாகிய கேகயதேச ராஜன், இவன் மகன் யுதாசித்து.

அசுவமேதம் - ஒரு யாகம். அவ்வியாகத் தைச்செய்ய விரும்புபவன் ஒரு சிறந்த ஒரு குதிரையை அலங்கரித்து அதன் நெற்றியிலே அவ்வியாக வரலாறு வரைய ப்பட்ட ஒரு பட்டங்கட்டி அதற்குக் காப்பாக ஒரு சேனையையும் புறத்தே செல்லச் செய்து அதனைத் திக்குகள் தோறுமனுப்புவன். அதனைச் சத்துருக் கள் பற்றிக் கட்டுங்காலையில் அவர் களைவென்று அதனைமீட்டு அச்சத்துருக் கள் கொடுக்குந் திறைகளோடு தனது திரவிமுஞ் செலவிட்டுச் செய்யப்படுவதா கிய யாகம் அசுவமேதமெனப்படும். இங்ஙனநூறு அசுவமேதஞ் செய்தவன் இந்திரபதம் பெறுவன்.

அசுவினி - நûத்திரமிருபத்தேழி லொன்று.

அசுலினிதேவர் - சூரியன் பாரியாகிய வடவாருபமபெற்ற சௌஞ்ஞாதேவியினது நாசியிற் பிறந்தோர். இவர் இருவரும் அதிரூபர். இவர்கள் ஒரிடத்துவசிக்காதுல கெங்குஞ் சஞ்சரித்து ஒளûதம், சாஸ் திரம் என்னுமிரு பிரயோகமுஞ் செய்து அற்புதவைத்தியம் புரிபவர்கள். இவர்கள் திரூபியாகிய சுகன்னிகை என்பவளையும் அவளுக்கு விதிவழிவாய்த்த குருபமுந் தீரநோயுமுடையவனாகிய சியவனனை யுங் கண்டு, அவனை நோக்கி, இவனை யேன்மணந்தனை என, நுங்குற்றமாராய்த லென்னையென்றாள். அதுகேட்ட தேவமரு த்துவர் நம்குற்றம் யாதென்றனர். அவள் எனது நாயகன் குற்றகளைத் தீர்பிரேல் சொல்லுவேனென்ன, அதற்குடன்பட்டுச் சியவனனை இளங்குமரானாக்கி இனிக் கூறுகவென்றார். அதனைக் கண்டசுகன்னி கை, இன்று நம்மவங் கைகூடிற்றென்று மகிழ்ந்து அவர்களைநோக்கி, ஐயன்மீர் நீர் தேவமருத்துவராகவும் உம்மை அத்தேவர்கள் யாகங்களில் வைத்துக் கொண்டாடா தொழிவதுயாது பற்றியோ வென்றாள். அது கேட்டு வெள்கிய அசுவினிதேவர் அவனை வியந்து வாழ்த்திப் போயினர். அச்சுவினிதேவரிடம் சியவனன் தான் பெற்ற நன்றியை மறவானாகித் தனது மாமனாகிய சரயாதியை ஒரு யாகஞ்செய்யவும் அதிலே தேவர்களோடு அசுவினிதேவர் களுக்கும் அவிகொடுக்கவும் வேண்டி னான். அவ்வாறே அவன் அலிகொடுக்க இந்திரன் சினந்து தனது சக்கிராயுத்தை எடுத்தான். அசுவினிதேவரால் அவனுக்கு கையிலே சோர்வாதமுண்டாக, இந்திரன் இதனைத்தீர்ப்பிரேல் எம்மோடு சமானாக்கு வேமென்றிரப்ப, அவர்கள் அந்நோயை நீக்கி அன்று முதல் தேவர்களோடு சம நிலை பெற்றார்கள்.

அசோகவர்த்தனன் - சந்திரகுப்பதன் பௌத்திரன். இவன் மகததேச ராசா.

அசோகன் - (1) தசரதன் மந்திரிகளி ளொருவன். (2) புத்தன் (3) ஓரரசன். இவன் பௌத்தசமயத்தைப் பெரிதுமபிவிர் த்தி செய்தவன். செங்கோன்மையிலுஞ் சிறந்தவனாய் விளங்கியவன். இவன் 2192 வரு~சங்களுக்குமுன் மகததேசத் திலரசுபுரிந்தவன்.

அச்சுதன் - (1) சிவன் (2) விஷ்ணு.

அச்சுததீ~pதா - இவர் தம் பெயரால் அத்துவைதவேதாந்தா சாஸ்திரமொன்று செய்து சமஸ்கிருத பண்டிதர்.

அச்சுதரகுநாதன் - சமஸ்கிருதத்திலே ராமாயண சாரசங்கிரகஞ் செய்தவர்.

அச்சுமகன் - அசுமகன் காண்க.

அச்சோதம் - ஒரு வாலி, இஃது அச்சோ தையென்னும் நதிக்கு உற்பத்திஸ்தானம். குபேரனுடைய சயித்திர ரதமென்னும் நந்தவனம் இவ்வாவிக்கரைக்கண்ணது.

அச்சோதை - ஒரு புண்ணியநதி. அச்சோதை முந்திய ஜன்மத்திலே மாPசி புத்திரராகிய பிதிர்கணங்களுக்கு மானச கன்னிகையாக பிறந்து, அப்பிதிர்களாலே நிருபிக்கப்பட்ட அச்சோதமென்னும் சரோ வரதீரத்தில் ஆயிரந்தேவவருஷந் தபசு செய்து அவர்களை மகிழ்விக்க, அவர்கள் திவ்வியங்கார பூஷிதர்களாய்ப் பிரத்தியûமானார்கள். அவள் அப்பிதிர் களுள்ளே தனக்குத் தந்தைமுறையுடைய மாவசன் என்பவனைத் தனக்குக் கணவ னாகுமாறு வேண்டினாள். அது கேட்ட பிதிர்கள் சினந்து அவளை நோக்கி உன் தபசு குலைகவென்று சபிக்க, அவள் யோகப் பிரஷ்டையாகிச் சுவர்க்கத்தி லிருந்து கீழ்நோக்கி வீழ்ந்து பூமியிற்படி யாது அந்தரத்திலே நின்றாள். அங்கே நின்றபடியே அவள் மீண்டும் பிதிர்களை நோக்கித்தவஞ்செய்ய அன்று அமாவாசை ஆதலால் அத்தினத்திலே பிதிர்களை நோக்கிச் செய்யப்படும் அற்ப தபசுகளை யும் அப்பிதிர்கள் அûயமாகப் பாவித்து த் திருப்தியடைவதியல்பாதலின், அவள் தபசுக்கு மகிழ்ந்து, நீ தேவர் செய்யும் கரும பலத்தையெல்லாம் அனுபவித்து இருபத்தெட்டாவது துவாபரயுகத்திலே மீன் வயிற்றிலே பிறந்து சத்தியவதியெ னப் பெயர் பூண்டு விளங்கிப் பராசரரால் வியாசரைப்பெற்று, அப்பால் சந்தனுவுக்கு ப் பாரியாகி, விசித்திர வீரியன் சித்திராங் கதன் என்போரையீன்று, ஈற்றில் அச்சோ தையென்னும் புண்ண்pய நதியாகக் கடவையொன்று வரமளித்து மறைந்தார் கள்

அஜகரன் - இரகசியமான பிரமஞானத் தைப் பிரகலாதனுக்கு பதேசித்த மகா விருஷ~p. இவர் ஆச்சிரமம் சையகிரிச் சாரலின் கண்ணது.

அஜகவம் - சிவன் வில்லு.

அஜகன் - புரூரவன் வமிசத்தானாகிய ஜன்னுவினது பௌத்திரன்.

அஜமீடன் - அஸ்புத்திரன். இவன் புத்தி ரர் பிருகதிஷன். நீலன், ரிûன் என மூவர். பார்கதிஷ, பாஞ்சால, கௌரவ வமிசங்கள் இவனாலுண்டாயின.

அஜமுகி - சூரபன்மன்றங்கை. காசிபன் ஆட்டுருக்கொண்டு மறியுருக்கொண்டு நின்ற மாயையைக் கூடிப்பெற்ற புத்திரி. சூரபன்மனகுலத்துக்கு நாசாகாரணமாகப் பிறந்தவள் இவளே.

அஜன் - (1) இ. ரகுபுத்திரன். இவன் மகன் தசரதன். விதர்ப்பராஜபுத்திரியாகிய இந்துமதியினது சுயம்பரத்துக்குபோன அஜன் வழியிலெதிர்பட்ட ஒருயானை மீது பாணந்தொடுக்க, அவ்வி யானை தனது பூர்வரூபமாகிய கந்தருவனாகி, இருடிசாப த்தால் யானையுருப்பெற்றமை கூறித் தனக்கு அதனால் விமோசனமுண்டாயது பற்றி அவனுக்குத் தானுணர்ந்திருந்த அஸ்திரவித்தையின் நுண்மைகளை யுப தேசித்து அந்தரஞ்செல்ல, அஜன் அவ் வித்தியாசாமர்த்தியத்தால் சுயம்வரத்து க்கு வந்திருந்த அரசரையெல்லாம் புறங் கண்டு இந்துமதியையும் மணம்புரிந்தான். காளிதாசகவி அஜனுடைய பிரதாபத்தை யெல்லாம் மிகச்சிறப்பாக வெடுத்துக் கூறுவர். (2) திருதன் மகன் (3) பிரமன் (4) சிவன் (5) வி~;ணு (6) மன்மதன்.

அஜாதசத்துரு - (1) தருமராஜா. (2) விதிசாரன் புத்திரன் இவன் கலி இரண்டா யிரத்தைஞ்நூற்று நாற்பத்தொன்பதிலே மகததேசத்துக்கு அரசனாக முடி தரித்த வன். இவன் வமிசத்திலே சிசுநாகன் முத லிய அரசர் பிறந்தார்கள். இக்கால வரையறை “டக்டர்பூலர்” நிச்சயித்தது.

அஜாமிளன் - கன்னியாகுப்ச புரத்திலிரு ந்த மகாபாதகனாகிய ஒரு பிராமணன். இவன் மனைவி ஒரு சூத்திரப் பெண். இவன் அந்தியகாலத்திலே தன்மகன் நாராயணனைக் கூவியழைத்துக்கொண்டு தேகவியோகமாயினன். அந்நாராயநாம விசேடத்தால் காலதூதர் அவனை விடுத் துப்போக அவன் மீளவும் உயிர்பெற்று மிக்கபக்தி யுடையனாயினான்.

அஜிகர்த்தன் - சுனசேபன் தந்தை. இவன் சில வேதகீதங்களுக்கு கர்த்தன்.

அஜிதன் - (1) பிரமா (2) விஷ்ணு (3) சிவன்.

அஞ்சகன் - குனிபுத்திரன்.

அஞ்

அஞ்சலநாயகி - திருமயிலாடுதுறையிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

அஞ்சனபருவன் - கடோற்கசன் புத்திரன். இவன் பாரத யுத்தத்தில் அசுவத்தாம னாற் கொல்லப்பட்டவன்.

அஞ்சனம் - மேற்றிசைக்காவல் பூண்ட ஆண்யானை.

அஞ்சனாஷிஅம்மை - திருக்கற்குடியிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

அஞ்சனை - ஓரம்சரப்பெண். இவள் ஒரு சாபத்தாற் குஞ்சரன் என்னும் வாநரனுக் குப் புத்திரியாகப் பிறந்து இச்சித்த ரூபங்களை யெடுக்கும் வண்மையுடைய வளாய் ஒருநாள் மனுஷரூபமுள்ள ஒரி ளம்பெண்ணாகி வாயுபகவானைக் கூடி அநுமானைப் புத்திரனாகப்பெற்றவள். அதன் பின்னர்கேசரியென்னும் வாநரனை மணம் புரிந்து அவனுக்கு மனைவியாயி னவள்.

அஞ்சுலன் - சணாக்கியன்.

அஞ்சைக்களத்தப்பர் - திரு அஞ்சைக் களத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அடிதானவன் - அந்தகன் மகன். இவன் சுயரூபத்தோடிருக்குங்காறும் சாகாமலும் வேற்றுருக்கொள்ளும்போது சத்துருக்களா லிறக்கவும் வரம்பெற்றவன். ஒருநாள் பார் வதிதேவியருடைய ரூபமெடுத்துச் சிவனை வஞ்சிக்க எத்தனித்தபோது அவராற் கொல்லப்பட்டவன்.

அடியார்க்குநல்லார் - சிலப்பதிகாரவுரை யாசிரியர். இவர் நச்சினார்க்கினியர்க்கு முந்தியவர்.

அட்டாங்க விருதயம் - இது நூற்றியி ருபது அத்தியாயங்களால் ஆயுள்வேதம் முழுவதும் கிரமமாகக் கூறும் நூல். வடமொழியிலே வாக்படரால் செய்யப் பட்டது.

அணிகொண்டகோதை - திருமுல்லை வாயிலிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

அணியியல் - மதுரை தமிழ்ச்சங்ககாலத் திலே இருந்து பின்னர் இறந்துபோன ஒரு அலங்கார நூல்.

அணு - யயாதி புத்திரருளொருவன்.

அணுகன் - விப்பிராஜன் மகன் இவன் சகுனி புத்திரி கீர்த்திமதியை மணம் புரிந்தவன்.

அண்ணாமலை - அருணாசலம்

அதங்கோட்டாசான் - அகத்தியர் மாணாக் கருளொருவராய்த் தொல்காப்பியர் செய்த தொல்காப்பியத்தை அரங்கேற்றக் கேட்ட வராகிய காரணிகர்.

அதசிரசு - பரிதானம் வாங்குவோர்புகும் நரகம்

அதர்மன் - வருணனுக்கு ஜேஷ்டா தேவிவயிற்றிற் பிறந்த புத்திரன். இவன் மனைவி நிருபுத்திரியாகிய இம்சை. இவன் தங்கை சுரநிந்தை, பயன், மகாபயன், மிருத்தியு என்போர் இவன் புத்திரர்.

அதர்வேதம் நான்காம் வேதம்

அதர்வணவேதம் இவ்வேதம் சத்துரு நாசத்திற்காக அநேக மந்திரங்களை யுடையதாயினும் மற்றைய வேதங்களை போலவேவைதிக கிரியாநூட்டானங்களு க்கு வேண்டற்பலானவாகிய தோத்திரங் களையும், அநேக சூக்தங்களையுமுடை யது. இதிற் கூறப்படும் சத்துருநாசமந்திர ங்கள் ஆபத்து நிவர்த்திக்காக ஓதப்படுவன. (வேதங்காண்க)

அதர்வணாசாரியன் - பாரதத்தை தெலு ங்கில் மொழி பெயர்த்தபண்டிதன்.

அதலம் - கீழுலகங்களுளொன்று. அது வெள்ளிமயமானது. அதில் வசிப்போர் நாகர்.

அதிகன் (1) இவன் தனக்கு கிடை அதிகமான் த்த அமிர்தத்தையும் கரு கொல்லிக் கனியையும் தானுண்டு உட ம்பு பெறாது ஒளவைக்கு கொடுத்த பெரு

அதி

வள்ளல். (2) ஒளவைசகோதரன். இவனே தான் பிறந்தவுடன் தன்னைவிட்டுப்போக வருந்திக்கலங்கி நின்ற தாயை நோக்கி, “கருப்பைக்குண்முட்டைக்குங் கல்லினுட் டேரைக்கும்” என்ற கவி சொல்லி யாற்றி னவன்.

அதிகாயன் - ஜராஸ ராவணனுடைய மகன். இவன் பிரமாவினிடம் அவத்தியகவசம் பெற்றவன். இலட்சுமணனால் பிராமாஸ்தி ரம் விட்டுக்கொல்லப்பட்டவன், அவத்திய கவசம் - வதம்பெறக் கவசம்.

அதிசாந்திரன் - சந்திரன்.

அதிசுந்தரமின்னாள் - திரு அச்சிறு பாக் கத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

அதிசூரன் - ஏனாதி நாயனாரைக் கொன்ற பாதகன். (2) சிங்கமாசுரன் மகன்.

அதிதி - குசன் மகன்: ராமன் பௌத்திரன்.

அதிதி - (1) தûன்தாய். (திதி இல்லது அதிதி: பகலிரவற்றகாலம். என்பது பொருள்.) (2) தûன் மகள். இவள் கசி யபன் பாரி. இவள் புத்திரர் ஆதித்தியர். இந்திரன் முதலியவர்களும் இவளுடைய புத்திரரெனக் கூறப்படுவர்.

அதிபத்தநாயனார் - நாகபட்டணத்திலே பரதவர் குலத்திலே அவதரித்துச் சிவபக் தியிற் சிறந்தவராக விளங்கியவிவர். தமக்குத்தினந்தோறும் அகப்படுகின்ற முதல் மீனை விற்று அப்பொருளைச் சிவ தொண்டுக்கே விட்டு வருபவர். சில தினங்களாக ஒரு மீன் அகப்பட, நியமப் படி அவற்றை சிவதொண்டுக்காக்கிப் பட் டினியினால் வருந்திவழியும் தமது பக்தியை நிலைநிறுத்த, அஃதுணர்ந்த ருளிய சிவபெருமான் அருள்புரிந்து துன்ப ங்களையெல்லாம் நீக்கப்பெற்றவர்.

அதிரதன் - (அம்) சத்தியகர்மன் மகன். இவன் கங்கைக்கரையில் வந்தடைந்த குந்திசிசுவாகிய கர்ணனை எடுத்து வளர் த்தவன். இவன் மனைவி விராதை.

அதிருசியந்தி - (1) அருந்ததி (2) சக்தி யினது மனைவி.

அதிவீரராமபாண்டியன் - பாண்டியர் வழி யிற்றேன்றியவோரரசன். இவன் தமிழில் நைடதமுதலிய அநேக நூல்களியற்றிய வன். வரதுங்க பாண்டியன் தம்பி. இவன் விளங்பியகாலம் சாலிவாகனசகம் எழுநூ ற்றுமுப்தெட்டுஎனச் கற்சாசனங்களால் நிச்சயிக்கப்படும்.

அதிஷ்டானபுரம் - சேதி தேசத்து ராஜதானி.

அதீனன் - சஹதேவன் புத்திரன்.

அதுலகீர்த்தி - அதுலவிக்கிரமனுக்குப் பின் மதுரைக்கரசனான பாண்டியன்.

அதுலவிக்கிரமன் - இவன் சமரகோலா கல பாண்டியனுக்குப்பின் மதுரையிலரசு செய்திருந்த பாண்டியன்.

அதூர்த்தரஜசு - குசநாபன் மகன்.

அதோûஜன் - விஷ்ணு

அத்தியûரம் - ஓங்காரம் (பிரணவம்)

அத்தியான்மராமாயணம் - விசுவாமித்திர ராற் செய்யப்பட்ட வோருபதேசநூல்.

அத்தியான்மர் - அண்ட பிண்டம் இரண்டி லும் வியாபகமாவுள்ள வாயுக்கள். பதின் மூன்ம்மிப்பெயர் பெறும்..

அத்திரி - பிரமாவினுடையமானச புத்திர ருளொருவன். மனைவி அநசூயை. இவன் தனது தபோபலத்தால் சோமதுர்வாசதத் தாத்திரெயர்களைப் பெற்றவன். இவ்வத் திரி பிரஜாபதிகளுனொருவன். சந்திரன் இவ்வத்திரியினது கண்களினின்றுந் தோற் றியதென்று இரகுவம்சம் முதலிய நூல்கள் கூறும். இராமரைத் தண்டகா ரணியத்தில் இவ்விரு~pகண்டபொழுது அவரைத் தமது ஆச்சிரமத்திற்கழைத்து உபசரித்தாரென்று இராமயணங் கூறும். இவர் சப்த இரு~pகளுளொருவர்.

அத்திரிகை - ஓரப்சரப்பெண்.

அத்

அத்துவைதம் - இது பிரமமல்லது வேறி ல்லையென்பதே தனக்குச் சிந்தாந்த மாகக் கொண்ட வேதாந்த மதம். பிரமம், அவித்தை என இருபதார்த்தங்கள் இம்ம தத்தாற் பிரதிபாதிக்கப்படும். அவற்றுள் பிரமம் சத்தியம், ஞானநந்தாத்மகம், நிர்விகாரம், நிரவயம், நித்தியம், நிர்த் தோ~ம், விபு என்னும் ஏழு லûணமு டையது. அவித்தை, அபாரமார்த்திகம், சதசத்துவிலûணங்களுடையது. பஞ்ச பூதங்கள் அவித்தையினது காரியங்கள். அவற்றுணின்றும் திரிகுணக்கலவையாகிச் சந்துவகுணத்தின் கூறகிய ஞானேந்திரி யும் ஐந்தும் அந்தக்கரணம் நான்கு முண்டாகின்றன. ரசசால் கன்மேந்திரியங் கள் ஐந்தும் பிராணன் ஐந்தும் உண்டா கின்றன. இவையெல்லாம் சூக்குமதேக காரணம். தமோகுணத்தின் கூறாகிய அபஞ்சீகிருத பூதங்களினாலே பஞ்;சீகிருத பூதங்கயுண்டாம். இவையே ஸ்தூலதேக மாம் பிரபஞ்சநாசம் பிரளயமெனப்படும். மோûசாதனமாவன நித்தியா நித்திய வஸ்துவிவேகம் வி~யபலவைராக்கியம் முமூட்சுத்துவம் என்பன இவற்றாற் பிரமந் தவிர வேறில்லையெனக் கண்டல் மோûம்.

அத்துவைதாநந்தன் - வேதாந்த நூலுக்கு வியாக்கியனஞ் செய்தவர். சதாகந்தரிக் கும் குரு.

அநசூயை - (1) அத்திரிபாரி ஸ்ரீராமன் வனவாசத்துக்கண் தண்டகாரணியத்தில் அத்தரி ஆச்சிரமத்துக்கு சென்றிருந்த போது இவ்வநசூயை சீதைக்குப்பெண் களுக்குரிய ஓழுக்கங்களெல்லாம் உபதே சித்து உனக்குச் சுமங்கலியலோபமில் லாதிருக்கக்கடவதென்றாசீர்வதித்து அநே கவஸ்திராபரணங்களுங் கொடுத்தவன். (2) சகுந்தலை தோழி

அநந்தநேமி - புத்தர் காலத்திலே உச்சயினியிலே அரசு புரிந்திருந்த பிரத் தியோதன் தந்தை.

அநந்தவிஜயம் - தருமபுத்திரன் சங்கு.

அநந்தவிரதம் - இது புரட்hசிமாசத்துச் சுக்கிலபûத்துச் சதுர்த்தசியில் அநுட்டிக் கப்படுவதாகிய அநந்தபத்மநாபன் விரதம். இது பாண்டவர்கள் வனவாசஞ்செய்த போது கிருஷ்ணனாற் கூறப்பட்டது. அது மகத்தான ஐசுவரியங்களைக் கொடுக்க வல்லது.

அநந்தன் - (1) ஆதிN~ன். (2) வி~;ணு. (3) சிவன். (4) கிரு~;ணன். (5) பல தேவன். (6) வாசுகி. (7) பிரமம். (8) ஆகாயம். (9) புத்தருடைய பிரதமசீ~ரு ளொருவன். இவனே கௌசாம்பியிலரசு செய்திருந்த உதயணன் மனைவியர் ஐந் நூற்றுவருக்கும் பௌத்தமததோபதேசஞ் செய்தவன்.

அநந்தை - (1) பார்வதி. (2) பூமி.

அநந்நியஜன் - ஒரு சோழன். இவனே சேக்கிழாரைக்கொண்டு பெரியபுராணஞ் செய்வித்தவன். இவனுடைய அரசின் செம்மையும் கீர்த்தியையும் நோக்கி அக்காலத்துப் புலவரொருவர் சொல்லிய வெண்பாவருமாறு:-

“அன்னைபோலெவ்வுயிருந்தாங்கு மனபாயா - நின்னை யாரொப்பார்நிலவே ந்தரன்னதே - வாரிபுடைசூழ்ந்த வையக த்திற்கில்லையாற் சூரியனே போலுஞ் சுடர்”

அநமித்திரன் - (ய) உதாசித்து புத்திரன். இவன் புத்திரர் நிக்கினன், சினி, பிருசினி என மூவர்.

அநரணியன் - (இ) 1. அநேநசன். (இ) (2) திரசதசியன் புத்திரனாகிய வசுதன். இவன் இராவணனாலிறந்த போது எனது வமிசத்தில் வந்து பிறக்கப்போகின்ற ஸ்ரீராமனால் நீயுங் கொல்லப்படுவாயென அவனுக்கு சாபங்கூறி இறந்தவன். இவன் மகன் அரியசுவன்.

அநர்க்கராகவீயம் - முராரியாற்செய்யப் பட்ட ஒரு சமஸ்கிருத நாடகம்.

அநலப்பிரியா - சுவாகாதேவி.

அநலர் - தேவதாபேதம். இவர் நாற்ப த்தொன்பதின்மர். இவர்க்குத்தலைவன் அபிமானன். அவன் புத்திரர் பாவகன், பவமானன், சுசி என மூவர். இவர்கள் புத்திரர் நாற்பத்தைவர். அக்கினிகாண்க.

அந

அநலன் - (1) மாலிமகன். விபூஷணனது அநுசரன். (2) அக்கினி. (3) குசன் வமிசத்து நி~தன் மகன்.

அநலை - மாலியவானுக்குச் சுந்தரி வயிற்றிற் பிறந்த புத்திரி.

அநாகுலன் - இடைச் சங்கத்தார் காலத் திருந்த ஒரு பாண்டியன். சாரகுமாரன் தந்தை. இவன் தேரேறி விண்ணிடைச் செல்லும்போது திலோகத்தமையைக் கூடிச் சாராகுமாரனைப் பெற்றவன்.

அநாயு - அநுகை. கசியபன் மனைவியா கிய தûன்மகள்.

அநிருத்தன் - (1) கற்பாரம்பத்திலே நாரா யணன் பிரமாவைச்சிருட்டிக்க வெடுத்த அவதாரம். (2) பிரத்தியுமனனுக்கு உருக் குமினியினது புத்திரி வயிற்றிற் பிறந்த புத்திரன். கிருஷ்ணன் தௌகித்திரன். இவன்வாணாசுரன் மகளாகி உஷையாற் கவரப்பட்;டவனாய் அவள் தோழி சித்திர லேகை சகாயத்தால் கடினமாகிய காவலைத்தாண்டி உஷையுடைய பள்ளி யறையிற் போய்ச்சேர்ந்து இரகசியமாக அவளைக் கூடியபோது, வணாசுரர் அஃ துணர்ந்து அவனை யுத்தத்திற்கொல்ல எத்தனிதாற்றாது ஈற்றிலே தனது மாயாசா லத்தால் அவனை மயக்க, அஃதறிந்த கிரு~;ணன் அவவாணாசுரனைப் போரிலே தோற்றோடச் செய்து அநிருத்தனைக் காத்து உஷையையும் அவனுக்கு மனைவியாக்கினார்.

அநிலன் - (1) அஷ்டவசுக்களுள் ஒருவன். (2) வாயு. அவன் பாரி சைவை. புத்திரர் புரோஜவன், விஜானகதி என இருவர். (3) (ரா) மாலிமகன். இவன் விபீ ஷணன் தோழன். அநலன் தம்பி.

அநீதன் - (ய) வசுதேவன் தம்பி.

அநு - (ய) (1) குருவசன்மகன் (2) கணு போதலோமன் மகன்.

அநுகீதை - தேவாந்தகிரந்தங்களுளொ ன்று. அது பாரதத்தில் அசுவமேதபரு வத்திற் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

அநுகை - அநாயு.

அநு

அநுதாபன் - தநு புத்திரன்.

அநுபதேவன் - (1) (ய) தேவகன் மகன். (2) அக்குரூரன் இரண்டாம் புத்திரன்.

அநுபமை - தென்மேற்றிசைப் பெண் யாணை

அநுமதி - பிரமாவினது பாரிகளொருத்தி.

அநுமதீயம் - பாவ ராக தாளமென்னும் மூன்றின் லஷணங்களையுங்குறித்து அநு மனார் செய்த பரதசாஸ்திரம்.

அநுமன் வாயு அநுக்கிரகத்தால் அநுமந்தன் அஞ்சனை வயிற்றிற் பிற ந்த ஒருவாநரவீரர். மிக்க ஆற்றலும் வலி யுமுடையவர். இவரைத் தேவ அமிச மென்ப. கல்வியறிவாலுஞ் சிறந்தவர். இவர் வாலியினது அக்கிரமங்களைச் சகிக்கலாற்றாதவராகித் தற்செயலாக ராமரையடைந்து அவரால் வாலியைக் கொல்லுவித்து அவன் தம்பிக்கு முடி சூட்டிய பின்னர், ராமருக்கு அடிமை பூண்டு அவருக்குத் தூதராகிச் சீதையை த்தேடி இலங்கைக்கு கடலைத்தாவிப் பாய்ந்துசென்று, அங்கே சீதையைக்கண்டு மீண்டு ராமரை அடைந்து, அவரைக் கொண்டு சென்று சேதுபந்தனஞ்செய்து. அவ்வழியே அவரையும் சேனையும் நடத் திப்போய், அவர் ராவணனை வதைத்துச் சீதையைச்சிறைமீட்டு வருங்காறும் அவரு க்கு சகாயஞ் செய்து பின்னரும் ராமபக்தராயிருந்தவர்.

அநுஹலாதன் - (தி) இரணியசூசிபன் மகன்.

அநுஹிராதன் - குரோதத்தால் நஷ்ட மடைந்த ஓரரசன்.

அநூரு - காசியப்பிரசாபதிக்கு விநாதை யிடத்துப்பிறந்த புத்திரன். கருடன் இவன் தம்பி. இருவரும் அண்டசம். விநதை தனது சக்களத்தி கத்துருவைக்கு முதலி லே புத்திரன் பிறந்து விட்டானென்னும் அசூயையினாலே தன்னுடைய அண்டம் பரிபக்குவமடைய நாளாயிற்றேயென்று சினந்து அவ் லண்டத்தையுடைத்துவிட, அதுகாரணமாக அநூரு தொடைமுதலிய கீழங்கங்களில்லாமற் பிறந்தான். தன் தங்கவீனத்துக்குக் காரணமாயிருந்தவள் தாயெனவுணர்ந்து அநூரு அவலைக் கத் துருவைக்கு அடிமையாகவென்று சபித்து விட்டுச் சூரியனிடஞ் சென்று அவனுக்குச் சாரயியாயினான். இவன் அருணன் என் றும் பெயர்பெறுவான். இவன் பாரி சியே னி. மக்கள் சமபாதி, சடாயு.

அநேசு (1) ஆயுபுத்திரன். இவன் அநேசன் நகுஷன் தமையன். இவன் மகன் சுதத்தன். (2) (இ) ககுத்தன் மகன் இவன் அநரணியன் சுயோதனன் என்றும் பெயர்களும் பெறுவான்.

அந்தகன் - யமன்.

அந்தசிலம் - விந்தியபர்வத்திலுள்ள ஒரு நதி.

அந்தரம் - ஆந்தரதேசம். தெலுங்குதேசம்.

அந்தரிûன் - (த) முராசுரனுடையமகன். இவன் கிருஷ்ணனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

அந்தர்த்தானன் - விசயாசுவன். புருது சக்கரவர்த்தி மகன். இவனுக்கு பாரிகள் இருவர். முதற்பாரி சிகண்டி என்பவள். வசி~;டன் சாபத்தாற் பூமியிலே பிறந்து பாவகன், பாவமானன் சுசி என்னும் மூன்று அக்கினிகளையும் பெற்றாள். இவர்கள் தம்பாலியத்தில் இறந்தார்கள். இரண்டாம் பாரியான நபஸ்வதியிடம் அவிர்தானன் பிறந்தான்.

அந்தன் - (1) திருகியனுடைய பௌத்த்pர புத்திரன். (2) (த) விப்பிரசித்தி மகன்.

அந்திசாரன் - (1) மதிசாரன். (2) அந்தகன். (3) (ய) சாத்துவதன் மக்க ளுள் ஒருவன். இவனுக்கு பாசமானன், குங்குரன், சுசி, கம்பளபரிகி~ன் என நா ல்வர். (4) தனுமகன்.

அந்திமான் - கொடையிற் சிறந்தது வள் ளற்பெயர்கொண்ட எழுவருளொருவன்.

அபயகுலசேகரசோழன் - இச் சோழன் நம்பியாண்டார் நம்பி நிவேதித்த பழம் முதலியவற்றைப் பொல்லாப்பிள்ளையார் என்னுஞ் சிலா விக்கிரகம் உண்மையா

அபி

கத் துதிக்கைநீட்டி யேற்று திருவமுது செய்யக் கண்டவன்.

அபயன் - (1) தருமன் புத்திரருள் ஒருவன். (2) ஒரு சோழன். இவன் கலிங்கநாட்டிற் படைநடத்திப் பெரும்போர் புரிந்தந் நாட்டைத் தன்னடிப்படுத்தி மீண்டவன்.

அபாணை - பார்வதிதேவியார் சிவபெரு மானை நோக்கித் தவஞ்செய்து கொண்டி ருந்த காலமெல்லாம் தாம் இலையிற் பூசிப்பதில்லையென்று நியமஞ் செய்தமை யால் இப்பெயர்பெற்றார். (பர்ணம் - இலை)

அபிசாரர் - காசுமீரத்துக்குச் சமீபத்திலு ள்ள ஒரு நாட்டில் வசிப்பவராகிய கிரு~p கர்கள்.

அபிசித்து - (ய) (1) தவித்தியோதன். (2) ஒரு நûத்திரம்.

அபிதானசிந்தாமணி - ஏமசந்திரன செய் தசைணசித்தார்ந்த நிகண்டு.

அபிதான ரத்தினமாலை - இஃதொரு சமஸ்கிருத வைத்திய நூல்.

அபிநவகுப்தன் - சங்கரா சாரியாரலே வாதத்திலே வெல்லப்பட்ட ஒரு சமஸ் கிருத பண்டிதன்.

அபிமன்னியன் - (1) அர்ச்சுனனுக்கு சுபத்திரையிடத்திற் பிறந்த புத்திரன். இவனைச்சந்திர அமிசமாகப் பிறந்தோ னென்பர். விராடன் மகள். உத்தரையை மணம் புரிந்தவன். இவன் பாரதயுத்தத்திற் பதின்மூன்றாநாள் பதும வியூகத்தையழித் து உட்புகுந்து அசகாயனாய்த் தனித்து நின்று கொடியயுத்தஞ் செய்து ஈற்றில் உயிர் துறந்தவன். இவனிறந்தபோது இவன் புத்திரனாகிய பாPஷித்து உத்தரை கருப்பத்திலிருந்தான். பதுமவியூகமாகவது சேனைகளைச் சிலந்திவலையினது ஆகாராமாக அணிவகுத்து நிறுத்தி அதற்குள்ளே சத்துரு சேனைகளை அக ப்படத்தி யுத்தஞ்செய்யும் மோருபாயம். (2) காசுமீரதேசத்திலே ஆயிரத்தெண்ணுற் றைம்பது வருஷங்களுக்கு முன்னே அரசு செய்த அரசன்.

அபிராமி - (1) இன்றைக்கு நானூற்றம் பது வருஷங்களுக்கு முன்னே மதுரையி லரசு செய்த வீரபாண்டியராஜன் காமக் கிழத்தி. இவளுடைய புத்திரன் சுந்தரத் தோள் மாவலிவாணாதிராஜன். இவனுஞ் சிறிதுகாலமாரசு செய்தவன். (2) சப்த மாதர்களுளொருத்தி (3) பார்வதி.

அபிராமிப்பட்டர் - இவ் வந்தனர் நூற்றறு பது வருஷங்களுக்கு முன்பே திருக்கட வூரில் பிறந்து தமிழும் சமஸ்கிருதமும் நன்குகற்றுத் தமிழ்ப்புலமை நிரம்பியவ ராய்த் தேவி பூசையே அதிசிரத்தையோடு செய்பவராயொழுகு நாளிலே தஞ்சைமகா கரஞ் சென்றரசனைக் கண்டு அவன் பாற் றமது. கல்விச்சாதுரியத்தைக் காட்டி அங்கே சிலநாள் வசித்தார். ஒருநாள் அரசன் அவரைநோக்கி இற்றைத் திதியெ ன்னவென்று வினவ, அவர் அற்றை நாள் அமாவாசையாகவும் மறவிப்பற்றிப் பூர ணை நாளென்றார். அரசன் சிலே~hர்த்த மாக, “இதுமதிகெட்டதினம்” என்று கூற பட்டர் அவன் குறிப்பையுணர்ந்து, தாம் கூறியதை தாபிக்கவெண்ணி, பூரணை தான் என்று வலியுறுத்துரைத்துச் சூரியா ஸ்தமயன வேளையில் வந்து காட்டுவே னென்று விடைபெற்று பூசைக்கு சென்றார் அரசனும் அஸ்தமயன காலம் எப்போது வருமென ஆவலோடு காத்திருந்தான். பட்டர் குறித்த நேரத்திலே அரசன் சமுகஞ்செல்ல இருவரும் உப்பரிகைமேற் சென்று கீழ்த்திசை நோக்கியிருந்தார்கள். இச்சமாசாரத்தை கேள்வியுற்ற நகரத்துச் சனங்கள் எல்லோரும் அவ்விடத்திற் சென்று கூடினார்கள். மாலைக்காலமும் வந்தடுத்தது. பட்டர் சர்வாண்டங்களையு மீன்று காக்கின்ற உலகமாதா தம்மையும் காப்பாளென்னும் பேருறுதிளுடையவராய் அரசனை நோக்கி, ராஜகெம்பிரா! என் வாக்கு என் வாக்காயிற் பொய்க்கும்: என் வாக்கெல்லாம் தேவிவாக்கே யாதலின் மெய்வாக்கேயாம். காட்டுவேன் காண்பா யாவென்று கூறி, அபிராமியம்மையார் மீது அன்பு மயமாகி ஓரந்தாதி பாடத்தொட ங்கி பத்துக்கவி சொல்ல, பூரணை கலை யோடு கூடிய தண்ணிய சந்திரன் கீழ்த்தி சையிலேயுதித்து யாவருங்கண்டு கண் களிகூர மேலெழுந்து பட்டர் தாமெடுத்த அந்தாதியை அவ்வளவிலே நிறுத்தாம லும் மனம் பேதுறாமலும் உளங்கனிந்து நூறுபாவாற் பாடிமுடித்த்;னர். அதுகண்ட அரசன் அதியமும் ஆநந்தமும் பேரச்சமு முடையவனாகி அவரை வீழ்ந்து நமஸ் கரித்துத் தாமிராசாசனத்தோடு சில மானி யங்கள் கொடுத்தான். இன்றும் அவர் பரம்பரையில் வந்துளோர் அச்சாசனமும் மானியமு முடையராய்த் திருக்கடவூரில் வசிக்கிறார்கள். (இற்றைக்கு பத்து வரு ஷத்துக்குமுன் யாம் திருவிடைக்கழிக்குச் சென்றபோது அச்சாசனத்தை கண்ணாரக் கண்டேம்.) பட்டர் முறுகிய அன்போடு பூசித்து வந்த உலகமாதாவாகிய உமா தேவியார் சிலம்பே சந்திரனாகி அரசன் முதலியோர்க்குத் தரிசனங்கொடுத்துச் சிறிது நேரத்தில் மறைந்தருளிற்றென்றார்.

அபிராமியம்மை திருக்கடவூரிலே அபிராமித்தாய் கோயில் கொண்டி அபிராமவல்லி ருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அபிஷேகபாண்டியன் - உக்கிரபாண்டியன்

மகன். உக்கிரபாண்டியன் புலிவாய்ப்பட்டி றக்க, அவனுடைய காமக்;கிழத்தி புத்தி ரன் ஆபரணமண்டபத்துட்புகுந்து பட்டத்து க்குரிய முடியை கவர்ந்து சென்றான். தேடியபோது அஃதில்லாதிருப்பக்கண்டு, கவன்று, நவரத்தினங்களுக்கு என்ன செய்வோமென்று மந்திரிகள் திகைத்தார் கள். அப்பொழுது சிவபிரான் மாணிக்கப் பொதியோடு ஒருவணிகனாகி அவர்பாற் சென்று மாணிக்கம் விற்றுத் திருவிளை யாடல் காட்டிப்போயினார். இப்பாண்டியன் காலத்திலேயே கல்லானைகரும்பருந்திய அற்புதத்திருவிளையாடல் நிகழ்ந்ததுமாம்.

அப்சரசுகள் - ஒருதேவகணம்: மேனகை, அரம்பை, கிருதாசி, திலோத்தமை முதலான தேவகன்னியர். இவ்வப்பரசுகள் பாற்கடலில் பிறந்தவர்களென்றுஞ் சொல் லப்படுவார்கள். இவர்களைக்கந்தருவப் பெண்களென்றுங் கூறுப. இவர்கள் பதி னான்கு வகைப்படுவர்.

அப்ஜன் - (1) சந்திரன். (2) தன்வந்திரி. (ஜலத்திற் பிறந்தவன் என்பது பொருள்.)

அப்பர் - திருநாவுக்கரசு நாயனார்.

அப்பிரககற்பம் - சிவபிரானருளிய ஒரு வைத்திய நூல். அஃது அப்பிரகவிஷய மேயெடுத்து விரிப்பது.

அப்பிரதிரதன் - (பு) மதிசாரனது மூன்றாம் புத்திரன். கண்ணுவன் தந்தை.

அப்பிரதிஷ்டம் - இஃது ஒரு நரகம். அந்த நரகத்தில் கொடியபாவிகள் ஆங் குள்ள எண்ணில்லாத யந்திரங்களிலிட்டு அரைக்கப்படுவார்கள்.

அப்பிரமை - கீழ்த்திசை பெண்யானை.

அப்பூதியடிகள் - இந்நாயனார் திருநாவுக் கரசுநாயனாரது மகிமைகளை கேள்வியு ற்று அவரைக்கண்டு ஆராதிக்க வேண்டு மென்று பேரவாக் கொண்டிருக்கு நாளில் ஒருநாள், திருநாவுக்கரசரங்கேவர அவரை உபசரித்து, அவர்கன்னம்படைக்கும் பொ ருட்டு ஒரிலைக்கலங்கொண்டுவரப்போன தம் மைந்தன் வாழைமரத்தடியிலிருந்த நாகங் கடித்து இறக்கவும், அதனை பொ தாகக்கொள்ளாது அப்பிரேதத்தை மறை த்து வைத்துவிட்டு திருநாவுக்கரசரக்கு திருவமுது செய்வித்தலிலே கருத்துடைய ராயிருந்தார். திருநாவுக்கரசரஃதுணர்ந்து அப்பிள்ளைக்கு விடந்தீர்த்து நாயனார் பக்தியை மெச்சி திருவமுது செய்து போயினார். அப்பூதியடிகள் திங்க@ரிலே பிராமணகுலத்திலுத்தித்தவர்.

அப்பையதீஷிதர் - இவர் காஞ்சிபுரத்து க்குச் சமீபத்திலுள்ள அடையகுலம் என்னும் அக்கிரகாரத்திற் பிறந்த அந்த ணர். வடமொழியில் மகாசாதுரர். இவராற் செய்யப்பட்ட நூல்கள் ஏறக்குறைய முந் நூறு. அவை சிவகர்ணார்மிதம் முதலி யன. தர்க்கம், வியாகரணம், வேதம், புராணம் முதலியவற்றில் மகாநிபுனர். சிவபரத்துவஞ்சாதித்தாருள் இவர் தலைத் தர வல்லுநர். இவர் கலியுகம் 4700 அளவில் விளக்கியவர்.

அமரசிங்கன் - விக்கிரமார்க்கன் காலத்தி லேவிளங்கிய ஒரு சைனவித்துவான். இவனே அமரஞ் செய்தவன்.

அமராவதி - தேவேந்திரன் இராஜதானி.

அமரி~ன் - சுசநதிமகன்.

அமர்நீதிநாயனார் - பழையாறை என்னுமூ ரிலே வணிகர்குலத்திலே யுதித்த சிவபத் தர். இவருடைய பக்தியை சோதிக்குமாறு ஒருநாள், சிவபெருமான் ஒரு முனிவரைப் போலச் சென்று ஒலு கௌபீனத்தை அவரிடத்தில் அடைக்கலமாக வைத்துவி ட்டுப்போய் மீண்டுவந்து கௌபீனத்தைக் கேட்டார். அது தெய்வச் செயலாற் காணாமற்போய்விட அமர்நீதி நாயனார் திகைத்துநின்றுண்மையைச்சொல்லி அதற் கீடாகப் புதிரென்று தருவேனென்ன, முனிவர் தம்மிடத்திருந்த மற்றொரு இணைக்கௌபீனத்தை ஒரு தராசிலிட்டு அந்நிறை கொண்டது கொடுகவென்றார். அமர்நீதியார் தம்மிடத்திருந்த வஸ்திர வகையெல்லாமிட்டும் தட்டுச் சமப்பாடதது கண்டு மனைமக்களையேற்றித் தாமுமேறி சமப்படுத்தி கடைத்தேறினார்.

அமவசு - புரூரவன் மகனாகிய விஜயன்.

அமாவாசியை - பிதிர்தினம். அச்சோதை காண்க.

அமிசு - (ய) சாத்துவன் தந்தை.

அமிதாசுவன் - பரிகிணாசுவன்.

அமிர்தகவிராயர் - இற்றைக்கு இருநூற்றி ருபது வருஷங்களுக்கு முன் இராகுநாத சேதுபதியை ஒருதுறைக்கோவையென் னும் நூலினாற் பாடினவர்.

அமிர்தசாகரம் - பிரதாப சிங்கன் செய்த வைத்தியநூல். இதில் நோயும் சிகிற்சை யும் விரிவாகக்கூறப்படும்.

அமிர்தத்துவஜன் - காண்டிக்கியன் தந்தை.

அமிர்தநாயகி - திருப்பாதாளீச்சரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அமிர்தமதனம் - இதன் பொருள் அமிர் தம்கடைதல். தேவர்களும், அசுரர்களும் கூடி அமிர்தங்கொள்ளக் கிருதயுகத்திலே மந்தரத்தை மத்தாகவும் வாசுகியை தாம் பாகவும் கொண்டு திருப்பாற்கடல் கடைந் தனர். வி~ம், லலுமி, சந்திரன், தந்வந் திரி, உச்சைசிரவம், கவுஸ்தூம், பாரிஜா தம், ஜராவதம், கற்பகதரு, காமதேனு, அமிர்தம் இவை திருப்பாற்கடல் கடைந்த போதுதெழுந்தன. திருப்பாற்கடலென்றது

அமி

மூலப்பிரகிருதி ஆகாயரூபமாகிக்கிடந்து பின்னர் தடித்து வாயுரூபமாகிக் கிடந்தது. பின்னர்த் தடித்த வைசுவரநரமென்னும் அக்கினிரூபமாகக்கிடந்த பரிணாரூப் பிர மாண்டத்தை கண்ணுக்கு விடயமாகிய தோற்றப் பிரபஞ்சமெல்லா முண்டாயது இவ்வமிர்தமதனைத்தினாலேயாம். இவ்வுல கங் காரியப்பட்ட முறையையே அமிர்தம தனமெனப் பௌராணிகர்கள் குறிப்புரை யாற் கூறிப்போயினார்கள். கிருகயுகமென் பதன் பொருள் பிரமாண்டம் சிருட்டிக்காரி யப்பட்டயுகமென்பது. மந்தரமென்றது ஆகாய மத்தியிலே கிடந்து தான் சுழலும் போது தன்சந்நிதிபட்ட சர்வாண்டங்களையுமுடன் சுழலச் செய்வதாகிய ஒரு சக்தியை. அது கலங்காநிலைமைத் தாதலின் மலையெனப்பட்டது.

வாசுகியென்றது அண்டங்களை யெல்லாந் தத்தநிலையினிறுத்துவதாகிய ஒரு சக்தியை. இவ்விரண்டு சக்திகளும் ஒன்று தன்மாட்டுக்கவர்வதும் மற்றது தனது நிலையையே நாடுவதுமாயொன்றற் கொன்று தம்முண்மாறுகொண்டன. தேவா சுரர்களெனக் கூறப்பட்டன வீண்டு முறை யே இரசோகுணப்பிரவிருத்தி தமோகுணப் பிரவிருத்திகள். மேலே கூறப்பட்ட இரு சக்திகளையும் இவ்விருவகைப் பிரவிருத் திகளும் எழுப்பியாட்டிய செய்தியே கடைதலெனப்பட்டது. கடைதலாலுண்டாகி யகொடியவு~;ணமே விஷமெனப்பட்டது. லûமி என்றது இளமை, அழகு முதலியவற்றை தருமாற்றலை. உச்சை சிரவம் ஜராவதமென்பன. முறையே குதி ரைவடிவும் யானை வடிவுமுடையவனாய் நûத்திர மண்டலத்துக்குகப்பாலுளவா கிய இரு தாராகாகணம். கவுஸ்துபமென் றது சூரியனை. சூரியனுக்கு அண்டயோ னியென்றும், சந்திரனுக்கு அப்ஜன் என்றும் பெயருண்டாயது. இத்திருப்பாற் கடலிடைப்பிறந்தமைபற்றியேயாம். இவற் றால் இவ்வமிர்தமதன வி~ம் சிருட்டிகரு மத்தைக் குறித்ததேயாமென நிச்சயிக்கப் படும்.

அமிர்தமுகிழாம்பிகை - திருத்துருத்தியிற் கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அமிர்தாம்சன் - சந்திரன், சந்திரதேகம் அமிர்தசொரூபமாதலினாலே தேவர்கள்

அமு

அபரபûத்திலே தினமொரு கலையாகப் பதினாறுகலைகளையுமுண்கின்றார்கள்.

அமுதகடநாதர் - திருக்கோடிக் குழகரி லே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அமுதகலைநாதர் - திருக்கலைய நல்லூ ரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அமுதசாகரர் - யாப்பருங்கலக் காரிகை செய்தவர். இவர் சைனர்.

அமுதவல்லியம்மை - (1) திருப்பனங் காட்டூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர். (2) திருக்கலய நல்லூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அமுதகடேசர் - திருக்கடவூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அமோகவர்ஷன் - கலி நாலாயிரமள வில் தொண்டைமண்டலத்திலரசு புரிந்த வோரரசன். இவன் காலத்தில் அருகமதம் அபிவிருத்தி பெற்றது.

அம்சுமந்தன் (1) (இ) அசமஞ்சசன் புத் அஞ்சுமான் திரன். இவன் புத்திரன் திலீபன். (2) சூரியன்.

அம்சுமாலி சூரியன்

அஞ்சுமாலி

அம்சுலன் - சாணக்கியன்.

அம்பாஷீன் - (1) (இ) மாந்தாதா புத்திரன் மகன் யாவனாசிவன். (2) இரண்டாம் நாபாகன் மகன். நபகன் பௌத்திரன். இவன் சுத்த அரிபத்தன். இவவ்வம்பாPஷன் துவாதசிவிரதத்தை அநுஷ்டித்து வருநாளில் ஒருநாள் துர்வாசர் அவனிடஞ் சென்று இற்றை போஜனம் உன்னிடத்தி லென்று சொல்லி யமுனாநதிக்கு ஸ்நான ஞ்செய்யப் போயினார். போனவர் சற்றே வரத்தாமசமான துகண்டு அம்பாPஷன் விரதமுகூர்த்தந்தப்பப் போகின்றதேயெ ன்று ஆசமனத்தை முடித்தான். அச்சம யம் துர்வாசரும் வந்ததார். அம்பாPஷன் தம்மை மதிக்காததுபோனனெனக்கொண்டு கோபித்துத் தமது சடையிலொன்றையெடுத்து அம்பாPசனை பஸ்மமாக்குகவென்றெ றிந்தார். அது கண்ட விஷ்ணு தமது சக்கரத்தை அச்சடையை எரிக்க விடுத் தார். அதைக்கண்ட துர்வாசர் ஓட அவரையும் துதை;திக்கொண்டு அச்சக் கரம் பின்னே சென்றது. அவர் பிரமதேவ ர்களிடம் போயொளிக்க அவர்கள் அம்பாP ஷன்றான் இதைத் தடுக்கவல்லானென்ன, அம்பாPஷனிடம் சென்றார். அம்பாPஷன் சக்கரத்தை தோத்திரித்து அவரைக் காத்தான். இவ்வம்பாPஷனுக்கு விரூபன், கேதுமந்தன், சம்பன் என மூவர் புத்திரர்.

அம்பர் - (1) திவாகரநிகண்டு செய்வித்த சேந்தன் என்னும் சிற்றரசன். (2) ஓரூர்.

அம்பர்கிழன் - ஒரு வேளாளப் பிரவு.

அம்பஷ்டதேசம் - உசீநரனுடைய மகன் சுவிதரன் என்பவன் நிருபித்த ராச்சியம்.

அம்பாத்திரயம் - ஞானம்பா, பிரமராம்பா, மூகாம்பா என மூவர்.

அம்பாலிகை காசிராஜன் புத்திரிகள். அம்பிகை அம்பையினது தங்கையர். விசித்திரவீரியன் பாரிகள். இவ்விருவருள் அம்பிகைமூத்தவள். விசித்திரவீரியன் இற ந்த பின்னர் தேவரநியாயம்பற்றி இவள் சத்தியவதியினது அனுமதி கொண்டு வியாசரைக்கூடித் திருதராஷ்டிரன் பாண்டு என்பவர்ளைப் பெற்றாள்.

அமபிகாபதி - (1) சிவன் (2) தமிழ்ப்புல மையிற் சிறந்தோனாகிய கம்பன்புத்திரன். இவன் சிங்காரரசம் பாடுவதில் மகா நிபுணன்.

அம்பிகை - பார்வதி.

அம்பிகையம்மை - திரு ஆப்பனூரிலே கோயில்கொண்டிருக்குந் தேவியர் பெயர்.

அம்பை - (1) பார்வதி. (2) காசிராஜன் மகள். இவள் கன்னியாயிருக்கும் போது தந்தை சுயம்வரம்வைத்து அவளைச் சாளுவராஜனுக்குக்கொடுக்க, வீட்டுமன் பலபந்தமாக இவளையும் இவளுடைய தங்கையராகிய அம்பிகை அம்பாலிகை என்பவரையும் யுத்தத்திற் சத்துருக்களை ஒட்டிக்கைப்பற்றிக் கொண்டு போய்த் தன்னுடைய தம்பியாகிய விசித்திரவீரியனு க்கு விவாகஞ் செய்ய எத்தனித்தபோது, அம்பை என்பவள் முன்னே தந்தையால் சாளுவனுக்குத்தத்ம் பண்ணப்பட்ட வளா தலால் அவளை மீண்டு விவாகத்திற்கு கொடுப்பதுகூடாதுதென்று சாஸ்திரிகள் கூறித் தடுக்க. அப்படியே வீஷ்மன் சாளுவனிடம் அவளையனுப்ப, சாளுவன் அவளை விவாகஞ்செய்யேன் என்றுதள்ள அவள் உடனே உயிர் துறந்து துருகதன் மகளாகச் சிகண்டியென்னும் பெயரேடு பிறந்து வீ~ஷ்மரை பாரதயுத்தத்திற் கொன்றவள்.

அயவந்தீசர் - திருச் சாத்தமங்கையிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமியர் பெயர்.

அயன் - அஜன்.

அயிந்தவர் - ஐந்தவர்.

அயிராபதேசர் - திரு எதிர்கொள்பாடியி லே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமியர் பெயர்.

அயிரை - ஒருநதி.

அயுசித்து - (ய) சகஸ்திர சித்துவினு டையதம்பி.

அயுதாயு - (1) (கு) ரதிகன் மகன். (2) சிந்துத்துவீபன் மகன். இருதுபர்ணன் தந்தை. பங்காரசன் எனவும் பெயர் பெறுவான்.

அயோத்தியா சூரியவமிசத்து ராசர்களுக்

அயோத்தி குக்கோசல தேசத்தின் கணுள்ள ராஜதானி. சரயுநதி தீரத்திலுள் ளது. இந்நகரத்தரன் மிகவுயர்ந்த மதிலை யுடையது. இவ்மதில்மீது குத்தல், வெட் டல், எறிதல், எய்தல் என்னும் நான்கு ஊறுபாடுஞ் செய்யவல்ல பிரதிமைகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தமையால் பகைவர் போய் வளைதற்கரியது. இது சப்தபுரி களுளொன்று.

அயோமுகன் - தநுபுத்திரருளொருவன்.

அயோமுகி - தண்ட காரணியத்திருந்த ஓரரக்கி இலக்குமணனால் மூக்கு, மூலை,

அர

காதுகள் கொய்யப்பெற்றவள்.

அயோனிசை - சீதாதேவி. ஜனகன் புத்திரகாமே~;~யாகஞ்செய்து பொற்கொ ழுகொண்டவ்வியாகநிலத்தை யுழுதபோது பூமியின்றெழுந்தவளாதலின் இப்பெயர் பெற்றாள். (யோனியிற் பிறவாதவளென் பது பதப்பொருள்)

அரங்கம் - ஸ்ரீ ரங்கம். இது திருவரங்கம் எனவும் வழங்கப்படும்.

அரசகேசரி - ஈழமண்டலத்திலே சாலி வாகன சகம் ஆயிரத்துநானூற்ற்pன் மேல் அரசுபுரிந்த பரராசசேகரன் மருகன். இவ்வரசகேசரியே இரகு வமிசத்தைத் தமிழிலே 2500 விருத்தப்பாவினாற் பொரு ணயம், சொன்னயம், கற்பனாலங்கார முதலிய நூல் வனப்புக்கள் அமையப் பாடித் திருவரூரிற் சென்று அரங்கேற்றிய வன்.

அரசிலிநாதர் - திரு அரசிலியிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமியர்பெயர்.

அரசை - சுக்கிரன் புத்திரி. (தண்டகார ணியம் காண்க)

அரட்டன் - பெருமனைக் கிழத்தியையும் கண்ணகிதாயையும் புத்திரிகளாகப்பெற்ற சேரநாட்டு வணிகன்.

அரதத்தாசாரியர் - ஹரதத்தாசாரியர் காண்க.

அரைத்துறைநாதர் - திருநெல்வாயிலரத் துறையின் கண்ணே கோயில் கொண்டிரு க்கும் சுவாமியர் பெயர்.

அரபத்தநாவலன் - திருப்பெருந்துறை யிலே வேளாளர் குலத்திலே விளங்கிய ஒரு தமிழ்ப் புலவன். இவனே தமிழிலே முந்நூற்றுத்தொண்ணூறு செய்யுளாற் பாரதசாஸ்திர லûணஞ் செய்தவன்.

அரம்பை - ரம்பைகாண்க.

அரசிற்கரைப்புத்தூர் - காவிரியின் தென் கரையிலுள்ள ஒரு சிவஸ்தலம்.

அரசிற்கிழார் - அரசிலென்னுமூரிலே வேளாளர்குலத்திலே அவதரித்துத் தமிழ் ப்புலவராய்க் கடைச்சங்கத்தில் விளங் கியவர்.

அரிசத்திரம் - பாரதயுத்தத்திலே குரு சேனை தங்கியிருந்த ஸ்தானம்.

அரிச்சந்திரன் - ஹரிச்சந்திரன் காண்க.

அரிமர்த்தனபாண்டியன் - குலேசபாண்டி யன் மகன். இவனே குதிரைவாங்க மாணிக்கவாசகரைப் போக்கி நரிபரியாகக் கண்டவன்.

அரியசுவன் - திருஷ்டகேது புத்திரன்.

அரிவாட்டாயநாயனார் - திருக்கணமங்கல த்திலே, வேளாளர் மரபபிலுதித்த சிவபக்தர். இவர் கடவுளுடைய நைவேத் தியத்துக்காக கோயிலுக்குக் கொண்டு போன வெண்மையான அரிசி வழியிலே இருந்த ஒரு கமரிலே கைதவறி விழுந்து சிந்திப்போக, இனியாது செய்வேன் என் பொருட்டுப் பூசைக்காலமுந் தவறுவதாயி ற்றே என்று சொல்லிக் கொண்டு தமதூட் டியை அரிந் துயிர்போகத் தொடங்கினார். தொடங்கலும் பரமகருணாநிதியாகிய சிவ பிராணது திருக்கரம் அக்கமரினினறெழு ந்து தடுத்து அவரை ஆட்கொண்டருளி யது.

அரிஷடநேமி - (1) இவரொரு பிரஐhபதி. சகரசக்கரவர்த்திக்கு ஞானோபதேசஞ் செய்தவர். (2) (மி) குருஜித்து.

அரிஷடன் - (1) தது புத்திரன் (2) இடப ரூபமெடுத்துப்போய்க் கிருஷ்ணனோடுபோர் மூட்டியபோது கிருஷ்ணனாற் கொல்லப் பட்ட ஓரரசன். (3) மித்திரனுக்கு ரேவதி யிடத்திற் பிறந்த மூத்தமகன்.

அருகன் - இக்கடவுள், அச்சமயத்திற் கூறியபடி, ஒன்றை ஆக்கலும் அழித்தலும் செய்யாதவர்: ஆதிஅந்தமில்லாதவர்: உயிர்கள் மீது மாறாக்கிருபையும் அருளு முடையவர். அநந்தஞானம், அநந்தசக்தி அநந்தானந்தம் முதலிய குணங்களையு டையவர். மூன்று தர்மசக்கிரத்தையுடை யவர். நான்கு திருமுகங்களை உடையவ ராய் அசோகமரநிழலிருப்பவர். கன்மர

அரு

கிதர். தம்மைப்போலவே வேதமும் உலக மும், காலமும், உயிர்களும், தன்மமும் நித்தியப்பொருள்களென்று வெளியிட்;டவர். அருகனை முதற்கடவுளாகவுடைய சமயம் அருகசமயமெனப்படும். இச்சமயம் கடைச் சங்கமிருந்த காலத்துக்குப் பின்னர்ப் பெருகிச் சிலகாலத்திலே அருகியது. அச் சமயிகள் ஆரியதேசத்திலமிகச் சிலரே இப்போதுளர்.

அருக்கன் - (1) (பு) இருûன். (2) சூரியன். (3) இந்திரன்.

அருச்சுனன் - அர்ச்சுனன் கான்க.

அருநந்திசிவாசாரியார் - திருத்துறையூரிற் பிறந்து சகலாகமபண்டிதரென்னும் காரண பெயருடன் விளங்கிய ஆதிசைவர். இவர் வைசசித்தாந்த உபதேசஞ்செய்த சந்தா னாசாரியருள் ஒருவர் மெய்கண்டதேவரது மணாக்கர். சிவஞானசித்தியென்னு நூலி யற்றியவர்.

அருணன் - (1) (த) முராசுரன் மகன் கிஷ்;ணனாற் கொல்லப்பட்டவன். (2) சூரியன்.

அருணாசலம் - பஞ்ச லிங்கஸ்தலங்கங் களுளொன்று. தொண்டை நாட்டிலுள்ளது.

அருணாசுவன் - (இ) பரிகிணாசுவன் இரண்டாம் புத்திரன்.

அருணாஸ்பதம் - வருண நதிதீரத்தின் கணுள்ள ஒரு நகரம்.

அருணி - (1) வசு புத்திரன் (2) பிரம மானச புத்திரருளொருவன்.

அருண்மொழித்தேவர் - சேக்கிழார்.

அருந்ததி - (அரஞ்சோதி) கர்த்தமன் மகள். வசிஷ்டன் மனைவி. மகா பதிவிர தையாகையால் விவாகத்தில் நûத்திர ரூபமாயிருக்கும் அருந்ததியை சுட்டிக் காட்டி இவ்வருந்ததி போலிருப்பாயாக வென்று நாயகிக்கு நாயகன் காட்டுதல் உலகவியலாயிற்று. துருவநûத்திரத்திற் குச் சமீபத்திலே சப்த இருஷி ந~த்திர கணமிருக்கின்றது: இந்தச் சப்த இருஷி கணம் 2,700 வருஷங்களில் ஒருவட்டஞ் செய்யும்;. இவ்வேழுக்குக நடுவில் வசிஷ்ட ந~த்த்pரமுளது. அதனை அடுத்துள்ளது அருந்ததி.

அருந்தவநாயகி - திருப்பழுவூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர்.

அருந்தோளம்மை - திருத்தெளிச்சேரி யிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அருமருந்துநாயகி - திருந்துதேவகுடியிற் கோயில்கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர்.

அருள்நாயகியம்மை - திரு அறையணி நல்லூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அர்ச்சி - புருது சக்கரவர்திதேவி.

அர்ச்சிகபர்வதம் - iடூரியபர்வதம்.

அர்ச்சிதாதிமார்க்கம் - இது சகுணப்பிர மோபாசகர்கள் பிரமலோகஞ் செல்லும் நெறி. சூரியசந்திரவித்தியுல்லோகங்கள். வழியாகச் செல்லும்நெறி.

அர்ச்சுனன் - (கு) பாண்டு மகரராஜவுக்கு க்குந்திதேவியிடத்திலே தெய்வேந்திரப் பிர சாதத்தாற் பிறந்த புத்திரன். பாண்டவர் களுள் மத்தியமன். வில்வித்தையிலே தனக்கு இணையில்லாதவன். இவன் பார தயுத்தத்தில் ஒரே தினத்தில் ஏழு அக்கு ரோணி சேனாவீரரையுங் கன்னனையுஞ் சங்கரித்தவன். நரன் என்னுந்தேவ இரு ஷ~p பாரதயுத்தத்தின் பொருட்டு அர்ச்சுன னாக அவதரித்தானென்று சொல்லுவர். இவனுக்கு வில் காண்டீபம். சங்கு தேவதத்தம். இவனுக்:கு பற்குனன், பார்த் தன், கிரிடி, சுவேதவாகனன், வீபற்சு, விஜயன், கிரு~;ணன், சவ்வியாசாசி, தன ஞ்சயன் என்பன நாமந்தரம். இவனுக்கு பாரியப் திரௌபதி, உலூபி, சித்திராங் கதை, சுபத்திரை என நால்வர். அர்ச்சுன ன் துரோணாசாரியாரிடத்து வில்வித்தை பயிலும் போது, துரோணன் மகன் அஸ்வ த்தாமன் அவன் சாமர்த்தியங்கண்டு பொறாமையுற்றுத் தனது பரிசாரகனை நோக்கி, அர்ச்சுனனுக்கு ஒருகாலத்திலும் விளக்கின்றி அன்னம்படையா திரு என்றான். ஒருநாட் போசனம் பண்ணும் போது தீபம் அவிந்து போக, அதைப் பெருட்படுத்தாது வழக்கம்போலப் புசிக் கும்போது வழக்கமான கருமங்களைக் கைகள் இருளிலும் செய்யுமெனக் கண்டு, வில்வித்தையும் இருளிற் பயின்று வருதல் வேண்டுமென்று நினைத்து அன்று முதல் இருளிலும் பயின்று வந் தான்.

துருபதனைப் போரில் வென்று சிறைசெய்து கொண்டு போய்த்துரோணா ச்சாரியாருக்குக் குரு தûpணையாகக் கொடுத்தவனும், பாண்டுவாலும் வெல்லப் படாத யவனராஜனை வென்றவனும், பாரதயுத்தத்திலே பெரும் பெயர் படைத் தவனும் இவனே. வில்லாளரெல்லேரையும் திகைத்து நானும்படி செய்த மீன யந்திர த்தை ஓரம்பால் வீழ்த்தி திரௌபதையை மணம்புரிந்து வில்லுக்கு விஜயனென்னும் பெயரை நாட்டினோனுமிவ்வீரனே.

இவன் பாசுபதாஸ்திரம் பெறும் பொருட்டு மகத்தானதவஞ் செய்யும் போது அவன் தவத்தைக் குலைக்கப் பன்றியுருக்கொண்டு மூகதானவன் சென் றமையுனர்ந்து சிவபெருமான் ஒரு வேட னாகி அப்பனிறியை தொடர்ந்து செல்லுத லும், பன்றி விரைந்தோடி அர்ச்சுனனைச் அது சாடவெத்தனித்தது. அச்சமயம் அர்ச்சுனனை அது சாடாவகை தடுக்கு மாறு சிவபொருமான் ஒருகணை ஏவினார். அர்ச்சுனனும் ஒரு கணைவிடுத்தான். இரு கணையாலும் பன்;றியிறந்தது. அர்ச்சுன னோடு சிவன்விளையாட்டாக நான் கொன்றேனென்ன, அவன் தான் கொன்ற தென்ன இருவரும் சிறிதுபோது மற்போ ராட அர்ச்சுனன் அவரை வில்லாலடித் தான். அவர் அவனை ஆகாயத்திலெறிந் தார். அவன் விழுமுன் தமது சுயரூபத் தைக்காட்டி அவனையுங் கையிலேந்தி னார். அதுகண்ட அர்ச்சுனன் அவரைத் தோத்திரஞ் செய்து பாசுபதம் பெற்றான். அருச்சுனன் துரோணாச்சாரியியாரிடத்தி லே வில்லித்தை மாத்திரமன்று அர்த்த சாஸ்திரம், தத்துவசாஸ்திரம் முதலியன வுங் கிரமாகக் கற்று நன்னெறிகொண் டவன். தீமையனுரையைத் தலைமேற் குடியொழுகியவன். இவன் பொருட்டே பகவற்கீதை அநுக்கிரகிக்கப்பட்டதாம்.

அர்

அர்ச்சுனி - (1) வானசுரன் மகள் (2) வாகுதையென்னும் நதி.

அர்த்தநாhPசுவரன் - (1) பாதித்திருமேனி உமாதேவியாருக்கொண்ட சிவபொருமான். மேலேகாண்க. (2) திருக்கொடிமாடச் செங்குன்றூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமியர் பெயர்.

அர்த்தநாhPசுவரி - (1) சிவபெருமானது திருமேனியிற் பாதிபெண்ணுருவாகக் கொ ண்டதேவி. முன்னொரு காலத்திலே பிருங்கி யென்னுங்கணநாதர் உமாதேவி யாரை வணங்காது சிவனுக்கு மாத்திரம் வணக்கம் புரிந்தபோது உமாதேவியார் கோபங்கொண்டு அப்பிருங்கி தேகத்துவலிமை யெல்லாவற்றையும் போக்க, பிருங்கி நிற்கமாட்டதவராகிச் சார்ந்து கீழே விழுந்தார். அதுகண்ட சிவன் அவருக்கு தமது தண்டாயுதத்தைக் கொடுத்து அவரையெழுப்பி அநுக்கிரகித்தனர். அது காரணமாக உமாதேவியார் கேதார Nûத்திரஞ் சென்று அங்கே தவங்கிடந்து அர்த்தநாhPசுவரியாயினார். (2) திருக்கொடி மாடச் செங்குன்றூரிலே கோயில்கொண்டி ருக்குந் தேவியர்பெயர். (இத்திருமேனி சக்தியுஞ் சிவமும் அபேதமென்பது விள க்குவது.)

அர்த்தாவசு - ரைப்பியன் புத்திரன்

அர்ப்புதபர்வதம் - இஃது அநர்த்ததேசங் களுக்குச் சமீபத்திலுள்ள ஒரு மலை இதன் கணுள்ள ஜனங்கள் அர்ப்புதபர்வ தரெனப்படுவார்கள்.

அலகந்தை - கங்கா நதிக்கிளைகளு ளொன்று.

அலங்காரநாயகியம்மை - திரு அரதைப் பெரும்பாழியிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

அலம்பசன் - (1) (ரா) பகாசுரன் தம்பி. கடோற்கசனாற் கொல்லப்பட்டவன். (2) (ரா) பகாசுரன் மகன். இவனுங் கடோற் கசனால் மாய்ந்தவன்.

அலம்பசை - இûவாகுவமிசத்தனான திருணவிந்துபாரி. விசாலனுக்கு தாய்.

அவு

அலர்க்கன் - (கா) குவலயாசுவன் மகன்: மிகப்பிரசித்தி பெற்ற அரசன். இவனுக்குத் தத்தாத்திரேயர் யோகோப தேசஞ் செய்தார். இவன் மகன் சந்;நதி.

அல்லி சித்திரவாகன் என்னும் அல்லியரசி பாண்டியன் புத்திரி. இவள் கல்வியாராய்ச்சிலும் வில்வித்தையிலும் சிறந்தவளாகிக் தந்தையினதநுமதியோடு பாண்டிநாட்டிற்றென்பாகத்துக்கு அரசியாகி இலங்கையிலுமொருபாகத்தை வென்று அவ்விலங்கைக் கடலிலே காலந்தோறும் முத்து வருவித்தவள். அருச்சுனன் றீர்த்த யாத்திரையின் பொருட்டு பாண்டிநாட்டை அடைந்தபொழுது அங்கே இவளைக் கண்டு சித்திரவாகன் அநுமதியோடு மணம் புரிந்தான். சித்திராங்கதையென் னும் பெயருடையவளுமிவளே.

அல்லியங்கோததையம்மை - திருப்புள் ளமங்கையிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியர் பெயர்.

அவக்கிhPதன் - (ரி) பரத்துவாசன் மகன். இவன் குருமுகமாகக் கல்லாமல் தபோப லத்தால் வேதங்களையெல்லாமோதிக் கர்வமுடையனாயினான். அதுகண்டு ரைப் பிய முனிவர் கோபங்கொள்ள அக்கோபா க்கினியில் ஓரிராûசன் தோன்றி இவனைக் கர்வபங்கஞ் செய்து கொன் றான். அப்பொழுது ரைப்பிங புத்திரன் அர்த்தாவாசன் இரங்கித்தேவர்களைப் பிரார்த்திக்க அவர்களால் உயிர்பெற்ற வன்.

அவநந்தி - உச்சியினி காண்க.

அவிகாரவாதசைவன் - கொடியவெயிலே நடந்தோரால் அடையப்படுகின்ற மரநிழல் போலப்பதி விகாரமின்றிநிற்ப, ஆன்மா வானது தானே பக்குவமடைந்தபோது ஞானக்கண்பெற்றுப் பதியைச்சேருமென்ப வன். அகர்புறச்சமயிகளுளொருவன்.

அவியாசியப்பர் - கொங்குநாட்டிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அவீ~pத்து - கரந்தமன் புத்திரன். இவன் ஜனன காலத்தில் இலக்கினத்தை தீக்கிரகங்கள் யாராமையால் அவீ~pத்து என்னும் பெயர் பெற்றான். இவன் மகன் மருத்து சக்கரவர்த்தி. (வீ~pண்யம் - பார்வை.)

அவுசீநரசிபி - யயாதி தௌகித்திரரு ளொருவன்.

அழகம்மை - (1) திருமழபாடியிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர். (2) திருக்களரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

அழகர்மலை - இது பாண்டிநாட்டின் கண்ணதாகிய ஒரு விஷ்ணு ஸ்தலம்.

அழகாம்பிகை - (1) திருநறையூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர். (2) திருநறையூர்ச் சித்தீச்சரத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அழகாலமர்ந்தநாயகி - திருமாந்துறை யிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அழகியநாயகி - திருவெண்ணியிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அழகியநாயகியம்மை - திரு ஆமாத்தூ ரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

அழகுசடைமுடிநாதர் - திருங்குரங்காடு துறையிற் கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அழும்பில் - சேர நாட்டிலுள்ளதொரு சிற்றூர்.

அழும்பில்வேள் - இவன் அழும்பிலின் கண்ணே அரசுவீற்றிருந்த குறுநில மன்னன்.

அளகாபுரி - குபோரன் ராஜதானி. இது கைலாசத்துக்கணித்தாகவுள்ளது. இங்கே வசிப்போர் யûரும் கின்னரரும். நவநிதிகளை தன்னகத்தேயுடைமையால் மிக்க சிறப்பினையுடையது. புலவர்கள் ஒரு நகரைச் சிறப்பித்துக் கூறப்புகு மிடத்து இமனையே உவமையாகவெடுத் துக் கூறுவர்.

அளர்க்கண் - அலர்கண்.

அறிவனார் - பஞ்சமரபென்னுநூல் செய்த வொரு தொல்லாசிரியர்.

அறையணிநல்லூர் - நடு நாட்டிலே பெண்ணைநதி தீரத்திலேயுள்ள ஒரு சிவ ஸ்தலம்.

அறையணிநாதர் - திரு அறையணி நல் லூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அனந்தகுணபாண்டியன் - குலோத்துங்க பாண்டியன் புதல்வருளொருவன். இவன் காலத்திலேயே நாகமெய்ததும் மாயப்பசு வதைசெய்ததுமாகிய திருவிளையாடல் கள் நடந்தன.

அனந்தசுகபாண்டியன் - அனந்தகுண பாண்டியனுக்குப் பின்னரசுசெய்த ஒரு பாண்டியன்.

அனந்தவிதகுணபாண்டியன் - குலபூஷண பாண்டியனுக்கு முன் அரசு செய்தவன்.

அனந்ததேசுரர் - ஈசுரதத்துவத்திலிருக்கும் அஷ்டவித்தியெசுரருக்குள்ளே தலைமை பெற்றவர். இவர் மாயாதத்துவ புவனங் களையுண்டாக்குமதிகாரமூர்த்தி.

அனாசிரிதம் இருநூற்று முப்பத்தைந்து அநாசிரிதம் புவனங்களுளொன்று.

அனு - யயாதிபுத்திரருளொருவன்.

அன்னம் - ஹம்சமென்னும் வடமொழி அன்னமெனத் தமிழிலே மருவிற்று. பாலையும் நீரையுங் கலந்துவைக்கிற் பாலைப் பிரித்துண்ணுமியல்பினதாகிய தொரு தெய்வப~p. பிரமாவுக்கு வாகன மிதுவே. இதன்நடை மகச்சிறந்தாதலிற் பெண்களுடையநடைக்கு உவமையாகப் புலவராலெடுத்தாளப்படும்.

அஷ்டகணநாதர் - நந்தி, மகாகாளார், பிருங்கி, கணபதி, இடபம், கந்தர், பார்வதி, சண்டர் என வெண்மர். இவர்கள் சிவகணங்களுக்கு அதிபர்கள்.

அஷ்டகன் - விசுவாமித்திரர் புத்;திருள் ஒருவன்.

அஷ்டகாதியர் - அஷ்டகன், பிரதத்தன், வசுவன், அவுசீகரசிபி எக நால்வர். இவர் கள் யயாதிமகள் புத்திரர். யயாதியால் அநேகநீதிகள் உபதேசிக்கப் பெற்றவர் கள்.

அஷ்டதிக்கஜம் - ஐராவதம், புண்டாPகம், வாமனம், குமுதம், அஞ்சனம், புஷ்பதந் தம், சார்வபௌமம், சுப்பிரதீகம் எனக் கிழக்காதிமுறையே எட்டு யானைகள். இவற்றின் பெண்யானைகள், அப்பிரம், கபிலை, பிங்கலை, அநுபமை, தாமிர பருணி, சுப்பிரதந்தி, அங்கனை, அஞ்சனவதி எனஎட்டு. இவற்றுள் ஆண் யானைகள் முறையே அவ்வத்திக்கு பாலகருக்கும் பெண்யானைகள் அவர்கள் தேவியருக்கும் முறையே வாகனங்களாம்.

அஷ்டதிக்குபாலகர் - கிழக்காதிமுறையே இந்திரன், அக்கினி, யமன், நிருதி, வருணன், வாயு, குபேரன், ஈசானன், என எண்மர்.

அஷ்டமூர்த்தி - பிரமாவானவர் சிருஷ்; டியை அபிவிருத்திசெய்யுமுபாயமறியாது மயங்கிச் சிவபிரானைத்துதித்துச் சிந்தை செய்தபோது சிவபிரான் அப் பிரமாவினது புருவமத்தியிலே எட்டு மூர்த்திகளாக அவதரித்து அருள்புரிந்தனர். அம்மூர்த்திக ளாவார். பவன், சர்வன், ஈசானன், பசுபதி, வீமன், உக்கிரன், மகாதேவன், உருத்தி ரன் எனவெண்மர். இவர்க்கு வடிவம் முறையே ஜலம், பூமி, வாயு, அக்கினி, ஆகாயம், சுகர்மன், சோமன், சூரியனென எட்டுமாம். இவர்க்குச் சக்தி, உஷை, சுகேசி, சிவை, சுவாகா, திசை, திiû, ரோகிணி, சுவர்ச்சலை என முறையே யெண்மர். எண்வடிவங்கொண்டோனெனச் சிவனும் அஷ்டமூர்த்தியெனப்படுவர்.

அஷ்டவக்கிரன் - (ரி) ஏகபாதனுக்குச் சுஜாதையிடத்துப் பிறந்தபுத்திரன். இவன் கருப்பத்திலிருக்கும் போது, எப்போதும் சீ~ரோடு வேதாத்தியயனஞ் செய்து வருகின்ற தந்தையினது அத்தியாயங் களையெல்லாம் சீ~ர் நித்திரையால் மாறாக ஓதக்கேட்டு அதனை தந்தைக்குக் கருப்பத்திலிருந்த படியேயிரு ந்து செல்ல, தந்தை அது பெறாமல் அச் சிசுவை அஷ்டவக் கிரங்களையுடைய தேகத்தோடு பிறக்கக்கடவாயென்று சபித் தான். இவன் தேககாந்தியுடையவனாகி யும் அங்ஹீனனாயிருப்பக்கண்ட அரம்பை முதலிய தேவகன்னியர் அவனைப் பழித்தார்கள். அதனால் அஷ்டவக்கிரன் அக்கன்னியரைப் பார்த்து நீங்கள் கள்வர் கையில் வருந்துவீர்களாகவென்றான். அதுகாரணமாக, கிருஷ்ணன் நிரியாண மடைந்த பின்னர் அர்ச்சுனன் பின்னாற் சென்ற கோபிகாஸ்த்திரிகளாகிய அவ்வ ரம்பை முதலியவர்கள் கள்வர்கைப்பட்டார்கள்.

அஷ்டவசுக்கள் - (பாரதத்திலுள்ளபடி) பிரஜாபதியினது பிள்ளைகள் தரன், துருவன், சோமன், அபன், அநிலன், அக் கினி, பிரத்தி, யூஷன், பிரபாசன் என எண்மர். (ஏனையபுரானப்பிரகாரம்) இவர் கள் தûப்பிரஜாபதி மக்களிலே பதின் மரான தருமன் பாரிகளிலிலே ஒருத்தி யிடத்தில் வசுவனுக்குப்ப பிறந்த புத்திரர் எண்மர். இவர்கள் ஒரு சமயம் வசிஷ்டரு டைய ஓமப்பசுவை அபகரித்துச் சென்றமையால் அவராற் சபிக்கப்பட்டு மனுஷலோகத்திலே சந்தனுவுக்கு பாரியா கிய கங்காதேவியிடத்திற் பிறந்தார்கள். அவர்களுள் அபன் மிக்க அபராதி. இவன் மற்ற எழுவரது சதுர்த்தாம் சங்க னைப்பெற்று வீ~;மனாகப்பிறந்து அதி பராக்கிரமசாலியாகவும் தருமனாகவும் விளங்கினான்.

அஷ்டவித்தியேசுரர் - அனந்தர், சூக்குமா சிவோத்மர், ஏகநேந்திரர், ஏகருத்திரர், திரிமூர்த்தி, ஸ்ரீகண்டா, சிகண்டி என எண்மர்.

அஸ்தி - ஜரசாந்தன் மகள், கம்சன் முதன் மனைவி.

அஸ்திகன் - ஜரற்காரனுக்கு வாசுவாகிய சர்ப்பராஜன் தங்கை. ஜரற்காரியிடத்திற் பிறந்த முனிவன். ஜனமேஜன் சர்ப்பயா கஞ் செய்த போது தûகன் முதலிய நாகர்களை இம்முனிவன் ர~pத்தவன். தûகன் அவ்யாகாதிபன் தனது மந்திர பலத்தால் த~கனேடு இந்திரனையும் இழுத்தான்.

அஸ்திரஹிருதயம் - சகல சத்துருநாச மும் கீர்த்தியும் செய்யும் ஒருவித்தை. இது சிவன் சுவாயம்புவுக்கும், அவன் சித்திராயுதன் என்னும் கந்தருவனுக்கும், அவன் தன் மகள் மக (தௌகித்திரி) ளாகிய மனோரமைக்கும், அவள் சுவரோ சிக்கும் கொடுத்தது. இது சுவரோசிசமனு சம்பவத்திலே சொல்லப்பட்டது.

அûபாதன் - நியாய சாஸ்திரஞ் செய்த கௌதமன்.

அûயலிங்கேசுவரர் - திருக்கீழ் வே@ரி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

அன் - இராவணன் மகன். அநுமானாற் கொல்லப்பட்டவன்.

அ~pத்திரயம் - மீனா~p, காம~p, விசாலாட்சி.

ஆகமங்கள் - ஈசுரனாலருளிச் செய்யப்பட் டதந்திரசாஸ்திரங்கள். அவை சைவவை ஷ்ணவ ஆகமங்களென இருவகைப்படும். வைஷ்ணவாகமங்கள் பாஞ்சாரத்திரம், வைகானசம் என இரண்டு. சோமகசுரன் வேதங்களைச் சமுத்திர நடுவிற்கொண்டு போய் மறைத்தபோது, விஷ்ணு தன்னு டைய பூசார்ததமாகப் பூசாவிதையைச் சாண்டில்லியவிருஷ~pக்கு ஐந்து ராத்திரி யில் உபதேசித்தமையால் பாஞ்சராத்திர மெனப் பெயர்பெற்றது. வைகானசம் துறவற முதலியவொழுக்கங்களும் யோக ஞானசித்திகளுங் கூறுவது.

சைவாகமங்கள் - காமியம் முதல் வாதுளமீறாகிய இருபத்தெட்டுமாம். இவை சதாசிவமூர்த்தியினது ஈசான முகத்தினின்றும் தோற்றின. தத்துவ சொரூமாகிய விக்கிரகங்கள், ஆலயங்கள் பூவைகள் என்னுமிவற்றினுன்மைப் பொரு ள்கள். அவ்வாகமங்களாலுணர்த்தப்படும். இவ்வாகமங்கள் மந்திரமெனவும், தந்திர மெனவும், சித்தாந்தமெனவும் பெயர் பெறும். ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொருகோ டியாக இருபத்தெட்டுமிருபத்தெட்டுக்கோ டிகிரந்தங்களுடையன. இவை ஞானபாதம் யோகபாதம், கிரியாபாதம், சரியாபாத மென்று தனித்தனி நான்குபாதங்கள் உடையனவாயிருக்கும். இவற்றுள் ஞான பாதம் பதி, பசு, பாசம், என்னும் திரிப தாத்தங்களின் ஸ்வரூபத்தையும், யோக பாதம் பிராணாயாமம் முதலிய அங்கங் களையுடைய சிவயோகத்தையும், கிரியா பாதம், மந்திரங்களின் உத்தாரணம், சந்திவந்தனம், பூசை, செபம், ஓமம் எனப னவற்றையும், சமீய விசேஷ நிருவாண ஈசாரியாபிN~கங்களையும், சியாபாதம் பிராயச்சித்தம், சிவலிங்கவிலக்கண முத லியவைகளையும் உபதேசிக்கும். ஆகமம் என்பது, பரமாப்தரினின்றும் வந்தது எனப் பொருள்படும். இவ்வாகமங்களுக்கு வழி நூல் நாரசிங்னம் முதல் விசுவகன்மம் ஈறாகிய உபாதகமங்கள். இருநூற்ழெற மாம். மூலகமங்கள் இருபத்தெட்டும் வேதம் போலச் சிவனாலருளிச் செய்யப் பட்டமையின் சைவர்க்கு இரண்டும் முதன் நூல்களாம்.

ஆகா - ஹாஹாகாண்க.

ஆகாசம் - சிவன் அஷ்டமூர்த்தங்களு யொன்று. அஷ்டமூர்த்திகாண்க.

ஆகாசகங்கை - தேவருலகத்திலுள்ள கங்கை.

ஆகாசவாணி - அசாPரி, கர்மசா~pயாக அந்தர லோகத்திலே நிற்கின்ற ஒரு சக்தி. ஒலிவடிவாயிருந்த ஆபத்துவேளை யிலே சான்றுரை பகர்வது. திருவள்ளு வரது நூலையரங்கேற்றிய காலத்தம் சீதையினது கற்பை இராமர் ஐயுற்ற போதும் பிறவமையங்களிலும் இவ்வசாPரி வாக்குயாவராலுங் கேட்கப்பட்டது.

ஆகுவானன் - விநாயகக் கடவுள். ஓரசுரன் இவரோடு பொருதாற்றாதோடி ஆகு ரூபங்கொண்டு மறைய அவ்வாகு வைப்பற்றித் தமக்கு என்றும் வாகனமா கக்கொண்டனர். ஆகு பெருச்சாளி.

ஆகுகன் - (ய) தேவகன் தந்தை.

ஆகுகி - தேவகன் மாதுலி.

ஆகூதி - (1) சர்வதேஜசன் பரி. சட்சுர் மனுதாய். (2) சுவயாம்புவமனுவுக்குச் சத ரூபையிடத்திற் பிறந்த புத்திரி. இவள் தமக்கையர் பிரசூதி, தேவகூதி.

ஆக்கினீத்தரன் - பிரிய விரதனுக்குச் சுகன்னியகையிடத்திற் பிறந்த பதினெரு வர் புத்திரருள்ளே மூத்தவன். இவன் பாரி பூர்வசித்தை. பிரியவிரதன் இவனுக் குச் சம்புத்தீவைக் கொடுத்தான். அதை இவன் தனது புத்திரரான நாபி, கிம்புரு ஷன், அரி, இலரவிருதன், ரம்மியன், இரணவந்தன், குரு, பத்திராகவன், கேது மாலன் என ஒன்பதின்மருக்கும் பிரித்துக் கொடுத்தான்.

பிரித்தவகை - நாபிக்கு இமயத் தின்றெற்கினுள்ள பரதகண்டமும், கிம்புரு ஷனுக்குப் பரதகண்டத்துக்கு உத்தரத்தி லுள்ள ஏம கூடபர்வதத்தின் றெற்கிலுள்ள கண்டமும், அரிக்ககு ஏமகூட்டத்தின் வடக்கிலுள்ள நிஷதபர்வதத்துக்குத் தெற் கிலுள்ள நை~தமும், இலாவிருதனுக்கு நி~த பர்வதத்துக்கு வடக்கே மேருவை நடுவே கொண்ட இலாவிருதகண்டமும், ரம்மியனுக்கு, இலாவிருதத்துக்கும் நீலா சலத்துக்கும் நடுவேயுள்ள கண்டமும் இர ணவந்தனுக்கு ரம்மியகண்டத்துக்கு வடக் கே சுவேதபர்வதத்க்கு இப்பாலுள்ள கண் டமும், குருவுக்குச் சுவேதபர்வதத்துக்கு வடக்கே சிருங்கவந்தத்தாலே சூழப்பட்ட கண்டமும், பத்திராசுவனுக்கு மேருவுக்கு கீழ்த்திசையிலுள்ள கண்டமும், கேதுமால னுக்கு மேருவுக்கு மேற்கிலுள்ள கண்ட மும் கொடுக்கப்பட்டன. இவை நவ கண்டமெனப்படும்.

ஆக்கினேயபுராணம் - உபபுராணங்களுள் ஒன்று. இது பிருகுப்புரோக்தம். இஃது எக்கியாதி அக்கினி காரியங்கள் கூறும். இது பதினையாயிரம் கிரந்தமுடையது. இப்பெயர் அக்கினிபுராணத்துக்குமாம்.

ஆங்கிரசன் - (பிரகஸ்பதி காண்க.)

ஆசவபாண்டேசுவரன் - காசியிலிருக்கும் ஓர் அற்ப தேவதை. இத்தேவதையை உபகோகித்து வந்த சான்றானுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் அது கட்குடத்திலே தோன்றி அநுக்கிரகஞ் செய்ததென்பது ஓரைதீகம்.

ஆசாரகாண்டம் - இது விஞ்ஞானே சுவரியம் என்னும் தருமசாஸ்திரத்தில் ஓருகாண்டம். இதில் நான்கு வருணத்தா ருக்குமுரிய தருமங்களும் பிற ஆசாரங் களும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

ஆசிரிதன் - திஷ்யந்தன் பௌத்திரன். இவனுக்கு பாண்டியன், சோழன், கேரளன் என மூவர் புத்திரர். இவர்மூவரும் தனித் தனி வமிசகர்த்தராய்ப் பின்னர் பிரகாசிக் குமாறு தத்தம் பெயரால் ஜனபதங்களை யுண்டாக்கினர்.

ஆசிரியர்நல்லந்துவனார் - இவர் கடைச் சங்கப் புலவர்களுளொருவர். கலித் தொகை செய்தவர்.

ஆசுவலாயனன் - ஒரு மகாவிருஷி. இருக்குவேதலிகிதகருமங்களைக்குறித்துச் சூத்திரஞ் செய்தவர். அது ஆசுவலாயன சூத்திரமெனப்படும்.

ஆசௌசம் - ஜனனாசௌசம், மிருதா சௌமம் என இருவகைப்படும். அவற்றுள் ஜனனாசௌசம் விருத்தி ஆசௌசமென ப்படும், பிராமணர்களிலே பித்திராசிதபிண் டர் இறந்தால் ஆசௌசதினம் பத்தாம், ûத்திரியாருக்கு பன்னிரண்டு, வைசிகரு க்குப் பதினைந்து, சூத்திரருக்கு முப்பது. குடுமிவைக்க முன்னிறக்கும் சிசுக்களு க்கு ஒருதினமும் வைத்த பின்னிறந்தால் மூன்றுதினமுமாம். சனனாசௌசமும் மேற் சொன்ன முறையேயாம். இன்னும் பிறவுள

ஆச்சிரமங்கள் - வருணாச்சிரமங்கள்.

ஆஞ்சனேயன் - அநுமான்.

ஆடகமாடம் - (1) இரவிபுரம். (2) திருவ நந்தபுரம்.

ஆடகேசுரர் - பாதாலத்தைக் காக்கின்ற கோடியுருத்திரருக்குத் தலைவர்.

ஆணிமாண்டவியன் - மாண்டவியன்.

ஆதிஷேன் - கசியபப்பிரசாபதிக்குக் கத்துருவையிடத்திற் பிறந்த மூத்த புத்திரன். இவன் தாய் கத்துருவை அவள் சக்காளத்தி விநதைக்கு செய்த அக்கிரமத்தைச் சகிக்காதவனாய்த் திருக் கோகர்ணம், கந்தமாதனம், முதலிய திவ் வியN~த்திரங்களிற் சென்று மகாதவங் களைச்

ஆதிதேயர் - அதிதிவமிசத்தர். அவர்கள் தேவர்கள்.

ஆதித்ததேவர் - திருவிசைப்பாப்பாடிய கண்டராதித்தர்.

ஆதித்தன் - (1) சேரநாட்டிலிருந்த ஓர ரசன். இவன் சிதப்பரத்துக் கனகசபை யின் முகட்டைக்கொங்கிற் செம்பென்னி னால் வேய்ந்தான். (2) சூரியன்.

ஆதித்தியர் - அதிதியிடத்திலே கசியபப் பிரஜாயதிக்கு பிறந்த புத்திரர் பன்னிருவர் தாதா, மித்திரன், அரியமன், இந்திரன், வருணன், அமிசுமந்தன், பகன், விசுவந் தன், பூஷன், சவிதா, துவஷ்டா, விஷ்ணு என்னும் இவருள்ளே வி~;ணு, இந்திரன் என இருவரும் வைவசுவதமனுவந்தரத் தில் ஆதித்தியராகவிருந்து சட்சர்மனுவந் தரத்திலே துஷ~pதராயினார். கற்பாரம்பத் திலே பிரமாவினாற் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட ஜயரென்றும் இவரைச் சொல்வார்கள். இப்பனினிருவரும் சிரு~;டியில் இச்சை யில்லாதவராய்ப் பிரமாவினது ஆஞ்ஞைக் குட்படாராயினார். அதனால் மநுவந்தரங்க டோறும் பிறப்பிக்குமாறு சபிக்கப்பட்டார் கள்.

ஆதித்தியர் அதிதிபுத்திரரெனப் பொருள்படும். இருக்கு வேதத்திலே அதிதி எண்மர்புத்திரரையீன்றாளென்றும் அவருள்ளேயொருவனைப் புறத்தேதள்ளி விட்டு மற்றையெழுவரையுமுடன் கொண்டு தேவர்கள் பாற்சென்றானென்றுங் கூறப்பட் டிருத்தலை நோக்குமிடத்து, புறத்தே தள்ளப்பட்டவனாகிய விசுவதன் என்னும் புத்திரனே இப் பூலோகத்துக்கு ஒளி தரு பவனாயினான். எனக்கொள்ளல் வேண்டும் மற்றையயெழுவரும் மேன்மேலுள்ளவுல கங்களுக்குக் கதிரவர்களாயினார்கள். ஆதித்தியர் பன்னிருவர் பெயரும் வேதத் திலுள்ளனவேயாம். ஆயினும் ஆதித்தியர் பன்னிருவரும் வேறு. உலகத்துக்குப் பிரத்தியûமாகவுள்ள சூரியனும் வேறு. ஆதித்தியர்சோதிரூபர். சூரியன் அக்கினி ரூபன்.

ஆதித்தியன் - சூரியன்.

ஆதித்தியஹிருதயம் - ஒரு தோத்திரம். இதனை ஓதிவந்தால் சூரியாநுக்கிரகமுண் டாம். இது ராவணனைக் கொல்லச்சென்ற ராமருக்கு அகஸ்தியரால் உபதேசிக்கப் பட்டது.

ஆதிநாதன் - ஒரு சைன குரு.

ஆதூர்த்தரஜன் - கசன் மூன்றாம் புத்தி ரன். தர்மராணியத்தையுண்டாக்கியவன். இவன் மகன் ராஜரி~pயாகியகயன்.

ஆத்திரேயன் - சந்திரன்.

ஆத்திரையன் - ஒரு தமிழ்ப்பேர் ஆசிரியன்

ஆநந்தகிரி - சாலிவாகனசகம் எண்ணூ ற்றின் மேலிருந்த ஒருசமஸ்கிருத வித்து வான். இவரைச் சங்கரதிக்கு விஜயம் என்னும் நூல்செய்தவர் என்றொருசாரரும், சங்கராசாரியாருக்குச் சீடராக ஆவர்காலத் திருந்தவரேயன்றி சங்கரதிக்கு விசயஞ் செய்தவரல்லரென்றும் மற்றொருசாராருங் கூறுவர்.

ஆநந்ததீர்த்தர் - மத்துவாவாரியர்கள்.

ஆநந்தநாயகி - திருநெல்வாயிலிற் கோ யில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

ஆந்தரதேசம் - கோதாவிரி கிருஷணாநதி களுக்கு மத்தியிலுள்ள தேசம். இது தெலுங்க தேசசமெனப்படும். திரிலிங்கதே சமென்பது வடமொழிவழக்கு.

ஆந்தரபிருத்தியர் - சூத்திரகன் வமிசத்தரான மகததேச வரசர். இவர்கள் சாலிவாகனசகரரம்ப முதல் 400 வரு~ம் ராச்சியம் புரிந்தேர்.

ஆந்தரம் - ஆந்தரதேச பாஷை. இதுவே தெலுங்கு என்னும், தெலிங்கு என்றும் வழங்குவது. இது கண்ணுவமகாவிருஷ~p யால் பிரவிருத்தி செய்யப்பட்டதென்பர்.

ஆந்தரர் - ஆந்தரதேசத்தார். பஞ்சதிரா விடருள் ஒருவகையர்.

ஆபத்சகாயர் - திருப்பழனத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

ஆபத்சகாயேசுவரர் - குரங்காடுதுறையி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

ஆபத்தம்பன் ஒரு மகாவிருஷி

ஆபஸ்தமபன் யசுர்வேத விகித சர்மங் களைககுறித்துச் சூத்திரங்கள் செய்தவர். அஃது ஆபஸ்தம் பசூத்திரமெனப்படும்.

ஆபன் - வசுக்களுளொருவன்.

ஆபீரம் - சிந்துநதிக்கு மேற்கிலே ஆரியா வர்த்தத்தோடு சேர்ந்த ஒருதேசம்.

ஆப்பனூர்க்காரணர் - திரு ஆப்பனூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

ஆமூர் - தொண்டைநாட்டின் கண்ண தோரூர்.

ஆம்பிகேயன் - திருதராஷ்டிரன்.

ஆம்பிரவனேசர் - திருமாந்துறையிலே கோயில்கொண்டிருக்குஞ் சுவாமியர்பெயர்.

ஆயதி - மேருபுத்திரி. தாதா மனைவி. மிருகண்டன் தாய்.

ஆயாதி - உத்தானபர்கி

ஆயு - புரூரவன் மகன். இவன் நகுஷன், ~த்திரவிருத்தன். ரஜி, ரம்பன், அநேநசு என ஐவர் புத்திரரைப் பெற்றவன்.

ஆயுஷ்மந்தன் - (தி) பிரகலாதன் புத்திர ருளொருவன்.

ஆயோதனபபிரவீணன் - இவன் துவிசார குலோத்துங்கனுக்குப் பின் அரசுசெய்த பாண்டியன். இவன்காலம் துவாபரயுகத்து அந்தியகாலம்.

ஆய் - இவன் அரசரால் வேளென்னும் பட்டஞ்சூட்டப்பட்ட ஒரு வேளாளன். பொதிகைமலைசார்ந்த ஆய்நாடுடையவன். பெருங்கொடையாளன். இவன் குட்டுவன் கீரனார் முதலியோராற் பாடப்பட்டவன். பயன்கருதிக்கொடுக்கு மீகையாளனல்ல னென்பது, “இம்மை செய்தது மறுமைக் காமெனு - மறவிலை வாணிகனா அயல்லன்” என்னும் புற நானூற்றுச்செய் யுட் கூற்றால் விளங்கும். தனக்குப்பாம்பு கொடுத்த நீலாம்பரத்தை ஆலின்கீழிருந்த இறைவனுக்குக் கொடுத்தவனுமிவனே.

ஆரஞ்சோதி - அருந்ததி.

ஆராத்தியர் - பிராமணருள்ளே லிங்காதா ரிகள். இவர்கள் வீரபத்திரோபாசர்கள்.

ஆரியசித்தாந்தம் - இஃது எழுநூறுவருஷ ங்களுக்கு முன்னர் செய்யப்பட்ட சோதிட நூல்.

ஆரியப்பட்டன் சாலிவாகன சகாப்தம் ஆரியபடன் இருநூற்றின் மேலிருந் த ஒரு மகா சோதிஷன். இவர் செய்த சோதிட சித்தாந்தத்தில் பூமி கோளவடிவி னதென்றும் பூமி தன் நாராசத்திலே தினந்தோறும் சுழன்று வருகின்றதென்றுங் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

ஆரியர் - வேதவிதிகளைக் கைக்கொண் டொழுகுபவர்களாய்ச் சதாசாரசீலர்களாயு ள்ளவர்கள். சரஸ்வதி, திருஷத்வதி நதி களுக்கு மத்தியதேசத்திலிருந்து பின்னர் ஆரியாவர்த்தமெங்கும் வியாபித்தவர்கள்.

ஆரியாங்கனை - ஓர் இயக்கி

ஆரியாவர்த்தம் - இமயத்திற்கும் விந்திய த்திற்கும் மத்தியிலுள்ள தேசம். ஆரியர் கள் தேசம். பூர்வம் பரதகண்ட ராஜாக் கள் யாவரும் இங்கேயே வசித்தார்கள்.

ஆரியை - பார்வதி

ஆருகதன் - ஞானவர்ணியம் முதலிய பதினெண்குணத்தையும் அரசிகம் முத லிய ஆறு குணத்தையும் விடுத்து முன் னைக்கன்மம் புசித்துத்தொலைந்தவிடமே வீட்டின்பமென்பவன்.

ஆருணி - அயோதன்.

ஆலங்குடிவங்கனார் - இவர் கடைச்சங் கப்புலவர்களுளொருவர்.

ஆலந்தரித்தஈசுவரர் - திருபுன்னமங்கையி லே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

ஆலவாய் - மதுரையிலே சோமசுந்தரக் கடவுள் எழுந்தருளியிருக்கும் ஆலயம்.

ஆலாலசுந்தரர் - ஆதி காலத்திலே சிவன் தமது திருவுருவத்தை கண்ணாடி யிலே பார்த்தருளலும் அத்திருப்பிரதிவிம் பம் அதி சுந்தரவடிவு கொண்டொரு மூர் த்தியாயிற்று அம்மூர்த்தியே இவர். இவர் பின்னர் ஒரு சாபத்தாற் சுந்தரமூர்த்திநாயனாராக அவதாரஞ் செய்தவர்.

ஆவுடையநாயகர் - திருமுருகன் பூண்டியி லே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் தேவியார் பெயர்.

ஆளுடையநாயகியம்மை - திருப்பரங் குன்றத்திலே கோயில் கொண்டிருங்குஞ் தேவியார் பெயர்.

ஆனகதுந்துபி - வசுதேவன்.

ஆனகன் - (ய) வாசுதேவன் தம்பி.

ஆனகொந்தி - இருஷியமூகபர்வத சமீபத்திலுள்ள ஒரு நகர்.

ஆனர்த்தம் - இது யவன சமுத்திரத்தி லே துவாரகைக்குச் சமீபத்திலுள்ள நாடு. இதிற் சரியாதிமகன் ஆனர்த்தன் குசஸ் தலியென்னும் நகரத்தை நிருமித்தான். அதனால் அதனையுள்ளிட்ட நாடெல்லாம் அவன் பெயர்பெற்றது.

ஆனர்த்தன் - சரியாதிமகன். இவன் மகன் ரைவதன்.

ஆனாயநாயனார் - மழநாட்டிலே மங்கல மென்னுமூரிலே பிறந்து, பசுக்களை மேய் த்து அவைகளைக்காத்தலையே தமக்கு வந்த தொழிலாகக் கொண்டு, வேய்ங்குழ லிலே சிவஸ்தோத்திரங்களைப் பொருத்தி க்கல்லுமுருகப்பாடிச் சிவனை அக்கீதத் தோடு கூடியபத்திவலையிலே சிக்குவித்து அருள் பெற்றவர்.

ஆனிகன் - (ய) வசுதேவன் தம்பி. இவன் இரண்டாம் மைந்தனும் ஆனீகன் எனப் பெயர் பெறுவன்.

இசைஞானியர் - சடைய நாயனார் மனை வியார். இவரே சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரை ஈன்றருளிய பாக்கியவதியார்.

இசைநுணுக்கம் - சாரகுமாரன் பொருட்டு சிகண்டி செய்த இசைத்தமிழ் நூல்.

இடங்கழிநாயனார் - கொடும்பா@ரிலே சிவனடியார்க் கன்பராயிருந்தரசியற்றிய ஓரரசர்.

இடும்பில் - ஓரூர்.

இடைக்காடனார் - இவரை ஒளவைசகோ தரரென்றுசொல்லுவர். இடைக்காடென்னு மூரிலிருந்தவர். கடைச்சங்கப்புலவர்களு ளொருவர். கிள்ளிவளவன் சிறம்பைப் பாடினார்.

இடைக்குன்றூர்கிழார் - நெடுஞ்செழியன் போர்த்திறம்பாடிய புலவர். (புறநானூறு)

இடைச்சங்கம் - இது கபாடபுரத்திலே சித்திரராத பாண்டியென்னும் வெண்டேர்ச் செழியனாலே தாபனஞ்செய்யப்பட்டு முட த்திருமாறன் காலம்வரையும் நடைபெற்று வந்த கடைச்சங்கம். இதன்வரலாற்றை மேல்வரும் ஆசிரியப்பாக் கூற்றானுணர்க.

“வடுவறுகாட்சி நடுவட் சங்கத்தகத்தியர் தொல்காப்பியத்தமிழ் முனிவ - ரிரு ந்தையூரிற் கருங்கோழிமோசியா - ரௌ; ளாப் புலமைவெள்@ர்க் காப்பிய - னிற வா விசையிற் சிறுபாண்டரங்கன்-றேசிக மது ரையாசிரியன் மாறவன் - றவரொ ப்பாய துவ ரைக்கோமான் - றேருங்கவி புனை கீரந்தை யரிவ-ரோன்பதோடடுத்த வைம்பதின்மராகுந் - தவலருங்கேள்வித் தன்மையருள்ளிட் - டிவர் மூவாயிரத் தெழுநூற்றுவரே வைய கம்பரவச்செய்த செய்யுளு-மிருங்கலிகடிந் தபெருங்கலித் தொகையொடு - குருகுவெண்டாளி தெரு ள்வியாழமாலை - யந்நாளிலக்கணமத்தி யமதனொடு - பின்னாட்செய்த பிறங்கு தொல்காப்பிய - மதிநலங்கவின்ற மாபு ராணம் - புதுநலங் கனிந்த பூதபுராணம். வல்லிதினுணர்ந்த நல்லிசை அணுக்கமுந் - தாவாக்hலந் தமிழ்பயின்றதுவு - மூவா யிரத்தோடெழுநூற்றியாண்டு - பாPஇயசங்க மிhPஇய பாண்டியர்கள் - வெண்டேர்ச்செழி யன் முதலாவிறல்கெழு - திண்டேர்க்கொ ற்ற முடத்திருமாறன் - முரசுடைத்தானை மூவாவந்த - மரசுநிலையிட்டோரைம்பத் தொன்பதின்ம - ரிவ்வகையரசரிற்கலிய ரங்கேறின. - ரைவகையரசராயிடைச் சங்கம் - விண்ணகம்பரவு மேதகுகீர்த்திக் - கண்ணகன்பரப்பிற்கபாட புரமென்ப”

இடைச்சுரநாதர் - திரு இடைச்சுரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

இட்டசித்தி - அழகர் மலையின் கண்ணதொருபொய்கை விரும்பியதெல் லாங்கொடுப்பது என்பது அதன் பொருள்.

இதிகாசம் - இராமயணமும் பாரதமும். இவைசரித்திர முகத்தாற் புருஷார்த்தங் களை யுபதேசிப்பன.

இத்துமவாகன் - (ரி) அகஸ்தியன் பௌத்திரன்.

இந்திரகாளியம் - யாமளேந்திரன்செய்த இசைநூல்.

இந்திரஜித்து (ரா) ராவணன் மகன். இந்திரசித்தன் இவன் இந்திரனைச் சிறை செய்து இலங்கைக்குக்கொணர்ந்தானாத லின் இந்திரஜித்து என்னும் பெயர்படைத் தான். இவன் பூர்வநாமம் மேகநாதன். அதிமாயாவி. பதினான்னு வருஷம் நித்தி ராகாரமில்லாதவன்யாவன். அவனால் இற த்தல் வேண்டுமென்று வரம்பெற்றவன். அப்படியே ல~Pமணனாற் கொல்லப்பட்ட வன். (மோகநாதன் காண்க)

இந்திரசேனன் - (1) நளன் மகன். (2) தருமன் சாரதி. (3) சூரியன் மகன்.

இந்திரசேனை - (1) மௌத்கல்லியமகாவி ருஷிபாரி. (2) துரோபதை. (3) நளன் மகள்.

இந்திரத்துயுமனம் - ஒருவாபி. இஃது இந்திரத்துயமனன் என்னுமரசன் தானஞ் செய்த ஆடுமாடு நின்று பள்ளமாகியதால் வாவியாயிற்று. இவன் இந்திரசதனத்தில் நெடுங்காலம் போயிருந்து விட்டமையால் அவன் கீர்த்தி உலகத்தில் இல்லாது போயிற்று. அவன் தேவர்களால் தேவ லோகம் விட்டு ஓட்டப்பட்டு பூலோகம் வந்து பார்த்தபோது, தன்னையுலகத்தறி வாரெவரையுங் காணாது ஈற்றில்யுகாந்த ரன் என்னுங்கச்சுப மாத்திரம். தன்னை யறிவதாகச் சொல்லக்கேட்டான். ஆகவே இவன் போனதற்கும், மீண்டதற்கும் இடையே அநேகசந்ததிகளாயின. இவ் வாவி ஜகநாதத்திலுள்ளது.

இந்திரத்துயுமனன் - இருஷபன் பௌத்தி ரன். பரதன் புத்திரன். தாய் சுமதி. இவன் ஒரு நாள் ஆழ்ந்தநிட்டையிலிருக்கும் போது அங்கே அகத்தியர் வந்தார். அவருக்கு இவன் உபசாரஞ்செய்யாமை யால் அவரால் மதயானையாக வென்று சபிக்கப்பட்டான். அதனால் யானையாகிச் சஞ்சரித்து வரும் போது தாகந்தணிக்கும் பொருட்டு ஒருதடாகத்திலிறங்க, ஒரு முதலை அதனைப்பிடித்திழுத்துப்போக, ஆதிமூலமே யென்றுகூவி நாராயணனை தோத்தரித்த மாத்திரத்தில் அவருடைய சக்கராயுதம் அம்முதலையை கொண்று யானைரூபம் தவிர்த்துர~pக்கப்பெற்றவன். இக்கதை கஜேந்திரமோûமெனப்படும்.

இந்திரப்பிரஸ்தம் - பாண்டவர்களுக்கு ராஜதானி. டில்லிக்கு சமீபத்திலேயுள்ளது. காண்டவப்பிரஸ்தமெனவும் பெயர்பெறும்.

இந்திரப்பிரமிதி - (ரி) வியாசீஷனாகிய பயிலவன்சீஷன். இவன் இருக்குவேத சங்கிதையை நான்கு பாகமாக்கிப் பாஷ் கலன், போத்தியன், யாஞ்ஞவற்கியன், பராசுரன், மாண்டுகேயன், அக்கினிமதி என்பவர்களுக்குபதேசம் பண்ணியவன்.

இந்திரவதி - கோதாவிரியுடன் கலக்கு மோருபநதி.

இந்திரவாகனன் - ககுத்தன்.

இந்திரன் - தேவராசன். கிழக்குத்திக்கு பாலகன். கசியப்பிசாபதிக்கு அதிதியிடத் திற் பிறந்த புத்திரன். இவன் ராசதானி அமராவதி. ஆயுதம் வச்சிரம். பாரி சசிதேவி. வாகனம் ஜராவதம். சபை சுதர்மம். குதிரை உச்சை சிரவம். சாரதி மாதலி. உத்தியாவனம் நந்தனம். மகன் ஜயந்தன். இந்திரன் துவட்டப்பிரமாவினது புத்திரன். விசுபரூபனையும், விருத்திராசுர னையும் கொன்ற தோஷமாகிய பிரம கத்திகாரணமாகத் தேவேந்திரபதத்தை இழந்தான். அப்போது நகுஷன் தனது தபோபலத்தால் இந்திரனாயினான். அது கண்டு இந்திரன் அசுவமேதயாகஞ் செய்து மீண்டம் இந்திரனாயினான். இவ்விந்திரபதம் நூறு அசுவமேதஞ்செய் தான். யாவன் அவனுக்குரியது. ஆகவே மனுஷராற் பெறத்தக்கது. இதுவரையும் இறந்துபோன இந்திரர்க்குக் கணக்கில்லை. இப்போ திருப்பவன் புரந்திரன். இந்திரன் கௌதமபத்தினியை இச்சித்தகார ணத்தாலக்கௌதமராலுடம் பெங்கும் யோனிமயமாகச் சபிக்கப்பெற்றுப் பின் கௌதமரை பன்முறைவேண்டி உடம்பெங் கும் கண்ணாகுமாறு பெற்றான். அதனால் ஆயிரங்கண்ணன், சகஸ்திராûன் என் னும் பெயர்கள் பெற்றான். பூர்வத்திலே சிறகுடையனவாயிருந்தமையாற் பறந்து பறந்து வீழ்ந்த நகரங்களை அழித்து வந்த மலைகளைச் சிறகரிந்து அவற்றது கருவத்தை அடக்கினமையால் கோத்hதிர பித்து எனவும் பெயர் பெற்றான். ஒரு காலம், சியவன விருஷ~p யாகஞ் செய்த போது அசுவினிதேவருக்கு பங்கீந்தான். அது கண்ட இந்திரன் சினந்து அவ்விருஷ~pமேலே தன் வச்சிராயுதத்தை ஓங்க, இருஷ~p அதனை ஸ்தம்பனம்பண்ணினர். அது காரணமாகத் துச்சியவனன் எனவும் பெயர் பெற்றான். இந்திரன் மேகங்களை வாகனமாக வுடையவன். இந்திரனே மழை யைக் காலந்தோறும் பெய்விப்பவன். இந் திரனை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு ஆரியர் வருஷந்தோறும் பொங்கலிடுவதும். விழா வெடுப்பதும் பண்டைக்காலந்தொட்டின்று முள்ளவழக்கம். மகரசங்கிராந்திக்கு முத னாளிலேயே இப்போதிப்பொங்கலிட்ப்படு கின்றது. அதனைப் போகிபொங்கலென்று வழங்குவர். போகி இந்திரன், கிருஷணன் யாதவர்களிடத்திலிருக்கும் போது இப் பொங்கல்வந்தது. யாதவரெல்லோருந் திர ண்டு இந்திரனுக்கு வேள்விசெய்தார்கள். அவ்வேள்வியை இந்திரன் கொள்ளாவ கைதடுத்தக் கிருஷ்ணன் தான் கொண் டான். அது பொறாதிந்திரன் சினந்து மேகத்தை ஏவி யாதவர்களுடைய பசுநி ரையைக் கொல்லும்பொருட்டுக் கன்மழை பொழிவித்தான். கிருஷ்ணன் ஒரு மலையையிடந்து குடையாகப்பிடித்து அப் பசுநிரைகளையும் யாதவர்களையுங் காத் தான். சூரபன்மன் தேவர்களையெல்லாந் சிறைசெய்து மீன் சுமக்க வைத்தபோது. இந்திரன் அக்கொடுமைக்காற்றாதோடிச் சீர்காழியில் மறைந்திருந்து குமாரக்கட வுள் சூரனைக் கொன்றருளியபின்னர் அம ராவதி சென்றான். இவன்மகள் தெய்வ யானை.

இந்திராவரஜன் - உபேந்திரன். (இந்திர அவரஜன்: அவரஜன் - தம்பி)

இந்தீவரா~சன் - நளநாபன் என்னும் கந்தர்வ ராஜன் மகன். வரூதினி தம்பி. இவன் கபடோயாயத்தினால் ஒரிருஷ~pயை யடைந்து ஆயுள் வேதத்தை முற்றக் கற்ற பின்னர் அக்குருவை இகழ்ந்தமை யால் இராûச ரூபம் பெறுமாறு சபிக்கப் பட்டவன். பின்னர்ச் சுவாரோசியினால் அச்சாபம் விமோசனமாயிற்று.

இந்து - (1) சந்திரன். (2) அதிசாந்திரன் (3) சாசுவதன் மகன்.

இந்துமதி - விதர்ப்பராஜன் மகள் அஜன் பாரி. தசரதன் தாய்.

இமயமடக்கொடி - திரு இடைச்சுரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

இமயம் - ஹிமாலய மலை. பாரதவரு ஷத்துக்கு வடக்கெல்லையாகவுள்ளது. பூவுலகத்துள்ள மலைகளுளுயர்ந்தது வளஞ்சிறந்ததாதலின் இம்மலை பர்வதரா ஜாவெனவும் பெயர் பெறும். இம்மலையர சன் இமவானெனப்படுவன். இங்கேமகாவி ருஷிகளும் யோகிகளும் சித்தரும் வசிப் பார்கள்.

இயக்கர் - ய~ர்காண்க.

இயக்கன் - பூதப்பாண்டியன் தோழன்.

இயற்பகைநாயனார் - காவிரிப்பூம்பட்டினத் திலே வணிகர் குலத்திலே பிறந்தவர். இவர் சிவனடியார்களைச் சிவனெனப் பூசி க்கும் பக்தசிரோமணழயாயொழுகி வருநா ளிலே, சிவன் ஒரு பிராமண வேடங் கொண்டு அவர்பாற் சென்று, ஒன்று வேண்டிவந்தேன் என்றுகூற, இயற்பகை யார் அவரை நோக்கி, நம்மிடத்திலுள்ள பொருள் எல்லாம் சிவனடியார் பெருளே யாம். கூசரது கேட்கவென்ன, ஐயர் தமது மனைவியைத்தரல் வேண்டுமென்ன, இயற் பகையார் நம்மிடத்துள்ள பொருளைக் கேட்டீர் என்று கூறி முகமலர்ந்து தமது மனைவியை உடன்படுத்தி சுற்றத்தார் தடுக்கவுங் கேளாது கொடுத்துக்கொண்டு

செல்லும் என்றார். ஐயர் தமது மெய்வடி வைக்காட்டி அவருடைய பக்தித்திடத்தை வியந்து அருள்புரிந்து போயினர்.

இரகுநாதசேதுபதி - இவர் இருநூற்றுமுப் பது வருஷங்களுக்கு முன்னர் இராமநாத புரத்தில் அரசுபுரிந்தவர். இவர் தமிழ் வித் துவான்களைச் சன்மாத்துத் தமிழை வள ர்த்த மகௌதாரிய சீலர், ஒரு துறைக் கோவை என்னும் அற்புதப் பிரபந்தத்தி லே அமிர்தகவிராயராலே புகழ்ந்து பாடப் பட்ட சேதுபதி இவரே. இவர் முன்னோ ரும் இவர் பரம்பரையில் வந்தோரும் இவரைப்போலத் தமிழ்க்கரா வினோதரே.

இரகுவமிசம் - காளிதாசன் வடமொழியிற் செய்த ஒரு காவியம். இதனைத் தமிழிலே மொழிபெயர்த்தவர் அரசகேசரி.

இரட்டையர் - ஒருவர் அந்தகராகவும் மற்றவர் முடவராகவும் பிறந்த சகோதரரா கிய புலவர் இருவர் இப்பெயர்பெறுவர். இவர்கள் காஞ்சிபுரத்திற் பிறந்து தமிழ்க் கல்வியில் மிக்க வல்லவராகிய முடவரை அந்தகர் தோள்மேல் ஏற்றிக்கொண்டு முடவர் வழிகாட்ட ஊர்கடோறுஞ் சென்று கவிபாடிப் பெருங் கீர்த்தி பெற்றவர்கள். இவர்கள் செய்த நூல்கள் தைவீகவுலா முதலியன. இப்புலவர்களே நானுமறி யேன். அவளும் பொய்சொல்லாள் என் னும் பழமொழியை வெளிப்படுத்தித் தாமாராயாதவிஷயங்களையும் சரஸ்வதி அருளால் செய்யுள் வாயிலாக ஆங்கரங் கும் வெளியிட்டு வந்தவர்கள்.

இரணியகசிபன் - (தி) கசியபனுக்குத் திதிவயிற்றிலே பிறந்த புத்திரிருவருளொ ருவன். மற்றவன் இரணியாûன். இர ணியகசிபன் கொடியதவழுஞற்றிப் பிரமா விடம் தன்னைத் தேவரும் மனிதரும் விலங்கினங்களும் அசரருங் கொல்லாதிரு க்கவரம்பெற்று, அதனால் மிக்க கருவமு டையனாகித் தன்னையேயுலகங் கடவுளா கக்கொண்டு வழிபடல் வேண்டுமென்று வகுத்து, அதுசெய்தாரையொறுத்துப் பெருங்கொடுமை செய்துவந்தான். அவன் மகன் பிரகலாதன் தந்தையை பொருட்படு த்தாது விஷ்ணுவை வழிபட்டு வந்தான். அவனைப் பலவாறு துன்பஞ்செய்த அவன் மதியாமைகண்டு இரணியகசிபன் தன்கையிலே வாளையெடுத்துக்கொண்டு பிரகலாதனைப் பார்த்து, இவ்வாளை நீ வழிபடும் விஷ்ணுதடுக்கவல்லானோவென் றேங்கி அவனை வெட்டவெத்தனித்தான். உடனே விஷ்ணுமூர்த்தி ஒரு தூணி டமாக நரசிங்கரூபத்தோடு தோன்றி அவனைக்கொண்று பிரகலாதனை காத்த ருளினார்.

இரணியநாபன் - இவன் யாஞ்ஞவற்கிய முனிவரிடத்து யோகம் பெற்றவன்.

இரணியன் - (1) இரணியகசிபன் (2) சூரபன்மன் புத்திரருள் ஒருவன்.

இரணியா~ன் - (தி) திதியிடத்திற் கசியப்பனுக்குப் புத்திரனாகப் பிறந்து பூமியைப் பாயாகச் சமத்திரத்தி லொளித் தபோது வராகமாகிய விஷ்ணுவாற் கொல்லப்பட்டவன்.

இரவிபுரம் - மiநாட்டின் கண்ணதோரூர்.

இராகவன் - ராகவன்.

இராசமன்னார்கோவில் - காவிரியின் தெற் கேயுள்ள ஒரு வைஷ்ணவ ஸ்தலம்.

இராசமாபுரம் - ஜீவகன் இராசதானி. இஃது ஏமாங்கத தேசத்திலுள்ளது.

இராஜகுஞ்சரன் - பரராஜகுஞ்சர பாண்டி யன்.

இராஜகெம்பீரபாண்டியன் - இராச சூடா மணிக்குப்பின் அரசுசெய்த பாண்டியன்.

இராஜசூடாமணி - இராசமார்தாண்டனுக்கு ப்பின் அரசு செய்த பாண்டியன்.

இராஜசேகரபாண்டியன் - இவன் கரிகாற் சோழன் காலத்தவன்.

இராஜபயங்கரன் - பரராஜகுஞ்சரனுக்குப் பின் அரசுசெய்த பாண்டியன்.

இராஜமார்த்தாண்டன் - சித்திரவிக்கிரம பாண்டியனுக்குப்பின் அரசுசெய்த பாண்டி யன்.

இராஜராஜபாண்டியன் - பன்றிக்குட்டி களை மந்திகளாக்கிய திருவிளையாடல் கண்டவன்.

இராஜதிராஜபாண்டியன் - வரகுணபாண்டி யனுக்குப்பின் அரசுசெய்தவன்.

இராஜேந்திரபாண்டியன் - இரசவாதஞ் செய்த திருவிளையாடல் கண்ட பாண் டியன்

இராதை - ராதைகாண்க.

இராதாகிருஷ்ணன் - ராதா கிருஷ்ணன்.

இராமநாதர் - இராமேச்சரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமியர் பெயர். இவ் விலிங்கம் ராமர்தாபித்தது.

இராமன் - இராமன் காண்க.

இராவணன் - ராவணன் காண்க.

இராவணீயம் - இராகங்களை சாமவேதத் திற் பொருத்திப்பாடும் முறையை அறிவி க்கும் நூல். அஃது இராவணனாற் செய்ய ப்பட்டது.

இரு - அதிதி

இருக்கன் - விஜயன் புத்திரன், விருகன் தந்தை.

இரு~ம் - மாளவதேசத்தருகேயுள்ள ஒரு மலை.

இரு~ன் - (1) அசமீடன் மூன்றாம் மகன். இவன் பௌத்திரன் குரு, (2) புரு ஜன் மகன். பருமியாசுவன் தந்தை. (3) (கு) தேவாதிதி மகன்.

இருசங்கன் - பேருசங்கன்.

இருசிகன் - ஒளவர் மகன். விசுவாமித்தி ரன் தங்கை. சத்தியவதி கணவன். ஜமதக்கினி தந்தை.

இருசுவரோமா - சவர்ணரோமாமகன்.

இருததாமன் - (ய) வசுதேவன் தம்பி. ஆனகன் மகன்.

இருதத்துவஜன் - (கா) பிரதர்த்தன்.

இருதவாக்கு - (ரி) இவன் தனக்கு வேதநûத்திரத்து நாலாம் பாதத்திற் பிற ந்த புத்திரன். துஷ்டனாகியநிமிந்தம் ரேவ தியைப் பூமியில் வீழுமாறுசபித்தவன்.

இருதன் - (மி) விஜயன் மகன்.

இருதுபர்ணன் - (இ) அயுதாயுவன் மகன். சர்வகாமன் தந்தை. இவனுக்கு நளன் அசுவஹிருதயத்தை உபதேசித்து அவனி டத்தில் அûயஹிருதயத்தைத் தான் பெற்றான்.

இருநிதிதக்கிழவன் - கோவலன் தந்தை. இறந்ததாற்றாது துறவு பூண்டவன்.

இருபன் - பிரமமானச புத்திரருளொருவன். சனகசநந்தன சனற்சுஜாதசனற்குமாரரோடு பிறந்தவன். அவர்கள் ஐவரும் சிருஷ்டி செய்யவுடன்படாது மறுத்தமையால், பிர மா மீண்டும் மாPசியாதியர் ஒன்பதின்மரைப் பெற்றான். இவனை இருஷபன் என்றுஞ் சொல்வர்.

இருபு~ன் - இந்திரன்.

இருமலர்க்கண்ணம்மை - திருச்சாத்த மங்கையிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

இரும்பிடர்த்தலையார் - கரிகாற்சோழன் மாதுலனார். இவர் அச்சோழனுக்கு மந்தி ரியாவும் புலவராகவுமிருந்தவர்.

இருஷகிரி - மகத தேசத்தில் வராகபரு வதத்துக்கெதிரிலுள்ளமலை.

இருஷபம் (1) சிவன் வாகனம் (2)

இடபம் நந்திதேவர் (3) ஒரிராசி

இருஷபன் - (1) நாபிமகன். இவனுக்குப் பரதன் முதலிய நூறுபுத்திரருளர். (2) உபரிசரவசு வமிசத்தன். (3) சுக்கிரிவன் சேனையில் ஒரு வாநரன். (4) இந்திரனுக் கச் சசிதேவியிடம் பிறந்த இளையமகன். சயந்தன் தம்பி (5) இருபன்.

இருஷிகள் - (இருஷி என்பதன் பொருள் சத்தியதரிசி என்பது) இருஷிகள் பிரமவி ருஷி, தேவவிருஷி, மகாவிருஷி, பரமவி ருஷ~p, காண்டவிருஷி, சுருதவிருஷி, இராஜவிருஷி எனவெழுவகையர். அவருள்ளே பிரமவிருஷிகளாவார் நிர்க்குணப்பிரமோபா சனையையே சாதித்து நிற்போர். இவர் கள் இருஷிகளுள்ளே அக்கிரபதமுடையர் வசிஷ்டர் முதலியோர் இக்கணத்தினர். தேவவிருஷிகளாவர். உலகத்துக்கு ஆன் மஞானோபதேசஞ் செய்து காக்கும் பொ ருட்டு இருஷிகளாக அவதரித்த தேவர் கள். நாரதன் கபிலன் முதலியோர் இக்க ணத்தர். மகாவிஷிகள் புத்திதத்துவங்கட ந்து மகத்துவம் வரையுஞ்சென்றோர். வியாசகர் முதலியோர் இக்கணத்தர். பரம விருஷிகள் ஆன்மபலத்தை நாடி உலக வின்பத்தை முற்றத்துறந்தோர். பேலர் முதலியோர் இக்கணத்தினர். காண்டவிரு ஷிகள் வேதத்தில் ஒவ்வொருகாண்டத் தில் வல்லுநராய்ச் சாமானிய சனங்களுக் கதனைப் போதிப்போர். ஜைமினி முதலி யோர் இக்கணத்தினர். சுருதவிருஷ~pகள் வேதங்களைச் சிரவணஞ்செய்து ஒவ் வொரு சாஸ்திரத்தை எடுத்துப் பிரசுரஞ் செய்தவர். வைத்திய சாஸ்திரத்தை எடுத் துப் பிரசுரஞ்செய்தவர். வைத்திய சாஸ்தி ரஞ்செய்த சுசுருதர்போல்பவர். இராஜவிரு ஷ~pகள் இராச்சிய முறைகாட்டி உலகியல் நிலைநாட்ட அவதரிப்போர். மரந்தாதா ஜனகன் முதலியோர் இக்கணத்தினர்.

எக்கருவி கொண்டும் எத் தனைச்சிறந்த மதியூகிகளுக்கும் காண்ட ற்கும் உணர்தற்கும் அளவிடற்கும் அரிய னவாய் மாயாசொரூமாய்த் தூலாநிலை முதற் சூக்கும நிலைவரையும் விரிந்து கிடக்கும். சராசரங்களினதும் அண்டகோடி களினதும் தத்துவ சொரூபங்களையெல் லாமுள்ளவாறு கண்டவர்களும் அவை களையுலகுக்கு வெளியிட்டவர்களும் இம் மகா விருஷ~pகளேயாவர். இருஷ~pகள் வாக்கு வெளியிட்டவர்களும் இம்மகா விருஷ~pக ளேயாவர். இருஷ~pகள் வாக்கு ஆரிஷமெனப்படும். யாவருரை பொய்க்கினுமாரிஷம் பொய்த்தலில்லை.

இருஷ~pகுலியை - இருû பர்வத்தினின்று பெருமொரு நதி.

இருஷிகை மகேந்திர பருவத்திலிருந்து இருஷீகை யாய்வதொரு நதி.

இருஷியசிருங்கன் - விபண்டபவிருஷிம னார். கலைக்கோட்டு;மகாவிருஷி என்று தமிழில் வழங்பப்படுவர்.

அங்கதேசத்தரசன் தனது நாட்டில் நெடுங்காலம் மழையில்லாமை யால் வருந்தும் போது இவ்விருஷி கால் பட்டால் தனது நாட்டில் மழையுண்டாமெ னச்சிலர் சொல்லக்கேட்டுச் சில பெண் களை அவரிடம் அனுப்ப, அவர் இதற்கு முன்னொரு காலத்தும் பெண்களை கண் டிலாதவராவராதலால் இவர்கள் இரண்டு கொம்புடையவர்களென அதிசயித்துப் பார்த்தார். அப்பெண்கள் அவரையுபசரி த்து எங்களாச்சிரமத்துக்கு வரவேண்டு மென்று பிரார்த்திக்க, எங்குளது உமதாச் சிரமம் என்றவர் கேட்ப, இவர்கள் இதோ விதோவென வஞ்சித்து அங்கநாடு கொண்டுபோயினர். உடனே நாடு மலிய மழை பொழிந்தது. அவ்வரசன் தனது புத்திரியை மணம்புரியும்படி வேண்ட அவருமிசைந்து மணம் புரிந்தார்.

இருpயமூகம் - சுக்கிhPவன் வாலிக்கஞ்சி மறைந்திருந்த மலை. இது கிஷ்கிந்தை க்கு சமீபத்திலுள்ளது. வாலி ஒரு சாப காரணமாக அம்மலைக்குப் போவதில்லை

இலங்கை - லங்காபுரி காண்க.

இலஞ்சிமன்றம் - காவிரிப்பூம்பட்டினத்து ஐம்மன்றங்களுள் ஒன்று. எந்நோயையும் நீக்குமியல்புடையது.

இலவணன் - லவணன் காண்க.

இல~Pமணன் ல~Pமணன் காண்க.

இலக்குமணன்

இல~Pமி ல~Pமி காண்க

இலக்கமி

இலாவந்தன் - அருச்சுனனுக்கு உலூபியி டம் பிறந்த புத்திரன்.

இலிங்கபுராணம் - அக்கினி கற்பத்திறுதி யிலே ஜீவர்கள் அடையும் சீலம், ஜசுவரி யம், இன்பம், மோûம் என்பவகைளை யும், அதி இரகசிய ஞானமாகிய சிவலிங் கங்களையும் விரித்துணர்துவது. பதினோ ராயிரங் கிரந்தமுடையது.

இல்லவன் - விப்பிரசித்திக்குச் சிங்கிகை யிடம் பிறந்த தானவன். வாதாபி தம்பி. அகஸ்தியரால் பஸ்மமாக்கப்பட்டவன். கந்தபுராணம் இவ்வில்லவனை அசமுகியி டத்துத் துருவாசருக்குப் பிறந்த புத்திரரெ னக் கூறும். இவன் தன் தம்பி வாதா வியை ஆட்டுருக்கொள்ளும்படி செய்து முனிவர்களைக் காணுந்தோறும் அவனை க்கறிசெய்து அவர்க்கமுதூட்டி உண்ட பின் அவனைக் கூவி அழைக்க அவன் அம்முனிவரை உடல்கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வரும்படி செய்பவன்.

இழிகட்பெருங்கண்ணனார் - இவர் கடைச் சங்கப்புலவர்களுளொருவர்.

இளங்குமணன் - குமணன் தம்பி.

இளங்கொம்பை - (1) திருப்பறியலூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர். (2) திருக்கருப்பறியலூரிலே கோ யில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

இளங்கோசர் - கொங்கு மண்டலத்தரசர்.

இளங்கோவடினள் - துறவுபூண்டிருந்த ஒரு சேரராஜா. சிலப்பதிகார நூலாசிரியர்.

இளஞ்செழியன் - கொற்கைநகரத்திருந்த வெற்றிவேற் செழியன்.

இளமூலையம்மை - திருவொத்தூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமியர் பெயர்.

இளாலிருதவருஷம் - சுமேருவை சூழ்ந்தி ருக்கும் வருஷம். இது நவ வருஷங்க ளுள் ஒன்று. இது நன்னீர்ச்சமுத்திரஞ் சூழ்ந்தது.

இளாவிளை திரண விந்துவுக்கு அலம் இலாவிலை யையிடம் பிறந்த புத்திரி. விச்சிரவசன் பாரி. குபேரன் தாய்.

இளிபிளி - தசரதன் மகன்.

இளை - (1) தக்கன் மகள். கசியப்பன் பாரி. (2) வைவசுவதமநு புத்திரி. புதன் பாரி, புரூரவன் தாய்: இவள் வசிட்டரு டைய பிரயத்தனத்தாணுலும், விஷ்ணு அணுகிரகத்தினாலும் புருஷரூபம் பெற்றுச் சுத்தியுமனனாயினாள். (3) வசுதேவன் பாரி.

இளையான் குடிமாறநாயனார் - இளையா ன்குடியென்னுமூரிலே வேளாளர் குலத்து தித்த இச்சிவபக்தர் வறுமையாலுணவி ன்றி வருந்தியிருந்த ஒரு மழைக்காரிரவி லே, சிவன் ஓரடியவரைப்போல் அவர் வீட்டிற்சென்று அன்னம்வேண்ட, அவர் அடியவரையுபசரித்து இருக்கச் செய்து விட்டுத் தமது வயலிற்சென்று வித்திட்டி ருந்த நெல்லை வாரிக்கொண்டு வந்து மனைவியாரிடங் கொடுத்துச் சோறாக்கி அடியவர் கன்னமிடுவித்த பெருந்தகமை யைக்கண்ட அவ்வடியவர் தமது மெய் வடிவைக் காட்டி நாயனார் வறுமைநோ யையும் நிக்கியருளிப் போயினார்.

இறையனார் - அகப்பொருள் செய்த கடைச்சங்கப் புலவர்.

இறையார்வளையம்மை - குரங்கனின் மாடத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியர் பெயர்.

இனன் - சூரியன்.

இû”மதி - ஒருநதி. குசத்துவஜன் ராஜ தானியாகிய சாங்காசியபுரி இதன்தீரத்தி லுள்ளது. கபிலருடைய ஆச்சிரமம் இதன் கரைக்கண்ணது.

இû”வாகு - வைவசுவதமநு புத்திரன். விகுûp, நிமி, தண்டகன், முதலியயோர் இவன் புத்திரர். இவன் பெரிய வமிசத்தலைவன். அஜன், ரகு, ராமன் முதலியோர் இவன் வழிவந்தோர்.

ஈசானன் - (1) சிவன். அஷ்டமூர்த்திகளு ளொருவர். (2) அஷ்டதிக்குபாலகருள் ஒருவர். இவர் திக்கு வடகிழக்கு.

ஈசுவரராஜன் - கிருஷ்ணதேவராயர் பாட் டன்.

ஈசுவரன் - பகவன், சைவசமயிகள் ஈசத் துவத்தைச் சிவனுக்கும், வைஷ்ணவர்கள் விஷ்ணுவுக்குமாக்கி முறையே அம்மூர்த் திகளுக்குச் கைலாசமும் வைகுண்டமும் பதவிகளாக்குவர். ஸ்மார்த்தர் ஈசத்துவத் தைப் பிரமாவுக்காக்குவர்.

ஈழம் சோழ பாண்டிய நாடுகளுக் ஈழ தேசம் கத் தென்கீழ்த்திசையிலே சமுத்திரஞ் சூழ்ந்ததாகவுள்ள லங்கா தேசம். இதனிடத்தே திரிகோணமலை திருக்கேதீச்சரம் என்னும் தேவாரம் பெற்ற சிவஸ்தலங்களும், சைவரும் பௌத்தரும் குறான்மதத்தரும் தத்தம தென்று சென்று தரிசிக்கப் பெறுவதாகிய ஸ்ரீசைலமுமுள. பூர்வம், குபேரனும் பின் னர் இராவணன் முதலிய இராûசரும், பின்னர்ச் சோழரும், பின்னர்ப் பாண்டிய ரும், அவர்க்குப் பின்னர் மகததேசராஜ பரம்பரையில் வந்தோருமவர் வழி வந்த பௌத்தரும், இடையிடையே சோழபாண் டியருமரசுபுரியப்பெற்றது. இது தமிழிலே ஈழம் என்றும், வடமொழியிலே லங்காபுர மென்றும், சிங்களத்து வீபம் என்றும், சேரநாட்டாராலும் அராபியராலும் சேரத்து வீபமென்றும் வழங்கப்படும். சேரவமிச பாண்டியர் வென்றரசுபுரிந்த காலத்திலிந் நாட்டைத் தம்பெயர் விளங்கச் சேரத்து வீபமென வழங்கினர். இலங்கையிலிருந்து சிறைசெய்யப்பட்டுச் சென்று சேரநாட்டில் வசிக்கும் ஈழவர் என்றும் வழங்கப்படுகின் றது. சேரநாட்டவர் வாய்க்கேட்டு அராபி யரும் சேரத்துவீபமென்பாராயினர். சிங்கள த்துவீபமென்பதன் பொருள் பட்டைத்தீவு. (சிம்ஹளம் ஸ்ரீ பட்டை ஸ்ரீ லவங்கப்பட்டை)

ஈளினன் - (பு) ரைப்பியன்.

உக்கிரசர்மன் மேகத்தைச் சிறைசெய்த உக்கிரசன்மன் வனும், வேலெறிந்து கட லைவற்றுவித்தவனுமாய பாண்டியன். திரு விiயாடற் புராணத்திற் கூறப்பட்ட இக் கடல் வற்றுவித்த செய்தி சிலப்பதிகார மென்னுஞ் சமண நூலிலுங் கூறப்படுத லாலே அதன் நிகழ்ச்சி நன்றாக வலியுறு த்தப்பட்டதாயிற்று.

உக்கிரசிரவசன் ரோமகருஷ்ணன் புத்தி உக்கிரசிவன் ரன். சூதகுலஜன். இவன் சௌனாகதி இருஷ~pகளுக்குச் சகலபுரா ணேதிகாசங்களும் உபதேசித்தவன். ஒரு நாள் இவன் அம் முணிகணங்களுக்கு குபதேசம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் பலராமர் வந்தார். அவருக்கு இவன் உபசாரம்பண்ணாமையாற் கோபித்துத் தமது கையிலிருந்த தருப்பையினால் இவனைக் கொன்று சென்ற போது அங்கி

ருந்த முனிகணங்கள் வேண்ட அதற்கிர ங்கி மீண்டும் இவனையெழுப்பி போயினர்.

உக்கிரசேனபாண்டியன் - இராஜபயங்கர பாண்டியனுக்குப் பின் அரசு செய்தவன். இவன் காலம் கடைச்சங்க காலம்.

உக்கிரசேனன் - (1) (ய) மதுராபுரியரசன். தேவகன் தமையன். கம்சன் தந்தை (2) (கு) அபிமன்னியன் மகன். ஜனமேஜன் தம்பி. (3) (ய) கிருஷ்ணன் வமிசதனான சவாகுமகன்.

உக்கிரபாண்டியன் - கடல்சுவற வேல்வி ட்ட திருவிளையாடல் கண்ட பாண்டியன். இவன் சோமசுந்தர பாண்டியன் மகன்.

உக்கிரப்பெருவழுதி - கலையுணர் புல மையிற்றலைமையோனாகிய விதிமுறை வழாது முதுநிலம் புரக்கும் பெருந்தகை உக்கிரப் பெருவழுதியென்னும் தன்னிகரி ல்லா மன்னவர். பெருமானென்று முன் னோராற் புகழப்பட்ட ஒரு பாண்டியன். இவன் கடைச்சங்ககாலத்திலே விளங்கிய வன்.

உக்கிரவருமன் - இவன் மனைவி காந்தி மதி. மாமன் சூரியகுலத்துச் சோமசேக ரன். உக்கிர குமாரனென்பதுமிப் பாண்டி யன் பெயர்.

உக்கிரன் - சிவன். அஷ்டமூர்த்திகளு ளொருவர்.

உக்கிராயுதன் - (பு) கிருதி மைந்தன். சந்தனு இறந்தபின் அவன் பாரியாகிய சத்தியவதியை அபகரிக்க எத்தனித்து வீ~;மராற் கொல்லப்பட்டவன்.

உசீநரன் - மகாமநுவின் மூத்த புதல்வன் சிபிதந்தை. இவன் தேசம் உசீநரம்.

உசீரபீசம் - அவீûpத்து மகனாகிய மரு த்துமகாராஜன். யாகஞ்செய்தவிடம்.

உசேநசு - தேவசிரசு மகன்.

உச்சிவரதநாயகர் - திருக்கற்குடியிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் சுவாமி பெயர்.

உச்சைச்சிரவம் - தேவர்கள் அமிர்தங் கடைந்தபொழுது அச்சமுத்திரத்தில் மிதந்த குதிரை. இந்திரன் அதைப்பெற்று த்தனக்கு வாகனமாகக் கொண்டான். குதிரைகளுக்கு அரசு. அமிர்தமதனங் காண்க.

உச்சயினி மாளவதேச ராஜதானி. உச்சினி அநேக அரசருகச் சயங் கொடுத்த நகரமாதலின் அப்பெயர்பெற் றது. அவந்தியெனவும்படும். இங்கே சிவன் மகாகாளேசுவரர் என்னும் மூர்த்தி யாய் அதிப் பிரசன்னராய் விளங்குகின் றார். இங்கே ஒரு மகாகாளியிருந்து வேண்டியவரங்களைப் பக்தருக்கு அருளு கின்றாரென்பது பிரசித்தி. இங்கே விக்கிர மார்க்கன் முதலிய அரசர் வழிமுறை விளக்கினார்கள்.

உஞ்சை - உச்சினி மாநகரம்.

உதக்சேனன் - விஷ{வக்சேனன் மகன்.

உதங்கன் - பைலவவிருஷ~p சீ~ஷராகிய ஓர் இருஷ~p. இவர் குரு பாரிக்காகப் பௌ~pயமாக ராஜாவினது பாரியிடத்தி லே குண்டலம் பெற்றுக்கொண்டுபோகும் போது வழியிலே அதை தûகன் என்னும் நாகராஜன் அபகரிக்க, அதனை அதிப்பிரயாசத்தோடு மீண்டுக்கொண்டு போய்க் குருபத்தினியிடம் கொடுத்தவர். தûனைக் கொல்லநினைந்து ஜனமே ஐயனை சர்ப்பயாகஞ்செய்ய ஏவியவரும் இவரே. இவர் வேதனக்கும் சீ~ர்.

உதத்தியன் - அங்கிரசன் மகன். பிருஹ ஸ்பதி சகோதரன். பாரிமமதை. மகன் தீர்க்கதமன்.

உதயகிரி - (1) இருûகிரி. (2) நெல்லூ ர்நாட்டின் கணுள்ள ஒருமலை.

உதயணன் - (1) சகஸ்திரானிகன் மகன். ஜனமேஜயன் பௌத்திரன். இவன் நகரம் கௌவுசாம்பி. இவனைச் சண்டமகாசேன ன் வஞ்சித்துச் சிறைசெய்தபோது இவன் மந்திரி இவனையும், சண்டமாகசேனன் மகன். வாசவதத்தையையும் உபாயஞ் செய்து கொண்டேகினான். (2) இவன் வமிசத்திலே வந்த சதானிகன் புத்திரன். இவனும் கௌசாம்பிக்கரசனாகிப் பின்னர் க்காலத்திலே புத்தருக்குச் சீ~ராகி முடிதுறந்து பௌத்த முனியானவன். இவ னும் பத்தரும்சற்றேறக்குறைய ஒரே கால த்தவர்கள். வயசினாலும் சமானர். (3) அகஸ்தியன்.

உதயாசுவன் - அஜாத சத்துரு பௌத்தி ரன். சைசுநாகர்களுள் ஒருவனாகிய மகதேசராசா. இவன் குசுமபுரம் என்னும் பாடலி புத்திரநகரை நிருமித்தவன்.

உதாவசு - (மி) ஜனகன் மகன்.

உத்தமன் - (1) உத்தானபாதனுக்குச் சுருசியிடம் பிறந்த புத்திரன். இவன் வேட்டம்போனபோது ஒருûனால் கொல் லப்பட்டவன். இவன் தாயும் அஃதறிந்தவு டனே இறந்தாள். (2) மூன்றாம் மநு.

உத்தமோஜன் - துருபதன் மகன். திட்ட த்தியுமனன் தம்பி. பாரதயுத்தத்திலே பதி னெட்டாநாளிரவு அசுவத்தாமனால் நித்தி ரைக் காலத்தே கொல்லப்பட்டவன்.

உத்தரகீதை - இது பாரதத்தில் ஒரு பாகம். வேதாந்தம் கூறுவது.

உத்தரகோசமங்கை - பாண்டிநாட்டின் கண்ணதாகிய ஒரு சிவஸ்தலம். மாணிக் கவாசகருக்குச் சிவபிரான் தரிசனங்கொடு த்த ஸ்தலம்.

உத்தரசுகு - போக பூமியிலொன்று.

உத்தரகௌத்தன் - வாரணாசி நகரத்தர சன்.

உத்தரமீமாம்சை - சைமினி முனிவர் செய்த வேதாந்த தரிசனம்.

உத்தரன் - விராடன் மகன். இவன் பாண்டவர்களது அஞ்ஞாதவாச காலத்தில் விராடனது பசுநிரைகளைக் கவர்ந்த கௌரவர்களை எதிர்த்தபோது ஆற்றாது பின்வாங்கிப்பின் அர்ச்சுனன் சகாயத்தால் அவர்களைவென்று நிரைமீட்டவன்.

உத்தரை - விராடன் மகன். உத்தரன் தந்கை. அபிமன்னியன் பாரி. பாPûpத்துவி னது தாய். இவளுக்கு அர்ச்சுனன் அஞ் ஞாதவாசஞ்செய்தபோது பிருகந்நளை என்னும் நாமம் பூண்டு நாட்டியங் கற்பி த்தான். அசுவத்தாமன் பாண்டவவமிசம் உலகில் எங்கிருந்தாலும் தேடிக்கொல் லென்று விடுத்தபாணம், உத்தரை கர்ப்ப த்தில் நுழைந்து பாPûpத்தும், கிருஷ் ணாநுக்கிரகத்தால் அகப்படாது போன மையால் அக்கருப்பத்திற் பிறந்த குத்திரன் பாPûpத்து எனப்பெயர்பெற்றான்.

உத்தவன் - (ய) (1) பிருகஸ்பதிசீஷன். வாசுதேவன் தம்பியாகிய தேவபாகன் மகன். இவன் கிஷ்ணணனுமதியோடு வதரிகாச்சிரமஞ்சென்று அங்கே துறவு பூண்டிருந்தவன். இவன் கிருஷ்ணனுக்கு மிக்க நண்பினன் (2) நகுஷன் மகன்.

உத்தாரகன் - (1) (ரி) உகமன்னியு. இவருடைய குருபக்தியை மெச்சி அச்சு வினி தேவர்கள் இவர் குரு தௌமியரது லோகதந்தத்தை மாற்றிச் சுவர்ணதந்தமா க்கினார்கள். இவர் மகன் சுவேதகேது. இவ்வுபமன்னியு மகாமுனிவர் வியக்கிர பாதர் குமாரர். சிவபிரானால் வருவித்தரு ளப்பட்ட பாற்கடலையுண்டவர். கிருஷ்ண ருக்குச் சிவதீiû செய்தவர்.

உத்தாலகன் - அருணன் புத்திரராகிய இவர் இருக்கு வேதத்திற் பிரஸ்தாபிக்கப் படுவர்.

உத்தானபாதன் - சுவயாம்புவ மநுவுக்குச் சதரூபையிடத்திற் பிறந்த இரண்டாவது புத்திரன். இவனுக்குச் சுநீதி சுருசியென இருவர் பாரியர். சுநீதியிடத்துத் துருவ னும் சுருசியிடத்து உத்தமனும் பிறந்தார் கள்.

உபகு - (மி) சத்தியரதன் மகன்.

உபகுப்தன் - உபகு மகன்.

உபசுருதி - ஒருவன் தான்விரும்பிய காரியத்தைச் சிந்தித்திருக்கும் போது கேட்கப்படுகின்ற திவ்வியவாக்கு. அசாPரி. ஆகாயவாணி.

உபசுருத்தியதிதேவதை - உபசுருதிக்கு அதிதேவதை. வாணி.

உபதானவி - வைசுவாநரன் மகள். இராணியாûன்பாரி.

உபதேவி - தேவகன் மகள். இவள் மக் கள் கற்பவிருஷ்டி முதலிய பதின்மர்.

உபநந்தன் - (ய) வாசுதேவனுக்கு மதிரையிடத்துப் பிறந்த மகன். நந்தன் சகோதரன்.

உபநிஷதங்கள் - பிரம வித்தையைப் பிரதிபாதிக்கின்ற தேவசிரசுகள். அவை நூற்றெட்டு. அவற்றுள் ஈசாவாசியம், கேணம், கடவல்லி, பிரசினம், முண்டகம், மாண்டூக்கியம், தைத்தீரியம், ஐதரேயம், சாந்தோக்கியம், பிருகாதாரண்ணியம் எனப்பத்தும் முக்கியம்.

உபபிலாவியம் - பாண்டவர்கள் பாரதயுத் தத்துக்காக அமைத்த பாசறை.

உபமன்னியன் - உத்தாரகன்.

உபாஜன் - இவன் கங்காதீரத்திலே வானப்பிரஸ்தாச்சிரமத்தை அனுஷ்டித்த வொரு பிராமணன். யாஜனுடன் இவன் துருபதனுடைய யாகத்தை நிறைவேற்றின வன்.

உபஸ்மிருதிகள் - அறநூல்கள். இவை கண்ணவம், கபிலம், லோகிதம், தேவலம் காத்தியாயனம், லோகாûp, பதுஸ்மிருதி, சாதாதபம், அதிஸ்மிருதி, பிரதேசம், தûம், வி~;ணு, விருத்தவிஷ்ணு, விருத் தமநு, தௌமியம், நாரதம், பௌலஸ்தி யம், உத்தராங்கிரம் எனப்பதினெட்டு.

உபேந்திரன் - கசியப்பிசாபதியும், அதிதி யும், விஷ்ணு தங்களுக்குப் புத்திரராகப் பிறத்தல் வேண்டுமென்று தவங்கிடந்தமை யால் விஷ்ணு அவர்களுக்கு வாமனன் என்னும் பெயரோடு புத்திரராகப் பிறந்தார் அவர் இந்திரனுக்குப் பின் பிறந்தமை யால் உபேந்திரன் எனவும் பெயர்பெறுவர்

உப்பூரிகுடிகிழார் - இவர் உருத்திரசன் மர்தந்தை.

உமாதேவி (1) ஞானமுமருளுமாகிய உமை சிவசக்தி. சிருஷ்டி செய்ய க்கருதுமவசரத்தில் இச்சத்தி வெளிப்படும் பரியமித்தபிரணவசொரூபமே உமாதேவி யார்க்கு வடிவம். தன்னிடத்திலே புத்திரி யாராகப் பிறத்தல் வேண்டுமென வரங்கிட ந்து தûன் இவ்வுமாதேவியாரைப் புத்தி ரியாகப் பெற்றான். உமாதேவியாருக்குத் தாûhயணியென்னும். பெயர்வந்தது இது பற்றியேயாம். (2) உருத்திரமூர்த்தி சக்தி.

உமாபதிசிவாச்சாரியார் - கொற்றவன் குடியிலே இருந்த தில்லைவாழந்தணரில் ஒருவர். மறையானசம்பந்த சிவாசாரியரது மாணாக்கர். இவருஞ் வைசசித்தாந்த சா ஸ்திரோபதேசஞ் செய்த சந்தானா சாரியரில் ஒருவர்.

உமாபதி - சிவன்.

உமாபதீசுவரர் - திரு ஊறலிலே கோயி ல் கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

உமாமகேசுரநாதர் - திரு வல்லத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

உமையம்மை - (1) திரு அஞ்சைக்கள த்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியர் பெயர். (2) திரு ஊறலிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

உருசிரவன் - சத்தியசுவன் மகன்.

உருத்திரசன்மனார் - உப்பூரி குடி கிழார் மகனார். அகநானூறு தொகுத்தவர் இவ ரே. குமாரக்கடவுளே உருத்திரசன்மராக வந்து பிறந்தாரென்பர். இறையனாரகப் பொருளைரை செய்த நற்பத்தொபதின்மரு ரையுமரங்கிற்கேட்டு நக்கீரருரையையே அப்போது ஐயாண்டுநிரம்பா மூங்கைப்பிள் ளையாகிய உருத்திரசன்மர் மெச்சினர்.

உருத்திரபசுபதிநாயனார் - தலையூரிலே பிறந்து இரவும் பகலும் தண்ணீரில் நின் று உருத்திரஞ் சொல்லிச் சிவபக்தி பண்ணியவர்.

உருத்திரன் - (1) சிவன். (2) ஸ்ரீகண்டரு த்திரர். (3) காலருத்திரர். (4) சிவனால் அதி~;டிக்கப்பட்டுள்ளஎண்ணில்லாத உரு த்திர கணங்களும் இப்பெயரால் வழங்கப் படும். வேதத்திலே “உருத்திரன் ஒருவ னே இரண்டானோனில்லை” என்பது முத லியவையாக வரும் வசனங்கள். சிவனை க்குறித்தன. சங்காலகிருத்தியம் செய்வது யாது சித்து அச்சித்து உருத்திரன் எனப் படும். இச்சங்காரம் அநந்தபேதமாதலின் அப் பேதந்தோறுமொவ்வென்றாக விளங் குஞ் சிந்துக்களும் அநந்தபேதருத்திர கணமெனப்படும். (5) கனகசிசயற்குத் துணையாயினானோரரசன்.

உருப்பசி - ஊர்வசி காண்க

உருமிளை - யமன் பாரி

உருவற்கன் - (ய) வசுதேவனுக்கு இளையிடம் பிறந்த மகன்.

உரையாசிரியர் இளம்பூரணர் - தொல்ல காப்பியத்துக்குரை செய்த ஆசிரியர்களு ள் ஒருவர். உரையாசிரியரென வழங்கப் படுபவர்.

உலகநாயகி - திருநின்றியூரிற் கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

உலூகன் - (1) இந்திரன் (2) சகுனி மகன். சகாதேவனாலே கொல்லப்பட்ட வன். இவன் குருNûத்திரத்திற் கௌரவ பாண்டவர்கள் யுத்தசந்நத்தராய்ச் சேர்ந்த போது பாண்டவர்களிடத்தே துரியோதன னாலே தூதாக அனுப்பப்பட்டவன்.

உலூபி - நாககன்னிகை. வாசுகி மகள். இவளிடத்தில் அர்ச்சுனனுக்கு இலாவந் தன் பிறந்தான்.

உலோகாயதன் - ஈசன், கன்மம், ஆன்மா என்பன இலவாமென்றும், மகளிரிடத்தின்ப மொன்றுமே பொருளாமென்றுங் கூறுங்சம யவாதி.

உலோச்சனார் - இராசய சூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளியென்னுஞ் சோழனைப் பாடிப் பரிசு பெற்ற ஒருபுலவர். அகநானு றுபாடியபுலவருள்ளுமொருவர்.

உள்ளமுடையான் - தமிழ்ச்சோதிஷ நூல் களுள்ளே இது சிறந்த நூல். இஃது இற் றைக்கு அறுநூற்றப்தாறு வரு~ங்களுக்கு முன் செய்யப்பட்டது.

உறந்தை - உறையூர்.

உறையூர் நிசுளாபுரி - காவிரியின்றென் கரையிலுள்ள ஒரு விஷ்ணு ஸ்தலம்.

உறையூரேணிச்சேரி - ஒரு சிற்றூர். உறையூரெல்லையிலுள்ளது.

உறையூர் - சோழருடைய பஞ்சராஜதானி களுளொன்று.

உறையூர்முது கூற்றனார் - இவர் கடைச் சங்கப் புலவர்களுளொருவர்.

உற்கசம் - இது ஒரு புண்ணிய தீர்த்தம். தவுமியரைப் பாண்டவர்கள் புரோகிதராக அவரித்தவிடம்.

உற்சலம் - பஞ்ச கௌடதேசங்களுள் ஒன்று. ஒட்டிரதேசமெனவும் படும்.

உற்கலன் - துருவன் மகன். பாலியத்தி லேதானே ஞானியாகி ராச்சியத்தைத்துறந் துபோணவன். வற்சரன் இவன் தம்பி.

உற்கன் - சயன் மகன்.

உற்பலாவதி - சுராஷ்டிரன் பாரி. தாமசம நுவுக்குத்தாய். நிர்விருதவிருஷ~p சாபத் தால் இவள் மிருகமாகி சுராஷ்டிரன் பரிசத்தால் கருப்பந் தாங்கினவள்.

உன்மத்தன் - மாலிய வந்தன மகன்.

உன்முகன் - சû”ர்மனுவுக்கு நடுவலை யிடம் பிறந்த புத்திரன். பாரி புஷ்கரிணி. மக்கள் அங்கன், சுமனுசன், கியாதி, கிருது, அங்கிரசன், சுயன்.

உஷாபதி - அநிருத்தன்.

உஷை - (1) வாணாசுரன் மகள். அநிரு த்தன் மனைவி. (2) சூரியன் பாரி.

ஊங்கனூர் - சேரநாட்டிற் கடற்கரைகண் ணதோரூர். இதன் பங்கமாகக் கடலின் வஞ்சத்தால் முளைத்துநின்ற ஒரு கடம்ப மரத்தைச் சேரனெருவன் வெட்டினான்.

ஊசிகன் - (ய) கிருதிபுத்திரன்.

ஊர்ச்சஸ்வதி - பிரியவிரதன் மகள். சுக்கிரனது மனைவி. தேவயானை.

ஊர்ச்சிதன் - (ய) கார்ந்த வீரியார்ச்சுனன் மகனாகிய சூரன்.

ஊர்ச்சை - வசிட்டன் பாரி.

ஊர்த்ததாண்டவர் - திரு ஆலங்காட்டிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

ஊர்மிளை - சகர மகாராசாவினது தத்த புத்திரி. இவள் தன்பர்த்தாவாகிய லû” மணன் ராமரோடு வனம்போய் மீண்டு வருங்காறும் நித்திரை தெளியாதிருந்தா ளென்றும், லட்û”மணன் நித்திரை சிறிதும் இல்லாதிருந்தானௌ;றும் இதிகா சம் கூறும்.

ஊர்வசி - ஒரப்சரப்பெண். நரநாராயணர் கள் பதரிகாச்சிரமத்திலே தவம் செய்து கொண்டிருக்கையில் அவர்கள் தவத்தை ப்பங்கஞ் செய்ய நினைத்துத் தேவதாசி கள் சென்றுமுயன்றும் வாய்க்கப்பெறாது நின்றபோது நாராயணன் அவர்களுடைய அழகைக்குறைக்கு நிமித்தமாக அவர்களி னுஞ் சிறந்த பெண்களைத் தமது தொடையினின்றும் தோற்றுவித்தான். தொ டையில் இவள் முதற் பிறந்தமையால் ஊர்வசி என்னும் பெயர் பெற்றாள்.

ஊர்வசன் - சுசி மகன்.

ஊர்வன் - இவன் அத்தியுக்கிரதவஞ் செய்யும்போது நாரதாதி தேவ இருஷ~p களும் வந்து ஒரு புத்திரனை உற்பத்தி செய்து தருகவென்ன ஒரு நாணற்கூச்சத் தைக் கையிலெடுத்துத் தனது தொடையை ஓமாக்கினி மேல் நிறுத்தி அக்கூர்ச்சத்தால் அத் தொடையை குடைந்தமாத்திரத்திலேவுவாலாமாலியென்னும் புத்திரன் பிறந்தான். அத்தருணத் தில் பிரமா பிரசன்னமாகி இப்புத்திரனை சமுத்திமத்தியில் வடவாமுக ரூபமாக இருக்குமாறு செய்கவென்று வேண்ட அப்படியே செய்தவன். சுவாலாமாலி ஓளர்வன எனவும்படுவன். அவனுக்கு ஆகாரம் சலம்.

எச்சதத்தன் - தண்டீசர் தந்தை.

எதிர்கொள்பாடி - சோழநாட்டிலே காவிரி க்கு வடகரையிலுள்ள ஒரு சிவஸ்தலம்.

எயிலூர் பாண்டிய நாட்டகத்ததோரூர்.

எயில்

எல்லப்பநாவலன் - தமிழிற் சௌந்திரியல கரி செய்தவன்.

எல்லன் - குன்றத்தூரிலிருந்த ஆற்றூர்ப் பரமேசுரன் என்போன் மகன். இவன் தமிழ் வல்லோர்க்குப் பெருநிதி வழங்கி யும் தன் மீது பட்சமுடையனாயிருந்த பாணன் இறந்தபோது அவனுடலைச் சுமக்கப் புகுந்தும் பெரும் புகழ் படைத்துத் தொண்டைநாட்டில் விளங்கிய ஒரு பிரபு. இவன் பெருமை தொண்டை மண்டலசதகத்தாற் புலப்படும்.

எழினி அதிகமான் - குதிரைமலையைத் தன்னத்தேயுடைய ஒரு சிறுநாட்டுக்கதிப னாயிருந்த ஒரு வள்ளல். “ஊராதேந்திய குதிரைக்கூர்வேற் - கூவிளங் கண்ணிக் கொடும்பூணெழினியும்” எனச் சித்திரனாற் பாடப்பட்டவன்.

எழித்தறிந்தநாதர் - திரு இன்னம்பரிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் சுவாமி பெயர்.

எறிச்சலூர்மலாடனார் - இவர் கடைச்சங்க ப்புலவர்களுளொருவர்.

எறிபத்தநாயனார் - இவர் சிவகாமியாண் டார் சுவாமிக்குச் சாத்தக் கொண்டு சென்ற புஷ்பங்களைப் புகழ்ச்சோழநாய னாருடைய யானையானது பறித்துச் சிந் தியது கண்டு ஓடிச்சென்று அதன் துதிக் கையை வாழினால் வீசினவர். அதுகண்ட புகழ்ச்சோழநாயனார் தமது யானைசெய்த குற்றத்துக்காகத் தம்மையும் வெட்டுக வென்று தமது வாளைக் கொடுக்க எறிப த்தர்வாங்கித் தமதூட்டியை அரிய எத்த னித்தார். அப்பொழுது பரமசிவனது திரு வருளாலோர் அசாPரி உண்டாக யானையு முயிர்பெற்ழெற இருவரும் சுவாமியைத் துதித்துப் போயினர். இவர்க்கு ஊர் கருவூர்.

ஏகசக்கரபுரம் - இது பாண்டவர்களும் குந்தியும் அரக்குமாளிகை ஆபத்துக்குத் தப்பி பிராமண வேஷம் பூண்டு போய்ச் சேர்ந்த அக்கிரகாரம். இங்கிருக்கையில் பகாசுரன் வீமனால் கொல்லப்பட்டான். இப்பிராமண வே~த்தோடேயே துருபதபுர ஞ்சென்று பாண்டவர்கள் திரளெபதியை விவாகஞ்செய்தார்கள்.

ஏகசக்கரன் - தனு புத்திரருளொருவன்.

ஏகதந்தன் - விநாயகக்கடவுள்.

ஏகதன் - பிரமமானச புத்திரருளொருவன்.

ஏகபாதன் - அஷ்ட வக்கிரன் மகன்.

ஏகபிங்கன் குபேரன்.

ஏகபிங்களன்

ஏகம்பவாணன் - ஆற்றூரில் விளங்கிய ஒருவேளாண் பிரபு. சிறுவயசிலே தந்தை தாய் இறந்து போக ஏகனென்னும் பண் ணையாளால் பாதுகாக்கப்பட்டு வளர்ந்து கம்பரிடம் கல்வி கற்று கல்விச் செல்வங் களால் ஒப்பாரின்றிச் சேரசோழபாண்டியர் களுக்கு மிக்க நண்பினனாய்த் தமிழ்வித் வான்களுக்கும் யாசகருக்கும் கற்பகதரு வைப் போல விளங்கினவன்.

ஏகலன் - வசுதேவன் தம்பி. தேவசிரவன் மகன்.

ஏகலவ்வியன் துரோணாசாரியரிடம் போய் ஏகலவன் த்தனக்கு வில்வித்தை கற்ப்பிக்குமாறு வேண்ட, நீசனாதலின் கற்ப்பித்தல் கூடாதென்று மறுத்தபோது அவரைப்போலவோரோவியந் தீட்டி அதை க்குருவாக வைத்துத் தானேகற்றுத் தேர் ந்த ஒரு கிராதன். அவன் அவ்வித்தை யைத் தேர்ந்து கொண்டபின்னர்த் துரோ ணாசாரியரிடஞ் சென்று தான் கற்றவரலா ற்றைச் சொல்ல அவர் அதற்காகத் தûp ணைதருகவென்றார். அவன் என்ன வேண் டுமென்ன, துரோணர் வலக்கைப் பெரு விரல் தருகவென்றலும் அஃது ஈந்து போயினான்.

ஏகன் - ஏகம்பவாணனை அளவிறந்த திர வியத்தோடு தன்னிடத்து ஒப்பித்திறந்த ஏகமபவாணன் தந்தைசொல்லை அற்பமே னும் வழுவாமற்காத்த சிறுவனை முற்ப்ப டவைத்த பண்ணையாள். இவன் சாதியி லேபறையனாயினும் எசமான் பக்திற் சிறந்தவன்.

ஏகாம்பரநாதர் - திருவேகம்பத்திலே கோ யில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

ஏமாங்கதம் - சீவகன் தேசம்.

ஏயர்கோன் கலிக் காமநாயனார் - திருப் பெருமங்கலத்திலே பிறந்த வேளாளரா கிய இவர் சூலைநோயால் வருந்துகை யில் பரமசிவன் அவருக்கு கனவிலே தோன்றி, இது சுந்தரமூர்த்தியாற்றீருமென் றருளிச் சுந்தரரையும் மேவிப்போக சுவா மியைப் பரைவையிடத்துத் தூதுசெல்லக் கேட்ட சுந்தரனால் இந்நோயைப் போக்கு வதிலும் நானே அந் நோயைப்போக்கு வேன் எனச்சொல்லி வாளையெடுத்து வயிற்றைப்போழ்ந்துயிர்துறந்த வைராக்கி யபத்தர். பின்னர்ச் சுவாமியருளாலுயிர் பெற்றுச் சுந்தரோடு நட்பு கொண்டவர்.

ஏலவார் குழலியம்மை - திரு இரும்பூ ளையிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

ஏனாதிநாயனார் - எயினனூரிலே சான்றார் மரபிலே பிறந்த ஒரு சிவபத்தர். நீறு பூசி யவர்களைக் கண்டால் அவர்களைச் சிவனென மதிக்குமியல்பினர். படைத்தொ ழிலிற் பேராண்மை யுடையவராயிருந்தும் தம்மை எதிர்த்த வதிசூரனென்பவன் விபூ திதரித்துவந்து சமர் புரிய அவனைக் கொல்ல மணம் பொருந்தாது அவன்கை யாலேதாமிறந்தவர்.

ஏனாதி - முன்னுள்ள தமிழ்நாட்டரசர் தம்மாலபிமானிக்கப்பட்டுத் தங்கீழ் வாழும் பிரபுக்களுக்குச் சூட்டும் பட்டங்களுளொ ன்று.

ஏனாதிதிருக்கிள்ளி - ஏனாதிப் பட்டம் பெற்றுவிளங்கிய ஒரு வள்ளல். இவன் சிறப்புப் புறநானூற்றிற் கூறப்பட்டுள்ளது.

ஐத்திரேயன் - ஜனமே ஜயனுக்குப் பட் டாபிஷேகஞ் செய்தகுரு.

ஐந்தவர் - கசியபகோத்திரத்தானாகிய இந்துவென்னும் அந்தணன், கலைதேர் புலவர் பதின்மரைத்தருகவென்று சிவன் பால் வரங்கிடந்து பெற்ற புத்திரர். இவர் பதின்மரும் பிரமபதம் பெற்றுச் சிருஷ்டி செய்தவர்.

ஐயடிகள்காடவர் கோனாயனார் - தொண் டைநாட்டிலே பல்லவராச வமிசத்துதித்து ச் செங்கோல் நடத்திய ஓரரசர். இவர் அரசாட்சி துன்பமயமெனக்கருதி அதனை வெறுத்துப் புத்திரனை அரசனாக்கிச் சிவ தொண்டையே மேற்கொண்டு ஸ்தல ங்டோறுஞ் சென்று, தரிசனம் திருப்பணி முதலியன செய்து கொண்டிருந்து சிவபத மடைந்தவர். கோயில் வெண்பாப்பாடிய வரும் இவரே.

ஐயூர் - மூலங்கிழார், முடவனரென்னும் புலவர்களைத் தந்தவூர்.

ஐயனார் ஹரிஹர புத்திரன். சிவன் ஐயன் மோகினி ரூபங்கொண்டு நின்ற விஷ்ணு வைக் கூடிப்பெற்ற புத்திரன். ஐயன் பாரி புஷ்கலை.

ஐயை - மாதரிமகள். இவள் கண்ணகி பால்மிக்க அன்புள்ளவளாயிருந்தமையால் தேவநீதியோடு சேரநாடு சென்று கண்ண கிகோயிலை அடைந்தவள்.

ஐராவதம் - கிழக்கதிக்கு யானை. அமிர் தங்கடைந்தபோது பாற்கடலிலெழுந்த யானை. அதனை இந்திரன் வாகனமாகக் கொண்டான். அமிர்தமதனங்காண்க.

ஐராவதி - இமயத்தினது தென்பாரிசத்தி லுற் பத்தியாகிச் சந்திரபாகையோடு கலக்குமநதி.

ஐலவின் - இலபிலன் மகன்.

ஒட்டக்கூத்தர் - ஆயிரத்திருபது வருஷங் களுக்கு முன்னே சமஸ்தானத்திலே விளங்கிய ஒரு தமிழ்ப் புலவர். இவர் பாடிய ராமாயணத்தில் உத்தரகாண்டம் மாத்திரமே சர்வாங்கீகாரமாகிக் சேர்க்கப் பட்டது. இவர் ஜாதியிற் கைக்கோளர்.

ஒப்பிலாநாயகி - திருநெடுக்களத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

ஒப்பிலாமுலையம்மை - திருஆவடுதுறை யிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவி யார் பெயர்.

ஒல்லையூர்கிழான் - தொடித்தலை விழுந் தண்டினாராற் பாடப்பட்ட பெருஞ்சாத்தன் தந்தை.

ஓட்டிரம் - உற்கலதேசம்.

ஓணகாந்தன் - ஓரசுரன். இவன் திருக்க ச்சி ஒணகாந்தன்றளியில் சிவனைப் பூசித் துப் பெரும்பேறு பெற்றவன்.

ஓணகாந்தேசுவரர் - திருஒணகாந்தன்றளி ளிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

ஓய்மான்நல்லியக்கோடன் - மாவிலங்கை யென்னுமூர் சிற்றரசன். நன்னாகராற் பாட ப்பட்டபிரபு. சிறுபாணாற்றுப்படைத்தலை வன். மாவிலங்கை கோதாவிரியாற்றருகே யுள்ளதென்பர்.

ஓய்மான்வில்லியாதன் - மாவிலங்கையர சன். ஒய்மான்நல்லியக்கோடனுக்குப் பின் அரசுபுரிந்த வீகையாளன்.

ஒரம்போகி - ஐங்குறு நூற்றில் முத னூறுபாடிய புலவர். ஒரேர்போகியெனவும் பாடுவர்.

ஓவியநூல் - ஓவியமுறை கூறும் நூல். இது சங்கத்தார் காலத்தது.

ஓ~தீசன் - சந்திரன்.

ஒளசனசம் - உப புராணங்களுள் ஒன்று.

ஒளதேயர் - உசீநரன் மகனாகிய நிரு கன் வமிசத்தர்.

ஒளர்வன் - (1) ஊர்வன் மகன். (2) சிய வனன் மநுகன்னிகையிடத்து பெற்ற இருஷ~p. இவனுக்கு நூற்றுவர் புத்திரர். அவருள் இருஷ~pகள் மூத்தோன்.

ஒளவையார் - சோழியப் பிராமணராகிய பகவனாரென்பவருக்கு ஆதியென்பவள் வயிற்றிலே பிறந்து, காவிரிப்பூம்பட்டினத்தி லே பாணர் சேரியிலே வளர்ந்து தமிழ்ப் புலமையுடையராய் விளங்கிய மாதுசிரோ மணியார். பகவனாரும் ஆதியும் தம்முள் செய்துகொண்ட சங்கேதப்படி, பிறக்கும் பிள்ளைகளையெல்லாம் அஃதது பிறக்கு மிடத்திலே வைத்துவிட்டுச் செல்வாராயி னர். ஒளவையைப் பெற்றவுடனும் தாய் “இச்சிசுவையெவ்வாறுவிடுத்துப்போவேன்”என்றிரங்கிநின்றாள். அப்பொழுது ஒளவை யாராகிய அச்சிசு தாய்முகத்தை நோக்கி “எவ்வுயிருங்காப்பதற்கோ hPசனுண்டோ வில்லையோ - அவ்வுயிரில் யானுமொன் றிங்கல்லேனே - வவ்வி - அருகு கொண் டிங்கலைவனேன்னாய் - வருகுவது தானேவரும்” என்னும் பாடலை அற்புத மகாக்கூறத் தாய் அதுகேட்டு அவ்விட த்தினின்றும் நீங்கினாள். ஒளவையாருக்கு அதிகமான், திருவள்ளுவர், கபிலர் என மூவர். சகோதரரும் உறுவை, உப்பை, வள்ளி என மூவர் சகோதரிகளுமுளர். ஒளவையார் தமிழ்ப்புலமையோடு மதிநுட் பமுடையவர். இல்லறவொழுக்கத்தை விரும்பாதுதவத்தையே பாரமார்த்திகமாக க்கொண்டொழுகினவர். சிறிது காலம் மதுரையிலும், சிலகாலம் சோழநாட்டிலும், சிறிது காலம் சேரநாட்டிலும், நெடுங் காலம் அதிகனிடத்திலும், எஞ்சியகாலம் முனிவர் வாசகங்களிலும் வசித்தவர். அரசரையும் பிரபுக்களையும் பாடி அவர் கொடுக்கும் பரிசுகளைப் பெற்றுக் காலங் கழித்தவர். இவராற் பாடப்பட்டோர் அதிகன், சேரமான் வெண்கோ, தொண் டைமான், நாஞ்சில் வள்ளுவன், உக்கிரப் பெருவழுதி, இராசசூயம்வேட்ட பெருநற் கிள்ளி முதலியோர். தமது தேகமெலிவைக் கண்டிரங்கி அதிகன் கொடுத்த நெல்லிக் கனியை வாங்கியுண்டவர். இக்கரு நெல்லிக்கனி யாவர்க்கும் எளிதிற் கிடை ப்பதொன்றன்று. உண்டவர்க்கு திடகாத்தி ரமும், தீர்காயுளுந் தருமியல்பினது. அத்தகைய அற்புத நெல்லிக்கனியை தாணுண்டு நலம்பெறாது இவர்ககுக் கொ டுத்த அதிகன் வண்மையன்றோ வண்மை “பெருமலைவிடரகத் தருமிசைக்கொண்ட - சிறியிலை நெல்லித் தீங்கனி குறியா தாதனின்னகத்தடக்கிச் சாதனீங்கவெமக் கீத்தனையே” எனப்புறநானூற்றில் வரும் ஒளவையார் பாடலால் இவ்வுண்மை புலப் படும். இது ஒளவையார் பாடியதென்பது. “அமிழ்துவிளை தீங்கனியௌவைக் கீந்த - வுரவுச்சினங்கனலு மொளிதிகழ்நெடுவே - லரவக்கடற்றானை யதிகன்” எனச் சிறு பாணாற்றுப்படையில் வருவதாற் பெறப்ப டும். அவ்வதிகன்மாட்டுத் தாங்கொண்ட பேரன்பினால் அவனுடைய தூதாகத் தொண்டமானிடஞ் சென்றவர். தனது வலியையுணர்த்தும் பொருட்டுத் தன் ஆயுதசாலையைத் திறந்து காட்ட “இவ் வாயுதங்களொல்லாம் நெய்யிட்டு மாலை சாத்திப் பூசிக்கப்படுவனவாயக் கதிர்கான் றுவிளங்குகின்றன. அதிகனுடைய ஆயு தங்களோ பகைவரைக்குத்தித் தினந்தோ றும் பிடியும் நுதியுந்திசைந்து கொல்லனு டையகம்மியசாலையின் கண்ணவாம்” என்னுங்கருத்துற்ற பாடலைக் கூறித் தொண்டைமானை தலைகுனிவித்த மதிநு ட்பமுடையவர். இவர் உக்கிரப்பெருவழுதி காலமுதல் கம்பர் காலம்வரையும் சீவித் தரெனப்படுதலால் அவர்க்கு வயசு எண் ணூற்றின் மேற்ப்பட்டதாதல் வேண்டும். கருநெல்லிக்கனியுண்டு காயசித்தி செய் துகொண்டமையே இவ்வாயுள் நீட்டத்துக்கே துவாம். திருமூலர் தினமொன்றுக்கு இயல்பாகவெழுகின்ற 21,600 சுவாசங்க ளையும் 730 ஆகவடக்கி மூவாயிரம் வருஷ முயிரோடிருந்தாரன்றோ. இவ்விஷயம் யோகசாஸ்திரம் வல்லார்க்கன்றி மற் றோர்க்கு எளிதிலுண்மையாகமாட்டாது. அதுவுமன்றி மாந்தர்க்கு வயது நூறல்ல தில்லையென்று. வரையறுக்குந் தமிழ்ப் புலவர்கள் தாமே சிறிதும் கூசாது எதுவு ங்கூறிச் சங்ககாலத்திருந்த ஒளவையார் கம்பர்காலத்துமிருந்தாரெனக் கூறுந் துணி வொன்றே இதற்குப் போதியசான்றாம். எங்கனங் கொள்ளினும் திருவள்ளுவர் சகோதரியாராகிய ஒளவையார் கடைச்சங் ககாலத்தில் விளங்கினவர் என்பது கபில பாணர்களது பாடல்களால் நன்குநிச்சயிக் கப்படும். ஆத்திசூடி, வாக்குண்டாம், நல் வழி, ஞானக்குறள், அசதிக்கோவை முத லிய திவ்விய அறநூல்களும் இவர் செய் தனவேயாம். இவரைப்பற்றிய சிறுகதை கள் அநேகமுள. ஒளவையாரென்னும் பெயர் இவர்க்கு இயற்பெயயரன்றிக் கார ணத்தாலிடப்பட்டதன்று. பாரதம் பாடிய வில்லிபுத்தூராழ்வாரும் “ஒளவை பாடலு க்கு நறுநெய்பால்” என்னுஞ் செய்யுளி லே இவருடையவாக்குபலிதத்தை வியந் துபோயினர். இவருடைய வாக்குகள் சாபாநுக்கிர முடையனவாயிருந்தமை பற் றியே இவர் தமிழ்நாடெங்கும்வியாபித்து புகழும் நன்கு மதிப்புமுடையராயினார். ஆயிரத்தெண்ணூறு வருஷங்கள் கடந் தும் இன்றும் ஒளவையாரென்றால் சிறுவ ரும் பெருமதிப்புக் காட்டுவர். பண்டைக் காலத்துப் புலவ்களுள்ளே இவர் ஒருவர் பெயரேகல்லியறிவில்லாத சாமானியர் வாயிலுங் கேட்கப்படுவதாயிற்று.

ககமுகன் - சகஸ்திரபாதன் சகாத்தியா யன்.

ககுஸ்தன் - இû”வாகு பௌத்தினாகிய விகுûp மகன். இவன் விஷ்ணுவினுடைய அநுமதியால் விருஷபரூபம் பெற்றுத் தேவேந்திரன் தன்மீது ஏறி யுத்தஞ்செய்து ராûசர்களைக் கொல்லும் படியாக முது குகொடுத்துத் தாங்கினமையால் ககுஸ்த னெப்படுவன். (ககுஸ்தம் - முதுகு) புரஞ் சயன் எனவும்படுவன். (இû”வாகு மகன் குûp. அவன் மகன் விகுûp.)

ககுதிமி - (அ) ரைவதன் மகன். இவன் தன்னுடைய மகள் ரேவதிக்கு நாயகனொ ருவனைத் தேடவெண்ணிப் பிரமசபைக்கு த் தன்டீனாடவளை அழைத்துப்போய் அங்கே ஒருமுகூர்த்தகாலம் ஆடல் பாடல் களிற் பிரியனாயிருந்து பின்னர்ப் பிரமாவு க்குத் தன் கருத்தைச் சொல்ல, இங்கே நீ பொழுதுபோக்கிய முகூர்த்தகாலத்தி லே பூலோகத்தில் 27 சதுர்யுகம் கழிந்து விட்டன. உனக்குப் பழக்கமானவர்களை நீ காண்பதரிது. இப்போது பலராமர் பிறந் திருப்பதால் அவருக்;கு உன்மகளைக் கொடுக்கவென்று விடைகொடுத்தனுப்ப, அவ்வாறு செய்தான்.

ககுபுதேவி - தர்மன் பாரி தûன் மகள்.

ககுபை - ஒட்டிர தேசத்திலுள்ள ஒரு பர்வதம்.

ககுவன் - (ய) கம்சன் தம்பி.

ககேந்திரன் - புள்ளரசு.

கûதேசம் - இது தற்காலம் கச்சு என வழங்குவது.

கங்கணன் - (ய) நிம்மரோசன் தம்பி.

கங்கன் - (1) (ய) வசுதேவன் தம்பி. (2) அஞ்ஞாதவாசத்திலே தருமர் வகித்துக் கொண்ட நாமம். (3) சம்பாதிவமிசத்துப் பûpயரசன். (4) ஒர் இருஷ~p. இவர் பாரி பிரமலோசை. மகள் மரிஷை. (5) யமன். (6) நன்னூல் செய்வித்த சீயகங்கன்.

கங்காத்துவாரம் - அரித்துவாரம்.

கங்கை - உக்கிரசேனன் மகள். கங்கன் பாரி.

கங்கை - (1) தேவலோகத்திலிருந்து பகீ ரதன் தன் பிரயத்தனத்தால் இமயமலைய யில் வந்து உற்ப்பத்தியாகுமாறு பெற்ற மகா புண்ணியநதி. பனீரதன் பிதிர்களா கியசகரர், கபிலர் சாபத்தாற் கதியடை யாது பாதாளத்திலே சாம்பாராய்க்கிடப்ப, அவர் பொருட்டாக ஆகாசகங்கையை நோக்கிப் பகீரதன் தவஞ் செய்தான். அது கண்டிரங்கிக்கங்கை பிரசன்னமாகி எனது பிரவாகத்தை தாங்குவதற்கு யாவ ராயினும் உடன்பட்டால் வருவேனென, பகீரதன் சிவனை நோக்கி வரங்கிடப்ப, அவர் சடையிற் பரிப்பேன் கங்கை வரட் டுமென்ன கங்கை வருதலும் சடைக்கொ ழுந்தில் மறைந்தது. அதுகண்ட பகீரதன் பின்னரும் சிவனைநோக்கிக் கங்கையை யருள்கவென்ன, எழுதுளி ஜலத்தை இம யமலைச்சாரலில் விழும்படி விட்டார். அத் துளி ஏழும் ஏழுசரசாகி விந்துசரசெனப் பெயர்பெற்று விளங்கி ஜன்னுவ மகா விரு~pயாகஞ்செய்த சாலையைப் பெருகி யழிக்க, ஜன்னுவர் அதனைப் பானஞ் செய்தனர். அதுகண்ட பகீரதன் ஜன்னு வரை வேண்ட ஜன்னுவர் காதுவழியே செல்கவென்று கங்கையைவிட அது பகீர தனோடு பாதாளஞ்சென்று சகரர் அஸ்தி யைச் சுத்திசெய்யச்சகரர் மேற்கதி பெற்ற னர். இது பகீரதியென்றும், ஜன்னுவர் காதுவழி விடுத்தமையின் ஜானவியென் னும், ஆகாயத்தும், பூவுலகத்தும் பாதால த்தும், செல்லுகையின் திரிபதகையென் றும் பெயர்பெற்றது. இக்கங்கையினது நீரி லே அற்பமேனும் அழுக்குண்டாவதில்லை அதனால் கிருமிகளும் உற்ப்பத்தியாவதி ல்லை. (2) கங்கைநதிக்கு அதிதேவதை யாகிய தெய்வமாது. இவள் பிரமாவினது சாபத்தால் மானுஷமாதா கவந்து பிறந்து சந்தனுவுக்குப் பாரியாகி எண்மர் புத்திர ரையீன்றவள்.

கசன் - பிருகஸ்பதி மகன். இவன் தேவர் கள் பிரார்த்தனையினாற் சுக்கிரபகவானி டம் மிருதசஞ்சீவி மந்திரத்தைக்கிரகிக்கு மாறு போய்ச்சீ~னாயிருக்கும் போது சுக்கிரன் மகள் அவன்மீது காதலாயி னாள். அது கண்ட அசுரரர்கள் பொறாரா கிச் சமயம்பார்த்திருந்து கசனைக் கொன் றார்கள். தேவயானை அவனைக் காணா துகலங்கித் தந்தையை வினவ, தந்தை ஞாகதிருஷ்டியால் அவனிறந்ததுணர்ந்து அவனை மந்திரத்தால் எழுப்ப அவன் வந்துசேர்ந்தான். பின்னர் அசுரர்கள் அதி கோபங்கொண்டு சமயம்பார்த்து மீளவுங் கொன்று அவனைச் சாம்பராக்கி அச்சாம் பரைக் கள்ளிலே கலந்து சுக்கிரனுக்கு புது மதுவென்றுபசரித் தருந்தினார்கள். மீண்டும் தெய்வயானை அவனைக் காணாது வருந்தித் தந்தையை வினவ அவன் உணர்ந்து முதலிலே அம்மந்திரத் தைத் தன் வயிற்றிலிருந்த கசனுக்கு உபதேசித்துவிட்டு அவனைக் கூவ அவன் சுக்கிரன் வயிற்றைப் பீறி வெளி யேவந்து, அதனால் இறந்த சுக்கிரனை யெழுப்பி. இனி எனக்கு விடைதருகவென் றான். சுக்கிரன் விடைகொடுக்க கசன் தேவயானையிடஞ் சென்று விடைவேண்ட, உன்னை நான் மணம்புரிய நினைந்திரு க்க நீ விடைகேட்கின்றனையாவென்று தடுத்தாள். அதற்கவன் மறுக்க, நீ பெற்ற மந்திரம் பலிக்காது போவென்று அவன் சபிக்க, தருமவிரோதங் கூடாதென்று மறு க்க நீ சபித்தமையால் நான் பிறருக்குப தேசித்தால் பலிப்பதாக, நீ பிராமண குலத்தில் மணம் பெறாயாகவென்று பிரதி சாபமிட்டுப் போயினான். அது காரணமாக அவள் யயாதியை மணந்தாள். சுக்கிரனு ம் அன்றுமுதலாகப் பிராமணருக்குச் சுரா பானம் விலக்காகுகவென்றான்.

கசியபன் - (1) பிரசாபதிகளுளொருவன். இவன் மாPசிக்கு ஒருகலையாலுற்பத்தியா னவன். தûன் புத்திரிகள் பதின்மூவரை யும் வைசுவாநரன் புத்திரிகளிலே இரண்டு கன்னியரையும் விவாகஞ்செய்தான். தû ன் புத்திரிகளாகியதிதியால் தைத்தியரை யும், அதிதியால் ஆதித்தியரையும், தநு வால் தானவரையும், அநாயுவால் சித்த ரையம், பராதையால் கந்தருவரையும், முனியால் அப்சரசுகளையும், சுரசையால் யûராûசர்களையும், இளையால் விரு ûhதிகளையும், குரோதவகையால் சிங்க முதலியவற்றையும், தாமரையால் பûpக ணங்கள் அசுவகணங்களையும், கபிலை யால் பசுக்களையும், விநாதையால் அநூ ரன்கருடன் முதலியவர்களையும், கந்துரு வையால் நரகங்களும், வைசுவாந்ரன் புத் திரிகளாகிய காலையால் காலகேயரை யும், புலோமையால் பௌலோமரையும் பெற்றான். இப்புத்திரரேயன்றிப் பர்வதன், விபண்டகன் எனவும் இருவர் புத்திரருமு ளர். (2) பரசுராமர் அசுவமேதத்திற் பூமி முழுவதும் வாங்கிப் பிராமணருக்குத் தானஞ்செய்த இருஷ~p. (3) ஒரு புராணி கன். (4) வசுதேவன் புரோகிதன்.

கச்சி - காஞ்சிபுரம்.

கச்சிருமன் - விப்பிரசித்தி புத்திரன்.

கஜகர்ணன் - ஒருயûன்.

கஜன் - ஒருதானவன். இவன் தாரகயுத்த த்தில் உருத்திரராற் கொல்லப்பட்டவன். அவனுடைய தோலைச் சிவன் போர்த்துக் கொண்டமையின் கஜசர்மதாரியென்றும், ஆனையுரிபோர்த்தொன் என்றும் கூறப்படு வர்.

கஜாசியன் - விநாயகக் கடவுள் தû யாக பங்ககாலத்தில் வீரபத்திரராலே இவர் தலைகொய்யப்பட்ட போது, தேவர் கள் சிவனைநோக்கி விநாயகக் கடவுள் சர்வகாரியங்களுக்கும், விக்கினம் வராமற் காப்பவராதலால் அவரை எழுப்பித்தருதல் வேண்டுமென்று பிரார்த்திக்க, அவர் உத் தரதிசையிலே தலைவைத்து யாவர் உற ங்குகிள்றாரோ அவர் தலையைக் கொய்து கொண்டுவந்து பொருத்த எழும் புவரென்றார். அவ்வாறேதேடியவிடத்து யாவருமின்றி யானைமாத்திரம் அங்ஙனம் நித்திரை செய்யக்கண்டு அதன்றலையை க்கொய்துகொண்டு போய்ப்பொருத்த அன் றுமுதல் கஜாசியன் ஆயினார். இவர் வர லாறு வேறு பலவாறுமுண்டு.

கஜானனன் - யானை முகன் என்பது பத ப்பொருள். விநாயகக்கடவுள். இக்கஜான க்கடவுளினதுற்பத்தி புராணங்களிலே பல வாறாகக் கூறப்படும். முன்னே கஜாசியன் என்பதிற் கூறப்பட்டது அப் பல வரலாறு களுளொன்று இவர் சிவன் திருக்குமாரரு ளொருவர். பிரணவமே இவ்வடிவு கொண் டதென்பது எல்லாப்புராணங்களுக்குமொத் ததுணிவு. இவர் யானைமுகமும் துதிக் கையோடு ஐந்துகைகளும் பருத்தவயிறும் குறுகிப்பணைத்த கால்களும் ஒற்றைக் கொம்புமுடையவர். வாகனம் ஆகு. ஆயு தம் பாசாங்குசதந்தங்கள், கத்திகள், சித் தியும், புத்தியும். எக்கருமாரம்பத்துக் கண்ணும் வழிபடற்குரியவர். தம்மை மெ ய்யன்பொடு வழிபட்டுத் தொடங்கப்படுங் கருமங்களுக்கு வரத்தக்க ஊறுபாடுகளை யெல்லாம் வராமற்காத்தினிது முடிப்பவரா தலால் விக்கின விநாயகரெனப்படுவர்.

கஞ்ஜஜன் பிரமா. தாமரையிற் பிறந் கஞ்ஜன் தோன் என்பது பொருள்.

கஞ்சன் - கம்சன் காண்க.

கஞ்சி - காஞ்சீபுரம்.

கடகபுரி - கஜபதி ராஜாக்களுக்கு ராஜதானி.

கடந்தைநாயகி - திருத்தூங்கானை மாட த்தற் கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கடியநெடுவேட்டுவன் - பெருந்தலைச்சாத் தனாராற் பாடப்பட்ட ஒரு வேட்டுவபிரபு.

கடைச்சங்கம் - இதன் வரலாற்றை மேல் வருமாசிரியப்பாவானுணர்க.

“பருங்கடைச்சங்க மிருந்தோர்யாரெனிற். சிறுமேதாவியார் சேந்தம் பூதனாரறிவுடை யானார். பெருங்குன்றூர் கிழார் - பாடல் சான்றாவிளந்திருமாறன். கூடலாசிரியர் நல்லந்துவனார் - பரவு தமிழ் மதுரை மருதனிளநாக-ரவிர்கணக்காயர். நவினக் கீரர் - கீரங்கொற்றர்கிளர் தேனூர்கிழா -ரோங்கலை மணலூராசிரியர் - நல்லூர்ப் புளியங்காய்ப்பெருஞ்சேந்தர் - செல்லூரா சிரியர். முண்டம் பெருங்குமரர் - முசிறி யாசிரியர். நீலகண்டனா - ரகைவிரிகுன்ற த்தாசிரியரன்றி - நாத்தலங்கனிக்குஞ் சீத் தலைச்சாத்தா - முப்பாலுணருமுப்பூரி குடிகிழா - ருருத்திரசன் மர் மருத்துவரா கிய - நாமநாற்கலைத்தாமோதரனார் -மாதவளனாரோடோதுமிளநாகர் -கடியுங்கா மப்படியங்கொற்றனா - ரருஞ்செயிலூர் வாழ் பெருஞ்சுவனாருடன் - புவிபுகழ் புல மைக்கபிலர்பரண - ரின்னாத்தடிந்தநன்னா கரன்றியு - மொல்காப்பெருமைத் தொல் காப்பியத்துக் - குரையிடையிட்ட விரகர் கல்லாடர்-பேர்மூலமுணருமாமூலர்தம்மொடு விச்சைகற்றிடுநச் சென்னையார் முதற் -றேனூற்றெடுப்பச் செந்தமிழ் பகர்ந்தோர் -நாணூற்றுவர்முத னாற்பத்தொன்பதின்மர் - பீடு பெறவுலகிற்பாடியசெய்யுண் - முத் தொள்ளாயிர நற்றிணைநெடுந்தொகை -யகநானூறு - கநற்தொகைசிற்றிசை பேரி சைவரியோ - டறம்புகல்பதிற்றுப்பத்தை ம்பதோடிருபான் - பெறும்பரிபாடலுங் குறு ங்கலி நூற்றைம் - பது முதலாகிய நவையறுங்கலைக - ளக்காலத் வர்க்கத் தியமதனொடு - மிக்காமிலக்கணம் விளங் குதொல்காப்பிய - மெண்ணூற் கேள் வியரிந்த தாயிரத்துத் - தொளாயிரத் தைம்பதுவருடமென்ப - விடர்ப்படாதி வர்களைச் சங்கமாPஇபினார் - முடத்தி மாறன் முதலாவுக் கிரப் - பெருவழுதியீ றாப் பிறங்குபாண்டியர்கள் - நரபதிகளாகு நாற்பத்தொன்மதின்ம - ரிவருட் கவியரங் கேறினர் மூவர் - புவியிற்சங்கம்புகழ் வட மதுரை - யாதிமுச்சங்கத்தருந் தமிழ்க் கவிஞ - ரோதியவெய்யுளுலவாப் பெரும் பொருள் - வாளாக்கேட்குந் தெரியாவோட் டை நெஞ்சினுக்கு - நுழையாவாதலினு ழைபுலன்றன்னொடும் - விழைவார்க்குரை க்கவெண்டுவர் தெரிந்தே” (விரிவு சங்க த்திற்காண்க.)

கடோற்கசன் - வீமனுக்கு இடும்பியிடத்து ப்பிறந்த புத்திரன். பாரதயுத்தத்தில்ஒரக்கி ரோணிசேனையை நாசஞ்செய்து ஈற்றில் அருச்சுனனைக் கொல்லவேண்டுமென்று இந்திரனிடம் பெற்றிருந்த ஒரு சக்தியைக் கொண்டு கர்ணனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

ட்க கேத்திரதேவியம்மை - திரு ஆக்கூரி லே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கட்டுவாங்கன் - (இ) விசவசகன்மகன். தீர்க்கவாகு தந்தை. இவன் தேவாசுரயத் தத்திலே தேவர்களுக்குச் சகாயஞ் செய் தபோது தேவர்கள் சந்துஷ்டியடைந்து உனக்கு வேண்டியதைக் கேளென, அவன் எனக்கு இன்னுமள்ள வயது எவ் வளவினதென்ன ஒருமுகூர்த்தமிருக்கின்ற தென்றார்கள். அது கேட்டு மோûம்புக்க ரன்.

கணதரர் - சீர்காழியிலே பிராமணகுலத்தி லே பிறந்து அடியார் பக்தி சிவபக்தி களிற் சிறந்து விளங்கி ஒரு சிவபக்தர்.

கணபதீசுவரர் - திருசெங்காட்டங்குடியி லே கோயில்கொண்டிருக்கும் சவாமி பெயர்.

கணம்புல்லநாயனார் - வடவெள்ளாற்றுக் குத் தென்கரையிலுள்ள இருக்கு வே@ரி லே இருந்து சிவாலயத்திலே திருவிளக் கிடுதலையே பெருந்தொண்டாகக் கொண் டு அதன் பொருட்டுத் தமது செல்வமெல் லாமழிந்தும் அதனை விடாது கணம்புல் லரிந்து விற்றுப் பொருளீட்டி அப்பணி புரிந்து வருகையில் ஒருநாள் நெய்போத துபோகத் தமது முடியை விளக்கிற் பொருத்தி எரிக்கப் புகுந்து சிவனருள் கொண்ட தவச்செல்வர்.

கணாதன் - (ரி) வைதிகசாஸ்திரங்கள் ஆறனுள்ளே வைசேஷ~pகசாஜ்திரஞ் செய் தவர். இவ்வைசேஷ~pகம் நியாயசாஸ்திரம் போலத் தருக்கவிஷயமே கூறுவது. கணாதருடைய பூர்வநாமம் காசியபர். அணுவையும் பிளந்து சோத்தித்த நுண்ம தியுடையவராதலினாலே கணாதரெனப் பெயர்படைத்தார். (கணம் அணு: அதம் அழிவு) அதிதிநாயனாகிய காசியபனும் வேறு இவரும் வேறு.

கணிகன் - திருதராஷ்டிரன் மந்திரிகளுள் ஒருவன். இவன் ஜாதியில் துவிஜன். அதர்மமானாராச்சிய தந்திரோபதேசம் பண்ணுவதிலும் அக்கிரமான இழி தொழி ல்களையும் புரியும்படி அரசரையுடன்படுத் துவதிலும் மிக்க வன்மையுடையவன்.

இக்கணிகணுடைய துஷ்டம ந்திரோபதேசத்தைக் கேட்டபின்னரே திரு hரா~;டிரன் தன்மைந்தனுடைய வேண்டு கோளுக்கெல்லா முடன்பட்டானாயினான். இவனே திருதராஷ்டினக்கு இராச்சிய சூழ் ச்சியுபதேசித்தபொழுது, ஒருவன்றனக்கு “மைந்தனேயாயினும், சகோதரனேயாயி னும், நட்பினனேயாயினும், தந்தையேயா யினும், குருவேயாயினும் அவர்களைத் தன்னுடைய அபிவிருத்திக்குச் சத்துருக்க ளாகக்கண்டால் அவர்களைக் கொன்றழி க்கக்கடவன்.” என்று இன்னேரன்ன துஷ்டோபதேசங்களும் நரியின் கதையும் எடுத்துரைத்தவன். அந்நரியின்கதை வரு மாறு. சுயலாபமும் தாந்திரிகமுமுள்ள ஒரு நரி தனக்கு துனைவராக ஒரு புலி யையும், ஒரு எலியையும், ஒரு செந்நா யையும், ஒரு கீரியையும் சிநேகித்துக் கொண்டு ஒரு காட்டிலிருந்தது. அக்காட்டி லேஒருமான் கூட்டமுமிருந்தது. அக்கூட்ட த்திற்கு ஒருகலை அரசாகவிருந்தது. அக் கலைமானை இந்நரியும் மற்றைய துணை மிருகங்களும் எதிர்த்தற்கு இயலாதனவா ய்ப் கலநாட்பலவாறு முயன்றும் சித்தி பெறாது ஈற்றில் அவ்வைந்து மிருகங் களும் கூடிச் சூழ்ச்சி செய்வனவாயின. புத்தியில்லாததாகிய நரி புலியைப் பார்த் து, “அக்கலைமானைக் கொல்லுதற்கு நீ பலநாள் முயன்றும் உனக்கும்முயற்சி கைகூடாமற் போயிற்றன்றோ. ஆதலால் நான் ஓர் உபாயஞ்சொல்லுகிறேன். அக் கலைமான் நித்திரை செய்யும் பொழுது நமது எலித்துணைவன் போய் அதன் காலைக்கடித்துவிடக்கடவது. அதனால் அக்கலைமான் வேகமாய்ப் பாய்வதற்கு வலியிழந்துவிடும். அப்பொழுது நீ போய் மிக எளிதாகக் கொன்றுவிடலாம். என்று கூறிற்று. இதனைக்கேட்ட புலியும் மிருகங் களும் தக்கவுபாயமென்றெண்ணி அவ்வா றே செய்தன. மற்றையநாளுதயத்தில் அவ்வைந்து மிருகங்களுஞ் சென்று அக் கலையிறந்து கிடக்குமிடத்தை அடைந் தன. அதனைக்கண்ட நரி நான் ஸ்நானம்பண்ணி விட்டு வந்து விட்டேன் நீங்களும் போய் ஸ்நானம்பண்ணி வந்தா ல் எல்லோரும் விருந்தருந்தலாமென்றது. அவ்வாறே நரி அங்கிருக்க மற்றைய மிருகங்களெல்லாம் ஸ்நானத்துக்குப் போ யின. புலி ஸ்நானம் முடித்துக்கொண்டு முன்னர் மீண்டது. அப்பொழுது நரி துக்க முகத்தோடிருந்தது. அதுகண்ட புலி நரி யைநோக்கி நம்முள்ளே புத்திசாலியாகிய நீ துக்கித்திருப்பது யாதுபற்றியென்று வினாவியது. நரி புலியைநோக்கிப் பராக் கிரமத்திற்சிறந்த புலியே! எலி எனக்கு சொன்னசொற்கள் உன்காதில் வீழ்ந்தால் நீ இதனைப் புசிக்காதெழிவையென்று யென்மனம் வருந்துகின்றது. எலி தான் சென்று மானுடைய காலை யூறு செய்யா திருந்தால் புலிக்கு இது போசனமாகுமா என்றுகூறித்தன் பெருமையை மிகப்பாராட் டிற்று. இதுவே என்னை வருத்துகின்ற தென்று கூறப், புலி நரியை நோக்கி என் மானத்தை விற்று இதனையுண்பதிலும் நான் பசியிருப்பது நன்றென்று கூறி உட னே அவ்விடத்தை விட்டு நீங்கியது. அதன் பின்னர் ஸ்நானம் முடித்துக் கொண்டு எலி மீண்டது. நரியதனை நோக்கி நான் சொல்வதை கேட்கக்கட வை, கீரி இம்மான் மாமிசத்தைப் பார்த்து இது புலியாற் கொல்லப்பட்டமையினாலே அதன் வாயிலுள்ள விஷம் இதிலே கலந் திருக்கின்றது என்றும் தானிதனை உண் பதில்லையென்றும் கூறிப்போய்விட்டது. தான் மீண்டு வரும்பொழுது உன்னைத் தனக்கு இரையாக்கித்தரும்படி என்னிடத் திலனுமதி கேட்டதென்று கூறியது அது கேட்ட எலி சிறிதுந்தாமதிக்காது அவ்விட த்தினின்று நீங்கியது. அதன்பின்னர்ச் செந்நாய் மீண்டது. நரி அதனை நோக் கி நீ நமக்கு நண்பன் மாத்திரமன்று உற வினனுமாய் இருக்கின்றாய். உன்னைக்கா த்தல் எனது கடனாகின்றது. புலி உன்னி டத்திலேதோ கோபமுடையதாகவிருக்கின் றது. இதனைப்புசிக்கும்படி புலி தன் மனைவியோடு இங்கே வரும் ஆதலால் நீ இவ்விடத்திலிருப்பது நன்றன்றென்று கூறியது. அது கேட்டு செந்நாயும் ஓடிப் போயிற்று. அதன்பின்னர் கீரி வந்தது. நரி அக்கீரியைப்பார்த்து என்னுடைய பராக்கி ரமத்தினாலே புலியையும் செந்நாயையும் எலியையும் வென்றுவிட்டேன். உனக்கு பராக்கிரமமிருக்குமாயின் என்னைவென்று இவ்விடக்கைப் புசிக்கலாமென்று கூறி யது. மகாபராக்கிரமசாலியாகிய புலியை வென்றவுன்னோடு யான்போருக்குத் துணி தலெங்கனமென்று கூறி அவ்விடத்தை விட்டுக் கீரியும் ஓடியது அதன் பின்னர் நரி அம்மாசத்தைப்யெல்லாம் வயிறாரவு ண்டு மகிழ்ந்திருந்தது.

இவ்வுபகதையினால் இவன் திருதராஷ்டிரனுக்குப் பலவுபாயங்களைக் கூறி அவன் பாண்டவகள் மீது வைத்திரு ந்த அன்னைக் கெடுத்தவன்.

கணியன்பூங்குன்றனார் - பேர்யாற்றகேயு ள்ள பூங்குன்று என்னுமூரிற்பிறந்து விளங்கிய புலவர். இவர் உக்கிரப்பெரு வழுதி காலத்துக்கு முன்னுள்ளவர். இவர் சாதியிற் கூத்தர். புறநானூற்றில் வரும் இவருடைய பாடல் இவர் ஆன்றகல்வியு ஞ் சான்றவெழுக்கமுடையாரெனக் காட்டு கின்றது. “யாதுமூரே யாவருங்கேளிர் - தீதுநன்றும் பிறர்தரவாரா - நோதலுந்தணி தலுமவற்றோரன்ன - சாதலும்புதுவதன்றே வாழ்த - லினிதெனமகிழ்ந்தன்றுமிலமே முனிவி - னின்னாதென்றலுமிலமே மின் னொடு - வானந் தண்டுளி தலை இயானாது - கல்பொருதிரங்குமலற்பேர்யா ற்று - நீர்வழிபடுஉமென்பதுதிறவோர் - காட்சியிற்றெளிந்தனமாகலின் மாட்சியிற் - பெரியோரை வியத்தலுமிலமே - சிறியோ ரையிகழ்ந்த லதனினுமிலமே”

கணேசர் - விநாயகக் கடவுள். பூர்வத்தி லே தேவர்களும், இருஷ~pகளும் தாம் செய்யுங்கருமங்களெல்லாம் இடையூற்றா ன் முடியாது போதலைக்கண்டு சிவன்பாற் சென்று , தங் கருமங்களுக்கு இடையூறு வராமற் காத்தற்பொருட்டு ஒரு புத்திரனை த்தருதல் வேண்டுமென்றிரப்ப, அவர் திரு முகத்திலே ஒரு சோதி தோன்றிற்று. அச்சோதியினின்றுமொரு புத்திரர் தோன் றினார். அவருடைய திருமேனியின்று காலும் சோதிப்பிரகாசம் உமாதேவியாரது திருநேத்திரத்தைக் கூசப்பண்ணியது. அது கண்ட உமாதேவியார், அப்புத்திர னாருடைய திருமேனி காந்தியிழந்து யானைத்தலையும் தேவகரங்களும் பூதசாP ரமும் பொருந்துவதாகவென்ன, அவ்வாறே கஜானனமும் லம்போதர முதலியவுறுப்புக் களுமுடையரானார். அதன் பின்னர்ச் சிவபிரான் அவரை கணங்களுக்குத் தொடங்கப்படுங் கருமங்களையெல்லாம் இடையூறுவராமற் காத்தினிதுமுடிக்கும் அதிகார தெய்வமாகுகவென்றாக்கினார். அவர் கணங்களுக்குத் தலைவராதலிற் கணபதி கணேசர் முதலிய நாமங்களை பெறுவாராயினார். விக்கினங்காப்பவரும் செய்பவருமாதலின் விக்கினேசுரரெனப்படு வர். இது வராகபுராணத்துள்ளது வரலாறு.

கருமம் பலித்தலும் பலியா மையும் ஊழின்வசத்தனவும் புத்தியின் வசத்தனவுமாம். ஆகவே ஊழான்வருவ தும் புத்தியான் வருவதுமென விக்கினமி ருவகைப்படும். ஊழான் வருவது வந்தே தீரும் புத்தியான் வருவருவது முன்னரே நாடித் தெளிந்து உபாயங்களாலே விலக் கத்தக்கது. புத்தி தத்துவத்துக்கு அதி தெய்வம் கணேசர். அவர் சகலசராசரங்க ளினிடத்தும் விளங்குகின்ற புத்தியெல்லா வற்றுக்கும் ஆதாரஸ்தானமாகவுள்ளவர். அவரைத் தியானியாதொழியின் புத்திவிரி தலும், உபாயந்தோன்றுதலும் இல்லை யாம். ஆகவே எடுத்தகருமமுங்கைகூடாது

கணேசருடைய தலையை யானைத்தலை யாக பாவித்தது, யானை ஞாபகசக்தியா ற்சிறந்ததும், கண்டது, கேட்டது, உற்றது யாவற்றையும் ஒருசிறிதேனும் ஒருகாலத் தும் மறவாவியல்புடையதும், மிக்க வலி மையுடையதாயினும், இதஞ்செய்வார்க்கு வசப்பட்டு பகாரஞ்செய்வதும் பிறவுமாகிய சிறந்தகுணங்களை யுடைமைபற்றியேயாம்

யானையினது தலை பழரணவவடிவாகவி ருந்தாலும் அதற்கோரேதுவாம். பாசம் வியாபகத்தையும், அங்குசம் அருளையும் ஐங்கரமுந் தனித்தனியொவ்வொரு குறிப் பினையுடையனவாயினும் அளப்பிலாற்ற லையும், பாதமிரண்டும் சித்தயையும் புத் தியையும், பரந்தசெவிகள் சர்வஞ்ஞத்து வத்தையும், ஏகதந்தம் பரஞானத்தையும், ஒடித்ததந்தம் அபயத்தையும், லம்போத ரம் பொறையடைமையையும் உணர்ததுஞ் சிற்சொரூபங்களாம்.

கண்டகி - மகததேசத்திற் பிரவாகமாகிக் கங்கையோடு சங்கமிக்கின்ற நதி.

கண்டராதித்தர் - திருவிசைப்பாபாடினா ரொன்பதின்மருளொருவர். இவர் உறையூ ரிலிருந்து அரசுபுரிந்த சோழருளொருவர்.

கண்டாகர்னன் - குபேரன் கிங்கரனாகிய ஒரு பிசாசபதி. ஸ்ரீ கிரு~;ணன் ஒரு சமயத்தில் வதரிவனத்தில் யோகத்திலிரு ந்தபோது இக்கிங்கரன் அவரைவழிபட்டுப் பிசாரூபம் நீங்கப்பெற்றவன்.

கண்டீரச்கோப்பெருநள்ளி - நள்ளிகாண்க.

கண்ணகனார் - கோப்பெருஞ் சோழனுக் குயிர்த்துணைவராயிருந்து அவன் இறந்த மையுணர்த்தப்படாது தாயுமேயுணர்ந்துடன் யிர் துறந்த பிசிராந்தையாரைப்பாடிய புலவர்.

கண்ணகி - (1) கோவலன் மனைவி. இவள் கற்பு முதலியவற்றை வெளிப்பத் தற்பொருட்டே சிலப்பதிகாரம் செய்யப்பட் டது. இவளை மறக்கற்புடையாள் என்பர். திருமாபத்தினி, பத்தினிக்கடவுள், மங்கல மடந்தை, வீரபத்தினியென்பன இவளுடை யபரியாயநாமங்கள். கோவலன் தன் காம க்கிழத்தி காரணமாகத் தன்னிடத்துள்ள செல்லமொல்லாம் போக்கி இலம்பாடுடை யனாகிப் பொருளீட்டக்கருதித் தன் பத்தி னியோடு காவிரிப்பூம்பட்டினத்தைவிட்டு மதுரையையடைந்து அங்கே தன் பத்தி னியுடைய காற்சிலம்பொன்றை விற்குமாறு முயன்றான். பாண்டிமாதேவியினது காற் சிலம்பை வாங்கிப்போய் விற்றுச் செல்ல செய்துவிட்டு அதனைக்கள்வர் கவர்தாரெ ன்று நடித்திருந்த தட்டான் இச்சிலம்பைக் கண்டு அரசனிடஞ் சென்று சிலம்புதிருடி யகள்வன் அகப்பட்டான் என்று கூறி அர சனைதன் பொய்மாயத்துக்குடன் படுத்திக் கோவலனைக் கொல்லுவித்தான். அஃதறி ந்த கண்ணகி புலம்பித் தவித்து அரசன் மாட்டுச்சென்று தன்வரலாற்றைச் சொல்லி தன்சிலம்பினுள்ளேயிருக்கும் பரல் மணி யென்றெடுத்துக்காட்டி, அரசன் தான் செய்தது குற்றமென்றெப்பும்படி செய்து, சோகாக்கினிபொங்கத் தனது முலையி லொன்றைத் திருகி மதுரைமாநகரின் மீது வீசியுயிர்விட்டாள். உடனே மதுரை எரிந் தழிந்தது. இவனுடையகற்பைமெச்சி அரச ன் அவளைப் பத்தினிக்கடவுளாக்கி அவ ளுக்கு ஊர்கள் தோறும் கோயில் அமை த்து பூசையும் விழாவுஞ் செய்வித்தான். அந்நாள் இவளுக்கு இலங்கையிற் கோயி லமைத்தவன் கயவாகு வேந்தன். (2) புற நானூறென்னு நூலிலே கூறப்பட்ட வள்ள லாகிய பேகன் பாரி. இவளைப் பிணங்கி ப்பிரிந்திருந்த பேகனோடு சந்திசெய்து வைத்தவர். கபில பரணர் முதலிய புலவ ர்கள்.

கண்ணப்பமுதலியார் - இவர் திருவெண் ணெய்நல்லூர்ச் சடையப்ப முதலியார் சகோதரர். இவரும் கம்பராற் புகழ்ந்து பாடப்பட்டவர்.

கண்ணப்பர் - உடுப்பூரிலே வேடர்குலத்தி லே திண்ணர் என்னும் பெயரோடு விளங்கிய இவர் காட்டிலே வேட்டைமேற் சென்றபோது காளாத்திநாதர் என்னும் சிவலிங்கத்தைக் கண்டு அவர்மேல் அன்புடையராகிப் பிரியமாட்டாது இரவும் பகலுமங்கிருந்து அதற்குபசாரம் புரிந்து வருநாளிலொருதினஞ் சுவாமியினது கண் ளொன்றிலிரத்தஞ் சோரக்கண்டு அதற்கு மருந்தாக தமது கண்ணையிடந்து அதன் மேலப்பிய மெய்யப்பன்புகாரணமாகச் சிவ பெருமானது பேரருள்கொண்டபக்கதசிரோ மணி. இவர்காலம் கலியுகாரம்பம்.

கண்ணாயிரநாதர் - திருக்காறாயலிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

கண்ணாயிரேசுவரர் - திருக்கண்ணார் கோயிலி லெழுந்தருளியிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

கண்ணுவன் - (ரி) பூருவமிசத்து அதிசா ரன் மகன். சகந்தலையை வளர்த்த இ ருஷ~p. கண்ணுவன் வமிசத்தர் காணவியர் எனப்படுவர். (2) மகததேசராஜாவாகிய தெவபூதிமந்திரி. தேவபூதியைக் கொன்று பின் ராஜாவாயினவன்.

கதன் - (ய) பலராமன் தம்பி. ரோகிணியி டம் வசுதேவனுக்குப் பிறந்தவன்.

கதிர்காமம் - ஈமநாட்டிலுள்ள ஒரு சுப்பிர மணியஸ்தலம்.

கதையங்கண்ணனார் - புறநானூறுபாடிய புலவர்களுளொருவர். சேய்நாட்டுச் செல்க கிணைஞனைப் பாடியவர்.

கத்துருவை - கசியபன் பாரியருள் ஒருத்தி. தûன் மகள். இவளால் நாக குலம் உண்டாயிற்று. ஆதிசேஷன் கார்க் கோடகன் முதலியோர் தாய். இவளுடை ய சக்களத்தி விந்தையும் தானும் பாற் கடற்கரையிலே உச்சைச்சிரவமென்னும் குதிரையைக்கண்டு அதிசயித்துப் பேசும் போது கத்துருவை விளையாட்டாக அக் குதிரைக்குவால் கறுப்பென்றாள். மற்றவ ள் ஆதியந்தம் வெள்ளையென்றாள். கத்துருவை அது கரியதானால் நீயெனக் கடிமையாதல் வேண்டுமென்றாள். விந்தை வெண்மையானால் நீயெனக்கு அங்ஙன மென்றாள். இச்சமயத்தில் அஸ்தமயமாய து. கத்தருவை உடனே தன்மகன் ஆதி சேஷனிடம் போய்த் தனது கருத்தைச் சொல்ல, அவன் உடன்படாது மறுத்தான். அப்பால் கோட கனிடஞ்சொல்ல அவன் அவ்விரவேபோய் அக்குதிரையின் வாலை நஞ்சூட்டி கறுப் பாக்கி மீண்டான். விடிதலும் விந்தை சென்று பார்த்து மறுபேச்சின்றிக் கூறிய படிதாசியானாள். அது கண்ட ஆதிசேஷன் அவளைவிட்டு நீங்க, கோடகனொழிந்த மற்றெல்லோ ரையும் சர்ப்பயாகத்தில் மடிந்தொழிக வென்று தாய் சபித்தாள்.

கந்தபுராணம் - தற்புருஷ கற்பத்துச் சம்ப வங்களையும், அறுமுகக் கடவுளுடைய மான்மியத்தையும் விரித்துணர்த்துவது: இலûங்கிரந்தமுடையது. வடமொழியிலே செய்தவர் வியாசகர். அதிலே சங்கர சங்கிதையின் ஒரு கண்டத்தை மாத்திர மெடுத்துத் தமிழிலே மொழிபெயர்த்துப் பாடினவர் காஞ்சீபுரத்துக் குமரகோட்டத் தர்ச்சகரும் சுப்பிரமணியக்கடவுளது திரு வருள்பெற்ற புலவர்சிகாமணியுமாகிய கச் சியப்பசிவாசாரியார். இது பன்னீராயிரஞ் செய்யுளுடையது. இது பாடிய காலம் சாலிவாகனசகம் எழுநூறு. புராணவரலாற் றினோடு தத்துவோபதேசங்களையுமினிது விளக்கு நூல் தமிழிலே புராணங்களுளி துவொன்றேயாம்.

கந்தமாதனம் - (1) மேருவுக்கு கீழ்பாலி லுள்ள ஒருமலை. (2) தென்னாட்டிலுள்ள ஒருமலை.

கந்தமாதனன் - (1) இவன் சுக்கிhPவன் சேனையிலொருவன். குபேரன் புத்திரன். (2) அக்குரூரன் தம்பிகளுளொருவன்.

கந்தரவன் - சம்பாதிவமிசத்துக் கங்கன் தம்பி.

கந்தருவர் - தேவர்களுள் ஒரு பாலார். கசியபனுக்குப் பிராதையிடத்துற்பத்தியா னவர்கள்.

கந்தர்ப்பன் - மன்மதன்.

கந்தவதி - (1) வாயுவுக்கு ராஜதானி. (2) வியாசர்தாயாகிய சத்தியவதி.

கந்தவெற்பு - தேவர்கள் குமாரக்கடவுளைப் பூசித்த மலை.

கந்தன் - (1) மன்மதன். (2) குமாரக்கட வுள்.

கந்நன் - கிருஷ்ணன்.

கபாடபுரம் - இடைச்சங்கம் இருந்தவிடம். அது பின்னர்க்காலத்திற் கடல்கொண்ட ழிந்தது.

கபாலமோசனம் - ஒரு புண்ணிய Nûத் திரம். ராமரால் கொலையண்ட மகோதர னது கபால என்புத்துண்டம் ஒரு இருஷ~p காலிற்றைக்க அவ்வேதனையால் அவ்வி ருஷ~p சுக்கிரன் தபஞ்செய்தவிடத்துக்குப் போனார். அஃதங்கே வீழ்ந்தமையால் அவ்விடம் கபாலமொசனம் எனப்பட்டது.

கபாலீசர் - திருமயிலைப் பூம்பாவையிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

கபிலபுரம் - கலிங்க நாட்டிலுள்ள ஒரு நகரம்.

கபிலன் - (ரி) (1) கர்த்தமப்பிரஜாபதிக் குத் தேவஹ{தியிடத்திற் பிறந்த இருஷ~p. இவரே சாங்கியயோகஞ்செய்தவர். அரிவ மிசத்திலே இவர் விதாதாபத்திரரெனப்படு வர். சகரசக்கரவர்த்தி தொண்ணூற்றொன் கது அசுவமேதஞ் செய்யத்தொடங்கிக் குதிரையை அலங்கரித்துத் திக்குவிஜயத் துக்கு விடுத்துத் தன் புத்திரர் அறுபதி யாயிரவரையும் அதற்குக் காவலாகவுடன் போக்கினான். இந்திரன் இவ்வியாகம் முற்றுப்பெற்றால் தனது பதத்துக்குத் கேடுவருமென்றெண்ணி அக்குதிரையை மாயமாகக் கவர்ந்து சென்றான். இது நிக ழ்ந்தது கபிலாச்சிரமத்துக்குச் சமீபத்திலே யாதலின் சகர புத்திரர்கள் கபிலரேயிது செய்தாரெனநிச்சயித்து அவரைச் சாட வெத்தனித்தார்கள். அவர் அது கண்டு அவர்களைச் சாபத்தாற் சாம்பராக்கினார் (2) தனு புத்திரருளொருவர். (3) திருவள் ளுவர் சகோதரருளொருவர். தம்மைப் பெற்றவுடன் தந்தை தாயரோராற்றங்கரை யில் வைத்தேக திருவாரூரந்தணரொருவர் எடுத்து வளர்க்க வளர்ந்தவர். இவர் கடைச்சங்கத்துப் புலவருளொருவராகித் தமிழாந்ததோடு தாமும் பலநூல் செய்த வர். பாரியென்னும் பெருவள்ளலுடன் மிக்கநண்பு பூண்டிருந்தவர். இவர் பாரி இறந்த பின்னர் அவன் புத்திரிகளை தமது புத்திரிகள்போலப் பாதுகாத்து அவன் சாதியர் அப்பெண்களை மணம் புரிதற்கு மறுத்தமையாற் பார்ப்பனப் பிரபு க்களுக்கு மணத்திற் கொடுத்த தரும சீலர். ஐங்குநுறூற்றிற் குறிஞ்சிப்பொருண் மேல்வரும் மூன்றாம் நூறுசெய்தவரும், சேரமான் செல்வக் கடுங்கோவாழியாத னைப் பதிற்றுப்பத்துள் எழாம்பத்தாற்பாடி மலைமீதேறிக் காணும் நாமும் பிறவும் பரிசாகப் பெற்றவருமு; குறிஞ்சிப்பாட்டும் இன்னா நாற்பதும் பாடியவரும் இப்புலவர் பெருந்தகையே. “புலனழுக்கற்றவந்தணா ளன்” எனவும், “பொய்யா நாவிற் கபிலன்” எனவும் புறநானூற்றிலே புகழப் படுபவரும் இவரே. திருத்தொண்டர் புரா ணசாரத்திலே உமாபதிசிவாசாரியராலே, “பொய்யறியாக்கபிலர்” என்னு துதிக்கப் படுபவருமிவரே. இவர் கல்வி கேள்விக ளான் மாத்திரமன்று ஒழுக்கத்தானும் தம்மின்மிக்காரின்மையினன்றே கடைச்சங் கத்திலும் அக்கிரபதம் பெற்றாராயினவர். கபிலரகவலெனப் பெயரிய அகவல் சொற்சுவை பொருட்சுவை நியாயவன்மை முதலியவற்றாற் சிறந்தது.

கபிலாச்சிரமம் - இது கங்காசங்கமசமுத் திரப்பிரதேசத்திலுள்ளது. சகரதீவிலுள் ளது. பாதாலத்திலுள்தென்றுஞ் சொல்லப் படும்.

கபிலாசவன் - (இ) குவாலயசுவன் மகன். துந்துமாரன் மகனாகிய திருடாசுவன்.

கபிலை - (1) சிந்துநதியிற் கலக்கும் ஒருபநதி. (2) தûன் மகள். கசியபன் பாரி. பசுக்களுக்குத் தாய். சுரபியெனவும் படுவாள். (3) புண்டாPகம் என்னும் திக்கு யானையினது பெண்யானை.

கபோதலோமன் - (ய) விலோமன் மகன்.

கமலபவன் - பிரமா, (தோயஜகர்ப்பன் காண்க.)

கமலாபாலிகை - இடிம்பை.

கமலாûன் - திரிபுராசுரர் காண்க.

கம்சன் உக்கிரசேனன் மகன். மதுராபுர கஞ்சன் த்தரசன். கிருஷ்ணன் மாதுலன். இவன் பூர்வஜன்மத்தில் காலநேமியென் னும் ராûசன். அந்தவாசனையால் தேவ ர்களை இமிசித்து வந்தான். தனது தங்கையான தேவகியை வசுதேவனுக்கு விவாகம பண்ணிக்கொடுத்து இரதத்திலே ஏற்றிக் கொண்டு வனம்பார்க்கப் போகை யில் “உன் தங்கை புத்திரனாற் கொல்ல ப்படுலாய்” என்றோரசாPரி பிறந்தது. அது கேட்டமாத்திரத்தில் திரும்பிவந்து இருவ ரையும் சிறையிலிட்டுப் பிள்ளைகள் பிறக் குந்தோறும் கொன்றுவந்தான். ஈற்றில கிருஷ்ணன் பிறந்து தனது யோகமாயை யால் நந்தன் சேரிபோய்ச் சேர்ந்தான். அஃதறிந்த கம்சன் அவனைக் கொல்லப் பல உபாயங்கள் தேடியும் பலியாது ஈற்றில் கிருஷ்ணனாற் கொல்லப்பட்டான். உக்கிரசேனன் மனைவி தோழிகளோடு காட்டிற் சென்ற போது அங்கே தோழி களைப்பிரிந்து வழிதடுமாறித் தனிக்க அச்சமயம் ஓரரக்கன் கண்டுமோகித்து அவளைக் கூடிப்பெற்ற புத்திரன் இக் கம்சன்.

கம்சாராதி - கிருஷ்ணன்.

கம்சை - உக்கிரசேனன் மூத்த மகள்.

கம்பளபருகிஷன் - (ய) அந்தகன் மகன்.

கம்பன் - சோழமண்டலத்திலே திருவழுந் தூரிலே பிறந்து சடையப்பமுதலியாராலா திரிக்கப்பட்டு விளங்கிய தமிழ்கவிசக்கர வர்த்தி. இவர் சடையப்பமுதலியார் வேண்டுகோளின்படி ராமாயணத்தை பாடி ச்சோழன் சபையில் அரங்கேற்றினவர். இவருடைய கவிகள் வெண்சொல்லும் புதைபொருளும் உடையனவாய் எத்து னை வல்லாரையும் முதல் மயக்கிப் பொருள்வெளிப்பட்டவிடத்துப் பேரானந்த முறச்செய்யுமியல்பின. இவர் காலம் இற் றைக்கு ஆயிரத்து பதினைந்து வருஷங் களுக்கு முன்னையது. கம்பர்காலத்தைச் சிலர் தக்கநியயாமின்றி நானூறுஐஞ்நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளதாகக் கூறுவர். ஒட்டக்கூத்தரும் புகழேந்தியும் கம்பர்காலத்தவர் என்பது தொண்டை மண்டலசதகத்தால் யாவர்க்குமுடன் பா டேயாம். புகழேந்தி வச்சிராங்கத பாண்டி யனுடைய சமஸ்தான வித்துவான். உறையூரிலிருந்து குலோத்துங்க சோழனு க்குப்பெண் கொடுத்தவன் இப்பாண்டிய னே. இவன் துலுக்கரால் வெல்லப்பட்ட பராக்கிரமபாண்டியனுக்கு முன்னர் அரசு புரிந்தவன். துலுக்கர்வென்றது இற்றைக்கு எண்ணூற்றெழுபது வருஷங்களுக்கு முன் னரென்பதும் யாவர்க்குமுடன்பாடாம். ஆக வே எண்ணூற்றெழுபதும் நாற்பத்தைந்தும் அதற்குமுன் ஓரறுபதுமாகச் சென்ற வருஷங்களைத் தொகைசெய்யுமிடத்து “எண்ணியசகாத்த மெண்ணூற்றேழின் மேல்... ... ... கவியரங்கேற்றினானே” என அரங்கேற்றுக் காலங்கூறுஞ் செய்யுள் இழுக்காகமாட்டாது. அக்காலத்தில் அவ் வரங்கிலுடனிருந்து கேட்ட வைஷ்ணவா சாரியர் ஸ்ரீமந்நாமுனிவர். அவர்க்குப்பின் ஆசாரியபரம்பரையாகவந்தோர் இப்பொழு திரப்பவரையுள்ளிட்டு நாற்பத்து மூவராவர் ஒருவர்க்கு இருபத்தைந்து வருஷங்களா குமே. எவ்வழியாயினும் எல்லாமொத்த லின் கம்பர்காலம் ஆயிரம்வருஷங்களுக் கு முன்னுள்ளதேயாம்.

கம்பை - ஓர் நதி.

கயவாகு - இவன் சிலப்பதிகாரத்திற் கூறப்பட்ட இலங்கை அரசன். இவனே முதன்முதல் கண்ணகிக்கு இலங்கையில் கோயில் கட்டுவித்து உற்சவங்கொண்டா டியவன்.

கயன் - (1) உன்முகன் புத்திரன். அங்கன் தம்பி. (2) ஒரு சக்கரவர்த்தி. அவன் பிரியவிரதன் வமிசத்து நந்தன் மகன். இவன் 500 அசுவமேதயாகஞ் செய்து இந்திரபதம் பெற்றவன். (3) அதூ ர்த்தரஜன் மகன். யக்கியங்கள் பலசெய் துராஜ விருஷ~pயானவன். இவன் யக்கியங்கள் செய்தவிடமே கயையெனப்பெயர் பெற்றது.

கயிலாசநாயகியம்மை - திருக்காறாயலி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

கயை - காசிக்கு சமீபத்திலுள்ள புண் ணியஸ்தலம். இவ்விடத்தில் அûயவடம் என்று சொல்லப்படும் ஓராலவிருûமுளது

கரதோயம் - வங்க தேயத்திலுள்ள ஒரு நதி. இது கவுரி விவாககாலத்திற் சிவன் கரங்களினின்று பெருகினமையாற் கர தோயமெனப்பட்டது.

கரந்தாமன் - (1) யயாதி புத்திரனாகிய துர்வாசன் பௌத்திர புத்திரன். பலாசு வன் எனவும் படுவன். பல பராக்கிரமவந் தனாய் ராச்சியம் செய்த போது பெறாமையால் ஏனையராஜாக்கள் திரண் டு இவனை வளைந்தார்கள். அது கண்டு அஞ்சிச்சிறிது நேரம் ஏகாந்தமாயிருந்து சித்தித்துப் பின் வெளியே சென்று யாவரையுஞ் செயித்தவன். இவன் மகன் அவீûpத்து.

கரம்பி - (1) (ய) சகுனி மகன். (2) குந்தி.

கரவீரேசுவரர் - திருக்கரவீரத்திலே கோயி ல் கொண்டிருக்கும் சுவாமியர் பெயர்.

கரன் - விச்சிரவாவுக்குச் சாகையிடத்துப் பிறந்தபுத்திரருள் மூத்தவன். ஜனஸ்தான த்தில் சேனாhதியாயிருந்தபோது ராமராற் கொல்லப்பட்டவன். சகோதரர். தூஷணன் திரிசிரன் என இருவர்.

கரிகாற்சோழன் - (1) காவிரிப்பூம்பட்டின த்திணுலே, இளஞ்சேட் சென்னியன் என்னும் சோழராஜாவுக்குப் புத்திரனா அவதரித்து உத்தரதேசத்திலே படை கொண்டு அநேகநாடுகளைத் தனதடிப்படுத்திப் பகையரசரையடக்கி மனு நெறிவழா மற் செங்கோல் செலுத்தியவனும், கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனாரென்னும் புலவர் பட்டினப் பாலையென்னும் பிரபந்தத்திலே தன்பராக்கிரமம், செங்கோல், கொடை முதலிய நற்குணங்களையெடுத்துப் பாடப்பெற்றவனும், அப்புலவர்களுக்கு அப்பிரபந்த துக்காகப் பதினாறிலûம் பொன் பரிசிறைந்தவனும் இப்பெருந்தகையே. இவன் சாலிவாகன சகாரம்பத்தில் விளங்கியவன். (2) சாரமாமுனிவரிட்ட சாபத்தால் உறையூர் மண்மாரியாலழிய அதில் அரசு செய்திருந்த பராந்தகசோழனும் மனைவி யும் அம்மண்மாரிக்குத் தப்பியோடிக் காவிரிநதியை கடந்து செல்லும் போது பராந்தகன் குதிரையினின்றுந் தவறிக் காவிரியில் வீழ்ந்திறக்க அவன் மனைவி அக்கரைபட்டு ஒரு வனத்தையடைந்தாள். பராந்தகன் இறக்கும்போது கருப்பத்திலிரு ந்த இக் கரிகாற்சோழன் சிலநாளில் பிரமமாநதி முனிவராச்சிரமத்திற் பிறந்தா ன். இம் முனிவரால் சகல கலைகளையு மோதியுணர்ந்து வருநாளில் அரசிழந்திரு ந்த சோழநாட்டிற்கு ஓரரசனை நாடுமாறு விடப்பட்ட யானையானது சென்று அச் சிறுவனைத் தூக்கவெத்தனித்தும் போதி யவலியில்லாது திகைத்து நின்றது. அப் பொழுது பிரமாநதி மனிவர் அப்புத்திரன் காலில் ஒரு கரிக்கட்டியால் வரைசெய்து விட்டார். அவ்வளவில் அப்புத்திரனை யானைதூக்கிச் சென்று முடி சூடுவித்தது. இதுவே பெயர்க்காரணம் எனவே இப் பெயருள் யார் இருவர் சோழர்.

கருடபஞ்சமி - ஆவணி சுக்கிலபûத்துப் பஞ்;சமி. இது சுமங்கலிகளக்குரிய விரத தினங்களில் ஒன்று.

கருடன் - கசியபப் பிரசாபதிக்கு விநா தையிடத்துப் பிறந்த புத்திரன். இவன் விஷ்ணுவுக்கு வாகனம்.

கருணிகாரவனம் - மேரு சமீபத்திலுள்ள வனம்.

கருணிகை - (1) ஆனகன் பாரி. (2) ஓரப் சரசு.

கருணைநாயகி - திருமாற்பேற்றிலே கோ யில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கருநாடகம் - திருவிடாந்தர தேசமத்தியத் தியத்திற்கு நேரே மேற்கின் கணுள்ள தேசம்.

கரும்படுசொன்னாயகி - திருப்புறம்பாயத் திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவி யார் பெயர்.

கரும்பன் - தன் தோட்டத்தலிருந்த கரும் பையெல்லாம் எவரும் நாணாது வந்து தின்னுகவென்று யாவரையுமழைத்தபோது

சிலர் மறுக்க, அவர்க்குக் கூலிகொடுத்த ழைத்து அருத்தின தொண்டைநாட்டு வேளாளன். கரும்புதின்னக் கைக்கூலி என்ற பழமொழி இவனால் வந்தது. (தொ ண்டைமண்டலசதகம்.)

கரும்பனூர்கிழான் - வெங்கட நாட்டில் விளங்கிய கரும்பனூரன் இவன் புறத்தி ணைநன்னாகராற் பாடப்பட்டவன்.

கருவூர் - வஞ்சி. இந்நகர் சேரருக்குரிய இராஜதானி. சேரரைவென்று சோழமிங்கர சியற்றினர்.

கருசன் - வைசுவதமனுவினுடைய புத்திர ருள் ஒருவன். இû”வாகு தம்பி. காரூசர் இவன் வமிசத்தவர். இவன் தேசம் கரூசம்.

கரையேறவிட்டநல்லூர் - இது திருப்பாதி ரிப்புலியூருக்குச் சமீபத்திலே யுள்ளது. கெடிலம்பெருகி மாணிக்கவாசகரை வழி தடுக்கச் சிவன்சித்ராய்வந்து அவர்க்கு வழிவிடுத்த தலம்.

கர்க்கடேசர் - திருத்துதேவன் குடியிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கர்க்கன் - (1) யாதவர்கள் புரோகிதன். வசுதேவன் இவரை நந்தன்மனைக்கனுப் பிப்பலராமகிருஷ்ணர்களுக்கு நாமகரணா திசமஸ்காரஞ் செய்வித்தான். (2) (பு) ஹ”தமன்னியன் புத்திரன். கினி தந்தை.

கர்ணன் குந்தி கன்னிகையாயிருக்கும் கன்னன் போது தனக்கு ஓர் இருடி கொடுத்த குளிகையைப் பாPûhர்த்தமாக உட்கொண்டு சூரியனைநினைக்கச் சூரி யன் பிரசன்னமாயினான். அவனைக் கூடிப்பெற்ற புத்திரன் இவன். குந்தி தனது கற்புக்குப் பங்கம்வந்ததேயென்று நாணி உடனே அப்புத்திரனை பேழையி லிட்டு யமுனையிலே மிதந்து போம்போது ஒரு துறையிலே தனது மனைவியோடு நீராடிநின்ற அதிரதன் என்னும் இரதசாரதி அப்பேழையைப்பற்றித் திறக்க அதிலே புத்திரன் இருக்கக்கண்டானந்தித்தெடுத்து ப்போய் வளர்த்தான். அது காரணம் பற்றி அதிரபுத்திரன் எனப் பெயர் பெற்றான். அதிரதன் மனைவி பெயர் ராதையாதலா ல் ரததேயன் எனவும் படுவன். இவன் சகஜ கவசகுண்டலனாதலால் கர்ணனென் றும், வசுவர்மாரனாதலின் வசுசேனனென் றும் பெயர் பெற்றான். (வசுவர்மம் ஸ்ரீ பொற்கவசம்.) அதிரன் இவனைத் துரோ ணனிடங் கொண்டுபோய் வில்வித்தை கற்பித்தல் வேண்டுமென்று வேண்டத் துரோணன் பிராமணரும் ûத்திரியருமல் லாதார்க்குப் பயிற்றுவதில்லையென்று மறுக்க, கர்ணன் பிராமணவடிவந்தாங்கிப் பரசராமரிடஞ்சென்று கிரமமாகக் கற்று வல்லனாயினான். இங்கே துரோணரிடங் கற்ற அர்ச்சுனன்தனக்குச் சமானனாயின மைகண்ட கர்ணன் பொறாமை கொண் டொழுக, அஃதுணர்ந்து துரியோதனன் அவனைச் சிநேகித்து அங்கதேசாதிபதி யாக்கித் தன்க்குயிர்த் துணையாக்கினான் இதற்கு முன்னே பரசுராமர், தம்மை கர் ணன்வஞ்சித்தானென்பதுணர்ந்து, தாமுப தேசித்த மகாஸ்திரவித்தை ஆபத்துக்கா லத்திலுதவாதுபோவென்று சபித்தார். கர்ணன் வில்லியத்தை அப்பியாசித்துவரு ம்போது ஒருநாள் ஒரு வெளியிலே நின் று மேய்ந்த பசுக்கன்றின் மேல் அவன் கைப்பாணம்பட அஃதிறந்தது. அக் கன்று க்குரிய பிராமணன் கோபித்து, சமான னோடு யுத்தஞ் செய்யும் ரதம்புதையப் பெற்று அவனால் மடிகவென்று அவனைச் சபித்தான். கர்ணன் எதைக்கேட்பினும் மறாது கொடுக்குந் தாதாவென்பது துணர் ந்திந்திரன் தனது மகன் அர்ச்சுனன் பொருட்டு லஞ்சத்தால் அவன் கவச குண்டலங்களைக் கவர்ந்தான். கர்ணன் பாரதயுத்தத்திலே அர்ச்சுனாலே கொல்ல ப்பட்டுக் கற்றுயிராய்க்கிடக்கும் போதும் கிருஷ்ணன் ஒரு வேதியனாகி அவன்பாற் சென்றுயாசிக்க, அவன் பிராமணோத்தம ரே, என்னாவி நிலைகலங்கிப்பிரிகின்ற சமயத்தில் வந்தீர். நீர் கேட்பவற்றை யெல்லாம் முகமலர்ந்து வாரிக் கொடுக் கும் நன்னிலையிலிருக்கும் போது வந்தீரி ல்லை. இச்சமயம் யான் செய்யத்தக்கது யாதென்று வினவ, கிருஷ்ணன், நீ செய் த புண்ணியங்களையெல்லாம் எனக்குத் தத்தஞ்செய்வாயாகவென்ன, கர்ணன் என் னிடத்துள்ளதனையே கேட்டீப் அஃது யான் செய்த தவப்பயனேயாமென்று மகி ழ்ந்து தன் தேகத்திலே பாணம் பாய்ந்த கண்ணினின்று காலும் இரத்தப்புனலால் புண்ணியத்தைத் தத்தஞ்செய்தான். கிரு ஷ்ணன் அவனுடைய வண்மையை மெச்சி அவனுக்கு நற்கதியருளிப் போயி னர். கர்ணனுக்கும் துரியோதனனுக்குமி டையேயிருந்த நட்பே நட்பிலக்கணமெல் லாம் பொருந்திச் சிறந்தது. ஒரு நாள் கர்ணனும் துரியோதனன் மனைவியும் சதுரங்கமாடிக் கொண்டிருக்கையில், துரி யோதனன் அவ்விடஞ் சென்றான். அவ னைக்கண்ட மனைவி துணுக்குற்றெழுந் தோடினாள். கர்ணன் காரணமுணராது ஆட்டம் முடியுமுன் எங்கெழுந்துதோடுகி ன்றனையென்று அவளுடைய மேகலை யைப்பற்றி அவளையிழுக்க, அவள் அதனையறுத்துக்கொண்டோட மேகலை முத்துக்களெல்லாமுதிர்ந்து சிதறின. கர் ணன் அது கண்டு யாது செய்தேனென்று துன்புற்று அம்முத்துக்களைப் பொறுக்கு வானாயினான். அதுவரையிலுங் கர்ணன் துரியோதனனைகண்டிலன். நடந்தனவற் றையெல்லாங்கண்டு சென்ற துரியோத னன் அவன் முன்னே சென்று தானும் அம்முத்துக்களைப் பொறுக்குவானாகி, நண்பனே, கோக்கவா பெறுக்கவாவென்றா ன். அப்பொழுது கர்ணன் துணுக்குற்று நின்று, நின் மனைவியைப்பற்றியிழுத்தே னென்று கோபஞ் சாதியாது, கோக்கவா, பெறுக்கவாவென்று நினது கண்ணியத்துக் கடாத இச்சிறுகுற்றவேனுக்கு மாட்பட்ட யையேயென்று நாத்தழுதழுத்து நின்றான். துரியோதனன் நட்புக்குச் சிறுமையும் பெருமையும் ஐயமுமுளவாமோவெனக்கூற கர்ணன் கலக்கந்தீர்த்து அவன் தன்மேல் வைத்த கேண்மையை வியந்து அன்று முதல் முன்னையிலும் மிக்க கேண்மையு டையனாயினான்.

கர்த்தமப்பிரஜாபதி - பிரமசாயையிலுற்ப த்தியானவன். பாரி தேவஹ{தி. புத்திரன் கபிலன்.

கர்மம் - அகங்கார மமகாரங்கள் காரண மாகச் செய்யப்படுஞ் செயல்கள். ஆகாமி யம், பிராரத்தம், கஞ்சிதம் எனக் கர்மம் மூன்றாம். இக்கர்மமே சுகதுக்கங்களுக் கும் அவைகளை அநுபவிப்பதற்கருவி யாக பிறவிகளுக்கு காரணமாம். கர்மம் நசித்தவிடத்துப் பிறவியும்நசித்து முத்தி கைகூடும்.

கர்மியன் - காந்தாரி புத்திரன்.

கலககண்டகி - காலகௌசிகன் பாரி.

கலகங்காத்தவரதேசுரர் - திருமாகறலிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

கலசபவன் - (1) அகஸ்தியன் (2) வசிட்டன் (3) துரோணன். கலசம் - கும்பம்: பவன் - பிறந்தோன்.

கலாதத்துவம் - இது வித்தியாதத்துவத் துவத்துக்கு மேலுள்ள தத்துவம். அது செம்பிற் களிம்புபோல ஆன்மாவை மறை த்துநிற்கும் மலவிருளைச் சிறிது விலக்கி அவ்வான்மாவினது சுவரூபத்தை ஒரு வாறு புலப்படுத்துவது. எனவே ஆன்மாவி னது பிரகாசமாம்.

கலி - (1) கலியுகத்துக்கு அதிதேவதை. (2) சங்ககாலத்து வழங்கினதொரு தொகை நூல்.

கலிக்கம்பநாயனார் - கடந்தை நகரில் வைசியகுலத்தில் விளங்கிய ஒரு சிவபக்தர்.

கலிங்கதேசம் - இது ஒட்டிர தேசத்துக்கு தெற்கும் கருநாடகத்துக்கு வடக்குமுள்ள தேசம்.

கலிங்கத்துப்பரணி - சயங்கொண்டான் சோழனைப்பாடிய நூல். அநேகசோழரு டைய சரித்திரங்களிதிலே கூறப்பட்டுள் ளன.

கலிங்கன் - பலி மூன்றாம் பத்திரன், இவனால் கலிங்கதேசம் விளங்கியது.

கலித்தொகை - சங்கப்புலவரால் செய்ய ப்பட்ட ஒரு தொகைநூல். சொன்னயம் பொருணயங்களால் மிகச்சிறந்தது. இதற் கு நச்சினார்க்கினியர் உரை செய்தர்.

கலியநாயனார் - திருவெற்றியூரிலே செக்கார் குலத்திலே அவதரித்த இவர் சிவாலயத்துக்கு திருவிளக்கிடுதலையே பெருஞ் சிவபுண்ணியமாகக்கொண்டு தம் மிடத்துள்ள செல்வமெல்லாவற்றையும் அதன் பொருட்டுச் செலவிட்டு வறுமைய டைந்து தமது மனைவியை விற்கப்புகுந் தும் வாங்குவாரின்மையால் தமதுதூட்டி யையரிந்துகொள்ளத் துணிந்த போது சிவன்வெளிப்பட்டு அருள் புரியப் பெற்ற பக்தர்.

கலியுகம் - சதுர்யுங்களுளொன்று. 4,32,000 வருஷங் கொண்ட காலவட்டம். இது கிருஷ்ணநிரியாணம்முதற் கொண்டு கணிக்கப்படுவது. இவ்யுகத்தில் ஜனங் கள் தமோகுணம்மேலிடப் பெற்றவர்களா ய், விருப்பு வெறுப்புடையயர்களாய், தவங்களிலே மனஞ்செல்லப் பெறாதவர்க ளாய், ரோகங்களாற் பீடிக்கப்பெற்றவர்க ளாய், துராசாரபரார்களாய், பொய்ம்மை யேமேற்கொண்டவர்களாய், அற்பாயுசுடை யர்களாய் சாதியாசாரம் சமயாசாரம் தலை தடுமாறப் பெற்வர்களாய்ப் பிறந் துழல்வார்களென்பது புராணசம்மதம். இக் கலியுகத்திலிப்போது சென்றது ஐயாயிரம் ஐயாயிரத்தின் மேலதாகிய இவ்விகாரி வருஷத்திலே விருச்சிகராசியிலே கேது வெழித் தொழிந்த எட்டுக் கிரகங்களுங் கூடி நின்றன. சப்தகிரககூமமென்றும் ஷட்கிரககூடமென்றும் பஞ்சக்கிரககூடமெ ன்றும் சோதிஷர் பலமதப்பட்டனர். இக் கிரககூடத்தின் பயனாகக் கொடிய பூகம் பங்களும் கோரரோகங்களும் பெரும் பஞ்சமும் யுப்தங்களும் பிறவுமாகிய பல வுற்பாதங்கணிகழ்ந்தன.

கலை - (1) கலைஞானம்: அவை அறு பத்துநான்கு. (2) சந்திரகலை, அவை பதினாறு. பிரதமைமுதற் பூரணையீறாகிய பதினைந்தையும் தேவருண்பர். பிரதம கலையையுண்பவர். அக்கினி. துவிதிய கலையை ஆதித்தன். திருதிய கலையை விச்சுவதேவர். கதுர்த்தகலையை வருண ன். பஞ்சமகலையை வஷடகாரம். சஷ்ட கலையை வாசவன். சப்தமகலையை முனிவர். அஷ்டமகலையை ஏகபாதசிவ ம். நவமகலையை மறலி. தசமகலையை வாயு. ஏகாதசகலையை பார்ப்பதி. துவா தசகலையைப் பிதிர்கள். திரயோதசகலை யைக் குபேரன். சதுர்த்தசகலையைச் சிவன். பூரணகலையைப் பிரமதேவர். எஞ் சிய ஒரு கலையே சந்திரனுக்குரியது.

கல்மாஷ்பாதன் - கன்மாடபாதன் காண்க.

கல்யாணசுந்தரர் - திருவேள்விக்குடியிற் கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கல்லாடனார் - “தொல்காப்பியத்திற் குரையிடையிட்ட விரகர் கல்லாடர்” என ஆன்றோராற் புகழப்பட்ட புலவர் சிகா மணியாகிய இவர் கடைசங்கத்து புலவர் களுள் ஐந்தாமாசன வரிசை பெற்றவர். தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடு ஞ்செழியனையும், அப்பர்கிழான் அரவந் தை முதலிய பிரபுக்களையும் பாடியவர். கல்லாடமென்னும் நூல் செய்தவரும் இவரே. திருவள்ளுவர் குறளுக்கு இவர் கொடுத்த சிறப்புக்கவியும், கல்லாடத்தி லே திருவள்ளுவரைக் குறித்து இவர் கூறியதும் ஒரு கருத்துடையனவேயாயம். இவர் பலவகைப்பட்ட சமயநூல்களெல் லாம் நன்காராய்ந்த பேரறிஞர் என்பது, “ஒன்றே பொருளெனின் வேறென்ப வே றெனி, னன்றென்றவாறுசமயத்தார் - நன் றென, வெப்பாலவருமியைபவே வள்ளு வனார், முப்பான்மொழிந்தமொழி” என்பத னாலும். “சமயக்கணக்கர் மதி வழிகூறா துலகியல் கூறிப் பொருளிதுவென்ற, வள் ளுவன்றனக்கு வளர்கவிப்புலவர் முன், முதற் கவிபாடிய முக்கட்பெருமான். என் னுங் கல்லாடத்தானும் துணியப்படும். இவர் சிவபக்தியிற் சிறந்தவரென்பது கல்லாடத்திலே செய்யுள் தோறும் சிவன் அருட்டிறத்தை யெடுத்துக் கூறிப்போகும் பரிவு சான்ற பரிசேகாட்டும். இவர் மாணி க்கவாசகர் காலத்துக்குப் பின்னுள்ளவ ரென்பது, சிவன் வைகையடைத்ததும் நரி யைப்பரியாக்கியது மாகிய திருவிளையா டல்கள் கல்லாடத்திலே கூறப்பட்டுள்ள தால் அநுமிக்கப்படும். இவர் ஆயிரத் தெண்ணூறு வருஷங்களுக்கு முற்ப்பட்ட கடைச்சங்க காலத்தவர்.

கவந்தன் - (1) ஓபராûசன். இவன் காலில்லாதவனாய் யோசனைதூரம் நீண் டபுஜங்களும் உதரத்திலே புதைந்தமுக முமுடையயனாய்த் தண்டகாரணியத்திலி ருந்தவன். ராமவû{மணர் சீதையைத் தேடிச்சென்றகாலத்து இவன் அவர்களை உட்கொள்ள எத்தனித்தபோது அவர்க ளால் புஜங்கள் கொய்யப்பட்டு பூர்வகந்த ருவரூபம்பெற்றவன். முற்பிறவியில் இவன் தனுவென்னும் கந்தருவன். இவன் தபோபலத்தாற் சிரசீவித்துவமும், காமரூபி த்துவமும் பெற்றுக்கோபசிரேஷ்டனாயொ ழும்போது, ஸ்தூலகேசனென்னும் இருஷ~p சாபத்தால் ராûசரூபம் பெற்றவன். பின் னர் இவன் இந்திரனேடு போர்தொடுத்த போது இந்திரன் வச்சிராயுதத்தாற் காலும் தலையும் வயிற்றிற் புதையுமாறு தாக்கப் பெற்றுக் கவந்த வடிவங்கொண்டவன். (2) வாணாசுரன்மந்திரி. கும்பாண்டன்.

கவாûன் - சுக்கிரவன் சேனையில் ஒரு வாநரன்.

கலி - (பு) இருûன் மகன். இவன் வமி சஸ்தர்பிராமணராயினர். (2) இû{வாகு தம்பி. இவன் பாலியத்திலே தானே இறந் தவன். (3) சுக்கிரன் தந்தை (4) சுக்கி ரன். (5) வான்மீகி (6) சூரியன் (7) பிரமா

கவிசாகரப்பெருந்தேவனார் - கடைச்சங்க ப்புலவர்களுளொhருவர்.

கவுணியனார் - கடைச்சங்கப் புலவர்களு ளொருவர். இவர் வள்ளுவர்க்கூறிய சிறப் புக்கவியில் அவர் கூறியவெல்லாம் முந்திய நூல்களிலே கூறப்பட்டனவெனப் பாடியவர்.

கவுந்தி - இவள் கோவலனும் கண்ண கியும் மதுரைக்குச் செல்லும்பொழுது அவர்களுக்கு வழித்துணையாகச் சென்று இடையில் அவர்களை அவமதித்துப் பே சியஇருவரை நரியாகும்படி சபித்து மது ரையையடைந்தபின் கண்ணகியை மாதரி யிடம் அடைக்கலமாகக் கொடுத்தவன்.

கவுரியம்மை - திருக்கேதாரத்திலே கோ யில் கொண்டிருக்குந் தேவியர் பெயர்.

கழற்றறிவார்நாயனார் கொடுங்

சேரமான்பெருமாணாநாயனார் கோ@ரிலே சேரர்குடியிலே பெருமாக்கோதையார் என் பவர் பிறந்து பாலிய தசையிலே தானே துறவுடையராகித் திருவஞ்சைக்களத்தை அடைந்து அங்கிருந்து சிவகைங்கரியம் புரிந்துவருகையில், சேரன் மோûத்தின் மீது பேராசைகொண்டு அரசுதுறந்து தபோவனம்புக, மந்திரிமார்கள் பெருமாக் கோதையைவேண்ட அவர்சிவாஞ்ஞைபெற் றரசராயினார். தன்மேனியிலுவர்மண்ணுறிய னாலுத்தூளனமாக வீபூதியை உடம்பெங் குச் தரித்தான்போன்றெரு வண்ணான் எதிரே வரக்கண்டு நமஸ்கரித்துவரும், சேரமான்பெருமாள்நாயனாரென்னும் பெயர் கொண்டவரும், சுந்தரமூர்த்திநாயனாருடன் குதிரைமேற்சென்று கைலாசத்தையடைந் துவரும், சிவபிரான் பாணபத்திரன்கையில் திருப்பாசுரமென்றெழுதியனுப்பப் பெற்ற வரும், திருக்கைலாச ஞானவுலாப்பாடிய வரும் இவரே. பிறர் கழறியவற்றையறியு மறிவைச் சிவன்பாற்பெற்றவராதலின் கழ ற்றறிவாரெனப்பட்டர். இவருக்கு முன் அர சியற்றிய சேரன் செங்கோற்பொறையன், புறநானூற்றிலே மாந்தரஞ்சேரவிரும் பொறையென்று வழங்கப்படுவன். இவன் இராசசூயம்வேட்டபெருநற்கிள்ளியென்னுஞ் சோழனனோடு போர் செய்தவன். இச் சோழன் ஒளவையாற் பாடப்பட்டவன். கடைச்சங்கத்து கடையரசனாகிய உக் கிரப்பெருவழுதி இவனுக்கு பெருநட்பா ளன். எனவே இந்நாயனார் காலம் ஆயிர த்தெண்னூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள் ளதாதல் வேண்டும். இந்நாயனார் புறநா னூற்றிலே சேரமான் மாவெண்கோவென்று வழங்கப்படுவர். இவர் குதிரைப்பிரியராத லினாலே இப்பெயரால் வழங்கப்பட்டா ரென்பது பெரியபுராணத்தாற் துணியப்ப டும். என்னை? “வயப்பரிமுன்வைத்துச் சேரர்வீரரும் சென்றனார்” என்பது பெரிய புராணக்கூற்று.

கழங்சிங்கநாயனார் - காடவர்குலத்தில் அவதரித்தரசியற்றி வருங்காலத்தில் தமது மனைவியுந் தாமும் திருவாரூரிற் சுவாமி தரிசனம் பண்ணிக்கொண்டு செல் லுகையில் மனைவியார் ஒரு புஷ்பத்தை யெடுத்துமோந்த குற்றத்துக்காக அவர் கையைவாளாற் சோத்தித்தருள்பெற்ற பக்தர்.

கழாத்தலையார் - சேரமான் குடக்கோ நெடுஞ்சேரலபானும், சோழன்வேற்பஃறடக் கைப் கெருவறற்கிள்ளியும்பொருது களத் தில் வீழ்ந்துகிடந்தபோது அவ்விருவார் பெருமையையும் அவர் தேவியர் துன்பத் தையும் எடுத்துப்பாடிய புலவர். இவர் பர ணர்காலத்தவர்.

கழுமலம் - சீர்காழி

கழைதின்யானையார் - வல்லேரியைப் பாடியபுலவர். இவர் தாம் ஊர்ந்துசெல்கி ன்ற யானைக்குக் கரும்பேயுணவாகக் கொடுப்பவராதலின் இப்பெயர் பெற்றார்.

களத்தூர்கிழார் - இவர் கடைச்சங்கப் புலவர்களுளொருவர். இவர் வள்ளுவர் குறளுக்குக் கொடுத்த சிறப்புக்கவியிலே அக்குறள் வேதசாரமெனக்கூறினவர். திரு வள்ளுவர்சமயத்தை வெளியிடும் பொரு ட்டு இவர் தாம்கூறிய அம்மாலைவெண்பா வில் “அருமறைகளைந்துஞ் சமயநு{லாறு நம்வள்ளுவனார், புந்திமொழிந்த பொரு ள்.” எனக்கூறுமுகததால் வள்ளுவரைத் தம்பக்னத்து வைதிகசமயியென்பதுகாட்டி னாயினார்.

களரியாவிரை - இது தலைச்சங்க காலத் திருந்தவொருநூல்.

களரிளமுலையீசர் - திருக்களரிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் சுவாமி பெயர்.

களவழிநாற்பது - செங்கட் சோழன் சேர மான் கணைக்காலிரும் பொறையைச் சிறைவைத்துழி அவனைச்சிறைவிடுவித்த ற்குச் சோழனைப் பொய்கையார் பாடிய பிரபந்தம்.

களாவதி - பாரன் என்னும் இருஷ~pக்குப் புஞ்சிகஸ்தலையென்னும் அப்சரசிடத்துப் பிறந்த புத்திரி. இவள் அழகைக்கண்ட பார்வதி அதிசயித்து அவளுக்கு பதுமினி வித்தையை அருளிச்செய்ய, அவள் அது கொண்டு சுவரோசியை வசியஞ்செய்து மணம்புரிந்தாள். பதுமினிவித்தை விரும்பி யதைக்கொடுக்கும் பெருமந்திரம்.

களை கர்த்தமன் மகள். மாPசி மனைவி கலை கசியான் தாய்.

கள்ளில்ஆத்திரையனார் - ஆதனுங்கனை ப்பாடிய புலவர். அவன் மீது இவர் பேரன் புடையரென்பது. “எனது மனத்தைத் திற ந்து காணும் வன்மையுடையோருளராயின் அவர் அம்மனத்திடை உன்னையன்றி வேறுகாணார். உண்ணை யான் மறக்குங்காலமுளவாயின் அக்காலம் இர ண்டேயாம். ஒன்று என்னுயிர் பிரியுங்கா லம். மற்றது என்னையான் மறக்குங்கால ம்” என்னுங்கருத்தமையப் பாடிய அவர் பாடலால் விளங்கும்:- “எந்தை வாழி ஆதனுங்க, வென்னெஞ்சந்திறப்போர் நிற் காண்குவரே, நின்னியான்மறப்பின் மறக் குங்காலையென்னுயிர் யாக்கையிற்பிரியும் பொழுது மென்னியான்மறப்பின் மறக்கு வென் வென்வேல்”

கறுப்பன் - இவன் தொண்டைநாட்டிலே மாவையம்பதியிலே விளங்கிய மகாபிரபு. இவன் தந்தை பெயர் கஸ்தூரி. தமிழ் நாவலர்களுக்குப் பொன்மாரிபொழிந்து பெரும் புகழ்படைத்தவன். இவனே தொ ண்டைமண்டல சதகத்தைப் படிக்காசுப் புலவரால் பாடுவித்தான்.

கற்கிஅவதாரம் - விஷ்ணுவினது தசாவ தாரங்களுட் கடை அவதாரம். கலியுகாந் தத்திலே சம்பளகிராமத்திலே விஷ்ணு அம்சமாயுள்ள ஒரு பிராமணணுக்கு விஷ்ணு புத்திரராகப் பிறந்து கற்கியென்னும் பெயருடையராய் வழுவிய தருமங்களை நிலைநிறுத்துவரென்பது புராணசம்மதம்.

கற்பகஈசுவரர் - திருக்கடிக்குளத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமியர் பெயர்.

கற்பகவல்லியம்மை - திருமயிலைப் பூம் பாவையிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் தேவியார் பெயர்.

கற்பகத்தீசுவரர் - திருவலஞ்சுழியிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கற்பூரபாண்டியன் - குங்குமபாண்டியனுக் குப் பின் முடி தரித்தவன்.

கனகசடம் - ஜந்தவர் பிறந்தவூர்.

கனகசபை - சிதம்பரத்துள்ள பொன்னம் பலம். இது சிவன்றிரு நடனம்புரியும் பஞ்சசபைகளுள்ளே மிக்கசாந்நித்தியமு டையது. இது பிரண்மாடத்துப் தூலபாவ னாஸ்தலம். பிண்டத்திலே சூக்குமதத்து வஸ்தலம் இருதய ஸ்தானமாகிய ஞான சபை.

கனகமாலை - சீவகன் மனைவியருளொ ருத்தி.

கனகவிசயர் - ஆரியமன்னனாகிய பாலகு மாரன் புதல்வர். இவர் செங்குட்டுவனால் வெல்லப்பட்டவர்.

கனித்திரன் - (1) பிரஜானன் புத்திரன் ûபன் தந்தை. விவிம்சன் பாட்டன். இவன் தம்பிகள் இவனைக் கொல்லுமாறு ஒரு யாகத்தினிகறுமொரு பூதத்ததை யெழுப்பிவிட அஃது அவனைக்கொல்லவி யலாது திரும்பி வந்து ஏவினோரையே கொன்றது. (2) விவிம்சன் புத்திரன். இவன் மகன் கரந்தமன்.

கனிவாய்மொழியம்மை - திருவெண்பாக் கத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் தேவியார் பெயர்.

கன்மாடபாதன் - (இ) மித்திரசகன். இவன் வேட்டம் சென்றபோது ஓரிராûச னைக் கொன்று சென்றான். அதற்கு பழி வாங்குநிமித்தம் அவ்விராûசன் தம்பி பரிசாரகவேஷந்தரித்து இம்மித்திரசகனிட ம்போய் அவன் மடைப்பள்ளிக்கதிபதினா னான். ஒரு நாள் வசிஷ்டர் இவ்வரசன் மனைக்கு விருந்தினராய்ப்போக, அப்பரி சாரகன் ஒரு நரனைக்கொன்று அம்மாமிச த்தைப்பாகஞ்செய்து முனிவர்க்கிட, முனி வர் அதுகண்டு சினந்து அரசனை ராû; சனாகவென்று சபித்தார். அரசன் தன்மீது குற்றமில்லாதிருக்கச் சபித்தவருக்குப் பிர திசாபமிடத்த் துணிந்து கையினீரை யெடுக்க மனைவி தடுத்தாள். தடுத்தலும் அந்நீரைத் தனது பாதத்தில்விடக் கன் மா~பாதபாதனாயினான். அது கண்ட வசிஷ்டர் உண்மையுணர்ந்து ஈராண்டிற் சாபவிமோசனமாக வென்றனுக்கிரகித்தார்.

கன்னர் - செங்குட்டுவனுக்கு நட்பினராகி ய ஆரிய அரசர். இவர் நூற்றுவர்.

கன்னன் - கர்ணன் காண்க.

கன்னியாகுப்சம் - ஒரு தேசம் இது, குநசாபன் புத்திரிகள் நூற்றுவரையும் வாயுபகவான் பூப்பின்றியிருக்குமாறு சபிக் கப் பிருகதத்தன் அச்சாபத்தை நீக்கி மணம்புரிந்து வாழ்ந்த இடம்.

கன்னியாகுமரி - மலைநாட்டிலுள்ள குமரி யம்மையென்னும் தேவிNûத்திரம். சிவ சக்தியாகிய இத் தேவியை இங்கே ஸ்தாபித்துப் பூசித்தவன் பரசுராமன். இக் குமரிஸ்தலம் முன்னூழியிறுதிலே கடல் கொள்ளப்பட்டது. இப்பொழுதுள்ளஸ்தலம் பின்னரமைக்கப்பட்டது. இதுகுமரி எனவும் படும்.

கன்னியுமைமாது - திருக்கச் சூராலத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

கன்னியை - விதர்ப்பன் மனைவி. இவ ளைச்சியாமகன்றனக்கென்று கொண்;டுபோ ய்த் தன் மகன் விதர்ப்பனுக்கு மனைவி யாக்கினான்.

காக்கைபாடினியார் நச்சென்னையார் - நாடுகோட்பாடு சேரலாதனைப்பாடி ஒன்பது காப்பென்னும் நூறாயிரங் காணமும் பரிசாகப்பெற்ற புலவர்.

காசன் - இவன் சுகோத்திரன் மகன்.

காசி - இந்நகர் கங்காதீரத்திலுள்ள திவ் வியஸ்தலம். இது சப்தபுரிகளுளொன்று. சமஸ்கிருத சங்ககமிருந்தவிடமுமிவே. பண்டுதொட்டுள்ள வைதிகராஜாதானி இதுவே. இந்நகரத்தையெடுத்துக் கூறதா புராணேதிகாசங்களில்லை. வாரணாசியெ னவும் படும்.

காசிபன் - கசியபன் காண்க.

காசியபன் - பாம்பு மந்திரம் வல்ல ஒரு பிராமணன். இவன் பாPûpத்து மகாராஜன் வி~த்தினாலிறப்பானென்பதுணர்ந்து அவ னிடஞ் சென்றபோது வழியிலே தûசன் கண்டு வேண்டியதிரவியங்களைக் கொடு த்து அங்குச் செல்லாமல் தடுத்தான்.

காசியன் - (1) சேனசித்துமகன் (2) ஆயு பௌத்திரனாகிய சுகோத்திரன் மகன்.

காசியாரண்ணியேசுவரர் - திருஇரும்பூளை யிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

காசிராசா - அம்பிகை, அம்பாலிகை என்போர் தந்தை.

காஞ்சனமாலை - மலையத்துவச பாண்டி யன் மனைவி.

காஞ்சனன் - (1) புரூரவன் புத்திரனாகிய அமவசுவினது பௌத்திரன். (2) உதயகு மாரனை வாளாற் கொன்றவன்.

காஞ்சி தொண்டைமண்டலத்தின்கண் காஞ்சீபுரம் ணுள்ள ஒரு திவ்விய ஸ்த லம். இது சோழருக்கு ராசதானியாகவுமி ருந்தது. இங்கே கோயில் கொண்டருளியி ருக்கும் சிவபெருமான் ஏகாமிரேசுரரென் றும் அம்மையார் காமாûpயென்றும் பெய ர்பெறுவர். விஷ்ணு ஆலயத்தில் எழுந்த ருளியிருக்கும் சுவாமி பெயர் வரதராஜர். காஞ்சிபுரம் காஞ்சி எனவும்படும். திருக் குறளுக்குச்சிறந்தவுரை செய்த பரிமேலழ கருக்கும். கந்தபுராணம் தமிழிலே பாடிய ருளிய கச்சியப்பருக்கும் இதுவேஜன்மஸ் தானம். சங்கராசாரியர், ராமாநுஜாசாரியர் முதலியபாஷ~pயகாரரும் வித்தியாவாதங் கள் புரிந்ததுமிவ்விடமே.

காண்டவம் - இந்திரனது வனம் அருச்சு னனால் தீயூட்டப்பட்டது.

காண்டிக்கியன் - நிமி வமிசோற்பவனா கிய தருமத்துவஜன். ஜனகமகாராஜன் பௌத்திரன். மிதத்துவசன் புத்திரன். இவன் தன் சிறிய தந்தையாகிய கிருத்து வாசனது புத்திரனாகிய கேசித்துவசனேடு முரணிக் காடுசென்றவன்.

காண்டீபம் - அருச்சுனனுக்கு அக்கினி தேவன் காண்டவதகனத்துக்குப்போகும் போது கொடுத்தவில்.

காதம்பரி - காதம்பரியைக் கதநாயகனாக வைத்து பாணகவி செய்த சமஸ்கிருத நாடகம்.

காதி - குசாம்பன் மகன். விஸ்வாமித்தி ரன் தந்தை.

காத்தஈசுவரர் - திரு ஆமாத்தூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

காத்தியாயனன் - (1) பாணினிவியாகர ணத்துக்கு வார்த்திகஞ் செய்தவரருசி (2) யாஞ்ஞவற்கிய முனிவர்.

காத்தியயாயனி - பார்வதி.

காந்தாரம் - காந்தாரனது தேசம். இஃது ஆரியவர்த்தத்துக்கு மேற்றிசையில் சிந்து தீரத்திலுள்ளது.

காந்தாரன் - யயாதி மகன். துருகியனு டைய பௌத்திர பௌத்திரன். இவனே காந்தாரதேசஸ்தாபகன். அந்தக் குலத்த வர்கள் குதிரையேற்றத்தில் மகாசதுரர்.

காந்தாரி - திருதராஷ்டிரன் பாரி. காந்தார தேசத்தரசனாகிய சபலன் மகள். மகாபதி விரதை. நாயகன் அந்தகனாக இருந்த மையால் தானம் கண்ணைக்கட்டிக் கொ ண்டுசஞ்சரித்தவள். இவள் புத்திரருள் மூத்தவனாகிய துரியோதனன் யுத்தத்துக் குபோகும்போது தனக்குச் சயமுண்டா குமாறு வரந்தருகவென்று தாயைவேண்ட அவள் “யதோதர்மஸ்ததோஜிய” என்று சொன்னவள். தருமம் எப்படியோ அப்படி சயம்.

காந்திமதியம்மை - (1) திருமூக்கிச்சரத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர். (2) திருநெல்வேலியிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியர் பெயர்.

காந்தினி - அக்குரூரன் தாய். சுவபற்கன் மனைவி.

காபாலிகம் - அதிமார்க்க மூன்றனுளொன் று. மூன்றாவன, பாசுபதம், மகாவிரதம், காபாலிகம் எனபன. காபாலிகம் காபாலத் திற் பிiûயேற்றுண்ணலைக் கைக்கொ ண்டொழுகுந் துறவினை வற்ப்புறுத்தும். இம்மதத்திற்குக் கடவுள் காலவுருத்திரர். இம்மதம் நெடுங்காலத்திற்கு முன்னர் அருகிவிட்டது.

காபிலம் - கபிலமதம். அது கபிலரால் செய்யப்பட்ட காபிலசூத்திரத்தை ஆதார மாகவுடையது.

காப்பியக்குடி - சோழநாட்டிலே சீர்காழிக் கு வடபாலிலேயுள்ள ஒரூர். இங்கேயே தேவந்தியின் கணவனாகிய சாத்தன் வள ர்ந்தது.

காமதேனு - சுரபி. அது பாற்கடலில் பிறந்தது. இச்சித்தவெல்லாங் கொடுக்குந் தெய்வப்பசு.

காமந்தகம் - ராஜநீதியைக் குறித்துக் கூறும் ஒரு நூல்.

காமபாலன் - பலராமன்.

காமன் - மன்மதன்.

காமாûp - காஞ்சிபுரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் உமாதேவியார்.

காமாûpயம்மை - திருவனேகதங்காவதத் திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியா ர்பெயர்.

காமிகம் - சிவகாமமிருபத்தெட்டனுளொ ன்று. இதிலே சிவதத்துவ ரூபங்களெல் லாம் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

காமியகம் - இது பாண்டவர்கள் ஆரணியவாசகாலத்து வசித்த ஒரு வனம் இது குருஜாங்காலத்தைச் சார்ந்துள்ளது.

காம்பன்னதோளி - திருப்பந்தனநல்லூரி லே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

காம்பிலியம் - பாஞ்சால தேசத்தொரு பாகம். துருபதன் தேசம்.

காம்பிலியன் - பர்மியாசுவன் மகன்.

காம்போஜம் - பரத கண்டத்துத்துக்கு வாயு திக்கிலுள்ள ஒரு தேசம்.

காயாரோகணேசவரர் - திருநாகைக்காரோ ணத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயார்.

காய்சினவழுதி - இவனே உக்கிரபாண் டியனெனப்படுவன். தலைச்சங்கம் தாபித் துத் தமிழாராய்ந்த முதற்பாண்டியன் இவ னே. இவனுக்கு இராஜதானி, தலைச்சங்க மிருந்து பின் கடல்கொண்ட தென்மதுரை குமரியாற்றினருகேயிருந்தது.

காரி - இவர் ஒளவையார் காலத்திலே மலைநாட்டிலே பழையனூரிலேயிருந்த மகௌதாரியப்பிரபு. இவர் ஒளவைப்பாடல் கொண்டு அதற்குப்பரிசாகச் சிறந்ததொரு கழைக்கோடு கொடுத்தவர். இவர் ஒரு குறுநில மன்னர். ராஜதானி கோவலூரெ ன்றும் பழையனூரென்றுஞ் சொல்லப்படும். இவர் கடைச்சங்கப் புலவருளொருவரா கிய கபிலராலே புகழ்ந்துபாடப்பட்டவர். தமமோடொத்த கொடைவள்ளலாகிய ஓரி யைப்போரில்வென்று அவன் நாட்டைச் சோழனுக்குக் கட்டிக்கொடுத்தவர். தாமும் துடிமன்னராதல் வேண்டுமெனச் செருக்கு ற்று முடிதரித்துத் திருமுடிக்காரியென்னும் பட்டங்கொண்டவர். அது கண்டு சோழன் இவரைப் போரில்வென்று விண்புகு வித் தான். இவர் மலையமான் என்னும் பெயரும்பெறுவர்.

காரிகிழார் - பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியைப் பாடிய புலவர். இவர் புறநானூறு பாடிய புலவருள்ளுமொருவர்.

காரியாறு - நெடுங்கிள்ளியென்னும் சோழ ன் போரில் மடிந்த இடம்.

காரிநாயனார் - திருக்கடவூரிலே தமிழ் மொழியிலே மிக வல்லவராய் விளங்கித் தம்பெயரினாலே தமிழ்க்கோவையொன்று, சொல்விளங்கிப் பொருள் மறைந்து கிடக் கும்படி பாடித் தமிழ்நாட்டு மூவேந்தரிடஞ் சென்று, பொருளெடுத்து பிரசங்கித்து அவர்கள் கொடுத்த பெருந்திரவியங்களை க்கொண்டு திருப்பணிகள் பல செய்து உடம்போடு கைலாசஞ் சென்ற பக்தர்.

காருடம் - கருடோற்பவம் முதலிய வி~ யங்களைக் கூறும் புராணம். 19000 கிரக ந்தமுடையது.

காருண்ணியபாண்டியன் - கற்பூரபாண்டிய னுக்குப்பின் முடிதரித்தவன். இவனுக்கும் கூன்பாண்டியனுக்குமிடையில் இருவர் அரசுபுரிந்தனர்.

காரைக்காலம்மையார் காரைக்காலிலே புனிதவதியார் தனத்தனென்னும் வைசியனுக்குப் புனிதவதியாரென்னும் பெ யருடைய புத்திரியாராகப் பிறந்து இல்ல றம் புகுந்தபோது, ஒருவன் அவர் நாயக னிடங் கொடுக்கவென்று கொடத்த மாங் கனிகளிரண்டில் ஒன்றை ஒரு சிவனடியார் க்குக் கொடுத்துவிட்டு, ஒன்றைத் தமது நாயகனுக்குக் கொடுக்க, அவன் அதை வாங்கியுண்டு மற்றதையுந் தருகவென்ன, உள்ளே சென்று சிவனை நினைந்து வேண்டியொரு மாங்கனியைப் பெற்றுப் போய்க் கொடுத்து நடந்ததையுஞ் சொல் ல, அஃதுண்மையாயின் இன்னுமொன்று பெற்றுத் தருவாயென்னப் பெற்றுக் கொடு த்த பெரும்பக்தியுடையவர். நாயகன் பரமத்தன். இவன் இரண்டாம் மனைவி வயிற்றிற் பிறந்த புத்திரியும் புனிதவதி யெனப்படுவள். இக்காரைக்காலம்மையாரே அற்புதத் திருவந்தாதியும் திருவிரட்டை மணிமாலையும் பாடி தலையால் நடந்து கைலாசஞ் சென்று அங்கே சிவபிரானால் அம்மையேயென்று அழைக்கப் பெற்றவர்.

காரைத்திருநாதர் - திருநெறிக் காரைக் காட்டிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கார்க்கியன் - சினிமகன். பாஷ்கலன் சீ~ன். இருக்குவேதத்தில் வல்லவன். இவன் வமிசத்தர் பிராமணர்.

கார்க்கோடகன் - கத்துருவை புத்திரரு ளொருவன். வாசுகி தம்பி.

கார்த்தவீரியார்ச்சுனன் - (ய) ஹைஹைய வமிசத்தரசனாகிய கிருதவீரியன் புத்திர னாதலின் கார்த்தவீரியயார்ச்சுனனெனப்பட் டான். இவன் பெயர் அர்ச்சுனன். பாண்ட வஅர்ச்சுனனோடு மயங்காதுணருமாறு தந் தைபெயர் கூட்டிக்கார்த்த வீரியார்ச்சுனன் எனப்பட்டான். இவன் பதினாயிரம்யாகங் கள்செய்து இமயமலைநாட்டைச் செவ்வே ஆண்டவன்.

கார்த்திகேயன் - குமாரசுவாமி. கிருத்தி கை காண்க.

கார்த்திகை - (1) வார்த்திகனென்னும் அந்தணன் மனைவி. தûpணாமூர்த்தியெ ன்பவனது தாய். (2) ஒரு நûத்திரம்.

காலகண்டன் - சிவன்.

காலசவி - (தி) விரோசனன் மகன். பலி க்குச் சகோதரன். இவன் துவாபரந்தத்தி ல் தானவர்கள் சகாயார்த்தம் விஷகபித்த ரூபமாக ரேபல்லையில் உற்பத்தியாய் அந்தக்கிராமத்திற் கோபாலர் களுக்கு குரோதத்தையுண்டாக்குகிறபோது அச் செய்தியைச் சங்ககர்ணனென்கிற பூதம் ஒரு பிராமணனிடத்திலே ஆவேசித்து ஸ்ரீ கிருஷ்ணபலராமர்களுக்கு அறிவித்தது. அப்பொழுது அவர்கள் அந்தக் கபித்தவி ருûத்தை நிர்மூலஞ்செய்து கோபாலர்க ளுக்கும் பசுக்களுக்கும் சுகத்தையுண்டா க்கினார்கள். கபித்தம் - விளாமரம்.

காலகௌசிகன் - காசியிருந்த ஒரு பிராமணன். அரிச்சந்திரனுடைய மனைவி யை விலைக்குக் கொள்ளும்பொருட்டுக் கலிபகவான் விசுவாதித்திரருடைய ஏவல லால் இப்பிராமணனாகக் காசியிலே பிறந் திருந்தாரென்பது புராணசம்மதம்.

காலகவுட்சேயன் - Nûமதரிசியென்னும் கோசலதேச ராஜாவுடையமந்திரி. இவன் ராஜகருமத்தை நன்குணர்ந்தவனென்பது பிரசித்து.

காலகர்முகன் - (ரா) சுமாலி மகன்.

காலகூடம் - (1) பாரதயுத்தத்தில் சேனை கள் தங்கியவிடம். (2) வி~ம்

காலகேயர்கள் - (ரா) கசியப்பபிரஜாபதிக் குக் காலையிடதிலுற்ப்பத்தியானவர்கள். இவர்கள் மிகக் கொடிய பாதகர்கள். இவ ர்களால் மிகவருந்திய தேவர்கள் அகஸ் தியர்க்குத் தங்குறையைக்கூற, அவர், இவர்களுக்குறைவிடாமாயிருந்த சமுத்திர நீரையெல்லாம் ஆசமனஞ் செய்து வற்று வித்தனர். அது காரணமாக நிலைதளர்ந் து வலியிழந்தார்கள். இவர்களுடைய சந் ததி அர்ச்சுனனால் நிர்மூலமாக்கப்பட்டது.

காலநாபன் - (தி) இரணியாûன் மகனாகிய தாரகன்.

காலநேமி - (1) தாரக யுத்தத்தில் வி~; ணுவினால் கொல்லப்பட்ட ஒரு தானவன். (2) (ரா) ராவணன் மாதுலன்.

காலவைரவன் காசியிலுள்ள பைரவமூர் காலபைரவன் த்தி. யமன் இவ்வைர வருக்கஞ்சிக் காசியிலுள்ளாரை வருத்தா துகொண்டேகுவனென்பது ஜதிகம்.

காலயவன் - (த) இவன் நாரதன் உபதே சத்தால் மதுராபுரியைப் படைகொண்டு வளைந்தபோது, அதனை முன்னரே உ ணர்ந்த கிருஷ்ணன் சமுத்திரமத்தியிலே ஒரு பட்டணத்தைவிசுவகர்மாவினாலேயுண் டாக்கி, அங்கேதமது ஜனங்களையெல்லா ம் போக்கி விட்டுத் தாமமாத்திரம் நிராயு தராக இவன் முன்னே வெளிப்பட்டு நடந் தார். அதுகண்ட காலயவன் அவரைத் தொடர, அவர் முசுகுந்தன் நித்திரை செய்த மலைக்குகையினுள்ளே சென்றார். அவனும் அங்கே நுழைந்து கிருஷ்ண னென்று நினைத்து முசுகுந்தனையுதைத் தான். முசுகுந்தன் பெற்றிருந்த வரப்பிரசா த மகத்துவத்தால் விழித்துப்பார்க்க கால யவன் பஸ்மமானான், சாளுவன் கார்க்கி யனைப் பார்த்து நபுஞ்சகாவென்று விளித் தபோது யாதவர்கள் சிரித்தார்கள். அது காரணமாகக் கார்க்கியன் லோகபஸ்மம் புசித்துப் பன்னீராண்டு கொடுந்தவமிருந்து காலயவனைப் பெற்றான். காலயவன் காலயவனனெனவும்படுவன்.

காலா வைசுவநாரன் என்கிற தானவனு காலை டைய மகள். கசியப்பனுடைய பாரி. இவளுடைய மக்கள் காலகேயர்கள்

காலாநலன் - அனு பௌத்திரன். சபாநல ன் புத்திரன்.

காலேசுவரர் - திருவனேகதங்காவதத்தி லே கோயில் கொண்டிருங்குஞ் சுவாமி பெயர்.

காவியன் - கவிபுத்திரனாகிய சுக்கிரன்.

காவிரி - இஃது அகஸ்தியரால் சையகிரி யினின்று முற்ப்பத்திபண்ணப்பட்ட புண்ணி யநதி. தûpணத்திலுள்ளது. இந்நதிநீர் மிக்க சுவையுடையது. இதுபோலப் பயன் படுநதி உலகத்திலே மற்றில்லையெனி னும் இழுக்காகாது. இந்நதியே சோழநாட் டைப் புனனாடாக்கியது. இந்நதியினிரு கரையிலும் சமீபத்திலும் சற்றே தூரத்தி லுமாக அநேக சிவாலயங்களும் வி~;ணு வாலயங்களுமுள.

காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்காரிக் கண்ணனார் - இவர் கடைச்சங்கப் புலவர்களுளொருவ ர். பெருந்திருமாவளவன். வெள்ளியம் பல த்துத்துஞ்சிய பெருவழுதி, பிட்டங்கொற்ற ன் முதலியோர் இவராற் பாடப்பட்டோர். இவர் சாதியில் வணிகர். முதற்கூறிய இருவர் பாண்டியரையும் ஒருங்கேகண்ட பொழுது, இவர், “இன்னுங்கேண்மினும் மிசை வாழியவே - யொருவீரொருவீர்கள் காற்றுத்திரிருவீரு - முடனிலை திரியீராயி னிமிழ்திரைப் - பௌவ மூடுத்தலிப்பயங் கொழுமாநிலம். - கையகப்படுவது பொய் யாகாதே - அதனால், நல்லபோலவுந் - தொல்லோர்சென்று நெறியபொலவும் - காதனெஞ்சினும் மிடைபுற்கலமரு - மேதி ன்மாக்கள் பொதுமொழிகொள்ளா - தின் றேபோல்கநும்புணர்ச்சி” என இவரையு மொற்றுமையுடையராக வொழுகும்படி அவர்க்கு ஒற்றுமைப்பயனெடுத்துக் கூறி வாழ்த்தினவர்.

காவிரிப்பூம்பட்டினம் - சோழமண்டலத்தி லே கீழ்க்கடற்கரையிலே காவிரிநதி சங்க மிக்குந்துறையருகிலேயிருந்த சோழ ராஜ தானி. இந்நகரம் புகாரெனவும்படும். தமிழ் நூல்களிலே பெரிதும் பாரட்டப்படும் பழை மையுடைய நகரங்களுள் இதுவுமென்று. இதன்துறை பொன்னித்துறையெனப்படும். இத்துறையிலே சீன முதலிய அந்நிய தேசங்களிலிருந்தும், வங்கம் குடகம் கொல்லம் தென்மதுரை ஈழம் முதலிய அயல்நாடுகளிலிருந்தும் வந்து கொள்ள லும், விற்றலும் செய்கிற மரக்கலங்கள் மலிந்து பொலிந்து விளங்கும். தென்னாட் டிலே இது போல வளஞ்சிறந்தும், சித்தி ராலங்காரம் பொருந்திய மாடகூட கோபுர ங்களையுடையதும், நாகரிகம் வாய்ந்த நன்மக்களைத் தன்னகத்தேயுடையதும், சித்திரப்பொறிகளையுடைய மதில்சூழ்ந்த தும், பல்வகை நீர்ப்பூக்களும் நீர்ப்பûpக ணங்களும் நிறைந்து விளங்கும் அகழியி னையுடையதுமாகிய நகர் பிறிதில்லை. அழகிய சோலைகளும், கண்ணையும் மூக்கையும் ஒருங்கே கவருமியல்பினவா கிய நந்தவனங்களும் இந்நகருக்கு அணி செய்வன. இந்நகரின் கண்ணே ஐந்து மன்றங்களுள. அவை, மற்றெங்குமில்லா தன: இந்நகருக்கேயுரிய விசேடமாகவுள் ளன. அவை, வெள்ளிடை மன்றம், இலஞ்சி மன்றம், நெடுங்கன் மன்றம், பூதசதுக்கம், பாவை மன்றம் என்பன. இந்நகரத்திலே கள்வர் புகுந்து பொருள் கவர்வாராயின் அவரை மயக்கிக் கால் கடுக்க இடையறாமல் ஊரைவலம்வரச் செய்யும் இயல்பினது வெள்ளடை மன்றம் எனவே இம்மன்றம் கள்வரை நெஞ்சங் கலங்கி நடுங்கச்செய்வதொன்றாதலால் இந்நகரிலே களவென்பது கனவிலுமில்ல தோர்செயலாம். இலஞ்சி மன்றம், தன்னி டத்திலேயுள்ள பொய்கையிலே நீராடியெ ழும் கூனர், முடவர், ஊமர், செவிடர், தொழுநோயாளர் முதலியோரை அக்குற்ற ங்களைந்து நல்லுடம்பு பெறுவிக்குமியல் பினது. நெடுங்கல் மன்றம், மருத்தூட்டி னாற்பித்தரானோரும், நஞ்சுண்டோரும், நா கத்தாற் கடியுண்டோரும், பேய்கோட்பட் டோரும் என்றிவர்கள் அந் நெடுங்கல்லை வலஞ்செய்ய அவர்க்கு அத்துன்பங்களை யெல்லாம் போக்கியருளுமியல்பினது. இராசத்துரோகியையும், கற்பு நிறை தவ றிய மனைவியரையும், போலித் துறவிக ளையும், பிறன் மனைவியைப் புணரும் துச்சாரியையும் சத்தியஞ்செய்ய தன் முன்னே கொண்டுவருமிடத்து அவரைய றைந்து கொல்லும் பூதமொன்று வசிக்கும் ஸ்தலமே பூதசதுக்கம். தருமாசனத்தாரும் அரசனும் தமது நீதி தவறுங்கால் அது குறித்துக் கண்ணீர்சொரிந்து வாய் பேசா தழும்பாவையொன்றுடையது. பாவை மன் றம். இங்கனம் அற்புதகரமான ஜந்துமன்ற ங்களையுந் தன்னகத்தேயடையதாய் விள ங்கிய காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சிறப்பை முற்றாயிங்கெடுத்துக் கூறலமையாதாயி னும் இற்றைக்கு ஆயிரத்தெழுநூறு வருஷங்களுக்கு முன்னதாகி அக்காலத் திலிந் நகரடைந்திருந்த பெருக்கத்தை யொருவாறு புலப்படுத்துவாம். வானளாவி ய கோபுரங்களும் நிலாமுற்றங்களும், அணிகலமாடங்களும், ஆனகட் சாளரங்க ளையுடைய மாளிகைகளும், காண்போர் கண்ணைப் புறஞ்சொல்லவிடாத மிலேச்ச ர்வாசங்களும், மரக்கலவணிகராகிய பர தேசிகளுறைகின்ற அலைவாய்க்கரையிரு ப்பம், தொய்யிற்குழம்பு, வாசச்சுண்ணம், சந்தனக்கூட்டு, மூவகைப்பூ, புகைத்திரவி யம், கோட்டமுதலியவிரை என இவை களை விற்போர் திரியும் நகர வீதியும், பட்டினாலும் எலிமயிரினாலும் பருத்தியா லும் சித்திர வஸ்திரங்நெய்கின்ற சாலியர் வீதியும், சந்தனம், அகில், பட்டு, பவளம், முத்து, இரத்தினம், பொன், ஆபரணம் என இவற்றை அளவின்றி விலைக்குக் குவித்திருக்கும் வணிக வீதியும், பலசரக் குக் குவிந்துகிடக்கும் வீதியும், உப்புவிற் போர், இலைவணிகர், தக்கோல முதலிய வெற்றிலை வாசம் விற்போர், எண்ணெய் வாணிகர், வெண்கலக்கன்னார், செம்பு செய்வோர், மரவினைத்தச்சர், இரும்புக் சொல்லர் சிற்பாசாரியர், பொற்பணித்தட் டார், இரத்தினப்பணித்தட்டார், கஞ்சுகி செய்யுஞ் சிப்பியர், தோற்றுன்னர், வஸ்தி ரத்தினாலும், கிடேச்சையாலும் வாடாமா லைகளும், புஷ்பங்களும், பொய்க்கொண் டைகளும், பல்வகைப் பிரதிமைகளும், செய்தலால் தம் கைத்தொழிற்றிறமை காட்டும் வல்லோர், துளைக்கருவியாலும், யாழினாலும், ஏழிசையும் ஏழெழுத்தையும், மூவகை வங்கியதினும், நால்வகை யாழி னும் பிறக்கும் பண்களுக்கின்றியமையாத மூவேழுதிறத்தையும் குற்றமற்ற இசைத்து க்காட்டவல்ல பாணர்கள் என இம்மக்களி ருக்கின்ற வீதிகளும், குற்றேவல் செய்கி ன்ற சிறுதொழிலாளர் வசிக்கும் பாக்க மும், இராசவீதியும், கடைவீதியும், பெருங் குடிவணிகர்வசிக்கின்ற மாடமாளிகைவீதி யும், வேளாளர்வீதியும், ஆயுள்வேதியர் வீதியும், சோதிடர்வீதியும், முத்துக்கோப் பாரும், சங்கறுத்துவளையல்செய்வோரும், வாழ்கின்றவீதியும், சூதர், மாகதர், நாழிக் கைகணக்கர், விகடககூத்தர், காவற்கணி கையர், ஆடற்கூத்தியர், பூவிலைமடந் தையர், ஏவற்பெண்கள், பேரிகை முதலி யதோற்கருவியாளர், கழைக்கூத்தர், என இவர்களிருக்கின்ற வேறுவேறு வீதிகளும், குதிரைப்பாகர், யானைப்பாகர், தேர்ப்பாகர் போர்வீரர் என்றிவர்களிருக்கின்ற வீதிக ளும். வேதியர் வசிக்கின்ற அக்கிரகாரங் களும் என எண்ணில்லாத வீதிகளையும், எண்ணில்லாத தொழிற்சாலைகளையும், உடையதாய் இந்நகர் விளங்கியது என்ப து சிலப்பதிகாரத்தாற் பெறப்படும் கல்வி யாரச்சியிற் பொழுதுபோக்குவார்க்குப் பட் டிமண்டபமெனப்படும் வித்தியா மண்டபங் களும், நோயாருக்கு மருத்துவசாலைக ளும், இளங்காளையர்க்கு விளையாட்டிட ங்களும், அகதிகளுக்கு அன்னசாலைக ளும், தவஞ்செய்வார்க்குத் தவச்சாலைக ளும் என்றின்னோரன்ன அநேகபொதுக்க ளங்களுமிங்குளவாயிருந்தன. ஆதலால் இந்நகரம் பலவகைப்போகங்களுக்கும், இ டமாயிருந்ததென நிச்சயிக்கப்படும். இந் நகரம் மருவூர்ப்பாக்கத்திலே பெரும்பாலு ம் தொழிலாளரும், பட்டினப்பாக்கத்திலே பெரும்பாலும் மேன்மக்களும், பிரபுக்களு மே குடிகொண்டிருந்தார்கள். இருபக்கத் தினுமாகவிங்கேயிருந்து வாழ்ந்த குடித் தொகை அறுபதினாயிரம் என்பது. “பாலைபாடிய பரிசிலன்றெடுத்த, மாலைத் தாகியவறங்கெழுசெல்வத், தாறைந்திரட்டி யாயிரங்குடிகளும், வீறுசான்ஞாலத்து வி யலணியாகி, யுயர்ந்தோருலகிற் பயந்தரு தான, மில்லதுமிரப்புநல்லோர்குழுவுந், தெ ய்வத்தானமுந் திருந்தியபூமியு, மையரு றையுளுமற்வோர் பள்ளியும்” என்னுஞ் செய்யுட் கூற்றாற்பெறப்படும். அநேக புல வரையும் கரிகாற்சோழன் போலும் பராக்க கிரமமாதலும், கொடையாலும் ஒரு சிறிது ம்திறம்பாத செவ்வியநெறி முறையாலும், சிறந்தோங்கிய அநேக ராஜாக்களையும் பட்டினத்தடிகளையொத்த அநேக மெய்த் துறவிகளையும் தந்தருளிப் புகழ்படைத்த தும் இந்நகரமேயாம். இங்ஙனம் சிறந்து விளங்கிய இந்நகரம் பின்னர்நாளிலே அழிந்தொழிந்து போக இப்பொழுது அவ்விடத்திலேயுள்ளது. அப்பெயரையுடை யவொருகுக்கிராமமே.

காவேரி - காவிரிகாண்க. இந்நதி கவேர னாலே திருத்தப்பட்டமையின் காவேரியெ னப்படுவதாயிற்று. கவேரன் புத்திரியென் பது பசாரம்.

காளத்தி திருக்காளத்தி.

காளஹஸ்தி

காளத்தியப்பன் - தொண்டை நாட்டிலே வல்லமென்னுமூரிலே விளங்கியவனாகி இப்பிரபு தன்மீது ஒரு பிரபந்தம் பாடிப் பாற்பசு கேட்ட ஒரு புலவனுக்கு ஒவ்வொ ருகவிக்கு மொவ்வொரு பசுவும் அப்பசுவு க்கு மேய்ப்பவனும் கறவையாளும் பால் காய்ச்சுபவனுமாக மூம்மூன்றாளும் உடன் கொடுத்துப் பொன்மாரியும் வழங்கியவன்.

காளத்தீசுவரர் - திருக்காளத்தியிலே கோ யில்கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

காளமேககவி - ஸ்ரீரங்கத்திலே வைஷ்ண வப்பிராமணராக அவதரித்த இவர், சம்பு கேசுரத்திலே ஒரு தாசிவலையிலகப்பட்டு, அவள் பொருட்டாக அங்குசென்று கோயிலுனுட் பிரகாரத்திலே அவள் வர வை எதிர்நோக்கி இருக்கையில் நித்தி ரைவர அங்கேபடுத்து நித்திரைபோயினார். தாசி இவரைத்தேடிப்பார்த்துங் காணாமை யால் தன்வீடு போய்ச்சேர்ந்தாள். அதன் பின்னர்க் கோயிலும் திருக்காப்பிடப்பட் டது. அப்பொழுது அந்தப்பிரகாரத்திலொ ருபக்கத்தில் சரஸ்வதியை நோக்கி ஓரந் தணன் தவங்கிடந்தான். சரஸ்வதி அதற் கிரங்கிப்பிரசன்னராகித் தமது தம்பலத் தை அந்தணன் வாயிலுமிழப்போக அவன் அதை அநுசிதமென்று வாங்காது மறுத்தான். அது கண்ட வைஷ்ணவர் கிடந்தவிடத்தையடைந்து அவரையொழுப் பித் தம்பலத்தை நாவினாற் கொடுக்க வைஷ்ணவர் தம்தாசியே தம்பலங்கொண ர்ந்தாளென்றென்னி அதனை நாவினாலேற் றார். அவ்வளவில் சரஸ்வதி மறைந்து போக, வைஷ்ணவர் அதனையேற்றமாத்தி ரத்தில் சகலகலைகளும்வல்ல பண்டிதரா கிச் சூற்கொண்டகாளமேகம்போலத் தமிழ் கவிமாரி பொழியத்தொடங்கினார். அன்று முதல் அவருக்குக்காளமேகமென்னும் பெ யருண்டாவதாயிற்று. இவர் திருமலைராய னென்னும் அரசன் சமஸ்தான வித்துவா னாகிய அதிமதுரகவிராயனுக்குமாறாகி அவ்வரசன் சபையிலே இருந்தபுலவர்க ளெல்லோரும்பிரமிக்கும்படியாக யமகண்ட விதானப்படி ஆசுகவிகள் பொழிந்தவர். இவர் காலம் சாலிவாகனவருஷம் 1200.

காளஞ்சனம் - ஒரு தீர்த்தம்.

காளாமுகன் - சிவனைப் படிகமும் புத்திர தீபமணியும் தரித்தமூர்த்தியாகத் தியானி க்குஞ்சமயி. இவன் அகப்புறச் சமயிகளு ளொருவன்.

காளி - காலவுருத்திரருடைய சக்தி. அஃதாவது அழிவுக்குக் காரணமாகிய காலத்தை நடாத்தும் உருத்திரர் அவ்வழி வையாது சக்தியாற் செய்துமுடிப்பர். அச் சக்தியே காளியெனப்படும். உருத்திரபேத ம் பலவாதல் போல அச்சத்திபேதமும் பலவாம். காலத்துவம் கருமையாற் குறிக் கொள்ளப்படுவது போலக் காளியும் கரு நிறமுடையளாயினாள். காலத்திரர் சங்கா ரத் தொழிலைத் தமது சக்தியாகிய இக் காளியைக்கொண்டே நடாத்துவர். ஆக்க ம் உயிர்களுக்கு எப்பொழுதும் இன்பம் தருவது. அழிவு எப்பொழுதும் பயங்கரம் பயப்பது. அது பற்றியே அவ்வழிவைப் புரிவதாகிய சக்தியும் பயங்கர ரூபமுடை தாக ரூபாகாரம் பண்ணப்பட்டது. காலபத மும் காளியும் கருமைபடபொருட் சொல் லடியாகப் பிறந்தனவேயாம். காளி கரிய மேனியும், சதுர்ப்புஜமும், கபால மாலையும் சிவந்த கண்ணும் நான்ற நாவுமுடைய தேவியாகவுபாசிக்கப்படவள். யுத்தவீரர் தமக்கு வெற்றியுண்டாம்படி காளியையுபா சித்துப் பூசிப்பர். கோபம் செந்நிறச் சம்மந்தமுடையது. அது பற்றி வாமார்க்கத்தினர் அதன் உண்மையு ணராது இரத்தப் பலியிட்டுப் பூசிப்பர். இரத்தப்பிரியையென் பதற்கு சிவந்த நிறத்திற் பிரியமுடைளெனப் பொருள் கொள்ளாது உதிரப் பொருள் கொண்டேதே இத்தடுமாற்றத்துக்கு ஏதுவாம். செந்நிறமாகிய புஷ்பங்களே அப்பூசைக்கு போதியவாம். அவற்றை விடுத்து இரத்தப்பலியிடுதல் அத்துணைச் சிறந்ததன்று. அதற்கீடாக கோபம்முதலிய துர்க்குணங்களைப் பலியிடுதல் அத்தேவி க்கு உவந்ததாகம். சில புராணங்கள் கா ளிக்கு எண்கரங்கூறும். காளி சண்டமுண் டர்களாகிய அசுரரைக் கொன்று சாமுண் டியென்னும்பெயரும், தாரகனைக் கொன் று தாரகமர்த்தனியென்னும் பெயருங் கொண்டாள். (2) வியாசகர் தாயாகிய சத்தியவதி.

காளிதாசன் - இவன் விக்கிரமார்க்கன் வமிசத்தானாகிய போஜராஜன் சமஸ்தான த்துச் சமஸ்கிருத வித்துவான்கள் ஒன்ப தின்மருள் சிரேஷ்டன். சமஸ்கிருதத்திலே யுள்ள ஸ்ரீங்காரரச சுலோகங்களுள் இவன் செய்த சுலோகங்கள் அதி மாதுரியமான வை. இவன் சரஸ்வதியினது அமிசாவதா ரம். இவன் செய்த நூல்களும் தனிச் சுலோகங்களும் எண்ணில. ரகுவம்சம் குமாரசம்பவ முதலிய காவியங்கள் இவ ன் செய்தவை. காளி உபாசகனாதலின் காளிதாசனெப்பட்டான். ஜாதியில் அந்த ணன். இவன் வரலாறுவிரிப்பிற் பெருகும். இவன் தண்டி மகாகவியேடு இகலிச் சரசு வதியைப்பிரார்த்தித்து தம்முள் மிக்கார் யாரென்ன, “தண்டிமகாகவிதான், நீயோ வென்றால் நானே நீ” என்று சரஸ்வதியா ற் புகழப்பட்டவன். புலகேசியினது கல் வெட்டிலே கூறப்படலால் அவன்காலம் இற்றைக்க ஆயிரத்துநானூறு வருஷங்க ளுக்கு முன்னுள்ளதாக நிச்சயிக்கப்படும்.

காளிந்தி - (1) யமுனாநதி. களிந்தபர்வ தத்தினின்றிழியுநதி. (2) சுமதி பாரி. (3) கிரு~ஷ்ணன் அ~;டபாரிகளிளொருத்தி. சூ ரியன் மகள்.

காளிம்பன் - திருவேங்கடப்பதியிலிருந்து தமிழ்நாவலர்களுக்குப் பெருநிதி வழங்கி ய ஒருபிரபு.

காளியன் - யமுனையிலிருந்து கொடிய விஷநாகம் அது கிருஷ்ணனாற் கொல் லப்பட்டது.

காளேஸ்வரம் - பயோஷணி கோதாவரி நதிகள் சங்கமிக்மிடத்துள்ள திவ்விய Nûத்திரம்.

கானக்காளை - திருக்காப்பேரூரிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கானப்பேரெயில் - வேங்கை மார்பனுக்குரி யதாகவிருந்த ஒரு பேரரன். இவ்வரண் கடைச்சங்கத்து கடையரசனாகிய உக்கிர ப்பெருவழுதியாற் போரிற் கைக்கொள்ளப் பட்டது.

கானார்குழலம்மை - திருகானாட்டு முள் @ரிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவி யார் பெயர்.

கிஷ்கிந்தை - வாலி சுக்கிhPவர்கள் ராஜ தானி. இது மைசூருக்கு வடகிழக்கிலுள் ளது.

கிம்புருஷர் - தேவருள் ஒருபாலார். இவர் கள் அசுவகமும், நரசாPரமுடையவர்கள்.

கிம்புருஷன் - புலகன் புத்திரன்.

கிம்மீரன் - (ரா) பகாசுரன் தம்பி. காமிய கவனத்திலே வீமனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

கியாதி - (1) தûப்பிரஜாபதிமகள். இவளுக்குத் தாதை விதாதை என இரு வர் புத்திரருமு;. லஷ{மி என்னும் புத்திரி யும் பிறந்தார்கள். (2) உன்முகன் மகன்.

கிரகபதி - ஒரு அக்கினி. இவன் இந்திரா திதேவர்களுக்கு அவ்வியத்தைச் சுமந்து கொண்டு போனமையினாலே இந்நாமம் பெற்றான். ஒரு சமயத்தில் இவன் அவிக ளைச்சுமக்க இயலாமையால் சமுத்திரத் திற் கரந்திருக்கையிலே அதிலிருக்கும் மற்சங்கள் இவனிருக்கிற இடத்தை தேவ ர்களுக்கு சென்றுசொல்லின. அதனால் மற்சங்கள் ஜனங்களுக்கு ஆகாரமாக வென்று சபித்தான்.

கிரசன் - தாரகயுத்தத்தில் விஷ்ணுவினா ற்கொல்லப்பட்ட ராûசன்.

கிராதார்ச்சுனீயம் - ஒரு சமஸ்கிருத கா யியம். அர்ச்சுனன் தவஞ்செய்தபோது சிவபெருமான் கிராதரூபந்தாங்கிவந்து அ மர்புரிந்து பாசுபதமீந்துபோன சரித்திரங் கூறுவது.

கிராமரதேவதை - கிராமங்கள்தோறுமுள் ள ஐயனார் காளி முதலிய காவற்றேவ தை.

கிரிவிரசம் - (1) மகததேச ராஜதானி. இதைச்சுற்றி மலைக்கோட்டையிருப்பதால் கிரிவரசம் எனப்பெயர் பெற்றது. (2) கோ கய ராஜதானி. அது குசன்மக்களுள் நா ன்காம் புத்திரன். வசுவினால் ஸ்தாபிக்கப் பட்டது. தருமாரணியத்துக்குச் சமீபத்திலி லுள்ளது.

கிhPடி - அர்ச்சுனன்.

கிருசன் - ஒரிருஷ~p.

கிருசாசுவன் - கிருதாசுவன்

கிருசாநு - அக்கினி

கிருசாநுரேதன் - சிவன்.

கிஷ்;ணகர்ணாமிருதம் - இது ஸ்ரீ லீலாசுகராற் செய்யப்பட்ட நூல்.

கிருஷ்ணஜயந்தி - ஆவணிக் கிருஷ்ணப ûத்தட்டமி. இது கிருஷ்ணன் பிறந்த தினமாதலின் அது விரததினமாககக் கொள்ளப்படும்.

கிருஷ்ணதேவி - கிருஷ்ணாநதி

கிருஷ்ணத்துவைபாயனன் - வேதவியா சன்.

கிருஷ்ணராயன் - ஒரு சிற்றரசன். இவன் சமுகத்தில் விகடக்கூத்தர்கள் வேளாண் மகளிரைப் போல வேடம்பூண்டு கூத்தாடி னார்கள். அப்போது தொண்டைமண்டலத் து வேளார்கள் நம்மை இக்கிரு~;ண ராயன் அவமதித்தானென்றுசினந்து அவ னுயிரைமாய்த்தார்கள்.

கிருஷ்ணன் - கமசனுடைய கொடுங்கோ ன்மைக்கஞ்சித் தேவர்கள் விஷ்ணுவை யடைந்து தம்மைக் காத்திரûpக்கவென்று வேண்ட, அவர் தமது கேசத்தைப்பற்றித் தடவ, இரண்டு ரோமங்களுதிர்ந்தன. வி~;ணு அவ்வுரோமங்களை நோக்கி, இவ்விரண்டனுள் வெண்ணிறரோமம் பல ராமனாகச்சென்றுயிறக்க, மற்றக் கரியது கிரு~;ணணாகப் பிறந்து கம்சனையழிக்க வென்றருளி அத்தேவர்க்கும் விடையீந்த னர். ரோமமென்றதை அதுவாகக்கொள்ள ற்க. விஷ்ணுவினது அம்சத்திலோரற்ப்பாக மே இங்ஙனங் கூறப்பட்டதாகக் கொள்ளு க. அது நிற்க. கம்சன் தனது தங்கை தேவகியையும் அவள் நாயகன் வசுதேவ னையுமுடன் கொண்டோரிரத்தில் ஏறி வனம்பார்க்கச் சென்றான். அப்பொழுது “கமசா! கேள்! உன்னுடன் இரதமூர்ந்து வருகின்ற உன் தங்கை தேவகிவயிற்றி லே பிறக்கப்போகும் எட்டாம் பிள்ளை யால் நீ கொல்லப்படுவாய்” என்று ஓர் அசாPரி இடிபோலொலித்துரைத்தது. அது கேட்ட கம்சன் துணுக்குற்றுத் தன் வாட் படையுறைகழித்து அவளைக் கொல்ல ஓங்கினான். வசுதேவன் உடனே எழுந்து “வீராதிவீர, இவளைக் கொல்லாதொழிக. அவள் வயிற்றிற்பிறக்கும் பிள்ளைகளை யெல்லாம் உன்கையி லொப்பிப்பேன்” என்று கூறி அவனைத் தடுத்தான். இவ்வு றுதியாற் கோபந்தணிந்த கம்சன் தேவகி யையும் வசுதேவனையும் சிறையிலிட்டு அவள் வயிற்றிற் பிள்ளைகளையெல்லாம் கொன்று வந்தான். ஏழாவது சிசுக்குறை மாசத்திற் பிறக்க அதனை வசுதேவன் எடுத்துப்போய்க் கோகுலத்திலிருந்த தன து இரண்டாம மனைவியாகிய ரோகினியி டத்திற்கொடுத்தான். அச்சிசுவே பலராமன் காவலர் கம்சனிடஞ் சென்று “ஏழாவது அழிகருப்பமாயிற்று” என்று கூற, அவன் மகிழ்ந்தான். அதன் பின்னர் உரியகாலத் தில் எட்டாஷ் சிசுப்பிறந்தது. இச்சிசுவே கிருஷ்ணன். அதனை வசுதேவன் பிறருக் குப் புலனாகாவண்ணம் அந்நள்ளிரவிற்றா னே கொண்டு சென்று யமுனைக்கு அக் கரையிலிருந்த நந்தன் மனையிலிட்டு, அங்கே அவன் மனைவி யசோதை அப்பொழுது தானேயீன்றுவைத்திருந்த சிசுவைக்கவர்ந்து கொண்டுமீண்டு, முன் போலப் பிறர் அறியாவண்ணம் தன் வாச ஸ்தானம் புகுந்தான். அச்சிசுவினது அழு குரல்கேட்ட காவலர் வைகறைக் காலத் யோடிக் கமசனுக்குணர்த்த, அவன் உட னே அவ்விடஞ்சென்று அச்சிசுவைக் கவர்ந்து ஒரு கல்லின்மேல் மோதினான். மோதலும் அஃது அந்தரத்திலெழுந்து அஷ்டகரங்களோடு கூடிய பெரியதொரற் புதவடிவாகி, அவனைப் பார்த்து நகைத் து, என்னையெடுத்து வீணே மோதிக் கொல்லமுயன்றாய். உன்னையன் பூர்வஜ ன்மத்திற்கொன்றொழித்த அம்மேலோன் பிறந்து சமீபத்திலே வேறு மனையில் வளர்க்கின்றான். அவனே உன்னைக் கொல்வான் என்று கூறி மறைந்தது. அவன் அதன் பின்னர்த்தேவகியையும் வ சுதேவனையும் சிறைவிடுத்தான். வசுதே வன் ரோகிணியிடத்திருந்த பலராமனையு ங்கொண்டு போய்த் நந்தன் மனையில் விட இரண்டு சிசுவும் அங்கேயுடனிருந்து வளர்வனவாயின. சிலநாட்கழியக் கிரு~; ணன் வளர்கின்ற இடத்தையுணர்ந்து கம் சன் பூதனையென்னுமொரு பேயைக் கிரு ஷ்ணன் மனையிற் சென்று அவனைப் பாலூட்டிக்கொன்று வருகவென்றேவினான். பூதனை சென்று அச்சிசுவையெடுத்து மடி மீதுவைத்துப் பாலூட்டினாள். கிருஷ்ணன் அவள் முலைப்பாலோடு அவள் ஆவியை யுமருந்தி அவளை அலறவலறக் கொன் றொழித்தான். இவ்வற்புதம் அச்சேரியை ஒருங்கே அங்கழைத்தது.

ஓரசுரன் சென்று நந்தன் மனை யிற் கிருஷ்ணனைக் கொல்லச் சமயம் பார்த்துச் சகடமாய்க்கிடக்க, நந்தன் கிரு ஷ்ணனைக் கொண்டுபோய் அச்சகடத்திரு த்திவிளையாடும்படி வைத்தான். கிருஷ் ணன் பாலுக்கழுவான் போன்றழுது கோபி த்தெழுந்து அச்சகடத்தைக் காலால் உதைக்க அச்சகடந் துளியாயிற்று. அவ் ழியே அசரனுமிறந்தான். மற்றொருநாள், கிருஷ்ணனும் பலராமனும் கட்டிவைத்த ஆண்கன்றுகளையவிழ்த்துப் பாலுண்ண விட்டுப் விளையாட்டயர்ந்தார்கள். அது கண்ட யசோதை கிருஷ்ணனை உர லோடு கட்டிவைத்தாள். கிருஷ்ணன் அவ் வுரலையிழுத்துப்போய்ச் சமீபத்திலேநின்ற இரண்டு மருதமரங்களுக்கு இடையே புகு த்திச் சிக்குவித்து அப்பால் நின்றிழுக்க, அவ்வலிய விருûமிரண்டும் வேரோடு வீழ்ந்தன. அஃது ஆய்ப்பாடியெங்கும் பேரதியத்தை விளைத்தது. இம்மரம் வீழ் த்திய அற்புதத்தின்பின்னர் நந்தன் தன் குடும்பத்தோடு பிருந்தாவனஞ் சென்று வசிப்பானாயினான். அங்கும் கம்சன் பல வுபாயங்களாற் கிஷ்;ணனைக் கொல்ல முயன்றான். அவ்வுபாயங்கள் பலவற்றுள் ளே பகாசுரன் கொக்காகிச் சென்று தன் அலகாலே கிருஷ்ணன் அக்கொக்கைப் பற்றிக் காலின்கீழிட்டு இடந்து கொன்றது மொன்று. கிருஷ்ணனுடைய பாலிய கால மெல்லாம் கன்றுகளை மேய்த்துவருதலா லும் இவ்வகை அற்புதசாமர்த்தியத்தாலும் பரோபகார சீலனாகவேயிருந்தான். ஒரு நாள் பலராமன் சிலகன்றுகளையும் அவைகளைக்காக்கும் கோபாலச் சிறுவர் களையும் விளையாட்டாகக் கொண்டு போய் மறைத்தான். அப்பொழுது ஆய்ச்சி யர் வரும்நேரமாக, அச்செய்தியை அவர் களுணராவண்ணம் அக்கன்றுகளைப் போ ல வேறுமைந்தரும் தன் மாயாவல்லபத் தாற் சிருஷ்டித்து அவர் வருமுன் வழக்க ம்போல நின்று மேயவும்மேய்க்கவும் வைத்தான். அவ்வாயப்பாடியிலுள்ள பல் லாயிரம் ஆய்ச்சியரும் கிருஷ்ணனைக் கொண்டுபோய்த் தத்தம் வீட்டில் அமுதரு ந்தி அவனுடைய மழலை விளையாட்டை ச் சிறிதுநேரங் கண்டு களிக்கவெண்டு மென்னும் பேராசையுடையராயிருந்தார்கள் அஃதுணர்ந்து கிருஷ்ணன் ஒவ்வொரு நாளிலே ஏக காலத்திலே அவர் வீடுகள் தோறுஞ் சென்றிருந்து அவரூட்டும் வெண் ணெய் பால்களையுண்டு விளையாடி அவர்ளை மகிழ்வித்து அவர்க்கொவ்வாம் அருமைப் புத்திரன் போலாயினான். ஒருத் தி இன்று மத்தியானத்திலே கிருஷ்ணன் என்வீட்டுக்குவந்திருந்தான். என்று தன் அயல்வீட்டாளுக்குச் சென்று சொல் வாள். அவள் ஏன் பொய்கூறுகின்றனை: அவன் அப்பொழுதென் வீட்டிலிருந்து வெண்ணெயுண்டானென்பாள். அவ்விரு வரும் சண்டையிட்டு அயல்வீடு சென்று சொல்லுவர். அவ்வீட்டாள், இருவீரும் ஏன் பொய்யுரைக்;கின்றீர்கள்: அவன் அந்நேரத் தில் என்வீட்டிலன்றோ வந்திருந்து பால் வாங்கியுண்டான் என்பள். இப்படியே எல் லோருங் கூறத் திருவிளையாட்டயர்வதே கிருஷ்ணனுக்கு தொழிலாகவிருந்தது. கிருஷ்ணன் தன் பிள்ளைப் பருவத்திலே செய்த அற்ப்புதங்களும் செயற்கருஞ் செய்திகள் மீண்டுக் கூளப்புகின் அடங் கா.

கம்சன் கிருஷ்ணனைக் கொல்லப் பலவாறு முயன்றதும் ஒன்றிலும் சித்தி பெறா தீற்றிலே கிருஷ்ணனாற் கொல்லப் பட்டான். கிருஷ்ணன் பிரிய மனைவியர் ருக்மிணி சத்தியபாமா என இருவர். கிரு ஷ்ணனுக்கு பாலியகாலந்தொட்டுப் பிராச கியாயிருந்தவள். ராதை. அர்ச்சுனன் கிரு ஷ்ணனுக்கு மைத்துணனும் பிராணசிநேக னுமாயுள்ளவன். அவன் பொருட்டே பாரத யுத்தத்திற் கிருஷ்ணன் பாண்டவர்கள் பக்கஞ்சார்ந்திருந்து அவர்களுக்கு வேண் டுந் துணையெல்லாம் புரிந்தான். கிஷ் ணன் அவதாரஞ் செய்திலனேல் பாண்ட வர்கள் அரசு பெறுவதும், அசுரர்கள் மாண்டொழிவதும், இக்கலியுகத்திலே நல் லறங்கள் தலைகாட்டுவதும் இல்லையாம். கிஷ்ணனுக்கிணையான மதியூகியும் வியாசம்வல்லவனும், யோகநிலை யுணர் ந்தகன்மஞானியும், பேராற்றலுடையோனும் இம்மண்ணுலகத்தில் இன்னும் பிறந்திலன் அர்ச்சுனன் போர்க்களத்திலே புகுந்தபோ து எதிரே நிற்போர்யாவரும் இஷ்டரும் தாயத்தருமாக விருத்தலையெண்ணித் தனக்குச் சாரதியாகவிருக்கும் கிருஷ்னை ப்பார்த்து, இவர்களைக்கொன்றொழித்து விட்டுப் பின் யாரையுறவாகக்கொண்டு அரசு புரியப்போகின்றேன் என்று கூறித் தன்வில்லைக் கீழேநழுவவிட்டான். கிஷ்; ணன் அதனையே சமயமும் அவன் மன நிலையையே பக்குவமுமாகக்கண்டு அப் பக்குவத்துக்கேற்ற கன்மயோக உபதேச மாகிய பகவற்கீதையையுபதேசித்தருளி னான். பயன் விரும்பாது அவ்வவ்வாச்சிர மங்களுக்குரிய கடன்களைத் தவறாமற் செய்தல் வேண்டும். அங்ஙனஞ்செய்பவன் கன்மபந்தமடையமாட்டான். அதுவே அவ னுக்கு இசுபரசிலாக்கியங்களைக் கொடுப் பது என்பதே அவ்வுபதேசத்தான் முடிந் தபொருள். இக்கீதை வேதாந்தசாரத்தை நன்குவிளக்குமோரற்பத நூல்

கிருஷ்ணாங்கனை - நைருதன் இராஜ தானி.

கிருஷ்ணை - திரௌபதி. ஒரு நதிக்கும் பெயர்.

கிருதகன் - (ய) வசுதேவன் மகன்.

கிருதகிருத்தியன் - திருககுப்தன் மகன். இவன் விரக்தனாயிறந்தவன்.

கிருதசிரவணன் - (ரி) பரசுராமன் அநுச ரன்.

கிருநத்துயுதி - சித்திரகேதன் மூத்தபாரி. அங்கராஜபுத்தரி.

கிருதமந்தன் - (பு) யமீநரன் மகனாகிய திருதிமந்தன்.

கிருதமாலை - மலைய பர்வத்திலுற்பத் தியாகும் ஒரு நதி.

கிருதயுகம் - பதினேழிலûத்து இருபத் தெண்ணாயிரம் வருஷங்கள் கொண்ட காலவட்டம். அத்தரும நாட்டஞ் சிறிது மின்றித் தருமமேயோங்கிநடந்த காலமிது வே. அது பற்றி இந்த யுகம் புண்ணிய யுகமென்றுஞ் சத்தியயுகமென்றுங் கூறப் படும். வருணாச்சிரமத்துக்குரிய கன்மங்க ளொல்லாம் முறைப்படி யொருசிறிதும் இழுக்கமின்றிச் செய்யப்பட்ட யுகமாதலிற் கிருதயுகமெனப்பட்டது. இந்த யுகத்திலே தேவர் கந்தருவர், தானவர், யûர், கிந்ந ரர், நகர் என்போர் யாருமில்லை. கொள் ளல் விற்றல்களில்லை. மனஷர்க்கு ஒரு வகையுழப்புந் துன்பமுமில்லை. மரங்க ளும் பயிர்வர்க்கங்களும் மனு~ர்கையால் நீரும், எருவும், உழவும், காவலுங் கொள் ளாது தாமே பயன்றருவாயின. நினைத்த மாத்திரத்தே எல்லாப் போகங்களும் வந்து கூடும். பிணியும், மெலிவும், பகை யும், பெருமையும், வஞ்சமும், அச்சமும், கொடுமையும், நலிவும், பொறாமையும் இந்த யுகத்துக்குரியனவல்ல. சத்தியமே அரசு புரிந்தது. துறவே விரும்பப்படுவதா யிற்று. பரப்பிரமம் யாவர்க்குங் சாந்நித்தி யமாயிருந்தது. நாரயணன் சுவேதரூபியா யிருந்தான். எல்லாமாந்தருக்கும் நெறியு மொன்றே: கடவுளுமொன்றே: மந்திரமு மொன்றே: வேதமுமொன்றே: இது விஷ்ணு புராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.

கிருதராதன் - மகாதிருதி புத்திரன்.

கிருதவர்மன் - (ய) ஹிருதிகன் மகன். தேவமீடன் தம்பி. பாரதயுத்தத்தில் அசுவ த்தாமனுக்குச்சகாயன். (2) கிருதவீரியன் தம்பி.

கிருதவீரியன் - (ய) தனிகன் புத்திரன். கார்த்தவீரியார்ச்சுனன் தந்தை.

கிருதவுஜசு கிருதவீரியன் தம்பி.

கிருதவுஜன்

கிருதன் - (1) கம்பிரன் மகன். இவன் வமிசத்தவர்கள் பிராமணராயினார்கள். (2) (ய) பலராமன் தம்பி.

கிருதாக்கினி - (ய) கிருதவீரியன் தம்பி.

கிருதாசி - ஓரரம்பை.

கிரதாசுவன் - (இ) பரிகிணாசுவன் மூத்த மகன். இவன் மகன் இரண்டாம் யவனாசு வன்.

கிருதாந்தன் - யமன்.

கிருதாயு - (மி) அரி~;டநேமி மகன்.

கிருதி - (1) (மி) வகுளாசுவன் மகன். (2) (பு) கந்தமந்தன் மகன். இவன் இரணியநாபனால் யோகமார்க்க முணர்ந் து சமாசங்கிதையைக் கீழைத்தேசங்களி ற் சென்றுபதேசித்தவன். (3) விபுமகன். (4) சியவனன் மகன்.

கிருது - (1) பிரமமானச புத்திருளொருவ ன். இவனுக்குத் தûப்பிரசாபதி மகளா கிய சந்நதியிடத்து அங்குஷ்டப் பிராமா ணமாக அறுபதினாயிரம் மகாவிருஷ~pகள் பிறந்தார்கள். இவர்கள் பெயர்கள் வால கில்லியவிருஷ~pகள். (2) உன்முகன். அங் கன்தம்பி.

கிருத்சிநமதன் - ûத்திர விருத்தன் பௌத்திரன். சுகோத்திரன் புத்திரன். சுனகன் தந்தை.

கிருத்திகை - மூன்றாம் நûத்திரம். அஃ து ஆறு நûத்திரங்களினது கூட்டம். ஒருசமயம் அக்கினிதேவன் சப்த இருஷ~p களினது பாரிகளைப்பார்த்து மோகித்தான் அது கண்ட அவன் பாரி சுவாகாதேவி தனது நாயகன் அந்த இருஷ~pகள் பாரிய ரால் சபிக்கப்படுவானென்றஞ்சி அருந்ததி யொழிந்த ஏனைய ஆறுபாரியாகி நாயக னைக்கூடினாள். இவ்வறுவரே கிருத்திகை யாயினர். இவர்களால் வளர்க்கப்பட்டமை யின் குமாரக்கடவுள் கார்த்திகேயரெனப்ப டுவர். அயலசலனத்தால் ஒவ்வொருகாலத் திற்கொவ்வொரு நûத்திரமாகவெண்ணப் பட்டது.

கிருத்திவாசன் - சிவன்.

கிருபன் - சத்தியதிருதி புத்திரன். துஆராணாசாரிக்கு மைத்துனன். கௌரவ ருக்கு முதலில் அஸ்திரவித்தை கற்ப்பித் தவன். இவன் சிரஞ்சீவி. இவன் பாரதயுத் தத்திலே கௌரவர் பக்கத்தில் நின்று பெருதவன்.

கிருபாநாயகி - திருக்கருவூரிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் தேவியார் பெயர்.

கிருபி - சத்தியதிருதி புத்திரி. துரோணா சாரியர் பாரி. அசுவத்தாமன் தாய். கிருபா சரரியன் தங்கை.

கிருபீடஜன்மன் - (உதகத்திலே பிறந்த வன்) சந்திரன், அக்கினி.

கிருபீடயோனி - சந்திரன் அக்கினி.

கிருமி - (அ) உசீநரன் புத்திரருள் நான் காம் புத்திரன்.

கிருமிலாபுரம் - ஒருபட்டணம். இது கிருமியால் நிருபிக்கப்பட்டது.

கிரௌஞ்சன் - மைநாகன் புத்திரன். இவன் அரசிருந்த மலை கிரௌஞ்சமென ப்படும். இவனை அம்மலையோடு சுப்பிரம ணியக்கடவுள் பிளந்தமைன் கிரௌஞ்ச தாரகனெனப்படுவர்.

கிழான் - வேழாழர்பட்டப் பெயர்.

கின்னரர் - தேவருள் ஒருபாலார். இவர் அசுவமுகமும் நரசாPரமுமுடையவர்.

கின்னரன் - புலகன் புத்திரன்.

கீசகர் - இவர்கள் நூற்றுவர் சகோதரர். விராடன் பாரியாகிய சுதேஷணையோடு பிறந்தவர்கள். இவருள் மூத்த கீசகன், பாண்டவர் விராடதெயத்திருந்த காலத்தி ல் திரௌபதியை இழுத்தான். அது கண் டவீமன் கீசர் நூற்றுவரையுங் கொன்றான்.

கிரந்தையார் - கடைச்சங்கப் புலவருளொ ருவர்.

கிரத்திபூஷணன் - இவன் இடைச்சங்க காலத்திறுதிக்கண் அரசு செய்த பாண்டி யன். அதுலகீர்த்தி பாண்டியனுடைய மகன். இப்பாண்டியன் காலத்திலேயே ஒரு பிரளயம் வந்து அநேக நாடுகளை உருத்தெரியாமலழித்து அந்நாடுகளிலுள் ள சராசரங்களையெல்லாம் கடல்வாய்ப்ப டுத்தி நிர்மூலம் பண்ணுவதாயிற்று. இது வே துவாபரகலியுக சந்தியிலுண்டாகிய பிரளம். இப் பிரளயத்தாலேயே குமரியாற் றையும் அதனைச் சார்ந்த நாற்பத்தொன் பது நாடுகளையும் கடல் கரைகடந்து பொங்கியெழுந்து தன் வயிற்றிலடக்கி அழத்தது. இவ்வுண்மை.

“எழில்புனையதுல கீர்த்தியென விருபத்திரண்டு. வழிவழி மைந்தராகி வையகங்காத்த வேந்தர். - பழிதவிர துலகீர்த்தி பாண்டியன்நன் பாலின்பம் - பொழிதர வுதித்தகீரித்தி பூடணன் புரக்கு நாளில்.” (க) “கருங்கடலேழுங் காவற் கரைகடந்தார்த்துப் பொங்கி - யொருங் கெழுந்துருத்துச் சீறியும்பரோடிம்பரெட்டுப் - பெருங்கடகரியுமெட்டுப்பொன்னொடுங்கி ரியு நேமிப் பெருங்கடிவரைய நேரப் பிரளயங்கோத்ததன்றே” என்னுந் திருவி ளையாடற் செய்யுள்களானும், சிலப்பதி காரவுரையானும், நச்சினார்க்கினியர் உ ரையானும் இனிது நாட்டப்படும்.

கீர்த்திமதி - அணுகன் பாரி. சகுனி மகன்.

கீர்த்திமாலினி - சந்திராங்கதன் மகள்.

கீர்த்திரதன் - (மி) பிரதிரதகன் மகன்.

கீர்த்திராதன் - (மி) மகாப்பிரகன் மகன்.

குகன் - (1) குமாரக் கடவுள். (2) கிருங் கிபேரபுரத்துக்குப் பிரபுவாகிய ஒரு கிராதராஜன். இராம பக்தன்

குகியர் - குபேரனுடைய நவநிகளைக் காப்பவர்கள். (இரகசியத்தை வெளியிடா தவர்கள்)

குகுதேவி - பிரமபாரியருள் ஒருவர்.

குகுரன் - (ய) அந்தகன் மகன்.

குûp - இû{வாகு மகன். விகுûp தந்தை.

குங்கிலியக்கலயநாயனார் - திருக்கட வூரிலே பிராமணகுலத்தவதரித்துச் சுவாமி க்குக் குங்கிலியத் தூபமிடுதலையே பெரும் பணியாகக் கொண்டு தம்மிடத்து ள்ளவெல்லாம் அதன்பொருட்டுச் செலவு செய்து வறுமையுற்றவர். உணவுக்கு நெல்வாங்கிவரக் கொண்டுபோன தாலி யை ஒரு பொதி குங்கிலியமெதிரே வரக் கண்டு அத்தாலியைக் கொடுத்து அத னை வாங்கிப்போய்க் கோயிலிலே வைத் துத் தூபமிட்டுக் கொண்டு நின்று தமது மனைமக்கள் பட்டினியை மறந்தவரும் அவ்வுறுதிகண்டு சிவபிரான் அவ்வீடெல் லாம் நெல்லால் நிறையச்செய்யப்பெற்ற வரும் இவரே.

குங்குமபாண்டியன் - சரதமார பாண்டிய னுக்குப்பின் அரசு செய்தவன்.

குசஸ்தலி - ரைவததுருக்கத்திலுள்ள ஒரு பட்டணம். மதுராபுரத்தை ஜராசந்தன் எரியூட்டியபின்னர்க் கிருஷ்ணனுக்கு ராச தானியாயிருந்தது. இது விந்திய கிரிமுக த்திலேயுள்ளது.

குசத்துவஜன் - ஜனகன் தம்பி. தசரதன் சம்பந்தி. பரதசத்துருத்தனர் மாமன்.

குசநாபன் - குசன் மகன். இவன் புத்தரி கள் நூறுபேரும் வாயுசாபத்தால் பெண் மை இழந்தார்கள். பிரமதத்தன் என்னு மோர் இருஷ~p இவர்களை மணத்திற்பெற் றுத் தமது தபோபலத்தால் அவர்களுக்கு அக்குப்ஜத்துவத்தைப் போக்கினார்.

குசலவர் - ஸ்ரீராமன் புத்திரர். இவர்கள் குசனும் லவனுமென இரட்டையர். இவர் கள் கருப்பத்திலுற் பத்தியாயிருக்கும் போது, அயோத்தியிலே ஒருவன் தனது நாயகியோடுமுரணி, அவள்மீது அபவாதம் சுமத்தி, அவனைச் சேர்க்கமாட்டேனென்ற போது அவன் தாய் அவனைப் பார்த்து, இராவணன் கொண்டுபோயிருந்த சீதா தேவியை இராமர் சேர்க்கவில்லையா? உனக்கு மாத்திரம் இவனைச் சேர்த்தல் கூடாதாவென்றான். அதனை ஒற்றர் இராம ன் செவியிற் சேர்க்க, அவர் நமக்கும் அபகீர்த்திவச்தாவென்று துக்கித்து கருப் பிணியாயிருந்த சீதையைக் காருண்யமின் றிக் காட்டிற் கொண்டு போய் வான்மீகி ஆச்சிரமத்தில் விட்டார். அங்கே சீதா தேவியார் இப்பிள்ளைகளை இரட்டையரா கப் பெற்று முனிவர் அநுக்கிரகத்தால் வளர்த்தார். குசன் குசஸ்தலியென்னும் பட்டணத்தை நிருமித்தவன்.

வான்மீகி ஒரு தருப்பைப்புல்லை யெடுத்து இரு கூறாக்கி நுணிக்கூற்றால் குசனுக்கும் அடிக்கூற்றால் லவனுக்கும் காப்பிட்டபடியால் குசலவர் என்னும் பெயருண்டாயின. (லவம் - கூறு)

குசன் - குசலவர் காண்க.

குசாக்கிரன் - (கு) பிருகத்திரதன் மகன். ஜராசந்தன் தம்பி.

குசாம்பன் - குசன் மகன். இவன் புத்தி ரன் காதி.

குசாவதி - குசன் ராஜதானி. இது உத் தரகோசலததுள்ளது.

குசிகன் - விசுவாமித்திரன் பிரபிதாமஹன் (பாட்டன்றந்தை) பாலாகாசுவன் மகன்.

குசீலவன் - மைத்திரெயன் தந்தை.

குசுமபுரம் - பாடலிபுத்திரம்.

குசுமேஷன் - மன்மதன். (குசுமம் - புஷ் பம். இஷ{ - பாணம். புஷ்பபாணன்.)

குசும்பன் - (கு) உபரிசரவசு மகன்.

குசேலன் - கிருஷ்ணன் சிநேகனாகிய வோரந்தணன்.

குஜம்பன் - (1) (த) தாரகயுத்தத்தில் வருணனால் கொல்லப்பட்ட ராûன். (2) வத்சந்திரலே கொல்லப்பட்ட ஓரரசன்.

குஜன் - செவ்வாய்.

குஞ்சரன் - ஒரு வாநரன். அஞ்சனை தந் தை. அநுமந்தன் மாதாமஷன். (பாட்டன்)

குடம்பன் - ஓரிருடி.

குடமலை - மேற்றிசைக் கண்ணதொரு மலை. அது வையகரியெனவம்படும்.

குடநாடுதிருப்புலியூர் - மலைநாட்டிலுள்ள ஒரு விஷ்ணு ஸ்தலம்.

குணநூல் - சில சூத்திரங்கள் தவிர மற்றெல்லாமிறந்தொழிந்த ஒரு நாடகத் தமிழ் நூல்.

குணவாயில் - திருக்குணவாயிலென்பதோ ரூர். வஞ்சி நகரத்திற்குக் கீழ்த்திசைக் கண்ணது. இளங்கோவடிகள் துறவுபூண்டி ருந்தவூரிதுவே.

குணவீரபண்டிதன் - தமிழிலே நிகண்டு செய்த ஒரு சமணவித்துவான்.

குணாட்டியன் - உருத்திரன் சாபத்தாலே பூலோகத்தில் உற்பத்தியான மாலியவந் தன்.

குணி - (ய) யுகந்தரன் தந்தை.

குண்டலை - விந்தியவந்தன் பாரி. இவன் நாயகன் சமபாசுரனாற் கொல்லப்பட்டவன் இவள் தான்நினைத்தவிடமெல்லாம் போகு ஞ்சக்தியுடையவள்.

குண்டினபுரம் - விதர்ப்பதேச ராஜதானி. அமராவதிக்கு ஈசானியத்தில் நான்கு யோசனைதூரத்திலுள்ளது.

குண்டூர்க்கூற்றம் - சேரநாட்டின் ஒருபகுதி.

குத்சன் அங்கிரசன் சந்நதியிற்றேன்றிய குற்சன் வன். இவன் வேதங்களிலேயு ள்ள சிலகீதங்களுக்குக் கர்த்தா.

குந்தலம் - பல்லாரிப் பிராந்திய தேசத்து க்குப் புராதனப்பெயர்.

குந்தி - இந்;;தப் பெயரினையுடையயாதவர நேகர். (1) கேகயன் பௌத்திரன். தர்ம கேந்திரன் புத்திரன். (2) விதர்ப்பன் பௌ த்திரன். புருதன் மகன் இவன் சசிவிந்தன் வமிசத்தவன். (3) புருதன் மகன். (4) சா த்துவன் மகனாகிய மகாபோசன்வமிசத்த வன். பாண்டவர் தாயாகிய குந்திக்கு வளர்த்த தந்தை. இவன் குந்திபோஜன் எனவும்படுவன்.

குந்திதேவி - குந்திபோஜன் எடுத்து வளர்த்த அபிமான புத்திரி. தேவமீடனுக் கு மாரிஷையிடத்துப் பிறந்த புத்திரி. வசு தேவன் தங்கை. இவளுக்குப் பிருதையெ ன்றும் பெயர். இவள் தந்தை அநுமதிப் படிதுர்வாசவிருஷ~pயிடந்து ஏவல் செய்து கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய ஏவற் பக் தியைப் பன்முறையுங் கண்டு மகிழ்ந்த இருஷ~p, ஒரு திவ்வியமந்திரத்தையுபதேசி த்து இதனை நீ யாரை நோக்கிச்செபித் தாலும் அவர்கள் பிரசன்னமாகிப் புத்தி ரோற்பத்தி செய்வார்களென்னு கூறி விடையளித்தனர். இதனைக் குந்திதேவி பாPûpக்க நினைத்துக் கங்கையாடி அக் கங்கைக்கரையிலே நின்று சூரியனை நோக்கி அம்மந்திரத்தைச் செபித்தாள். உடனே சூரியன் பிரசன்னமாகிக் கன்னி காபங்கமின்றி ஒரு புத்திரனைப் பெறுக வென்று கூறி மீண்டான். அவ்வாறே குந்தி சகஜகர்ணகுண்டலங்களோடு கூடிய கர்ணனைப் பெற்றாள். வசுசேனன் என்ப தும் கர்ணனுக்குகொருநாமதேயம். இதன் பின்னர்ப் பாண்டு ராசாவுக்கு பாரியாகித் தருமுன் முதலிய ஐவரையும் பெற்றாள். இவன் வரலாறு பாரதத்திற்காண்க. இவள் சித்திவமிசம்.

குந்திபுரி - இப்போது குவாலியூர் என்று வழங்கப்படும் நகரம்.

குபன் - தசீசிமுனிவரோடு அந்தணரோ அரசரோ சிறந்தாரென்று வாதம் பேசி ஈற்றிலே அம்முனிவரைத் தனது வச்சிரப் படையாற் கொன்று இரு கூறு செய்த வன்.

குபேரன் - திக்குபாலகர் எண்மருள் ஒருவன். இவனுக்குப் பட்டணம் உத்திர திசையில் அளகாபுரி. பாரி சித்திரரேகை. வாகனம் குதிரை. ஆயுதம் வாள். இவன் ஐசுவரியத்துக்குத் தேவதை. தேவப்பிரசி த்திபெற்றவன். யûர்களுக்கரசன். இவன் விச்சிரவசு புத்திரன். பார்வதிதேவியார் சாபத்தால் ஒற்றைக்கண்ணனாயினவன்.

குமணன் - தொண்டைநாட்டினைச்சார்ந்த முதிரமலைச் சூழலிலேயுள்ள நாட்டில் அரசு புரிந்த சிற்றரசன். இவன் தமிழ்க் கலைவினோதனாய்த் தமிழ் நாவலர்க்குப் பொன்மாரி பொழிந்த ஒரு வள்ளல். இவன் பரணர்காலத்தையடுத்த பிற்காலத் திலே விளங்கினவன். எனவே ஆயிரத்தெ ழுநூறு வருஷங்களுக்கு முன்னேயுள்ள வன். இவன் தம்பி இளங்குமணனென்ப வன். இவனுடைய நாட்டை வஞ்சனையா ற் கவர்ந்து கொண்டு இவனையுங் கொல் லவகை தேடினான். இவன் அஃதுணர்ந் தோடிக் காடு பற்றியிருந்தான். புலவர்கள் அங்குமிவனைத் தேடிப்போய்க் கண்டு வருவாராயினர். பெருந்தலைச் சாத்தனார் இவனிடம் தாம் முன்பெற்ற நன்றியை மறவாதவராய் இவனைக் காட்டிடைச் சென்று கண்டு, நீ நாடிழந்து காடு கொண்டபின் நான் அனுபவிக்குந் துன்ப ங்களைக் கேளெனத் தமது துன்பங்க ளை மேல்வரும் பாவாற் கூறினர்.

“ஆடுநனிமறந்து கோடுயரடுப்பி - னாம்பிபூப்பதி தேம்பசியுழவாப் - பாஅலி ன்மையிற் றோலொடுதிரங்கி - யில்லிதூர் ந்த பொல்லாவறுமுலை - சுவைத்தொற ழூஉந்தன் மகத்துமுகநோக்கி - நீரொடு நிறைந்து வீரிதழ்மழைக்கணென் - மனை யோளெவ்வநோக்கி நினைஇ - நிற்படர்ந் திசினே நற்ப்போர்க்குண - வென்னிலை யறிந்தனையாயினிந் நிலைத் - தொடுத்து ங்கொள்ளாதமையலெனடுக்கிய - பண் மைநரம்பின் பச்சைநல்யாழ் - மண்ணார் முழுவின்வயிரிய - ரின்மை தீர்க்குங் குடி ப்பிறந்தோயே”

இப்பாடலை கேட்ட குமணன் மனமுருகி, புலவரே, இவ்வாளைக் கைக் கொள்ளுமென்று கூறிக்கொடுத்து, என் தலையைக் கொய்து சென்று கொடுப்போ ர்க்கு பெருநிதி வழங்குவேனென என் தம்பி முரசறைவித்திருத்தலின், இவ்வாட் படையாலே என் தலையைக் கொய்து சென்று, அவன் பாற்கொடுத்து உமது வறுமையைத் தீர்த்துக்கொள்வீராகவென்று தலையுங் குனிந்தான். சாத்தனார், அம்ம ம்மவென்று இருசெவிகளையும் புதைத்து க்கொண்டு வாட்படையைக் கையிற்பிடித் தபடியே அவ்விடத்தை விட்டுப்போய் இள ங்குமணனையடைந்து, இச்சமாசாரத்தை “மன்னாவுலகத்து மன்னுதல் குறித்தோர்” என்னுஞ் செய்யுளாற் கூறிக் குமணன் வண்மையையும் பெருமையுமெடுத்துப் புக ழ்ந்து அவனுக்கு நன்மதிப்புகாட்டினர். அதுவயிலாக இளங்குமணனும் பகைமை தீர்த்தான்.

குமரகுருபரசுவாமிகள் - பத்து வயதாங் காறு மூமைப்பிள்ளையாயிருந்து திருச் செந்தூர்ச் சுப்பிரமணியக்கடவுள் ஆலயத் திலே தந்தையாராற் கொண்டுபோய் விடப்பட்டபோது ஊமைத்தன்மை நீங்கி, அற்புத கவிப்பிரபந்தங்கள் பாடுஞ் சக்தி பெற்று விளங்கின புலவர். இவரிடத்திலே புலமையோடு அற்புதங்களும் விளங்கின. இவர் காசியாத்திரைக்கெழுந்து சென்ற போது வேங்கடகரிக்குச் சமீபத்திலே வழியருகேயிருந்து துன்பஞ்செய்து வந்த புலியை அழைத்து அதனை வாகனமாக க்கொண்டு சென்று காசியையடைந்தனர். அது கேட்ட “ஆக்பர்” என்னுந் துருக்க சக்கரவர்த்தி இவரைச் சென்று கண்டு உபசரித்துத் துறவியாதலின் என் மாளி கையிலும் வந்து விருந்துகொண்டருள வேண்டுமென்னுறு விண்ணப்பஞ் செய்தா ன். சுவாமிகள் கொள்வேமென்ன, சக்கர வர்த்தி அதற்கு வேண்டுவனவெல்லாம் அமைத்துத் தன்மதாசாரியார் ஒருமருங்கி ருக்கச் சுவாமிகளைத் தன்னருகே தலை ப்பந்தியிலிருந்தினான். மாமிசபதாhடதங்க ளோடு கூடிய உணவே யாவர்க்கும் படைக்கப்பட்டன. சுவாமிகள் தமக்கு அச மாமிசமும் பன்றிமாமிசமும் சமமேயென்று கூற, சக்கரவர்த்தி முதலியோர் யாவரும் பன்றியென்னுஞ் சொற் கேட்டமாத்திரத்தி லே நிஷேதமென்று கூறி யெழுந்தார்கள். அதுகண்ட சுவாமிகள் அவர்களையிருக்கு ம்படி கையமர்த்தி உங்கள் கலங்களிலே யிருந்த அன்னங்கறிகளெல்லாம் போய் அதிரம்மியமான தீங்கனி வகைகளேயிருப் பக்கண்டு அதிசயித்துச் சுவாமிகளோடு தாமும்வயிறாரவுண்டார்கள். அவ்வற்புதத் தைக்கண்ட சக்கரவர்த்தி சுவாமிகளிடத் தில் மிக்க பக்தியும் அபிமானமுடையரா கி, அவர்கள் கேள்விப்படி வைவசமயிக ளுடையனவாயிருந்து பின்னர்த் துருக்கரா ற் கவரப்பட்ட கங்கைக்கரையின் கணுள் ளதீர்த்தத் துறைகளையும், விசுவநாத சுவாமி கோயிலுக்கும் அம்மையார் கோயிலுக்கும் அநேகமானியங்களையும், சைவத்துறவிகளுக்காக அநேக மடாலய ங்களையும் கொடுத்தான் சுவாமிகளுடை ய புலமை ஒப்புயர்வில்லதென்பது அவரி யற்றிய நூல்களால் நிச்சயிக்கப்படும் இவர்காலம் இருநூற்றெழுபத்தைந்து வரு ஷங்களுக்கு முன்னுள்ளது.

குமரன் - (1) குமாரதெய்வம். (2) கபிலபு ரத்தரசன்.

குமரி இஃது ஆரியதேசமாகிய பர குமரியாறு தகண்டத்திலே தென்பாற்க ண்ணதாகிய ஓராறு. இதனையுள்ளிட்ட நாற்பத்தொன்பது நாமுகள் கடையூழியிறு திக்காலத்திலே கடல்கொண்டழிந்து போ யின. அதன் வடபால் நாடு பின்னர்க் குமரி நாடு என்றும், அக்கடல் குமரிப் பௌவமென்றும் வழங்கப்படுவனவாயின்.

குமரிக்கோடு - கடல்கொண்டழிந்த குமரி நாட்டுமலை.

குமாரசுவாமி - சிவபெருமானது திருக்கு மாரருள் ஒருவர். தேவர்கள் சேனாதிபதி. வாகனம் மயில். ஆயுதம் வேல். பாரிகள் வள்ளிநாயகியும் தெய்வயானையும். சூரப ன்மன் முதலிய அசுரர்களை நாசஞ்செய் தவர். சிவபெருமானது நெற்றிக்கண்களி னின்று வீழ்ந்த அக்கினிபகவானேற்றுக் கொண்டுபோய்ச் சரவணப்பொய்கையில் விட, அப்பொறிகள் ஆறுபிள்ளைகளாயின அது கண்டு உமாதேவியார் அவைகளை எடுத்துத்தழுவ ஆறும் ஏகரூபமாகி ஆறுமுகங்களும் பன்னிரண்டு புஜங்களும் இருபதங்களுமுள்ள திருமேனியாக விள ங்கின.

குமாரி - இருûபர்வதத்திலுற்பத்தியாகும் ஒரு நதி.

குமுதம் - நிருதிதிக்குயானை.

குமுதவதி - விந்திய பர்வத்திலுற்பத்தியா கும் நதி.

குமுதன் - (1) விஷ்ணு பரிசாரகன். (2) ராமருடைய வாசரவீரருளொருவன்.

குமுதாûன் - விஷ்ணு பரிவாரகர்களு ளொருவன்.

கும்பகர்ணன் - (ரா) ராவணாசுரன் தம்பி. இவன் மகாகோரமான தவஞ்செய்து வரங் கேட்டசமயத்தில் தனது அபீ~ஷ்டத்தை மறந்து நித்திரைவேண்டுமென்று வேண்டி நித்திரையைப்பெற்றவன். அதனால் நித்தி ராபங்கம் வந்தகாலத்திறக்கவென்றும் வர ம்பெற்றவன். இவன் ராவணயுத்தத்தில் ராவணனாலெழுப்பப்பட்டு ரபமரை எதிர்த துபோராடியபோது அவரால் மடிந்தவன்.

கும்பகன் - விதேகதேசத்திலிருந்தவோரி டையன். தாரகயுத்தத்தில் மடிந்துபோன காலநேமிபுத்திரர் எழுவரும் இவன் வீட்டு பசுவினிடத்திலே காளை மாடுகளாகப் பிறந்திருந்தனர். இக்கன்றுகளை கிருஷ் ணன் கொன்று கும்பகன் மகளாகிய நீலையை மணம் புரிந்தான்.

கும்பன் - (ரா) கும்பகர்ணன் மகன். சக்கிhPவனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

கும்பாண்டன் - வரணாசுரன் மந்திரி. கவந்தனெசும்படுவன்.

கும்பி - சம்பாதி மகனாகிய சுபார்சுவன் புத்திரன். (கருடவமிசம்)

கும்பீநசை - (ரா) (1) சுமாலி மகள். கரதுஷணாதியர் தாய். (2) அங்காரவர்ண ன்பாரி.

கும்பேசுரர் - திருக்குடமூக்கிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

குயிலமுதநாயகி - திரு;கொடுங்குன்றத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

குயிலாலுவம் - இமயத்தின் பக்கத்திலுள் ள சிவாலயம்.

குயின்மொழியம்பிகை - திருச்சாய்க் காட் டிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

குயின்மொழியம்மை - திருஇருமாகாளத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

குரு - (1) (பு) உருசிரவன். (2) பிருகஸ் பதி. (3) புஷ்யநûத்திரம். (4) துரோண ன். (5) பிரபாகரன்: இவன் ஒரு மீமாம்ச கன்.

குரு - (பு) அஜமீடன் மூன்றாம் புத்திரனா கிய இருûன் பௌத்திரன். சம்வருண் புத்திரன். இவன் வசித்தமையால் சமந்த பஞ்சகமென்னுமிடம் குருNûத்திரமெனப் படுவதாயிற்று. கௌரவ பாண்டவர்களுக் குப் பாட்டனாகிய விசித்திரவீரியன் இவன் வமிசத்தில் வந்தவன்.

குருகு - இடைச்சங்கத்து நூல்களுளொன் று.

குருNûத்திரம் - சமந்தபஞ்சகமென்றும் ஸ்தானேசுவரம் என்றும் வழங்கப்படுவதா கிய இடம். இது பிரமாவினது உத்தரவே தி. இது சமஸ்த தேவர்களுக்கும் ஆசிரயஸ்தானமெனப்படும். பாரதயுத்தம் நடந்த இடமும் இதுவேயாம்.

குருஜாங்கலம் - அஸ்தினாபுரிக்கு வாயுதி க்கிலும் பஞ்சாலதேசத்துக்குத் தெற்கிலு ம் உள்ளதேசம்.

குருஜித்து - (மி) அஞ்சகன் மகன்.

குருதாமன் - திஷ்யந்தன் மகன்.

குருதேசம் - அஸ்தினாபுரியைத் தனக்கு ராஜதானியாகவுடைய தேசம்.

குருவசன் - (ய) இரண்டாம் மது மகன்.

குரோ~;டு - யதுபுத்திரருள் ஒருவன் விருசின வத்தன் தந்தை.

குரோதவசை - தûப்பிரசாபதி புத்திரிக ளுள் ஒருத்தி. கசியபன் பாரி.

குலசூடாமணி - சோம சூடாமணி பாண்டி யனுக்குப்பின் அரசு செய்த பாண்டியன்.

குலசேகரபாண்டியன் - இவன் சோழவமிச சேகரபாண்டியனெனவும் படுவன். இவன் கலியுயுகம் நாலாயிரத்து முன்னூற்றெண் பதளவில் மதுரையிரசு செய்தவன். இப் பாண்டியன் அநுலோமபாண்டியருள் ஒருவ ன்.

குலசேகரபாண்டியன் - இவன் கடம்பவன த்தை மதுரையாக்கினவன்.

குலசேகராழ்வார் - இவர் கலியுகாரம்பத்தி லே திருடவிரதராஜனுக்குப் புத்திரராகப் பிறந்தவர்.

குலைச்சிறைநாயனார் மணமேற் குடியி பெருநம்பி லே பிறந்து நெடு மாறன் என்னும் பாண்டியனுக்கு முதன் மந்திரியாராகித் திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனாரைக் கொண்டு சமண்மதத்தை நிலைகெட்டோடச் செய்வித்தவர்.

குலத்துவசபாண்டியன் - பாண்டீசுவரனுக் குப்பின் அரசு செய்த பாண்டிணன்.

குலபதிநாயனார் - இவர் கடைச்சங்கப் புலவர்களுளொருவர்.

குலபர்வதம் - மகேந்தரம், கந்தமாதனம், மலயம், சகியம், சுத்திமந்தம், விந்தியம், பாரிஜாதமென்னுமேழுமிப் பெயர்பெறும்.

குலபூஷணபாண்டியன் - அனந்தகுண பா ண்டியனுக்குப் பின் முடிதரித்தவன். இவ னே மெய்ப்பாப்பிட்டது முதல் வளையல் லிற்றதீறாயுள்ள திருவிளையாடல் மூன்று ங்கண்டவன்.

குலேசபாண்டியன் - அரிமர்த்தன பாண்டி யனுக்குத் தந்தை. இவன் இடைக்காடர் காலத்தவன்.

குலோத்துங்கபாண்டியன் - இவன் புதல்வ ர் அறுபதினாயிரவர். இவனே மாபாதகந் தீர்த்த திருவிளையாடல்கண்ட பாண்டி யன்.

குல்லூகபட்டர் - ஒரு வியாக்கியான கர்த்தா.

குல்லூகபட்டியம் - மனு ஸ்மிருதிக்குக் குல்லூகபட்டர் செய்தவியாக்கியானம்.

குவலயநாயகி - திருக்குரங்காடு துறையி ற் கோயில்கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

குவலயாசுவன் - (1) இருதத்துவஜன். சத்துருஜித்துமகன். இவனுக்குக் காலமு னிஜலத்தினும், மலையினும், காட்டினும், நினைத்தபடி சஞ்சரிக்கின்ற ஒரு குதிரை யைக் கொடுத்தார். அது காரணமாகக் குவலயாசுவன் எனப்பெயர் பெற்றான். (2) (இ) பிருகதசுவன் மகன். இவன் துந்து என்னும் அசுரனைக் கொன்றவனாகலின் துந்துமாரன் எனவும் பெயர் பெறுவான். (3) (கா) வற்சன் மகன். அலர்கன் தந்தை. (தாளகேதன் காண்க.)

குவலயாநந்தம் - இஃது அப்பை யதீûp தர் சம்ஸ்கிருதத்திற் செய்த அலங்கார சாஸ்திரம். தமிழிலுள்ளதுமிப் பெயரே பெறும்.

குவலயாபீடம் - கம்சன் யானை. எத்து ணைப்பலவானையும் கொல்லும் வலிமை யுடையது. கம்சன் கிருஷ்ணனைக் கொல் லும் பொருட்டு அதனை ஏவ அது கிருஷ்ணானற் கொன்றொழிக்கப்பட்டது.

குறள் - திருக்குறள்.

குழல்வாய்மொழியம்மை - திருக்குற்றாள த்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவி யார் பெயர்.

குறுந்தொகை - பாரதம் பாடிய பெருந் தேவனார் முதலிய இருநூற்றுவரால் பாட ப்பட்ட அகப்பொருட்பகுதியைப் பொருளா கவுடைய ஒரு நூல். இதற்குரை செய்த வர்கள் பேராசிரியரும் நச்சினார்க்கினிய ரும்.

குறும்பலாநாதர் - திருக்குற்றாலத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

குற்றம்பொறுத்தநாதர் - திருக்கருப்பறிய லூரிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவா மி பெயர்.

குனி - (மி) சிதத்துவஜன் புத்திரன்.

குன்றத்தூர் - சேக்கிழார் பிறந்நவூர். அது தொண்டை நாட்டிலுள்ளது.

குன்றைஎல்லப்பன் - தொண்டைநாட்டிலே குன்றத்தூரிலே தமிழ்ப் புலவர்களுக்குக் கைசலியாமற் பொன்மாரிபொழிந்து புகழ் படைத்தவனாகிய ஒரு வேளாண் பிரபு.

குஹியகர் - குகியர்: குபேரநனது நவநிதி களைக் காப்பவர்களாகிய மாணிபத்திரன் முதலியோர்.

கூத்தநூல் - ஒரு நாடகத் தமிழ் நூல்.

கூர்ச்சரர் - பஞ்சதிராவிடருளொருவர்.

கூர்மபுராணம் - கூர்பரூபம்பெற்ற இந்திரா தீசன் இந்திரத்துயமனனுக்குச் சொன்ன புராணம். இஃது ஆறாயிரங்கிரந்தமுடை யது. வர்ணாச்சிரமதர்மங்கள் சிவமாகத்மி யம் முதலியன விரிந்துரைப்பது.

கூர்மாவதாரம் - அமிர்தமதனத்தின் பொரு ட்டு மந்தரமலையைத் தாங்குமாறு வி~;ணுவெடுத்த ஆமைவடிவு.

கூவத்துநாரணன் - தொண்டைநாட்டிலுள் ள கூவமென்னுமூரில் விளங்கிய ஒரு தட்டான். இவன் பெருங் கொடையாளனா தலின் அவனூராகிய கூவமும் தியாகசமு த்திரமெனப் பெயர்பெற்றது. ஒரு ஏழை வலைறுன் அவ்வூர் சிற்றேரியில் தூண்டி லிட்டு மீன்பிடித்துக் காலக்கழிவு செய்து வந்தான். அவன் வறுமைநோயைத் தீர்க் கவெண்ணிய நாரணன் பொன்னினாலொ ரு மீன் செய்து அதகை; கொண்டுபோய் அவ்வேரியிலிட்டு வலைஞன் தூண்டலில கப்படும்படி செய்தான். இவன் தமிழ்ப்புல வர்களுக்குஞ் சலியாது கொடுத்த பிரபு. (தொண்டைமண்டலசதகம்)

கூற்றுவநாயனார் - களந்தையென்னுமூரி லே குறுநில மன்னர் குலத்தில் விளங்கி ய ஒரு சிவபக்தர் இவர் பஞ்சாûரத்தை வித்திப்படி செபித்துப் பெருஞ் செல்வமு ம் பராக்கிரமமும் பெற்றவர்.

கூனி - மாதவி தோழி. இவள் வசந்தமா லையெனவும்படுவாள். (2) மந்தாரை.

கூன்பாண்டியன் - சத்துரு சாதன பாண்டி யன் மகன். இவன் சமணசமயப் பிரவேச ஞ்செய்து அச்சமயத்தை வளர்த்து வரு நாளில் திருஞானசம்பந்தமூர்த்திநாயனார் அங்கெழுந்தருள, அங்கிருந்த சமணாசாரி யர்கள் அவர்மேலசூயை யடையவர்களா கி அலரெழுந்தருளியிருந்த மடத்தில் நெருப்பிட, நாயனார் அத்தீயை அரசன் மேலேவிட, அது கொடியசுரமாகிச்சென்று அவன் தேகத்தை வருத்திற்று. சமணாசா ரியார்கள் தமறிந்த மந்திர சாமர்த்தியத் க்கொண்டு அந்நோயைத் தீர்க்க வெத்த னித்தபோது அது தணியாது மேன்மே லோங்கி அதிகரித்தது. அது கண்ட பாண்டியன் நயனாரை அழைத்து, அவரா ல் தன் நோய் தீரப்பெற்றுச் சைவசமயப் பிரவேசஞ் செய்தான். இப்பாண்டியன் காலத்திலேயே சமண சமயம் பாண்டிநா ட்டை விட்டுக் குடிபோயது. இரண்டாயிரத் துதெண்ணூறு வருஷங்களுக்குப் முன்னி ருந்த சங்காராச்சாரியார் திருஞானசம்பந்த மூர்த்திநாயனாரைத் துதித்தலால் இவன் காலம் ஏறக்குறைய நலாயிரம் வரு~ங்க ளுக்கு முன்னுள்ளதாதல் வேண்டும்.

கேகடன் - சங்கடன் புத்திரன்.

கேகயம் - கேகயதேசம். சிபி புத்திரனா கிய கேகயனது தேசதமாதலின் கேகய மெனப்பட்டது. இது விபாசநதிக்கு வாயுதி க்கிலுள்ளது. கிரிவிரசம் இதன் ராசதானி.

கேகயன் - சிபிச்சக்கரவர்த்தி புத்திரர் நால்வருளொருவன். பரதக் தாயாகிய கைகேகி தந்தை.

கேசரி - ஒரு வாநரன். பிரபாசதீரத்திலே இரு~pகளுக்குத் துன்பஞ் செய்துவந்த யானையைக்கொன்றவன். இவன்பாரி அஞ்சனை. மகன் அநுமந்தன்.

கேசவன் - விஷ்ணு.

கேசி - (1) ஒரு தானவன். இவன் தேவ சேனையைப் பிடித்துச் சென்றபோது தேவேந்திரனால் ஜயிக்கப்பட்டவன். (2) அயரூபதரனாய்ச் சென்று கிருஷ்ணனை யெதிர்த்துயுத்தஞ் செய்தபோது மாண்ட அரசன். (3) (ய) வசுதேவனுக்குப் பத்தி ரையிடத்துப் பிறந்த மகன்.

கேசித்துவஜன் - நிமி வமிசத்தனாகிய ஒரரசன்.

கேசினி - தமயந்தி பாங்கி.

கேதனன் - அபிரவதண்டி யென்னும் பட் டம்பெற்ற ஆந்தரகவி.

கேதாரம் - இமாலய பர்வதத்திலுள்ள சிவNûத்திரம்.

கேதாரேசுவரவிரதம் - இஃது ஐப்பசிமாத த்துக் கிருஷ்ணபûத்துச் சதுர்த்தசியில் சுமங்கலிகளால் அநுஷ்டிக்கத்தக்க விர தம்.

கேதாரேசுவரர் - திருக் கேதாரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கேது - விப்பிரசித்திக்குச் சிங்கிகையிடத் துப் பிறந்த புத்திரன். இவன் அக்கினிக்கு விகேசியிடத்துப் பிறந்தவன் எனறுஞ் சொல்லப்படுவன். (இராகு காண்க)

கேதுமதி - ஒரு கந்தருவஸ்திரி. சுமாலி யென்னுமிராûசன் மனைவி.

கேதுமந்தன் - (1) லோகபாலகர் நால்வ ருள் ஒருவன். (2) கலிங்கதேசத்தரசன். சுருதாயு மகன். (3) (கா) தந்வந்திரி மகன். கேதுரதன் தந்தை.

கேதுமாலம் - நவவருஷத்தொன்று.

கேதுரதன் - கேதுமந்தன் மகன். பகீரதன் தந்தை.

கேரளம் - கேரளனது தேசம். இது தûp ண மலையாளம்.

கேரளன் - துஷ்யந்தன் தம்பியாகிய தி~ஷயந்தன் பௌத்திரன். ஆசிரிதன் மகன்.

கைகசி - சுமாலி மகள். விச்சிரவசுவின் இரண்டாம்பாரி. இவள் ராவணன் கும்பகர்ணன் சூர்ப்பநகை என்னும் மூவ ரையும் பெற்றவள்.

கைகேயி - (1) கேகயதேச ராஜபுத்திரி. தசரதன் மூன்றாம் பாரி. பரதன் தாய். தசரதன் ராமருக்குப்பட்டாபிஷேகத்துக்கு முகூர்த்தம் வைத்து அதற்கு வேண்டுவன வெல்லாம் செய்து எத்தனப்பட்டிருக்கும் போது, மந்தரையென்னுங் கொடிய கிழ ப்பாங்கியினது ஏவலால் இக் கைகேகி தனக்குத் தசரதன் முன்னோரு நாளீந்த வரங்களிரண்டையும் தருமாறு அவனைக் கேட்க, அவன் இவளுடைய துரோக சிந் தையையெண்ணாது தந்தேன். என்ன, இவள் தன்மகன் பரதன் பட்டம் பெறவும் ராமர் பதினான்கு வருஷம் காடுகொள்ள வும் அருளுவென்றாள். கொடுத்ததை மறு த்தல் அரசர்க்கியல்பன்றாதலின் அவன் மறுக்க வியலாதுடன்பட்டு மனக்கவற்சி காரணமாகச் சிலநாளில் உயிர்விட்டான்.

கைடவன் - கற்பாந்தத்தில் விஷ்ணுயோ கநித்திரையிலிருந்த போது விஷ்ணுவின து இரு செவித்துவாரங்களினின்றும் மது வென்றும் கைடவன் என்றும் ஈரசுரர் பிறந் தார்கள். அவர்களுக்குப் அப்போதுண்டா யிருந்த மகாப்பிரளயம் முழந்தாள்வரைச் சலமாயிருந்ததென்றால் அவர்கள் உயர ஞ் சொல்லவேண்டியதன்று. இச்சமயம் பிரமாவும் விஷ்ணு நாபிக்கடலத்திற் பிறந் தார். அவரைக் கண்டு அவ்வசுரர் கொல் லவெழுந்தார்கள். விஷ்ணு அவர்களைச் சமாதானஞ்செய்து உங்களுக்கு வேண்டி ய வரங்களைக் கேளுகளென்ன, உன்னி டத்தில்யாம் பெறக்கிடக்கும் வரம் யாது மில்லை. உனக்கு வேண்டியதைக் கேள் யாம் தருவோம் என்றவசுரரைப்பார்த்து என் கையால் நீங்கள் மடியும் வரந் தரல் வேண்டுமென்று கூறி இருவரையுங் கொள் கிறார். அது காரணமாக விஷ்ணுவுக்குக் கைடபாரி மதுவைரி என்னும் பெயர்கள் பலித்தன.

கைலாசபர்வதம் - இமயத்தின் பின்பாகத் துள்ள வெள்ளிமயமானமலை. இது சிவ ன் விரும்பியுறையும் ஸ்தலம். கைலாசப திநாமம் சிவனுக்கு இது பற்றிவந்தது. நவரத்தினங்களாற் புனையப்பட்ட நானா விதசிகரங்களையுடைய இம்மலைநடுவேயு ள்ள செம்பொற் கோயிலிலே இருஷி கனங்களுந் தேவகணங்களும் சூழ்ந்து திக்கச் சிவன் வீற்றிருப்பார்.

கொங்கணம் - மேலைச் சமுத்திரதீரத்தி லே கேரளதேசத்துக்குத்தரத்திலேயுள்ள தேசம்.

கொங்கர் - கொங்கு மண்டிலத்தரசர்.

கொங்கு - குடநாடு.

கொடிஞாழன்மணிப்பூதனார் - இவர் கடை ச்சங்கப் புலவர்களுளொருவர்.

கொடியிடையம்மை - திருமுல்லைவாயிலி லே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கொடுங்குன்றேசுரர் - திருக்கொடுங்குன்ற த்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கொடுங்கோ@ர் - சேரநாட்டுள்ளதோரூர். திருவஞ்சைக்களம்.

கொடுமுடிநாதர் - திருப்பாண்டிக் கொடு முடியிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கொல்லி - ஒருமலை.

கொல்லிமழவன் - சம்பந்தரால் முயலகன் என்னும் நோய்தீரப்பெற்ற கன்னிகையின து தந்தை.

கோற்கை - பாண்டியர்களின் பழைய இராசதானிகளுளொன்று. சிலப்பதிகார க தாநாயகன் காலத்திலே இந்நகரத்திருந்த அரசன். வெற்றிவேற் செழியனென்பவன். இஃது இப்பொழுது மிகச்சிறிய ஊராகவி ருக்கின்றது. இச் செழியனே வெற்றிவேற் கையென்னும் அற நூலியற்றினோன். இவன் நல்லொழுக்கஞ் சிறந்தவன்.

கோகர்ணம் - கேரள தேசத்திலிருக்கும் ஓர் பெரிய சிவNûத்திரம். ராவணன் தப சுசெய்து பிரமாவிடத்திலே வரம்வாங்கின விடம்.

கோகர்ணநாயகி - திருக் கோகர்ணத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கோகுலம் - யமுனாநதி தீரத்திலே விருந் தாவனத்துக்;குச் சமீபத்திலுள்ள இடைச் சேரி. கிருஷ்ணன் வளர்ந்தவிடம்.

கோகுலேசர் - திருக்கோடம்பக்கத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமிபெயர்.

கோசலம் - சரயுநதிப் பிராந்த்திலுள்ள தேசம். அயோத்தி இதற்கு ராஜதானி. இத்தேசம் இû{வாகு வமிசத்தரசர்க்குரி யது. இது ராமருக்குப் பின்னுள்ள காலத் திலே விந்திய பருவத்துக்குச் சமீபத்தில் இன்னுமொரு கோசலமுண்டாயினமையின் உத்தரகோசலமெனப்படுவதாயிற்று. பின் னைய கோசலத்துக்கு ராஜதானியாக ரா மர் மகன் குசன் குசஸ்தலியென ஒரு பட்டணத்தை நிருமித்தான். பிள்ளையது தûpணகோசலம்.

கோசர் - கொங்குண்மண்டலத்தரசர். இவர் தங்கள் நாட்டில் கண்ணகிக்கத் திருவிழாச் செய்தவர்.

கோசலை - கௌசல்லியை. ராமன் தாய்.

கோச்செங்கட்சோமன் - இவர் சுபதேவன் என்னும் சோழராஜன் கமலவதியிடத்துப் பெற்ற புத்திரனார். கமலவதி இவரைப் பிரசவிக்கும் சமயத்தில் அங்கே சென்று கூடியிருந்த சோதிடர்கள் இப்பிள்ளை ஒரு நாழிகைகழித்துப் பிறக்குமாயில் முப் புவனங்களையுமரசாளும் என்று சொல்லக் கேட்டு அப்பிள்ளையை அச்சமயம் பிறக் கவொட்டாமல் அடக்கியிருந்து ஒரு நாழி கைகழிந்தபின் பெற்றாள். உரியகாலத்தி ற்பிறவாது உதரத்திற் கிடந்தமையால் அப்பிள்ளையினது கண்கள் வெந்திருந்த ன. கமலவதி அப்பிள்ளையை நோக்கி “என் கோச்செங்கண்ணனோ” என்று சொல்லிக் கொண்டு உடனே இறந்து விட்டாள். அது காரணமாகவே கோச்செங் கட்சோழனெப் பெயர் கொண்டார். இவர் பூர்வஜன்மத்திலே ஜம்புகேஸ்வரத்திலிருக் கும் சிவலிங்கத்துக்கு மேற்கட்டியிட்ட சிலந்தியெனப் பெரியபுராணங் கூறும். இவர் சோழநாட்டிலே அநேக சிவாலயத் திருப்பணிகளும் சிதம்பரத்திலே தில்லை வாழந்தணர்களுக்குத் திருமாளிகைகளும் அமைப்பித்த சிவபக்தர். இவர் கோச்செங் கட்சோழநாயனார் எனப்படுவர். இவர் பார யுத்தம் முடியும்வரையும் பாண்டவர்களுக் குத் துணையாயிருந்த தென்னாட்டரசர்க ளுள்ளேயொருவனாகிய சோழனுக்குப்பின் னே சமீபகாலத்திலே முடிசூடியரசு புரிந்த வரென்பது கலிங்கத்துப்பரணியால் திரு ஞானசம்பந்தமூர்த்திநாயனாரது தேவாரத் திலே இவர் எடுத்துக் கூறப்படுதலாலும் இவர் காலம் நலாயிரத்தைஞ்நூறு வருஷ ங்களுக்கு முன்னுள்ளதாதல் வேண்டும். களவழி நாற்பதிலே பொய்கையாராற் பாடப்பட்டவருமிவரே.

கோடிசூரேசுவரர் - திருக்கோடிகாவிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கோடேந்துமுலையம்மை - திரு இலம்பய ங்கோட்டூரிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் தேவியார் பெயர்.

கோட்புலிநாயனார் - சோழநாட்டிலே நாட் டியத்தான் குடியிலே வேளாளர்குலத்திலே திருவவதாரஞ் செய்து சேனாதிபதியாகி, அரசன் கொடுக்கும் வேதனத்தைக் கொ ண்டு சிவாலய பூஷைக்கு நெல்லுவாங்கிக் கட்டிவைத்துவிட்டு அரசனேவலினாற் போர்முனையிற் சென்றிருந்த போது அந்த நெல்லை ஆணை கடந்து எடுத்துண்ட சுற்றத்தரையெல்லாம் மீண்டுவந்து தமது வாளினாலே துணித்துத் திடபக்தியை நாட்டிச் சிவானுக்கிரகம் பெற்றசிவபக்தர்.

கோணீசுவரர் - திருக்கோணமாமலையிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கோணேசுவரர் - திருக்குடவாயிலிற் கோ யில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

கோதமனார் - இவர் கடைச்சங்கப் புலவர் களுளொருவர்.

கோதமன் - சதானந்தன் தந்தையாகிய ஒரு முனிவர். அக்கிரசவமிசத்தவர்.

கோத்திரங்கள் - இவைகள் அநேகம். அவற்றுட் சில சீஷ பரம்பரையும் சிவ புத்திரபரம்பரையும் தெரிவிக்கும், இவைக ளைஇவ்வளவென்று கணிக்கமுடியாது. ஆயினுமவற்றுள் முக்கியமாகியவை ஜம் பது. அவையாவன காசிப, பாரத்துவாஜ, அரித, கவுண்டினிய, கவுசிக, வசிஷ்ட, கவுதம, கார்கேய, ஸ்ரீவத்ச, ஆத்திரேய, முத்கல, சடமருஷணாதிகள். அவற்றுள் ஒவ்வொன்றில் உட்பிரிவு அநேகம். இன னுமவைகள் ஏகாரிஷேயம்., துவாயரிஷே யம். திராயரிஷேயம், பஞ்சாரிஷேயமாகவு மிருக்கும்.

கோபதி - அங்கிரசன் வமிச்தனாகிய ஓரக்கினி.

கோபராஷ்டிரம் - கொங்கணத்துக்குத் தெற்கிலுள்ள தேசம்.

கோபர் கிருஷ்ணன் வளர்ந்த சேரியி கோபாலர் லுள்ள இடையர்கள்.

கோபானன் - யயாதி புத்திரனாகிய துருவசன் பௌத்திரன்.

கோபிகள் கிருஷ்ணன் வளர் கோபிகைகள் ந்த சேரியிலுள்ள கோபிகாஸ்திரிகள் இடைப் பெண்கள். இவர்கள் பதினாறாயிரவர் வீடுகள் தோறு ஞ்சென்று வைகி அவர்களைக் கலந்து விளையாட்டயர்ந்துபோவன். ஒரு நாள் இவர்கள் யமுனைநதியிலே நீராடி நிற்பக் கண்டு, அவர்களுலருமாறு வைத்து வஸ்திரங்களையெல்லாங் கிருஷ்ணன் கவர்ந்துபோய் ஒரு மரத்திலேறிக் கொண் டான். அது கண்ட அப்பெண்கள் நீரினுள் ளே கண்டத்தளவும் தமதுடலை மறைத் து நின்று, கைகளைச்சிரமேற்குவித்து, வஸ்த்திரங்களைத் தருமாறு அவனையிர ந்தார்கள். கிருஷ்ணன் யாவீரும் கரையே றிவந்து இரு கரங்களையும் சிரமேற் கூப்பிநின்று வேண்டினால் தருவேன் எனக்கூறி, அவ்வாறு செய்தபின் அவ்வஸ் திரங்களை மீளக்கொடுத்தான். இக்கதை அர்த்தவாதம். கிருஷ்ணன் வாக்கு வரு மாறு: “என்னை யார் எவ்வழியில் வழிப டுவார் அவர் அவ்வழியில் இரûpக்கப்படு வார். சிலர் என்னை மைந்தனாகக் கொ ண்டு வழிபட்டனர். சிலர் நண்பனாகக் கொண்டனர். சிலர் பகைவனாகக்கொண்டு தியானித்தனர். சிலர் என்னைத் தமக்கா சைநாயகனாகக் கொண்டு வழிபட்டார்கள். முடிவில் எல்லாரும் மோiûகைவல்லிய மேபெற்றார்கள்”

கோப்பெருஞ்சோழன் - உறையூரிலிருந்தர சியற்றிய சோழருள் ஒருவன். மிக்க புல மையுடையவன். பிசிராந்தையார்க்கு உயி ர்த்தோழன். தன்னோடு முரணிய புத்திரர் மீது போர்க்கெழுந்தபோது புல்லாற்றூர் உயிற்றியனாராற் பாடிக்கோபந் தணிக்கப் பட்டவன். சிலகாலஞ் சென்றபின்னர்த் துறவுபூண்டு உத்தரநாட்டிலிருந்து பிசிராந் தையாரோடு சுவர்க்கம் புகுந்தவன். (புறநானூறு.)

கோப்பெருந்தேவி - நெடுஞ் செழியன் மனைவி. தன் கணவன் கண்ணகிக்கு வழக்கில்தோற்று இறந்தமைதெரிந்து உட னே உணிர்விட்டவள். இவளை அறக்கற் புடையாளென்பர். (சிலப்பதிகாரம்)

கோமதி - ஒரு நதி. இது இமயத்திலுற் பத்தியாகிக் கோசலதேசவழியாய் ஒழுகி க் கங்கையிற் கலப்பது.

கோமுகன் - சகால்லியன் சீஷன்.

கோம்பிவிளங்கோதைநாதர் - திருவைகல் மாடத்திற் கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமியர் பெயர்.

கோலாகலன் - இமவந்தன் புத்திரன். மை நாகன் தம்பி. இவர்கள் முறையே கோலாகலம், இமயம், மைநாகம் என்னும் மலைக்கரசர்கள். சுத்திமதிநதி இக் கோ லமலையிலுற்பத்தியாவது.

கோள்வளைநாயகி - திருக்கருப்பறியலூரி லே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

கோவர்த்தனம் - மதுராபுரத்துக்குச் சமீபத் திலுள்ள மலை. இந்திரயாகஞ் செய்து கொண்டிருந்த கோபாலர்கள் மேல் இந்தி ரனால் வருஷிக்கப்பட்டகன் மழையைத் தடுக்கக் கிருஷ்ணன் குடையாகப்பிடித்த மலை.

கோவலன் - சிலப்பதிகார கதாநாயகனா ன ஒரு வைசியன். இப் பெயர் கோபால னென்பதன் மரூஉ. குபேரனையொத்த செல்வனாகிய இவன் ஒருகணிகையின் பொருட்டுத் தன் பொருளெலாமிழந்து தன து கற்புடைத்தேவி கண்ணகியோடு காவி ரிப்பூம்பட்டினத்தைவிட்டுப் பொருளீட்டு நோக்கமாக மதுரையையடைந்தங்கே கண்ணகியின் காற்சிலம்பொன்றை விற்க வேண்டி ஒரு பொற்கொல்லன் வீட்டை, அடைந்தபோது, அக்கொல்லன் செய்த வஞ்சனையால் அரண்மனைச் சிலம்புதிரு டிய கள்வவனெனப் பாண்டிளாற் கொல்ல ப்பட்டவன். இவன் காலம் ஆயிரத்தெண் ணூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளது.

கோவிந்தன் - (1) கிருஷ்ணன் பசுவைக் காப்போன் என்பது பதப்பொருள். (2) பிரு கஸ்பதி.

கோவிந்தயோகி - சங்கராசாரிய சுவாமி களுக்குக்ககுரு. இவர் நருமதாநதிதீரத்தி லே எழுந்தருளியிருந்தவர்.

கோவூர்க்கிழார் - இவர் கடைச்சங்கப் புலவர்களுளொருவர்.

கோழி - உறையூர். முற்காலத்தில் இதிலிருந்த ஒரு கோழி யானையைப் போரில் வென்றமையால் இதற்கு இப்பெ யர்வந்தது.

கோளகன் - சாகல்லியன் சீஷன்.

கோளிலியப்பர் - திருக்கோனிலியிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் சுவாமி பெயர்.

கோஷமணி - நகுலன் சங்கு.

கௌசலை (1) தசரதன் பாரி. ராம கௌசல்லியை ன் தாய். யயாதிபுத்திர னாகிய பூரு பாரி. (3) வசுதேவன் பாரியா கிய பத்திரை.

கௌசாம்பி - குசாம்பன் நிருமித்த நகரம்

கௌசிகம் - உபபுராணங்களுள் ஒன்று.

கௌசிகன் - (1) தர்மவியாதனாலே தர்ம லிநேஷங்களைத் தெரிந்துகொண்ட ஒரு பிராமணன். (2) பிரதிஷ்டானபுரத்திலிருந்த ஒரு விப்பிரன். இவன் குஷ்டரோகத்தால் தேகமெங்கும் சீநீர் பெருகப்பெற்றவனாயி ருந்தும் அவன் பாரி அருவருப்பற்றவளாய் அவனைப் பரிபாலித்துவந்தாள். ஒருநாள் அக்குஷ்டரோகி ஒரு வேசியைக்கண்டு மோகித்து அவளைச் சேரவிரும்பித் தனது அவிப்பிராயத்தைத் தனது பாரிக்கு ச் சொல்ல, அவள் அதற்கு வேண்டிய திரவியங்களை எடுத்துக்கொண்டு அவ னையுங் கட்டி முதிகின்மேற் சுமந்து கொண்டு அவ்விரவிலே தானே அவ் வேசிவீடு தேடிச்சென்றாள். செல்லும் போது கோடிய அந்தகாரமூடிற்று. அதனையும் பொருட்படுத்தாது செல்லும் போது வழியருகேயிருந்து தவஞ்செய்து கொண்டிருந்த மாண்டவ்விய இருஷி தலையிலே குஷ்டரோகிகால்தட்டியது. அதனால் மாண்டவ்வியர் சின்ந்து தமது தலையிலே காலாலே தாக்கியவன் விடியற்காலத்திலே இறக்கக்கடவனென்று சபித்தார். அது கேட்ட கௌசிகன் பாரி நடுக்கமுற்று எனது பதிவிரதமுண்மையா னால் பொழுது விடியாதெழிகவென்று பிர தி சாபமிட்டுப் போயினாள். அதனால் பொழுது விடியாதாயிற்று. இது கண்ட தேவர்கள் விஷ்ணுவைவினவ, விஷ்ணு அவர்களை அத்திரிபத்தினியாகிய அநசூ யையிடத்தேவ, அவர்கள் பத்தினையைச் சாபவிமோசனஞ்செய்கவென்றாள். அவள் என் நாயகன் இறந்திடுவானேயென்ன, அநசூயை அஞ்சாதே கௌசிகன் எவ்வன புருஷனாவானென்ன, அவள் விமோசனஞ் செய்ய பொழுதும் விடிந்தது. கௌசிகனு மிறந்து எவ்வனபுருஷனாயெழுந்தான். (3) ஒரு முனி. இவர் தமது தேகத்தை ஓரிடத்தில்வைத்துவிட்டு மற்றொரு தேகத் திற் புகுந்து சஞ்சரிப்பாராயினார். விட்ட தேகம் ஜீரணமாகி அஸ்தி மாத்திரங்கிடந் தபோது அம்மார்க்கமாக ஆகாயத்திலே சென்ற கந்தருவன் அதற்கு நேரே வந்த போது கீழே விழுந்தான். அது கண்டபால கல்லியமுனி அவனை நோக்கி, நீ இவ்வ ஸ்தியைக் கொண்டுபோய்ச் சரசுவதி நதியிலிட்டு ஆடிப்போவையேல் அந்தரஞ் செல்லாமென்ன, அவ்வாறு அவனுஞ்செய் து அந்தரஞ் சென்றான். (4) (ய) வற்சபா லகன் என்னும் வற்சவந்தன். வளர்த்த புத்திரன். வசுதேவன் மகன். (5) விசுவாமி த்திரன். அதி ரகசியதத்துவங்களையெல் லாம் ஆராய்ந்த பேரறிவுடையோன் என்ப து பதப்பொருள். (6) ஜராசந்தன் தோழ னாகிய அம்சன்.

கௌசிகி - (1) ஒரு நதி. (2) காதி புத்தி ரி. இருசிகன் பாரி. ஜமதக்கினி தாய். விசுவாமித்திரன் கோதரி. சத்தியவதியென வும்படுவாள்.

கௌசிகதேவி - கௌரிசும் பநிசும்பரைக் கொல்லுமாறு கொண்ட வடிவம. இத்தே வி சண்டமுண்டரைக் கொன்று சாமுண்டி யெனப் பெயர்புனைந்தாள்.

கௌடபாதாசாரியர் - ஸ்ரீ சுகர்சீஷர். யதி கோவிந்தபகவற்பாதருக்குக் குரு. இவர் உத்தரகீதைக்குப் பாஷியஞ்செய்தவர்.

கௌடபுரி - லû{மணபதி. வங்கதேசத்து முக்கியபட்டணம். ஜன்னுமகாவிருஷியடை ய ஆச்சிரமமிருந்தவிடம். இங்குள்ள பிரா மணர் கௌடரெனப்படுவர்.

கௌடம் - வங்கதேசம். இது பஞ்ச கௌட த்தொன்று.

கௌடர் - கௌடபுரிப் பிராமணர். இவர்க ள் கல்வி கேள்விகளாலும், ஒழுங்கத்தா லுஞ் சிறந்தவர்கள். மிக்க நாகரிகம் வாய்ந்தவர்கள்.

கௌடில்யன் - சாணக்கியன்.

கௌதமகோ கௌதம இருஷி. ராஜ கௌதமன்பசு மகேந்திரத்துக்குச் சமீபத் திற்கோதாவிரிதீரத்துக்குச் தெற்கேயுள்ள கோவூரிலிருந்து தவஞ் செய்யும் போது பன்னீராட்டைப் பஞ்சம்வந்தடுக்க அதற் கஞ்சி அநேக இருஷிகள் கௌதமரைய டைந்தார்கள். அது கண்ட கௌதமர் ஒரு பிடி நெல்லையெடுத்துத் தமதருகிலிலுள் ள மணல்மேட்டில் விதைத்து விட்டு அநுஷ்டானஞ்செய்தார். அநுட்டானஞ்செய் து எழுந்தபோது நெல்லெல்லாம் முளைத் துவளர்ந்து கதிhPன்று விளைந்திருப்பதைக் கண்டு அவற்றையெல்லாம் அறுத்தடிசிலா க்கி உண்ணுமாறு இருஷிளை ஏவினார். அவ்வாறே தினந்தோறுஞ் செய்துவர பன் னீராண்டு கழிந்து நாடு மலிந்தது. மலித லும் இருஷிகளைநோக்கி இனிதும் வாசஸ்தானம் போமின் என, அவர்கள் கௌதமரைநோக்கி நீர் எம்மோடு வருதல் வேண்டுமென்று பிரார்த்திக்க, அவர் மறுத் தார். அதனால் இருஷிகள் பொறாமையுற் று ஒரு மாயப்பசுவையுண்டாக்கி அவர் விதைக்கும் பயிரை மேய்ந்தழிக்குமாறு செய்தனர். அது கண்ட கௌதமர் தருப் பைப் புல்லால் அப்பசுவையோச்ச, பசு வீழ்ந்திறந்தது. இருஷிகள் கௌதமரை நோக்கிக் கோஹத்திசெய்தீர். அதற்காகச் சாந்திராயனவிரதமநுட்டிக்கடவீரென்று சபி த்துப்போயினார். நன்றி மறந்து இருஷி கள் செய்த செய்கையை உலகத்தார் உபமானமாகப் பேசும்போது இது கௌத மன் பசு நியாயமென்றுவழங்குவர்.

கௌதமன் - (1) பாரத்துவாஜமுனி. (2) கோதமர். (3) சதாநந்தன். (4) கிருபன். (5) கிருபன்பட்டன். (6) புத்தன். (7) கணாதன். கோதமர் எனப்படும் கௌதமர் மனைவி. அகலியை. அகலியையை வஞ் சித்துக்கூடிய இந்திரனை ஆயிரங்கண்ணா கச் சபித்தவர் இக் கௌதமரே. இவன் சதாநந்தன். இவர் இராமன் காலத்தில் விளங்கினவர். (8) பதிற்றுப் பத்துள் மூன் றாம்பத்துப்பாடிய புலவர். தருமபுத்திரன் இவராற்பாடப்பட்டோன். (புறநானூறு.)

கௌதமாச்சிரமம் - இது விசாலபுரதத்தி லிருந்து மிதிலாபுரத்துக்குப் போகிறமார்க் கத்திலுள்ளது. ஜயந்தபுரம் இதற்குச் சமீபத்திலுள்ளது.

கௌதமி - கோதாவிரி.

கௌஸ்துபம் - அமிர்தமதனகாலத்திலே திருப்பாற்கடலிலே வெழுந்த திவ்விய வஸ்துகளுளொன்றாகிய வோராற்புதமணி. அதனை விஷ்ணு தமக்கு ஆபரணமாகக் கொண்டருளினார்.

கௌரமுகன் - சமீகன் மகன்.

கௌரி - (1) பொன்மயமான திருமேனி யோடு கூடிய பார்வதிதேவியார் கௌரி எனப்படுவர். ஒரு காலத்தில் இத்திருமே னியோடு ஒரு வைஷ்ணவன் வீட்டிலே திருவவதாரஞ்செய்து எட்டாண்டு நிரம்பியி ருந்த கௌரியைச் சிவன் தமக்கு சக்தி யாக்கிக்கொண்டனர். (2) வருணன் பாரி.

கௌரிகாந்தசார்வபௌம பட்டாசாரியர் - ஆனந்தலகரிக்கு வியாக்கியானஞ்செய்த முப்பதின்மருளொருவர். இவர் பிற்காலத்த வர்.

கௌரிகங்கை - கைலாசபர்வதத்திலுள்ள

ஒரு நதி.

கௌளர் - (1) கௌடர். (2) சக்தியை வாமதந்திரப்படி பூசித்து வழிபடுஞ்சமயத் தோர்.

ûணவித்துவம்சி - உலகம் கணந்தோறு மழிந்து சிருஷ்டியெய்துமியல்பினதென்று வாதிக்குமொரு சார்நாஸ்திகன்.

ûத்திரதருமன் - புரூரவன் மகனாகிய ûத்திரவிருத்தன் வமிசத்திலே பிறந்த வன்.

ûரத்திரவிருத்தன் - புரூரவன் இரண்டாம் புத்திரன். நகுஷன் தம்பி.

ûத்திரியர் - இரண்டாம் வருணத்தோர். இவர்கள் பிரமாவினது புயத்திற் பிறந்தோ ரெனப்படுவர். இவர்களுக்கு அரசுபுரிதலும் போர்செய்தலும் படைபயிற்றலும் சிறப்புத் தொழில்களாம். வேதம்ஓதல், வேட்டல், ஈதல் மூன்றும் பொதுத்தொழில்கள். இவர் கள் ஏற்றல்செய்வராயிற் பிரஷ்டராவார் கள். இவர்கள் தம் வருணத்திலும் பொ ண்கோடற்குரியவர். பூர்வகாலத்திற் சிறந் து விறங்கிய மகாரிஷிகள் உலகியலை நெறிப்படுத்தும் பொருட்டு மக்கட்பரப்பை நான்குபாற்படுத்தி, அறிவைவளர்ப்போரைப் பிரவருணமென்றும் புஜபலத்துக்குரியோ ரைச் ûத்திரியவருணமென்றும், காருகத் துக்குரியோரைச் சூத்திர வருணமென்று முறைப்படுத்திக் கருமவிபாகஞ்செய்து வைத்துப்போயினர். இக்கருமவிபாகத்தை ஊன்றிநோக்குமிடத்தில் எத்தேசத்திலும் இந்நான்கு வருணங்களுமியல்பாகவேயுள் ளனவும் இன்றியமையாதனவுமாகவே இரு க்கின்றன. ஹ{ணதேசத்திலும் (நுரசழனந) சமயப்பிரசாரகரே முற்படியிலுள்ளவர்கள்: அரசரே அடுத்தபடியிலுள்ளவர்கள: காருக ரே நான்காம்படியிலுள்ளவர்கள். வர்மன் என்பது ûத்திரியருக்குச் சாதிப்பெயர்.

ûத்திரோபேûன் - (ய) அக்குரூரன் தம்பி.

ûபணன் - பௌத்தமுனிவன். (2) ஜைன வமுனிவன்: ஆருகதன்.

ûமை - (1) தûப்பிரசாபதி புத்திரி. புலகன் பாரி. (2) துர்க்கை. (3) பூமிதேவி.

ûpதீரம் - ஸ்ரீசைலம். கிருஷ்ணாநதி உற் ப்பத்தி ஸ்தானத்துக்குச் சமீபத்திலுள்ளது இதனைச் சூழ்ந்தவனம் மகாரண்ணியம்.

û{பன் - முதற்கனிந்திரன் மகன்.

Nûத்திரபாலன் - (1) வைரவக் கடவுள். (2) சிவன்.

Nûமகன் - அபிமன்னியன் வமிசத்தரசர் களுட் கடையரசன். இவனோடு பரதவமிச மொழிந்தது.

Nûமதன்னுவா - புண்டாPகன் மகன்.

Nûமன் - (கா) சுநீதன் மகன். சுகேதன் தந்தை.

Nûமாவி - சிருஞ்சயன் மகன்.

Nûமியன் - (பு) உக்கிராயுதன் மகன்.

சகடாசுரன் - (ரா) கம்சன் தூதருளொரு வன். இவன் கிருஷ்ணன் சிசுவாயிருக்கும் போது ஒரு சகடரூபமெடுத்துப்போய்த் தன்மீதூரவருங் கிருஷ்ணனைக் கொல்ல வெண்ணிக் கிடந்தபோது அஃதுணர்ந்து கிருஷ்ணன் அதன்மீதேறித் தகர்த்தவழி உயிர் துறந்தவன்.

சகந்தரை - ஒரு தேசம்.

சகம் - சாகர் வசிக்குந்தேசம். இது சிந் துதேசத்திற்கு மேற்றிசைக்கண்ணது.

சகரன் - சக்கரவர்த்திகள் அறுவரிலொரு வன். வாகுகன் புத்திரன். இவனுக்குப் பாரியரிருவர். மூத்தாள் கேசினி. இளையா ள் சுமதி. இவன் அசுவமேத யாகஞ் செய்தபோது அசுவத்தைப் பாதலத்தில் இந்திரன் கொண்டுபோய் மறைத்தான். சகரன் புத்திரர் அறுபதினாயிரவரும் பூமி யைத் தேடியபோது கபிலரால் நீறாக்கப் பட்டார்கள். இவர்களாலகழப்பட்டமையின் கடல் காகரமெனப்படும். சகரன் கருப்பத் திலிருக்கும்போது தாய் நஞ்சூட்டப்பட்ட காரணத்தால் சகரனென்னும்பெயர் அவனு க்காயிற்று. (கரம் - கஞ்சு)

சகஸ்வான் - அமரிஷன் புதல்வன்.

சகிதேவிநாயகி - திருச்சேஞலூரிலே கோ யில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

சகுந்தலை - விசுவாமித்திரருக்கு மேன கையிடத்துப் பிறந்த புத்திரி. துஷ்யந்தன் பாரி. பரதன் தாய். இவளைப் பெற்றவுட னே மேனகை அக்காட்டில் விட்டுப்போக அச்சிசுவைச் சகுந்தபட்சிகள் சிறகால ணைத்துக் காத்தன. அப்போது கண்ணுவ முனி அவ்வழியிற் சென்று கண்டெடுத்துப் போய் வளர்த்தனர். சகுந்த பûpகள் காத்தமையின் சகுந்தலைப்பெயர் பெற்றா ள்.

சகுனி - (1) (தி) இரணியாûன் புத்திரன் (2) (ய) தசரதன் புத்திரன். (3) காந்தார தேசத்தரசனாகிய சுபலன் புத்திரன். காந் தாரி சகோதரன். துரியோதனன் மாமன். துரியோதனனுக்காக பாண்டவரோடு சூதா டிவென்றவன். இவனே துரியோதனன் குடிக்கு நாசகாரணன்.

சகோத்திரன் - பகீரதன் புதல்வன்.

சக்கரசமேரதைத்தியன் - திரணாவர்த்தன்.

சக்கரதேவன் - கலிங்கதேச ராஜாவாகிய சுருதாயுவினது இரண்டாம் புத்திரன்.

சக்கரவாளம் - லோகாலோக பர்வதம். இது சக்கராகாரமாகப் பூமியைச் சூழ்ந்தி ருத்தலின் இப் பெயர் பெறுவதாயிற்று.

சக்கிரி - இந்திரன்.

சû{ - யயாதிபௌத்திரன். அநு புத்தி ரன்.

சû{நதி - கங்கையிற்கலக்குமொரு நதி.

சû{ர்மநு - சர்வதேசசுவினது புத்திரன். சுவாயமபுவமநுவமிசம். தாய் அஹதி. பாரி நடுவலை. புருவன், குறசன், திருதன் துய்ம்மன், சத்தியவந்தன், இருதன், விர தன், அக்கிநிஷ்டோமன், அதிராத்திரன், சுதுய்ம்மன், சிபி, உன்முகன் எனப் பன் னிருவர் புத்திரர்.

சக்தி - (1) (ரி) வசிஷ்டர் மூத்தமகன். பராசரன் தந்தை. (2) லோகமாதாவாகிய சங்கரி. (3) தெய்வத்தினது வல்லமை, அருள், ஞான முதலிய குணங்கள் சக்தி யெனப்படும்.

சத்துபிரஸ்தன் - குருதேத்திரத்திருந்த ஒரு பிராமணன். இவன் தான் செய்த அதிதிபூஜாபலத்தால் குடும்பத்தோடு பிரம லோகமடைந்தவன்.

சங்கசூடன் - இவன் பிருந்தாவனத்திருந்த கோபஸ்திரிகளை உத்தர திசைக்குக் கொண்டு போனபோது கிருஷ்ணனால் கொல்லப்பட்ட குபேரன் தூதன்.

சங்கடன் - தருமனுக்கு புதேவியிடத்துப் பிறந்த புத்திரன்.

சங்கணன் - வச்சிரநாபன் மகன்.

சங்கபாலன் - லோகபாலருளொருவன்.

சங்கமங்கை - சாக்கிய நாயனார் முத்தி யடைந்தலம். இது தொண்டை நாட்டிலுள் ளது.

சங்கமன் - ஒரு வீரணிகன். நீலிகணவன்.

சங்கம் - தமிழ்ச்சங்கம் காண்க.

சங்கரகவி - போஜன் சமஸ்தானத்துக் கவிகளுளொருவர். இவர் ஒரு சமயத்தி லே சொன்ன அற்புதசுலோகத்துக்காகப் போஜனிடத்திலே பதினோரிலûம் பொன் பரிசு பெற்றவர்.

சங்கர நமச்சிவாயப் புலவர் - நன்னூலுக் கு விருத்தியுரைசெய்தவர். இவர் திருநெ ல்வேலியிலே நூற்றுதொண்ணூறு வருஷ ங்களுக்கு முன் இருந்தவர். இவர் குரு சுவாமிநாததேசிகர்.

சங்கரன் - சிவன். (சுகத்தைச் செய்பவன் என்பது பதார்த்தம்.)

சங்கராசாரியர் - இப்பெயரால் விளங்கிய ஆசாரியர் மூவர். பிரசித்திபெற்றவர் ஆதி சங்கராசாரியார். மற்றைய இருவரும் அப் பெயரைத் தமக்கிட்டுக்கொண்டுடமையாற் பிரசித்தி பெற்றாரானவர். ஆதிசங்கராசாரி யர் சிதம்பரத்திலே விசுவசித்து என்னும் பிராமணோத்தமருக்கு அம்பிகையென்னும் அவர் மனைவிவயிற்லே புத்திரராக அவத ரித்தவர். அவதரித்தகாலம் யுதிஷ்டிhசகம் இரண்டாயிரத்து நூற்றம்பத் தெட்டாம் (உகருஅ) வருஷமாகிய இரத்தாûpயிலே மாசிமாதத்துக் கிருஷ்ணபûத்துச் சதுர்த் தசிதிதியோடு கூடிய சோமவார அர்த்தரா த்திரி. அவர் பாலசந்நியாசம் பூண்டு உத் தரஞ் சென்று அங்கே ஒரு குருவையடை ந்து வேதசாஸ்திரங்களைக் கற்று வல்ல ராகிப் பிரமசூத்திரத்திற்கும் உபநிஷதங்க ளுக்கும் பாஷியஞ் செய்து அத்துவைத மதத்தை எடுத்துத் திக்குகடோறுஞ் சென்று பிரசங்கித்து வியவஸ்தாபனம் பண்ணி ஜகத்குருவாயினர். துவாரகை, சிருங்கிரி, காஞ்சீபுரம், கும்பகோணம் முத லியவிடங்களிற் சிற்சிலநாள் வாசஞ் செய்து அத்துவைதமத ஸ்தாபனம் பண் ணினமையால் பிற்காலத்திலே ஆங்காங்கு ம் அவர்க்கு மடாலயங்களமைத்துச் சமர் ப்பிக்கப்பட்டன. அவர் முப்பதிரண்டு வய சிலே பரிபூரணதசையடைந்தனர். அவர் செய்த நூல்களிலே பௌத்தமத கண்ட னம் யாண்டுங்காணப்பட்டமையினாலே அ வர் பௌத்தமதத்தை வேரறுத்தார் என்னு ங் கொள்கை ஆதாரமுடையதன்று. புத்த ர் அவர்க்குப் பின்னுள்ளவர். அத்துவைத மதத்தைத் தடைவிடைகளாலே பிரவசன ஞ்செய்து வியஸ்தாபனம் பண்ணிப்போயி னரேயன்றி, அவர் நடுநிலைபிறழ்ந்து அக ங்கரித்து நிமிர்ந்து ஒரு மதத்தையுஞ் தூஷித்தாரல்லர். அவர் வாக்குவல்லப மும், சாதுரியமும், எடுத்த விஷயங்களை வரம்புகடவாது கடைபோக விசாரித்து நிச்சயிக்கும் நுண்ணிய விவேனமும், அழுக்காறும் பûபாதமும்பற்றி நடுநிலை பிறழாது சத்தியத்தையே அவாவும் பெருந்தகைமையுமுடையரென்பது அவரு டைய நூல்களால் நன்கு புலப்படும். அவர் இப்பரதகண்டத்திலே அந்நாளிலே அவதாரம்பண்ணிப் பாஷியங்கன் செய்யா திருப்பரேல் வேதோபநிஷதங்கள் நெடுங் காலத்துக்கு முன்னே மேகபடலத்தால் மூடப்பட்ட சந்திரனைப்போலொளியிழந்து விடும். அவர் சமாதிகொண்டவிடம் காஞ்சீ புரம். அவர் பௌத்தமதம் தமக்குப் பிற்காலத்திலேவந்து ஆரியதேசத்திலே வேரூன்றப்பாக்குமெனத் தமது தீர்க்கதிரு ஷ்டியினால் முன்னருணர்ந்து வேதாந்தசூ த்தித்துக்குப் பாஷியமுதலியன செய்து வைத்துப் போயினாரெனக் கொள்ளினுங் கொள்ளலாமேயன்றி, அவர் புத்தசமயத் தை வேரறுக்கும் பொருட்டு அவதாரஞ் செய்தாரெனக் கொள்வது அவர்பெருமை க்கீனந்தருவதாகும்.

இனி அவர் இரண்டாயிரத்தெண் ணூற்று நாற்பத்திரண்டு வருஷங்களுக்கு முன்னிருந்தவரென்பது சைனசமயநூல்க ளுளொன்றாகிய “ஜினவிஜயம்” என்னும் நூலினாலே நன்கு விளங்கும். சங்கராசாரி யருக்குப் பிரதமசீஷராகிய ஆனந்தகிரியெ ன்பவர் தாம் செய்த சங்கரவிசயம் என்னு ம் நூலிலே சங்கராசாரியர் பிறந்தவூர் சிதம்பரமென்றும், தந்தையார் அம்பிகை என்றும் கூறிப்போயினாரேயன்றி, இன்ன காலத்திலே என்று கூறினாரில்லை. அவ் விஷயத்தைக் காலத்தோடு கூறிப்பூர்த்தி செய்வது சினவிசய “இருஷி, பாணம், பூமி, அûp என்னும் எண்களை வலப்புற ந்தொட்டு இடப்புறமாக முறையே எழுதவ ரும் தொகை வருஷங்கள் கழிந்த பின்னர்” என்பது சினவிசயத்திலே கூறப்ப ட்ட சுலோகக்கூற்றின் மொழிபெயர்ப்பு. இருஷி என்பது ஏழு. பாணம் ஐந்து, பூமி ஒன்று, அûp இரண்டு இவற்றை முறை யே இடந்தொடங்கிவலமுகமாக விட்டெழு திப்படிக்க வருவது உகருஎ. யுதிஷ்டிரசக த்திலே சங்காராசாரியர் பிறக்கும்போது சென்ற வருஷத்தொகை இதுவே. விக்கிர மசகாரம்பத்துக்கு முன்னே ஆரிய தேசத் திலே வழங்கிவந்தது. யுதிஷ்டிரசகமென் பது யாவருமறிந்த விஷவம். விக்கிரமசக ம் ஆரம்பிக்கும்போது யுதிஷ்டிரசகத்தில் ங0சுசு, வருஷங்கழிந்தன. விக்கிரமசகத் தில் இக்கலி ஐயாயிரம் வரைக்கும் சென்ற வருஷம் ககூருசு. ஆகவே சங்க ராச்சாரியார் பிறந்து உஅசஉ வருஷங் கள் சென்றன. புறச்சமயவாதிகளாகிய சைனருடைய நூலே இதற்குப்பிரமாண மாய் ஆனந்தகிரியினது கூற்றை வலியுறு த்துமென்றால் அவர்காலத்தைக் குறித்து ஐயங்கொள்ளற்கிடங்காண்கிலம். சமஸ்கி ருத திராவிடநூல்களை ஆராய்ந்துணர வேண்டுமென்னும் அவாவோடு அவற்றைக் கற்கப்புகும் ஐரோப்பிய பண்டிதர்களுட் சிலர் புகுந்தும் புகாமுன்னே அந்நூல்களு க்கும் பாஷைகளுக்கும் வயசு நிச்சயிக்க த் தொடங்கி விபாPதசித்தாந்தஞ் செய்வர். அவர் போசப்பிரபந்தத்திலே சங்கரகவியெ ன்பவர் பெயரைக்கண்டவுடனே சங்கராசாh ரியரையுஞ் சங்கரகவியையுமொருவராகக் கொண்டு காலங்கற்பித்து வழக்குரைப்பர். அவர்ககுப் மேற்படாதிருத்தலே உவப்பின் பாலதாம். அதற்கு மேற்படுமாயின் அஃதவர் வெறுப்புக்கேதுவாய்விடும்.

அதுநிற்க@ சிருங்கிரி மடத்திலே சங்கராசாரியாருக்குப் பின், ஒருவர் பின் னொருவராகச் சாரதாபீடத்திலே ஆசாரியா கவீற்றிருந்து வைதிகராச்சியஞ் செய்து போயினவர்தொகை பிரமசுவரூபாசாரியர் முதல் கேசவாச்சிரமாPறாக எழுபத்திரண்டு. எழுபத்துமூன்றாம் பட்டங்கொண்டு இப் போதுள்ளவர் ஸ்ரீராஜராஜேசுவர சங்காராச் சிரம சுவாமிகள். ஒரு பட்டத்துக்கு கணக்கிட்டாலும் அவர்காலமீராயிரத்தைஞ் நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளதாகின் றது. கும்பகோணத்துள்ள மடத்துப்பட்டத் தொகையும் இதற்காதாரமாக நிற்கின்றது. ஆரிய கிரந்த கர்த்தாக்கள் சரித்திரமென் னும் நூல்செய்த ஸ்ரீ ஜனார்த்தன ராமச்ச ந்திரர் அவர்ளும், சங்கராசாரியர் இரண் டாயிரத்து ஐந்நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளவரென்றே தமது நூலிற் கூறு வர்.

அதுவும்நிற்க, சங்கராசாரியருக்குக் குரு பதஞ்சலியென்பது வித்தியாரண்ணி யர் செய்த சங்கரவிஜயமென்னும் நூலி னால் நிச்சயிக்கப்படும். பதஞ்சலியென் பது கோவிந்தயோகிக்குப் பூர்வாச்சிரமநா மம். யோகசூத்திரம் மகாபாஷியம் முதலி யன செய்தவருமிவரே. (பதஞ்சலி மகா முனிவரல்லர்.) பதஞ்சலி இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளவ ரென்பது ஐரோப்பியபண்டிதர்க்கு மொத்த கருத்தாம். பதஞ்சலிக்குச் சீஷராகவே சங்கராசாரியர் காலமும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளதே யாம்.

நூல்களிலே யவன சப்தம் கேட்க ப்படுமாயின் அதுகொண்டு அந்நூல்களெ ல்லாம் “மகா அலெக்சாந்தர்” படையெடு

ப்புக்குப் பின்னுள்ளனவெனக் கூறுவது சமஸ்கிருத வித்தியா விநோதர்களாகிய ஐரோப்பியபண்டிதர் வழக்கு. அப்படையெ டுப்புக்குப் பல்லாயிரம் வருஷங்களுக்கு முற்றொட்டு யவனர் ஆரியநாட்டில் வந்து சேவித்தும், வாணிகம்பண்ணியும், சாஸ்தி ரங்கற்றும் மீளும் வழக்குடையரென்பது அப்பண்டிதர்கள் அறியார் போலும்.

இனி இரண்டாஞ் சங்கராசாரியர் கேரளதேசத்திலே சாலிவாகனசகம் நானூ ற்றிருபத்தொன்றிலே மாசிமாதச்த்தபரபக்க த்துச் சதுர்த்தசியிலே சிவகுரு என்பவரு ருக்குப் புத்திரராக அவதரித்தவர். இவர் வித்தியாநரசிங்க பாரதிக்குப் பின் சாரதா பீடத்தில் வீற்றிருந்தவர். இவருந் திக்கு விஜயஞ்செய்து அத்துவைதமத ஸ்தாப னம் பண்ணிப் பெயர்படைத்தவர். இவர் சாலிவாகனசகவருஷம் நானூற்றுத் தொ ண்ணூற்றொன்றிலே கார்த்திகைமாசத்தி லேயுண்டாகிய சூரியகிரகணகாலத்திலே சமுத்திரஸ்நானஞ் செய்யும் பொருட்டு நி ர்மலமென்னும் ஊரையடந்து அது முடித் துக் கொண்டு அங்கேயிருக்குநாளிலே, அடுத்த சுக்கிலபக்கத்துத் திரயோதசியி லே சமாதி கூடினவர். இவரே சங்Nûபசா hPரக முதலிய நூல்கள் செய்தவர். இவரு ம் ஆதிசங்கராசாரியரை யொருவாறொத்து நிற்றகுரிய சர்வசாஸ்திரநிபுனர். ஆகவே இவர்காலம் ஆயிரத்து முந்நூற்று முப்பது வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளது. இவ்வர லாறும் சினவிசயத்திற் கூறப்பட்டுள்ளது. நிர்மலம் மேற்குச்சமுத்திரதீரத்திலே கொ ங்க தேசத்துக்கு வடதிசையிலேயுள்ளது. அங்கே சங்கராசாரியரது சமாதியும் ஆல யமுமின்றுமுள. கார்த்திகைமாசத்துச் சுக் கிலபûத்துத் திரயோதசி தோறும் பெருவிழாவொன்று நடந்துவருகின்றது. ஜினவிசயம் பிரமாணநூலென்பதற்கு அது வலிய சான்றாகும்.

மூன்றாஞ் சங்கராசாரியர் சாலிவா கனசகாப்தம் எழுநூற்:றுப்பத்திலே பிறந்து ஐம்பத்தாறாம் வயசிலே அடைந்தவர். இவரும் வித்தியாசாதுரியமுடையவர். இவருடைய வரலாறு சதானந்த சுவாமி கள் செய்த திக்குவிசய நூல்கள் செய் தோர் ஆதிசங்கராசாரியரிடத்து விளங்கிய பெருமைகள் சிலவற்றையுமெடுத்து முள் ளனவேபோல முகதனாலாரோபித்துப் போ யினர்.

ஆதிசங்கராசாரியராற் செய்யப்பட் ட நூல்கள் பிரமசூத்திரபாஷியம், ஆனந் தலகரி, சௌந்தரியலகரி, சிவபுஜங்க முதலியன. அவர் திருஞானசம்பந்தமூர்த் திநாயனாரைச் சௌந்தரிய லகரியிலும், இயற்பகையார் சிறுத்தொண்டர், சண்டேசு ரரென்னும் நாயன்மார்களைச் சிவபுசங்கத் திலும் துதித்திருத்தலால், அந்நாயன்மார் கள் காலம் அவருக்கு முந்தியதென்பது நன்றாக நிச்சயிக்கப்படும். ஆனந்தலகரிக் கு வியாக்கியானஞ்செய்தோர் இருபத்து நால்வர். அவ்வியாக்கியானங்களுள்ளே சிறந்ததாகக்கொள்ளப்படுவது அப்பையதீ ûpதர் செய்தது.

மேலே பௌத்தமதமெனச் சுட்டப் பட்டது பூர்வ பௌத்த மதமன்று.

சங்கம் - தமிழ்ச்சங்கம் காண்க.

சங்கருஷணன் - பலராமன். இவன் தேவ கியினது கருப்பத்திலிருந்தபோது யோக மாயாதேவி சங்கருஷித்துக் கொண்டு போய் ரோஹிணி கருப்பத்திற் சேர்ந்தமை யால் இப்பெயர்பெற்றான்.

சங்கவருணர் - பாண்டிய வரசராற் சூட்டப் பட்ட நாகரிகர் என்னும் பட்டமுடையோ ருள் ஒருவராகிய இவர் தந்துமாரன் என்ப வனைப் பாடிய புலவர். புறநானூற்றிலுள் ள செய்யுள்களுளொன்றாகிய இவர் பாட ல் செல்வ நிலையாமையை நன்குணர்த் தும்.

சங்கன் - (1) விராடராஜன் புத்திரன். இவன் உத்தரைதமையன். (2) கஞ்சன் தம்பி.

சங்கற்பசூரியோதயம் - நாராயனாசாரியர் விசிஷ்டாத்துவைதமத தத்துவங்களை ரூபாகாரம் பண்ணி நாடகமாகச்செய்த நூல். இது பிரபோத சந்திரோதயமென் னும் நூலை மாதைவேங்கடசுவாமிகள் செய்தருளிய பின்னர். அதற்கிணையாகக் hஞ்சீபுரத்து வைஷ்ணவராகிய இவ்வாசா ரியாராற் இயற்றப்பட்டது.

சங்கற்பன் - (1) பிரமமானச புத்திரருளொ ருவன். (2) தருமனுக்குச் சங்கற்பையிடத் துப் பிறந்த புத்திரன்.

சங்கற்பை - தருமன் பாரி.

சங்கிராந்தவாதசைவன் - விகாரமின்றி நிற்கும் ஆன்மசந்நிதியிலே அசத்தாகிய கருவிகளே சத்தாகிய சிவத்தைச் சிவகர ணமாய் நின்று அறியுமென்று சொல்பவன். இவன் அகச்சமயிகளுளொருவன்.

சங்கிருதம் - (1) சமஸ்கிருத பாஷைக்கி னமாயுள்ள சௌரசேனிமுதலிய பிராகிருத ங்களுள் ஒன்று. (2) சமஸ்கிருத பாஷை.

சங்கிருதி - (பு) மூன்றாம் நரன் புத்திரன். ரந்திதேவன், குரன் என்போர் இவனுக்குப் புத்திரர்.

சங்குசிரசு - தநுபுத்திரருளொருவன்.

சசாங்கன் - (1) சந்திரன். சசசின்னமுடை யவன் என்பது பதார்த்தம். சசம் - முயல் (2) காயாவிலிருந்த போதிவிருûத்தை வெட்டி அழித்தவன்.

சசி - புலோமன் மகன். இந்திரன் பாரி. புலோமன் மகளாதலிற் புலோமசையென வும் படுவன். இவள் நித்தியகன்னிகை. தேவராஜபதம் பெறுவோரெல்லாம் இந்திர நாமத்துக்கும் அவ்வவர்க்குப் பாரியாவோ ரெல்லாம் சசியென்னும் பெயர்க்கு முரியரென்பது நித்தியகன்னிகையென்ப தன் கருத்து.

சசிவிந்து (ய) குரோஷ்டு வமிசத்துச் சசிபிந்து சித்திரரதன் புத்திரன். இவன் அநேகமனைவியரும் புத்திரரும் உடை யோனெப்படுபவன்.

சச்சந்தன் - ஏமாங்கத தேசத்தரசன். ஜீவ கன் தந்தை. தாய்வயிற்றிலே சீவகனிருந் தபோது சச்சந்தனை மந்திரி கொன்று அரசனாகத் தாய் காட்டகத்தோடி உயிர் புழைத்தாள். இவன் வரலாறு சீவகசிந்தா மணியிற் கூறப்பட்டுள்ளது.

சஞ்சயன் - (1) திருதராஷ்டிரனுக்கு நண் பினனாகிய ஒரு சூதன் மகன். இவனே பாரதயுத்தம் நடக்கும்போது யுத்தகளத்தி ல் நடக்கும் செய்திகளையெல்லாம் அவ் வப்போதுள்ளவாறு பார்த்துத் திருதராஷ்டி ரன் பாரதயுத்தத்தைப் பார்க்க விரும்பி வியாசரைநோக்கித் தனக்புக் கண்ணோக் கந் தந்தருளவேண்டுமென்று வேண்டிப் பெற்றுலகத்தை நோக்கியபோது, பயந்து, “இப்பார்வை நமக்குவேண்டாம். என்றும் போலக் குருடனாகவிருப்பதே நமக்குப் பிரியம்” என வியாசர் சஞ்சயனுக்கு எப் பொருளையும் எத்துணைதூரத்திலுமிருந்து நோக்கி யுணருமுணர்ச்சியையும் வாய்மை யையும் அருளிப் போகச் சஞ்சயன் யுத்த கள வரலாற்றைச் சொல்லிக்கொண்டிருந் தான். பகவற்கீதையைக் கேட்டு வெளியி ட்டானுமிவனே.

சடையநாயனார் - சுந்தரமூர்த்தி நாயனா ருடைய தந்தையார்.

சடையப்பநாதர் - திருப்பானந்தாளிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமிபெயர்.

சடையப்பமுதலி - இவர் கம்பரைச் சன்மானித்துவந்த மகாப்பிரபு. இவர் திரு வெண்ணெய் நல்லூரிலே சாலிவாகனசகம் எண்ணூற்றேழளவில் விளங்கிய வேளாண் முதலி. இவர் பெருமையைக் கம்பர் தாம் பாடிய இராமாயணத்தில் இடைஇடையே இசைத்துக் கவிசெய்தார்.

சண்டகௌசிகன் - இவர் கௌதம வமிச த்தில் வந்த ஒரு முனிவர். மகததேசத்தர சனாகிய பிருகத்திரதன், இக் கௌசிகர் அநுக்கிரகித்த ஒரு மாங்கனியால் ஜராசா ந்தன் என்னும் புத்திரனைப் பெற்றான்.

சண்டமார்க்கன் - சுக்கிரன் புத்திரன். தைத்திய புரோகிதன்.

சண்டமுண்டர் - (ரா) சும்பசிசும்பர்தோழர்.

சண்டேசுரநாயகனார் சேஞலூரிலே பிரா தண்டீசர் மண குலத்திலே சண்டி எச்சதத்தன் மகனா விசாரசருமர் கப் பிறந்து வேத விற்பன்னராகி அக்கிரகாரத்துப் பசுக்க ளை மேய்த்துவரப் பொருந்திக் கொண்டு போய் மண்ணியாற்றின் கரையிலே விடுத்து மணலைச் சிவலிங்கமாக்கிப் பசுக்களின் பாலைக் கறந்து அபிஷேகம் பண்ணிப் பூசை புரிந்து வருவதையுணர்ந் த தந்தை ஒருநாட்சென்று மணலினால மைத்த லிங்கத்தைக் காலாற் சிதைக்க அது கண்டு பொறாராகி வாளினாலவர் காலைச் சிதைத்த சிவபக்தர். இவருடை ய பக்திவலிமையைக் கண்டு சிவபிரான் சண்டேசுரபதத்தையீந்தருளினர். இவர் தி ருநாவுக்கரசருக்கு முந்தியவரென்பது.

“தழைத்ததோராத்தியின் கீழ்த்தாபரமண லாற்கூப்பி.

யழைத்தங்கே யாவின்பாலைக்கற ந்துகொண்டாட்டக் கண்டு

பிழைத்தான்றாதலைப்பெருங்கொடு மெழுவால்வீசக்

குழைத்ததோரமுதமீந்தார்குறுக்கை வீரட்டனாரே.” என்னுமவர் தேவாரத்தாற் துணியப்படும். ஆகவே இவர் காலம் நா லாயிரத்தைஞ்நூறு வருஷங்களுக்கு முன் னுள்ளதாதல் வேண்டும்.

சண்பகாரணியேசுவரர் - திருநாகேச்சரத்தி லே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

சதகும்பம் - பொன்விளையுமொரு மலை.

சதகோடி - (1) (ய) பசமானன் புத்திரன். இவனுக்குப் புத்திரர் நூற்றுவர். அவருள் மூத்தோன் விஷ{வசோதி. (3) (ய) சகஸ் திரஜித்து புத்திரன். இவன் புத்திரர் மகா ஹயன், வேணுஹயன், ஹேஹயன் என்போர்.

சதசிருங்கம் - ஒருமலை. துர்வாசர் உப தேசித்த மந்திரத்தாற் பாண்டவரைப் பெற்றவிடம்.

சதசுவன் - (பா) சமரன் புத்திரன்.

சதசேனன் - (ய) கிருஷ்ணன் வமிசத்து உக்கிரசேனன் மகன்.

சசதன்வன் - (ய) ஹிருதிகன் புத்திரன். தேவமீடன் தம்பி. இவன் சத்தியபாமை யைத் தான்பெறக்கருதிச் சத்திராசித்து வை நித்திரைபோம்போது கொன்றவன். அது காரணமாகக் கிருஷணனாற் கொல் லப்பட்டவன்.

சதத்திருதி - (1) பிரமன். (2) பிராசீனபரு கிபாரி. சமுத்திரன் மகன். பிரதேசுதாய்.

சதத்துரு - ஒரு நதி. இஃது இமாலயத்து வடபாலிலுற்பத்தியாகிச் சிந்துநதியிற் கூ டுவது.

சதத்துவசன் - ஊர்வஜன் புதல்வன்.

சதபருவை - சுக்கிரன் பாரி.

சதமகன் - இந்திரன். நூறுமகம்புரிந்தோ ன் என்பது பொருள்.

சதயாபன் - கேகயவமிசத்து ஓரிராசவி ருஷி.

சதரூபை - சுவாயம்பு பாரி. இவள் பிரமா வினால் முதன் முதல் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட பெண்.

சதவலி - சுக்கீரிவன் சோதிபதிகளுள் ஒருவன். சீதையை வடதிசையிற் தோடிப் போனதூதன் இவனே.

சதாகாநந்தை பாரிபத்திரபர்வதத்திலுற்பத் சதாகீரை தியாகும் நதிகள்.

சதாûp - துர்க்கை.

சதாசிவதேசிகர் - இலக்கண விளக்கஞ் செய்த வைத்தியநாத நாவலர் குமாரர்.

சதாசிவன் - விந்ரூபமும் விநியோகவடி வும், படிகநிறமும், பிறைமுடியும், ஐந்து திருமுகமும், பத்துக்கரமும், மூன்றுதேத் திரமும், உமையொருபாகமும், இம்மூர்த்த திக்குப் பீஜாûரம் ஹகாரம்.

சதாநந்தன் - (1) பிரமா. (2) கௌதமர் அகலியையிடத்துப் பெற்ற புத்திரன். இவன் ஜனகராசர் குலகுரு

சதாநீகன் - (1) நகுலனுக்கு துரோபதியி டத்;துப் பிறந்த புத்திரன். (2) ஜனமேஜன்.

சதாமதுராம்பிகை - திருத்தருமபுரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார் பெயர்.

சதாயு - சிராயு.

சதுரங்கன் - ரோமபாதன் மகன்.

சத்தி - பராசரர் தந்தை. வசிஷ்டர் மகன். (2) சிவசக்தி. (3) தெய்வசக்தி. தெய்வல் லமை. நிர்க்குணப்பிரமம் சிருஷ்டி முதலி யதொழில்களுக்காகச் சகுணவடிவு கொ ள்ளும்போது அதனிடத்தில் விளங்குச் சக்தி.

சத்தியநாயனார் - சோமநாட்டு வரிஞ்சியூரி ல்வியங்கிய வேளாளராகிய இச் சிவபக் தர் சிவனடியார்களை நிந்தைசெய்பவர்க ளது நாக்கையரிதலே தமது திருத்தொ ண்டாகக் கொண்டு விளங்கினவர்.

சத்திமுற்றப்புலவர் - சத்திமுற்றமென்னும் ஊரிலே விளங்கிய ஒரு தமிழ்ப்புலவர். இவர் தமது வறுமைநோயாற் பாண்டி நாட்டை அடைந்து பாண்டியனைத் தரிசி க்கும் பொருட்டுப் போர்த்துக்கொள்ளவும் வஸ்திரமில்லாது குளிரால் மெலிந்து மர த்தின் கீழிருந்து, தமது மனைமக்களை நினைத்து தமது மனைமக்களை நினைத் து தம் விதியை நொந்துகொண்டிருந்தார். அப்பொழுது ஆகாயத்திலே தெற்கிருந்து வடக்குநோக்கிச் சத்தமிட்டுக்கொண்டு பறந்து போகின்ற ஒரு நாரையைக்கண்டு “நராய் நராய் செங்கால்நாரய் பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன, பவளக்கூ ர்வாய்ச் செங்கால்நாராய்” என்றற்றொடக் கத்துச் செய்யுளிலே தமதுமனைமக்களது நிலைமையையும் எடுத்தமைத்துப் பாடினா ர். அச்சமயத்தில் நகர் சோதனையின் பொருட்டு அவ்வழியே சென்ற பாண்டியன் அதனைக் கேட்டு அவன் மீதிரக்கமுடை யனாகித் தான் தரித்திருந்த போர்வையை அவன் மீது வீசிப்போயினான். விடிந்தபின் னர் அரசன் தன் சேவகரை அழைத்துத் தனது போர்வை முன்னிரவிற் களவுபோயி ற்றென்று கூறி அக் கள்வனைத் தேடிக் கண்டு வருத்தாது கொண்;டு வருமாறு ஆஞ்ஞைசெய்ய. அவ்வாறவர்கள் புலவ ரைக்கொணர்ந்து அரசன் முன் விடுப்ப, அரசன் அவருக்குத் தக்கவாறு பரிசளித் து அவரை அனுப்பிவிட்டான்.

சத்தியகர்மன் - (அம்) திருடவிருதன்.

சத்தியகன் - இரண்டாம் சினி புத்திரன். சாத்தியகி தந்தை. யாதவர்களுள் விருஷ்ணி வமிசத்தவன்.

சத்தியகீர்த்தி - அரிச்சந்திரன் மந்திரி.

சத்தியகேது - சுகேதன் பௌத்திரன். விபுவினது தந்தை.

சத்தியசிரவன் - (1) இருக்குவேதாத்தியா பகனாகிய ஓரிருஷி. (2) (நரி) வீதிகோத் திரன் புத்திரன்.

சத்தியசேனன் - கர்ணன் புத்திரன்.

சத்தியஜித்து - (1) (ய) வசுதேவன் தம் பியாகிய கங்கன் இரண்டாம் புத்திரன். (2) துருபதன் தமயன்.

சத்தியதிருதி - (1) சாத்துவந்தன். சதாந ந்தன் புத்திரன். இவன் தநுர்வேத நிபுண ன். ஒரு நாள் வனத்தில் ஊர்வசியைக் கண்டு குக்கிலஸ்கலிதமுண்டாகப் பெற்று அதனை ஒரு நாணலின் மேல் விட, அதிலே ஒரு பெண்மகவும் ஆண்மகவும் உற்பத்தியாயின. சந்தநு அவ்வழியே வேட்டைமேற் சென்றபோது அச்சிசுக்க ளையெடுத்துப் போய்வளர்த்தான். பெண் மகவாகிய கிருபி துரோணனுக்கு மனை வியாயினாள். ஆண் மகன் கிருபனெனப் பெயர் கொண்டான். (2) பு. கிருதிமந்தன் புத்திரன். (3) மி. மகாவீரியன் புத்திரன்.

சத்தியபாமை - சத்திராஜித்து மகள். இவள் கிருஷ்ணனுக்குப் பிரியநாயகி. இவள் பொருட்டுக் கிருஷ்ணன் பாரிஜாத விருûத்தையும் தேவலோகத்திருந்து பெயர்த்துக் கொணர்ந்தான்.

சத்தியரதன் - பௌமரதனமகன்.

சத்தியவதி - தாசராஜன் எடுத்து வளர்த் த புத்திரி. வியாசன் தாய். சந்தனு பாரி. இவள் வயிற்றிலே சந்தனுவுக்குப் பிறந்த புத்திரர் சித்திராங்கதன் விசித்திரவீரியன் என்போர். ஒரு சாபத்தினால் யமுனையி லேமீனுருக் கொண்டு கிடந்த அந்திரிகை யென்னும் அப்சரசு உபரிசரவசு என்பவன் விட்ட வீரியத்தை உட்கொண்டு பெற்ற புத்திரி. இவள் திவ்விய சுந்தர ரூபமுடை யயாயினும் மீன் வயிற்றிற் பிறந்தமையா ல் மற்சியகந்தம் அவள் தேகத்தில் வீச அது காரணமாக மற்சியகந்தியென்று பெயர் பெற்றிருந்த இவள் பராசரைக் கூடி வியாசரையீன்றபோது பராசரர் அநுக் கிரகத்தால் யோசனைகந்தி, பரிமளகந்தி யென்னும் காரணப் பெயர்களைப் பெற்றா ள். (2) கௌசிகி, இவள் காதி ராஜன் மகள். இருஷிகன் பாரி. ஜமதக்கினி முனிவர் இவள் புத்திரர். இவள் நாயகனோடு தீப்பிரவேசஞ்செய்து கௌசி க நதியாயினவள்.

சத்தியவான் - மந்திரதேசத்தரசனான தியுமத்சேனன் புத்திரன். சித்திராசுவன் எனவும்படுவன். இவனே சாவித்திரி நாய கன்.

சத்தியவாகீசர் - திரு அன்பிலாலர்துறை யிலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ் சுவாமி பெயர்.

சத்தியவிரதன் - (1) திரிசங்குவினது பூர் வநாமம். (2) முன் கற்ப்பத்திலே திராவிட தேசத்தரசனாகவிருந்து விஷ்ணு பக்தி பண்ணி இக்கற்பத்திலே வைசுவத மனுவாகப் பிறந்தவன்.

சத்தியஹிதன் - (கு) உபரிசரவசுவினது வமிசத்தன்.

சத்திராஜித்து - யாதவருள் விருஷ்ணி வமிசத்து நிம்முனன் புத்திரன். சத்தியபா மை தந்தை.

சத்துருக்கினன் - (1) தசரதன் கடைமகன் தாய் சுமத்திரை. குசத்துவஜன் மகள். சுருதகீர்த்தி இவனுக்குப் பாரி.

சத்துருசாதனபாண்டியன் - இவன் கூன் பாண்டியன் தந்தை. காருண்ணியபாண்டி யன் மகன்.

சத்துருசித்து - (கா) பிரதர்த்தனன்.

சத்துருஞ்சயன் - இவன் உக்கிரசே பாண்டியன் மகன்.

சநகன் பிரமமானச புத்திரர். இவர்கள் சநந்தனன் சனாதனர் சனற்குமாரரோடு சி வபிரானையடைந்து தமக்கு மனமடங்கலி ல்லையென்றும், மனமடங்கவருள் புரிய வேண்டுமென்றும் பிரார்த்திக்க, அவர் யோகசமாதியிலிருந்து சின்முத்திரைகாட்டி உண்மையுபதேசிக்கப்பெற்றவர்கள்.

சநீசுவரன் சூரியன் புத்திரன். நவக்கிரகங் சனி களுளொருவன். யமன் தம்பி.

சந்தனு - (கு) பிரதீபனுக்குச் சுநந்தையி டத்துப் பிறந்த புத்திரன். இவனுக்கு முதற் பாரி கங்காதேவி. இவளிடத்திலே விஷ்மரைப் பெற்றான். இரண்டாவது பாரி பராசரருக்கு வியாசரைப்பெற்ற சத்தியவ தி. இவளிடத்திலே சந்தநுவுக்குப் பிறந்த புத்திரர் சித்திராங்கதன், விசித்திரவீரியன் என இருவர். விசித்திரவீரியன் சந்ததியின் றி இறந்தான். அது கண்ட சத்தியவதி தனது மூத்தமகனாகிய வியாசனை அழைத்து நியோகநியாயத்தால் விசித்திர வீரியன் மனைவியரிருவரித்தும் திருதராஷ் டிரனையும் பாண்டுவையும் பிறப்பித்தான். வியாசரும் வீஷ்மரும் விவாகம்புரியவுடன் படாது பாலியத்திலே துறந்தார். சித்திரா ங்கதன் பாலியத்திலிறந்தான்.

சந்தனை - அங்கதேசத்து வழியே பாய்கி ன்ற ஒரு நதி.

சந்தியை - சாலகடங்கடை தாய்.

சந்திரகிரி - நரசபூபாலன் ராஜதானி. இது தெலுங்க ராஜக்களுக்கு நெடுங்காலம். ராஜதானியாகவிருந்தது.

சந்திரகுப்தன் - நந்தர்களுக்குப்பின் மகத தேசத்தையாண்ட மௌர்விய ராஜர்களுள் முதல் அரசன். இவன் தாய் முரையென் னும் பெயருடையாள். அது பற்றி அந்த வமிசத்தர் மௌர்வியரெனப்படுவர் இவர் காலம் இற்ரைக்கு 2,200 வருஷங்களுக்கு முன்னரென நிச்சயிக்கப்படுகின்றது. அஃ தாவது கலி இரண்டாயிரத்துஎழுநூற்றிருப தில் முடிதரித்தவன்.

சந்திரகேதன் - ஸ்ரீராமருடைய தம்பி லû_மணன் புத்திரருள்ளே இரண்டாம் புதல்வன்.

சந்திரசர்மன் - விஷ்ணுசர்மன் புத்திரன். விக்கிரமார்க்கன் தந்தை. இவன் நான்கு வருணத்தும் நால்வர் பாரிகளை மணம்புரி ந்து பார்ப்பனப் பெண்ணிடத்து வரருசியை யும், ûத்திரியப் பெண்ணிடத்து விக்கிர மார்க்களையும், வைசியப்பெண் வயிற்றில் பட்டியையும், சூத்திரஸ்திரியிடத்துப் பர்த் துருகரியையும் பெற்றவன். விக்கிரமார்க் கன் அரசனானபோது பட்டி மந்திரியானா ன்.

சந்திரசேகரேசுவரர் - திரு இலம்பயங்கோ ட்டூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவா மிபெயர்.

சந்திரபாகை - சிந்துநதிக்கு உபநதி.

சந்திரமதி - மதிதயன் மகள். அரிச்சந்தி ரன் பாரி. இவள் பிறக்கும்போதே மங்கலி ய சூத்திரத்தோடு பிறந்தவள். பதிவிராதா தன்மத்திலும் நற்குணநற்செய்கைகளிலும் அழகிலுஞ் சிறந்தவள். விசுவாமித்திரர் அரிச்சந்திரனுடைய சத்தியவிரதத்தைச் சோதிக்கும் பொருட்டு அவனுக்குச் செய் த வன்மைகளையும் கொடிய துன்பங்க ளையும் இம் மாது சிரோமணி தன் கண வனோடுடனிருந்து மனஞ் சிறிதுஞ் சலியா தநுபவித்தவள். தனது நாயன் கடனுக் காக ஓரந்தணனுக்கு அடிமைப்பட்டவள். காட்டகத்தேதன்மகன் பாம்புகடித்திறந்தா னென்பது கேட்டும் அந்தணனுக்குத் தான் செய்யவேண்டிய கைங்கரியமெல்லாம் செ ய்து வைத்து விட்டே நள்ளிரவிற்காட்டக ஞ்சென்று மைந்தனுடலைக் கண்டெடுத் துச் சுடலைக்குக் கொண்டுபோனவள். பறையனுக்கடிமைப்பட்டு அச்சுடலையிற் காவல்பூண்டிருந்தான். கணவனையும் அவ னுக்குற்ற விதியையுங் கண்டு கதறி நை ந்துருகிவழியும் தன் கனவனுக்கு மனந் தளரவேண்டாமென்றும் சத்தியத்தைகடை ப் பிடிக்கவேண்டுமென்;றும் புத்திகூறின உத்தமியுமிவளே. இங்ஙனம் அரிச்சந்திர னோடு படத்தகாத பாடெல்லாம்பட்டுக் கடைபோகச் சத்தியவிரதத்தை அணுத்து ணையுந் தவறாமற் காத்த மாதுரத்தினம் இவ்வுலகில் இவளொருத்தியே. ஈற்றில் விசுவாமித்திரருங்கைசலித்து இறந்துகிடந் த புத்திரனை எழுப்பி அரிச்சந்திரனையும் சந்திரமதியையுமடிமை நீக்கி அவர்க்கு முன்போல அரசரிமையுங்கொடுத்து வாழ் த்தி வரங்களும்கொடுத்துப்போhயினார். பல்லாயிரசருஷங்களுக்கு முன்னேயிருந்து விளங்கினவளேயாயினும் அவளுடைய உத்தமோத்தம குணங்களே இன்னுமவள் பெயரை விளக்குவனவாம்.

சந்திரரேகை - ஓரப்சரப்பெண்.

சந்திரலோகம் - சுவர்க்கத்திலே பிதிர்கள் வசிக்குமிடம்.

சந்திரவக்கிரன் - சந்திரகேது.

சந்திரஹாசன் - தûpணத்திலே அர்ச்சு னன் காலத்திலே இருந்தரசியற்றியவோரர சன். இவன் பாலியத்திலே தந்தையாரை யிழந்துவருந்திப் பின்னாளிலே அரசுகொ ண்டவன். கிருஷ்ணனுக்கும் அர்ச்சுனனுக் கும் நண்பினன்.

சந்திரன் - நவக்கிரகத்தொன்று. அத்திரிக் கு அநசூயையிடத்துப் பிறந்தபுத்திரன். இச்சந்திரன் நûத்திரங்கள், பிராமணர், ஓஷதிகள், எக்கியங்கள், தபசு முதலிய வைகளுக்கதிபதி தன் புத்திரிகளாகிய இருபத்தேழு நûத்திரங்களையும் மண முடித்துக்கொடுத்தான். இருபத்தேழில் ரோ கிணி பிரியநாயகி. பிருஹஸ்பதி பாரியா கிய தாரையைச் சந்திரன் சோரமார்க்கமா கக் கூடிப்பெற்ற புத்திரன் புதன். இதுபற் றிப் புதன் மதிமகனெனப்படுவன்.

மற்றொருகாலத்திலே சமுத்திர மதனத்துக்கண் திருப்பாற்கடலிலே இச்சந் திரன் பிறந்தான்.

தûன் தன் குமாரிகள் இருப த்தேழுபெயர்களுள் ரோகினியிடத்துப் அ திப்பிhPதியும் மற்றையரிடத்துப் அற்பபிhPதி யும் வைத்தொழுகும் சந்திரன்மீது கோப முடையனாகி ûயரோகத்தால் வருந்துக வென்று சந்திரனைச் சபித்தான்.

சந்திராங்கதன் - ஓரரசன்.

சந்திராசாரியர் - இவர் காசுமீரத்திலே ஆயிரத்தெண்ணூற்று ஐம்பத்தொன்பது வருஷங்களுக்கு முன்னே அபிமன்னியன் காலத்திலே அவனுடைய சமஸ்தாகவியா கரண வித்துவானாய்ப் பதஞ்சலிசெய்த மகாபாஷியத்தை அந்நாட்டில் முதல்முத ல் கற்பித்து விளக்கிய சமஸ்கிருத பண்டிதர். பாரதத்திலே கூறப்பட்ட அபிம ன்னியனும் வேறு: இவனும் வேறு.

சந்திராசுவன் - தண்டாசுவன்.

சந்திராலோகம் - ஓரலங்கார சாஸ்திரம். இது காளிதாசன் செய்தது.

சந்தோவிசிதி - வேதத்தில் உக்தை முத லிய சந்தோ பேதங்களுக்கு அûர சங்கியை கற்ப்பிப்பதாகிய வேதாங்கநூல்.

சந்நதமந்தன் - (பு) நலாஞ் சுமதி புத்தி ரன். கிருதிதந்தை.

சந்நதி - (1) (கா) அலர்க்கன் புத்திரன்: சுநீதன் தந்தை. (2) கிருதுவின் பாரி: தûப்பிரசாபதி மகள்: வாலகில்லியர் தாய்.

சந்நிதியப்பேசுவரர் - திருச்சேறையிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமி பெயர்.

சபஸ்தன் - (இ) முதல் யுவனாசவன் புத் திரன். பிருகதசுவன் தந்தை. இவன் கௌடதேசத்திலே சாபத்தியென்னும் பட் டணம் நிருமித்தவன்.

சபரி பம்பாநதிதீரத்திலே மதங்காசிரமத் சவரி திலிருந்த ராமபக்தராகிய மதங்கர் சீஷர்.

சபாகலன் - யயாதீ பௌத்திரன். அணு மூத்த புத்திரன்.

சபாநாயகர் நடேசர்; சிவன் பஞ்சகிருத் சபாபதி தியங்களின் பொருட்டுக் கொண்டருளிய ஆநந்ததாண்டவ வடிவம். திருமேனி பஞ்சகிருத்தியக் குறியுடைய தென்பதற்கு:

“தோற்றந்துடியதனிற் றோயுந் திதியமைப்பிற் - சாற்றரியவங்கியிலே சங்காரம் - ஊற்றமா - யூன்று மலர்ர்ப்பத த்தே நாடு” என்னும் உண்மைவிளக்கத் து வெண்பாவே பிரமாணமாம். ஒரு கரத் திலேயுள்ள அக்கினியகல் சங்காரத் தொழிலைக்குறிக்கும்; மற்றொருகரத்திலே யுள்ள தமருகம் சிருஷ்ஷயைக் குறிக்கும் அபயகரம் திதியைக்குறிக்கும்; ஊன்றிய கால் திரோபவத்தைக்குறிக்கும்; ஏனைய வெயங்களுமிவ்வாறே ஒவ்வொரு குறிப்பி னவாம். ஆகவேமுழுதும் தத்துவ சொரூப மாம்.

சபை - சிற்சபை கனகசபையென இரண் டு. அவை புண்டாPக வீடாகிய இருதய கமலத்தினது குறிப்பாகவுள்ள சிதம்பரஸ் தலத்திலேயுள்ளன.

அச் சிற்சபையிலுள்ள ஐந்து படிகளும் பஞ்சாûரத்தின் குறிப்பு. அதிலுள்ள இருபத்தெட்டு ஸ்தம்பங்களும் இருபத்தெட்டாகமங்களையும் குறிக்கும். இத்தம்பத்தளம் பிரமபீடம். தொண்ணூற் றாறு கவாûpயும். தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களின் பாவனை. இது விஷ்ணு பீடம், உருத்திரபீடம், உருத்திரபீடத்திலு ள்ள ஐந்து ஸ்தம்பங்களும் பஞ்சபூதங்க ளைக் காட்டுவன. ஈசுவரபீடத்துத் தம்பம் நான்கும் வேதம் நான்கையுங் குறித்துநிற் கும். திரை மகாமாயையின் குறிப்பு. தரிசனஸ்பரிசனவேதிகளிரண்டும் மந்திர ஸ்தானங்கள், மகாபிரணவம் இரகசியமா கவிருக்கின்றது. கைமரங்கள் அறுபத்து நான்கும் கலாஞானம் அறுபத்துநான்கையு ங் குறிப்பன. பலகை இருபத்துநான்கும் புவனங்கள் இருபத்தோராயிரத்துநூறு தாமிர ஓடுகள் உச்சுவாச நிச்சுவாசங்கள். ஆணிகள் எழுபத்தீராயிரமும் நரம்புரூபம். ஒன்பது கலச முடிகளும் நவசத்திகளி னது ரூபம். இனிச் சிவன் வெளிப்படப் பஞ்சகிருத்தியத்தின் பொருட்டு ஆனந்த தாண்டவஞ் செய்யும் கனகசபை திருவருள் வடிவினது. இதனிடத்துள்ள பதினெட்டுஸ்தம்பமும் பதினெண் புராணங் களையுங் குறிக்கும். கலசமுடியொன்ப தும் நவ சக்திகளைக் குறிக்கும். இச் சபைகளைத் தேவநிருமாணமென்ப. இவற்றின் விரிவு மகாசைவதந்திர முதலி யநூல்களிற் காண்க.

சப்தகுலாசலம் - மகேந்திரம், மலயம், சையம், சுக்திமந்தம், இருûபர்வதம், விந்தியம், பாரியந்திரம் என ஏழுமலை கள். இவ்வாறன்றி வேறுவகையாகவுங் கூறுப.

சப்தசமுத்திரம் - உவர்நீர்ச்சமுத்திரம், நன்னீர்ச்சமுத்திரம், பாற்சமுத்திரம், தயிர் ச்சமுத்திரம், நெய்ச்சமுத்திரம், கருப்பஞ் சாற்றுச்சமுத்திரம், தேன்சமுத்திரம் என ஏழுமாம்.

சப்தசாரசுவதம் - இது வசிஷ்டாதியர் செய்த யாகத்திலே சரசுவதிநதி. சம்பிரபை, கனகாûp, விசாலை, சுரதந்வை, அமோகை, மாலா, சுவேணி, விமலோதகை என்னும் பெயர்களையுடை ய பெண்காக வடிவங்கொண்டு இருஷிக ளுக்கும் தேவர்களுக்கும் ஏவல் டிசய்து பேறுபெற்ற புண்ணியNûத்திரம்.

சப்ததீவுகள் - ஜம்பு, பிலû, குச, கிர ளெஞ்ச, சாக, சான்மல, புஷ்கர தீவகள், பிரியவிரதன் தன் புத்திரராகிய ஆக்கினி த்தரனுக்குச் ஜம்புவீபத்தையும், மோதிதி க்குப் பிலûத்துவீபத்தையும், வபுஷ்மந்த னுக்குச் சான்மலத்து வீபத்தையும், திதியு மந்தனுக்குக் குசத்துவீபத்தையும், தியுதி மந்தனுக்குக் கிரௌஞ்சத்துவீபத்தையும், பவியனுக்குச் சாகத்துவீபத்தையுங் கொடு த்து முடிசூட்டினான். இவர்களே சுவாயம் புவமனுவந்தரத்திலே அவ்வத்தீவுகளில் முதன்முதலரசு புரிந்தவர்கள். ஒவ்வொரு தீவும் ஒவ்வொரு சமுத்திரத்தாற் சூழப்பட் டுள்ளன. இத்தீவுகள் ஏழும் காலாந்தரத் திலே பூர்வரூபம் திரிந்தன.

சப்தலோகம் - பூலோகம், புவர்லோகம், சுவர்க்கலோகம், மகர்லோகம், ஜனலோ கம், தபோலோகம், சத்தியலோகமென்னு மேழும் மேலுலகங்கள். இவ்வேழுவோகத் துமுள்ள சீவர்கள் தத்தங் கர்மப்பயனாக அவ்வுலகத்தையடைவார்கள். பூலோகத்தி ல் மனுஷரும், புவர்லோகத்தில் யûரா ûசகந்தருவகிந்நரகிம்புருஷர்களும், சுவர் க்கத்திலே தேவர்களும் வசிப்பர். கீழுலகம் ஏழு அவை அதல, விதல, சுதல, தராதல, ரசாதல, மகாதல,டாதல மென்பன.

சப்தவிருஷிகள் - மாPசி, அங்கிரசன், புலகன், வசிஷ்டன், அந்திரி, புலஸ் தியன், கிருது என்போர் ஒருசாரர். கசியபன், அத்திரி, பரத்துவாஜன், விசுவா மித்திரன், கௌதமன், ஜமதக்கினி, வசி ஷ்டன்என்போரையும் சக்தவிருஷிகளென் னும்பெயரால் ஒருநடித்திரகணமுமுளது. அக்கணத்தில் அகஸ்தியர் பெயரு மொன்றாம்.

சமசோற்பேதம் - ஒரு தீர்த்தம்.

சமடன் - (ரி) இவ்விருஷி தருமராசனேடு தீர்த்தயாத்திரை செய்தவர்.

சமந்தகமணி - சூரியனால்சந்திரா சித்து வுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மணி.

சமந்தபஞ்சகம் - குருNடித்திரம். திரேதாத்துவாபரயுக சந்தியிலே பரசுராமர் கர்வங்கொண்ட கூத்திரியரையெல்லாங் கொன்று அவர்கள் இரத்தத்தை ஐந்து தடாகங்களில் நிறைத்து அதனாற் பிதிர் தர்ப்பணஞ்செய்தார். ஆதலின் அவ் விடம் ஆதியில் சமந்தபஞ்சக மென ப்படுவதாயிற்று. அந்த ஸ்தானம் பின்னர்க் கௌரவரும் பாண்டவரும் நின்று யுத்தஞ் செய்தமையால் குருடித்திர மெனப் பெயர் பெறுவதாயிற்று.

சமணர் - கூபணர். ஜைனர். அருகனை வழிபடுஞ் சமயத்தோர். ஆரகதர். இவர்கள் ஆன்மாவும் உலகமும் அநாதிநித்திய மென்றும், உலகத்துக்குக் காரணராகிய வொரு கடவுளில்லை யென்றும்;, முற்றத துறந்த ஜினனாதலே முத்தியென்றும் கூறுபவர்கள். அருகன் சமணருக்கு ஆதி குருமூர்த்தி. முகா வீரன், பரசுவன் முதலியோர் தீர்த்தங்கரருட் பிரசித்தி பெற்றோர். இவருக்கு முன்னிருந்த தீர்த்தங்கரர் இருபதின் மேற்பட்டோர். மகாவீரர் என்னுஞ் சமணாசாரியர் கௌதமபுத்தர் காலத்தவர். பார்சுவர் இரண்டாயிரத்தறு நூறு வருஷங்களுக்குமுன்னுள்ளவர். இவர்களுக்கு முதனூல் நான்கு மூலசூத்திரங்களும் நாற்பத்தைந்து ஆகமங்களுமாம். வழிநூல் கற்பசூத்திரம். அது பத்திரவாணனார் செய்தது.

இச்சமயத்தோர் மைசூர் கூர்ச்சரமுதலிய நாடுகளிலுளர். திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனார்நாளில் இச்சமயம் மிக்கபெருக்க முற்றிருந்தது.

சமரகோலாகலன் - விக்கிரமகஞ் சுகபாண்டியன்மகன்.

சமரன் - (பா) நீபன் Nடிட்புத்திரன். இவன் காம்பிலிய தேசத்தரசனானவன். இவனுக்குப் பாரன், சுபாரன், சதசுவன் என மூவர் புத்திரர்.

சமனை - சந்திகலை பதினாறனு ளொன்று.

சமன் - தருமனுக்குச் சிரத்தையிடத்துப் பிறந்த மூத்தமகன். காமனும் ஹர்ஷனும் இவன் தம்பியர். சுமபிரீதி இவன் பாரி.

சமிஞ்ஞாதேவி - பிரபாவதி. இவள் சூரியன்பாரி.

சமீகன் - 1. (ரி) சிருங்கிமுனிவர் தந்தை. 2. போஜவமிசத்தோரரசன்.

சமீசி - ஓரப்சரப்பெண்.

சமுத்திரன் - சகரன்.

சம்சபதகர்கள் - திரிகர்த்தா தீசுரனாகிய சசர்மன் தம்பியர். சத்தியரதன் சத்தியசேனன் சத்தியகர்மன் சத்தியவர்மன் முதலியோர்.

சம்சிருதன் - மிதிலை வமிசத் தரசருளொருவன்.

சம்பந்தசரணாலயர் - கந்தபுராணச் சுருக்கமென்னுந் தமிழ் நூலாசிரியர். அடைசொல்லினால் வீணாக அலங்கரித்த லின்றி எவ்விஷயத்தையுஞ் சுருக்கி நயம்பெறப் பாடுஞ் சக்தி பெரிது முடையவரென்பது கந்தபுராணச் சுருக்கத்தால் நன்கு புலப்படும். திருஞான சம்பந்தமூர்த்திநாயனாரது அடித்தொண்டர் களது பரம்பரையிலுள்ளவர். இவர்காலம் கலி 4650.

சம்பந்தர் - சீர்காழியிலே பிராமண குலத்திலே சிவபாத விருதயருக்குப் பகவதியாரிடத்திலே புத்திரராக அவதரித்தவர். மூன்றாண்டு நிரம்பியபோது உமாதேவியாரால் ஞானப்பாலூட்டப் பட்டவர். அன்றுமுதல் வேதத்துண்மைப் பொருளையெல்லாம் திருவாய்மலர்ந்தருளும் பொருட்டு, அற்புத மயமாகிய தேவாரங்களைப் பாடத்தொடங்கினவர். அதன்பின்னர் ஒத்தறுத்துப்பாடும் பொருட்டுச் சிவபெருமானது திருமுத்திரையிடப்பட்ட ஒருபொற்றாளங்கையில் வந்திருக்கப் பெற்றவர். சர்வசாஸ்திரங்களையும் ஒதாதுணர்ந்தவர். ஸ்தலங்கள்தோறுஞ் சென்று சுவாமிதரிசனஞ்செய்யும் பொருட்டு ஏறுதற்கு முத்துச்சிவிகை பெற்றவர். பாம்புகடித்திறந்த பூம்பாவை யென்னும் பெண்ணினது எலும்பை முன்போலப் பெண்ணாக்கியது முதலிய அநேக அற்புதங்களைச் செய்தவர். கூன்பாண்டியனது கொடிய சுரந்தீர்த்து அதுவாயிலாகப்போரில்வென்று சமணசமயத்தைவேரறுத்து அப்பாண்டியனைச் சைவசமயப் பிரவேசஞ் செய்வித்தவர். இவ்வரும்பெருஞ் செயல்களையெல்லாம் பதினாறாண்டு நிரம்புமுன் செய்து தமிழ் நாட்டுக்கு உலககுருவாயினவர். பதினாறா

ண்டளவில், தந்தையாரது வேண்டு கோளுக் கிணங்கி மணம்புகுந்து, மணக்கோலத்தோடு திருப்பெருமணமென்னுஞ் சிவாலயத்திற் புகுந்து சிவசோதியிற் கலந்தவர். மணத்திற்காக அங்கே சென்றிருந்தார் யாவரும் அவருடன் சென்று அவர்பெற்ற பெரும்பேறே பெற்றார்கள்.

சம்பந்தருடைய பாடல்கள் பொருளால்மாத்திரமென்று, சந்தத்தாலும் யாப்பாலும் அற்புதமானவை. தற்காலத்துள்ள யாப்பிலக்கண நூல்களுக்கு அவருடைய பாடல்களுட் சில அதீதமானவையென்பது நுண்மையாய் நோக்குமிடத்துப் புலனாகும். சிற்சில பாடல்களுக்கு உண்மைப் பொருள் காண வல்லாரு மிந்நாளில் இலர்.

சம்பந்தரைச் சுப்பிரமணியக் கடவுளது அமிசாவதாரமெனக் கொள்வாருமுளர். அவர் இவ்வுலகில் ஞான விளக்கமின்றிருந்தகாலம் மூன்றுவருஷம். நாம்காம் வயசுமுதற் பதினாறாண்டில் பூரணமாகுங்காறும் ஒப்புயர்வில்லாச் சிவஞானச் செல்வராகவே விளங்கினர். அற்புதங்களினாலே சைவசமய ஸ்தாபனஞ் செய்தருளினமையினால் அவர் சைவசமயாசாரியருளொரு வராயினார்.

இனி அவர் இருந்தகாலத்தைப் பலரும் பலவாறாகக் கூறுவர். இன்னகாலமெனநிச்சயிப்பது எளிதன்று. ஆயினும் அவர் திருவாய் மலந்தருளிய தேவாரங்களிலே கூறப்பட்டுள்ள சில விஷயங்களைக்கொண்டும் அவர்காலத்தில் அவருடைய திருக்கூட்டத்தவருளொருவராய் விளங்கிய திருநாவுக்கரசுநாயனாரருளியச் செய்த தோவாரத்திலே கூறப்பட்ட சில ஏதுக்களைக்கொண்டும் பிறநூற்பிரமாணங் கொண்டும் நன்கு நிச்சயிக்கப்படும்.

சம்பந்தர் தேவாரத்திலே, வேயுறுதோளிப் பதிகத்திலே யுள்ள ||என்போடு கொம்பொடாமை|| என்னும் பாசுரத்திலே வரும் ||ஒன்பதொடொன் றோடேழு பதினெட்டொடாறு முடனாய நாட்களவைதாம்|| என்பதன் பொருளை நிச்சயிப்பதனால் அவருடைய காலநிச்சயத்துக்கு ஒரதிப் பிரபல எதுபெறப்படும். சோதிட நூலிலே கூறப்பட்ட பிரயாணத்துக்கு ஆகாத நடித்திரங்கள் பன்னிரண்டுமே இப்பாசுரத்திலே சுட்டப்பட்டன. அவை திருவாதிரை, பரணி, கார்த்திகை, ஆயிலியம், பூரம், பூராடம், பூரட்டாதி, கேட்டை, விசாகம், சுவாதி, சித்திரை, மகம் என்னும் பன்னிரண்டுமாம். சம்பந்தர் காலத்திலே முதலாகக்கொண்டு எண்ணப்பட்ட நடித்திரம் கார்த்திகை. அயனசலனத்தினாலே தொளாயிரத்து எண்பத்தெட்டுவருஷமும் நான்கு மாசமுமாகிய காலவட்டந்தோறும் ஒவ்வோறுநடித்திரந் துருவம்பெறும். அஃதாவது, நடித்திரமே அத் தொளாயிரத்து எண்பத்தெட்டு வருஷமும் நான்கு மாசமுமாம் என்க. இங்ஙனந் துருவம்பெறும் நடித்திரமே அத்தொளாயிரத்து எண்பத்தெட்டு வருஷகாலத்துக்கும் முதல் நடித்திரமாகக் கொள்ளப்படும். சம்பந்தர்காலத்திலே துருவம்பெற்றுநின்ற நடித்திரம் கார்த்திகை. கார்த்திகை முதற்கொண்டு ஒன்பதாம் நடித்திரம் பூரம். ஓன்று ஸ்ரீகார்த்திகை. ஒன்றோ டேழுஸ்ரீஎட்டாம்நடித்திரம் ஸ்ரீமகம், ஏழுஸ்ரீஏழாம் நடித்திரம் ஆயிலியம். புதினெட்டுஸ்ரீபதினெட்டாம் நடித்திரம் பூராடம். பதினெட்டொடாறுஸ்ரீ பதிமெட்டாநடித்திரமுதல் ஆறாம் நடித்திரம் பூராட்டாதி. உடனாய நாள்கள் ஸ்ரீஇவையோடு மற்றைய ஆறும் என்றவாறு. அதுநிற்க, இப்போது துருவம் பெற்றிருக்கும் நடித்திரம் உத்தரட்டாதி. கார்த்திகைக்கும் உத்தரட்டாதிக்கு மிடையேயுள்ள பரணி அச்சுவினி ரேவதி என்னும் மூன்றும் கடக்கப்பட்டன. ஒரு நடித்திரத்துக்குத் தொளாயிரத்து எண்பத்தெட்டு வருஷமாக மூன்றுக்குஞ் சென்றவருஷத் தொகை இரண்டாயிரத்துத் தொளாயிரத்து அறுபத்துநாலு. சம்பந்தர்காலத்திலே கார்த்திகையிலே சென்றன போக எஞ்சிநின்ற வருஷங்கள் ஐஞ்ஞூற்றுக்கு மேலாயின. ஆகவே சம்பந்தர்காலம் நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளதாக நிச்சயிக்கப்படும்.

திருநாவுக்கரசர் சம்பந்தருக்கு உத்தமநட்பினராய் விளங்கினவரென்பது பெரியபுராணமும் தேவாரமுங் கூறுமாற்றால் வெளிப்படை, இருவரும் தத்தம் தேவாரத்திலே அர்ச்சுனனுக்குச் சிவன் புரிந்த திருவருட்டிறத்தை இடையிடையே எடுத்துத் துதித்துப் போவது, அவர்கள் காலத்துக்கு ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னே விளங்கிய அர்ச்சுனனுக்குச் சிவன் வேடவடிவங்கொண் டெழுந்தருளிச் சென்று அருள்புரிந்த பேரற்புத நிகழ்ச்சியை உலகம் கன்னபரம்பரையாக மறக்காமல் எடுத்துப்பாராட்டிவந்த சமீப காலமேயாதல்பற்றியாம். பாரதயுத்த முடிந்த காலம் கலியுகாரம்பம். கலியுகத்திலிப்போது சென்றது. ரு000 வருஷம். பாண்டவர்க்குத் துணையாயிருந்து போர்செய்த சோழனுக்குப் பின் முடிசூடியவன் நாகலோகஞ்சென்றசோழன். அவனுக்குப் பின் முடிசூடியரசு புரிந்தவர் கோச்செங்கட் சோழரென்பது, கலிங்கத்துப்பரணி இராசபாரம்பரியத்துப் பதினேழாம் பதினெட்டாஞ் செய்யுள்களாற் பெறப்படும். கோச்செங்கட் சோழருடைய பெருமைகளைச் சம்பந்தரும் நாவுக்கரசரும் தத்தமது தேவாரத்திலே எடுத்துக்கூறலால் இருவருக்கும் இச்சோழர் சமீபகாலத்தவரென்பது நன்கு துணியப்படும்.

இரண்டாயிரத்தெண்ணுறு வருஷங்களுக்குமுன்னே விளங்கிய சங்கராசாரியர் தாம் செய்த சௌந்தரியலகரியிலே சம்பந்தரை எடுத்துத் துதித்தலாலே சம்பந்தர் அவருக்கு முன்னுள்ளவரென்பது பிரத்திசஷம். இதுவும் அவர் நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளவரென்பதற் கோராதாரமாகும்.

சந்துசேனன், இந்துசேனன், தருமசேனன், கந்துசேனன், கனகசேனன் முதலியோர் சம்பந்தர் காலத்து விளங்கிய சமணாசாரியர்கள் என்பது அவருடைய தேவாரத்தாற் பெறப்படும். அவர்கள் பெயர்கள் இரண்டாயிரத்தைஞ் நூறுவருஷங்களுக்குட்பட்ட சமண சரித்திரங்களிலே கேட்கப்படாமையின் அவ்வாசாரியர்கள் முற்பட்டவர்களேயாதல் வேண்டும். ஆகவே சம்பந்தரும் முற்பட்டவரேயாதல் வேண்டும்.

திருமங்கையாழ்வார் தாம் பாடியருளிய பெரிய திருமொழியிலே கோச்செங்கட்சோழரைப் புகழ்ந்து கூறுதலாலும், நாலாயிரப் பிரபந்தத்திலே திருமங்கையாழ்வார் கலியுகம் நானூற்றறுபதின் மேலதாகிய துன்மதி வருஷத்துக் கார்த்திகை மாதத்திலே திருவவதாரஞ்செய்தாரெனக் கூறப்படுதலாலும், திருஞானசம்பந்தரை அவ்வாழ்வார் கண்டபோது,

||வருக்கைநறுங்கனிசிதறிச்செந்தேன் பொங்கி மடுக்கரையிற்குளக்கரையின் மதகிலோடப்

பெருக்கெடுத்து வண்டோலஞ் செய்யுங்காழிப் பிள்ளையார் சம்பந்தப் பெருமான் கேளீர்.

ஆருட்குலவுமயிலைதனிலனலால் வெந்த வங்கத்தைப்பூம்பாவையாக் கினோமென்.

றிருக்குமது தகவன்று நிலவால் வெந்த விவளையுமோர் பெண்ணாக் கலியல்புதானே||

என்னும் பாடலைச் சொற்றனரெனறொரு கர்ணபரம்பரைக் கதையுண்மையாலும், திருஞானசம்பந்தரைப்போலவே திருமங்கையாழ்வாரும் சமணசமயகண்டனஞ் செய்து வைதிகசமயஸ்தாபனஞ் செய்யத் திருவவதாரஞ் செய்தாரெனக் கூறப்படுவதாலும், திருமொழியிலே கூறப்படும் பல்லவன்முதலிய அரசர்கள் தேவாரத்திலுங் கூறப்படுதலாலும், இருவருமே காலத்தவர்களென்பதற் கையமில்லை. இதனாலும், திருஞானசம்பந்தர் நாலாயிரம்வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளவரென்பது நன்கு நாட்டப்பட்ட தாயிற்று.

இனித்திருஞானசம்பந்தராலே சுரநோய் தீர்த்தருளப்பட்ட கூன்பாண்டியன் காலத்தை நிச்சயிப்பாம். கூன்பாண்டியன் மு-த்திருமாறனெனவும்படுவன், அவன் இடைச்சங்கத்திறுதியிலும் கடைச்சங்கத்துக் தொடக்கத்திலுமிருந்தவ னென்பது ||வடுவறுகாட்சிநடுவட்சங்கத்து... ... ... ... வெண்டேர்ச்செழியன் முதலா விறல்கெழு, திண்டேர்க்கொற்ற முடத்திருமாறன|| எனவும், ||பருங்கடைச் சங்க மிருந்தோர் யாரெனில் ... ... ... ... இடர்ப்படாதிவர்களைச் சங்கமிரீஇயினார், முடத்திருமாறன் முதலாவுக்கிரப்-பெருமாவமுதியீறாப் பிறங்கு பாண்டியர்கள்|| எனவும் வரும ஆன்றோராசிரியப்பாக் கூற்றாற் பெறப்படும். கூன்பாண்டியன் முதல் உக்கிரப் பெருவழுதி யீறாகச் சென்றகாலம், “எண்ணுற்கேள் வியரிந்ததாயிரத்துத்- தொளாயிரத்தைம்பது வருடமென்ப” என மேலே கூறப்பட்ட ஆசிரியப்பாவினுள்ளே வருவதனால் ஆயிரத்து தொளாயிரத் தைம்பது வருஷங்களென்பது வெளிப்படை. உக்கிரப்பெருவழுதி முதலதுலுக்கரால் வெல்லப்பட்ட பராக்கிரமபாண்யெனீறாக நாற்பத்து நான்குபாண்டியர் வழிவழியரசுபுரிந்தனர். ஓருபாண்டியனுக்குப் முப்பது வருஷமாகும். பராக்கிரம பாண்டியனைத் துலக்கர்வென்று அரசுகைக்கொண்டது இன்றைக்கு எண்ணுறுவருஷங்களுக்கு முன்னரென்பது இந்திய சரித்திரத்தாரினிது விளங்கும். இம் மூன்றுதொகையும் நாலாயிரத்தெழுபதாம், ஆகவே கூன்பாண்டியன்காலம் நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ள தென்பது நன்றாகத் துணியப்படும்.

இனித் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனார் திருவாய்மலர்ந்தருளிய தேவாரப் பாக்களினது இயல்பாலும் அவருடைய காலத்தை அவருடைய காலத்தை நிச்சயிப்பாம்.

இக்காலத்தில் இயற்றமிளொன்றுமே வழங்கிவருகின்றது. இரண்டாயிரம் வருஷங்களுக்குமுன்னேயுள்ள கடைச்சங்ககாலத்திலே இயல் இசை நாடகமென்னு முத்தமிழும் வழங்கி வந்தனவென்பது கடைச்சங்கத்து நூல் களால் நிச்சயிக்கப்படும். ஆயினும், இடைச்சங்ககாலத்தில் வழங்கிவந்த அத்தணையாகக் கடைச்சங்ககாலத்தில் இசைத்தமிழ்வழங்கியதன்று. இற்றைக்கு ஆயிரத்து முந்நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னிருந்த சிலப்பதிகாரவுரையாசிரியரும் தம்முடைய காலத்துக்கு முன்னே இசைநூலும் நாடகநூலும் அழிந் தொழிந்தன வென்பர்.

இசைத்தமிழிலக்கணநூல்களும் இலக்கியங்களும் இடைச்சங்க காலத்திலேயேமலிந்துகிடந்தன. அவ்விடைச்சங்கத்து இயற்றமிழ் நூல்களுள்ளே தொல்காப்பியம் ஒன்றுமே இன்றுவரையும் நின்று நிலவுகின்றது. மற்றை இயற்றமிழ் இசைத்தமிழ் நூல்களெல்லாம், சில கடைச்சங்க காலத்திலும், பல அதற்கு முன்னுமாக அழிந்தொழிந்தன.

திருஞானசம்பந்தர் செய்தருளிய தேவாரங்களுள்ளே சிலபாக்கள் இயற்றமிழ்யாப்பின் வேறுபடுவன. அவற்றுட் சிலவற்றை இயற்றமிழ்யாப்பிலே அடக்;குவதுகூடுமாயினும், யாழ்முரி முதலிய சிலவற்றை அடக்குதல் கூடாது. இலக்கண வரம்பு கடந்தனவோவெனில் அன்னவுமன்று. பின்னர் அவைகளுக்கு இலக்கண நூல் யாதெனில் அவை இசையிலக்கண நூலமைதி யுடையனவெனக் கொள்ளல்வேண்டும். அவை தேவபாணியாகவோவெனில் அவை தேவபாணிக்கினமாவதன்றி அதுவாகா. தேவபாணி இயற்றமிழுக் குரியது. தேவாரம் இசை தத்தமிழுக் குரியது என்பது சிலப்பதிகாரத்துக் கடலாடுகாதை யுரையிலே “இசைத் தமிழின் வருங்கால் முகநிலை கொச்சகம் முரியென்ப” என வருவதனானும் பிறவற்றாலும் பெறப்படும்.

தேவபாணியைப் பண்ணிசை யறியாதாருமோதுவர். தேவாரத்தைப் பண்ணிசையறியாதாரோதல் கூடாது. ஆதலின் தேவாரம் இசை நுணுக்க முதலிய லிசைத் தமிழிலக்கணத்துக் கியையப்பாடியருளப்பட்டதாம்.

இனி, அத்தேவாரம் எக்காலத்திற் செய்யப்பட்டதென நிதானிப்பாம். கடைச் சங்கத்தார் தமிழாராந்தது அகத்தியமும் தொல்காப்பியமுங் கொண்டேயாம். இடைச்சங்கத்தார் தமிழாராய்ந்தது அகத்தியம் தொல்காப்பியம் மாபுராணம் பூதபுராணம் இசை நுணக்கமென்னும் நூல்களைக்கொண்டேயாம். இவ்வுண்மை இறையனா ரகப்பொருளுரையாலும், மேலே சுட்டிய ஆசிரியப்பாவினுள்ளே, “அந்நாளிலக்கண மகத்தியமதனொடு பின்னாட்செய்தபிறங்கு தொல்காப்பியம் ... ... ... என வருவதனாலும், வல்லிதினுணர்ந்த நல்லிசை நுணக்கமும்” என வருவதனாலும் நன்கு வளங்கும்.

ஆகவே, இசைத்தமிழிலக்கணம் கடைச்சங்கத்தார்க்குக் கருவி நூலாக விருந்ததில்லையென்பதும் நிச்சயமாயின. இடைச்சங்கத்திறுதியிலும் கடைச்சங்கத்துத் தொடக்கத்திலுமிருந்த கூன்பாண்டியன் காலத்தைக் கூறவே, இடைச்சங்க மொழிந்த காலமும் இசைத்தமிழிலக்கணம் ஆட்சியிலிருந் தொழிந்தகாலமும் தாமேபெறப்படும். கூன்பாண்டியன் காலம் நாலாயிரம் வருஷ ங்களுக்கு முன்னுள்ளதென்பது மேலே காட்டினாம். ஆதலின் அத்தேவாரம் செய்தருளப்பட்ட காலமும் அதுவே யாமென்பது நன்றாகத் துணியப்படும். இதனாலும் திருஞானசம்பந்தர்காலம் நாலாயிரமவருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளதென்பது நிச்சந்தேகமாம்.

இனி, சாக்கியர், புத்தர் என்னும் நாமங்கள் கபிலவஸ்துவிலேபிறந்த புத்தருடைய காலமாகிய இரண்டாயிரத்தைஞ்நூறு வருஷங்களுக்குட்பட்டனவேயாகவும், நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முற்பட்ட சம்பந்தருடைய தேவாரத்திலே எவ்வாறு வந்தனவோவெனில், கௌதமர் ஆதிநாளிலே புத்தர் என்னும் பெயரோடு நாஸ்திக மதத்தைப் போதித்தாரென்றும், விஷ்ணு சிவனுக்குப் புத்திரராகக் கலியுகாரம்பத்திலே யவதரித்துப் புத்தர் என்னும் பெயர்பூண்டு வைதிகமத விரோதமான ஒரு மதத்தை யுலகிற்பரவச் செய்வாரென்றும் முறையே ஸ்காந்தத்திலும் பாகவதத்திலுங் கூறப்படுவதலால், அப்பெயர்கள் கபிலவஸ்துவிலேபிறந்த புத்தரைச் சுட்டியவையல்லவென்க. அவை முன்னுள்ள புத்தசமயிகளைச் சுட்டியனவேயாம்.

கபிலவஸ்துவிலே பிறந்த புத்தர் கௌதமபுத்தரென்றும், சாக்கியபுத்த ரென்றும் அடைகொடுத்து வழங்கப்படுவது கௌதம கோத்திரத்திலே சாக்கியர் குடியிலே பிறந்தமை பற்றியேயாம். அப்பெயர்வழக்குள் தாமே முன்னும் புத்தர்களிருந்தார்களென்பதை நன்குவிளக்கும். இதனாலும் முன்னும் பௌத்தமதம் காலந்தோறும் தோன்றி யழிந்ததென்பது இனிதுபெறப்படும்.

இன்னும், தற்கால புத்த சமயிகளும் தமது புத்தர் முன்னும் பன்முறைகளிலே அவதாரம் பண்ணிப் பௌத்தமதத்தைப் போதித்தாரெனக் கூறுவார்கள். தேவாரத்திலே கௌதமபுத்தர் சாக்கியபுத்தர் என்னும் நாமங்கள் வருதலின்றி, வாளா சாக்கியர், புத்தரென்றே வருதலாலும், சாக்கிய புத்தநாமங்கள் பிந்திய புத்தரது கோத்திரத்தலைவர்க்கேயுரியனவாதலாலும் சம்பந்தர்காலம் கலியுகாரம்பமே யாதலாலும், சம்பந்தர்காலம் நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முற்பட்டதேயாம்.

இன்னேரன்ன பிரபலநியாயங்கள் பலவுளவாகவும் சிலாசாசனங்கொண்டு சிலராற் செய்யப்பட்ட கால நிச்சயங் சிறிதும் அங்கீகார யோக்கியமுடைய தன்று. சேரசோழபாண்டியர்களுடைய பெயர்கள் அவ்வப்பரம்பரையிலுள்ளார் பலர்க்குரியனவாய் வருதலின், ஒருகாலத்திலே ஒரரசனாலே செய்யப்பட்ட சாசனத்தைக் கொண்டு, அவனுக்கு முன்னே நிகழ்ந்த சம்பங்களை அச்சாசன காலத்திலொட்டிக்கால நிச்சயம் பண்ணுதல் சிறிதும் பொருத்த முடையதன்று.

சம்பரன் - இவன் கிருஷ்ணனுக்கு ருக்குமிணியிடத்துப் பிரத்தியுமனன் பிறந்தவுடனே அச் சிசுவைத் திருடிப்போய்ச் சமுத்திரத்திலிட்டவன். இட்டவுடனே அச்சிசுவை ஒரு மகரமெடுத்து விழுங்கியது. இம்மகரம் சிலதினத்திலொருவலைஞன் கையிலகப்பட்டது. அம்மகரத்தை வலைஞன் கொண்டுபோய்ச் சம்பரனிடம் கொடுக்க அவனதையேற்றுத் தன்மனைவி மாயாவதியிடங்கொடுத்தான். அவள் அதனைக் கறிசெய்யுமாறு வகிர்ந்தபோது அதிருபமுடைய ஒரு சிசு அதனுள்ளே யிருப்பதைக் எடுத்து வளர்த்தாள். வளர்த்தபின்னர்ச் சம்பரன்தான் தன்னைக் கடலிலிட்டவனெனவுணர்ந்து அவனைக்கொன்றுமாயாவதியோடு தந்தைவீடு சேர்ந்தான். பிரத்தியுமனன் மன்மத அம்சமாதலின் மன்மதனுக்குமிவனுக்கும் சம்பராரியென்னும் பெயருண்டாவதாயிற்று.

சம்பவாசுவன் - பரிகிணாசுவன்.

சம்பன் - (1) அரிதன்புத்திரன். சுதேவன்தந்தை. (2) புருதுலாடின் புத்திரன். இவன் பம்பாநகரத்தை நிருமித்தவன்.

சம்பாதி - அநூரன் மூத்த மகன் இவன் தாய் சியேனி. இவன் தம்பி பிஜடாயு. சுபார்சுவன் இவன் மகன். சம்பாதி ஜடாயுக்களிருவரும் படிp ரூபராய்ப்பிறந்து சூரியமண்டலம்வரையும் பறந்து இறகுகரிந்துவீழ்ந்து பின்னர்ச் சம்பாதி கடலோரத்திலும் சடாயுதண்டகாரணியத்திலு மிருக்கும் போது, ராவணன் சீதையைக் கொண்டு போகக்கண்ட சடாயு ராவணனைத் தடுத்துப்போர்புரிந்துயிர்துறக்கச் சம்பாதி சீதையிருக்குமிடத்தை அநுமானுக்குணர்த்தி இமயஞ் சேர்ந்தான். (2) (ரா) மாலிபுத்திரன். விபீஷணன் மந்திரி.

சம்பாநகரம் அங்கதேசத் தரசனாகிய

சம்பை சம்பனால்நிருபிமிக்கப்பட்ட அங்கதேச ராஜதானி.

சம்பிரீதி - சமன்பாரி.

சம்பு - (1) சிவன் (2) துருவன்மனைவி

சம்புகேசுவரர் - திருஆனைக்காவிலே கோயில்கொண்டிருக்குஞ் சுவாமிபெயர்.

சம்பூதி (1) சுமணன். (2) திருதன்வன்

சம்மியன் - யாகத்திலே முதல் அவிப்பாகத்துக்குரியவனாகிய அக்கினி. இவன் பிருகஸ்பதி புத்திரன். இவன் பாரி சக்தியை.

சம்யமனி - யமன் ராஜாதானி.

சம்யாதி - (1) நகுஷன் புத்திரன். யயாதி தம்பி. (2) (பு) சரியாதி.

சம்வருணன் - (1) அஜமீடன் புத்திரருளொருவன். இவன் சூரியன் மகளாகியதபதியை மணம்புரிந்து குருவைப்பெற்றவன். (2) (பு) இருடின் புத்திரன்.

சம்வர்த்தன் - அங்கிராசன் புத்திரன். பிருகஸ்பதி தம்பி. உதத்தியனெனவும் படுவன்.

சம்ஹதாசுவன் - பரிகிணாசுவான்.

சம்ஹராதி - (ரா) சுமாலிபுத்திரன்.

சம்ஹலாதன் - (தி) பிரஹலாதன் தம்பி.

சம்ஸ்கிருதம் - சுத்திபண்ணப்பட்ட பூரணபாஷை என்பது தாற்பரியம். தேவ பாஷை, வடமொழி, ஆரியம், ஆதி பாஷை, கீர்வாணம் என்பன பரியாயப்பெயர்கள். சமஸ்கிருதம் ஆரியரது ஆதிபாஷை. அது இன்னகாலத்திலே தோன்றியதென்றும், இத்தனையுகங்களாக வழங்கப்பட்டுவருவதென்றும் துணிதற்கறிவு மனுஷரிடத்தில்லை. பூர்வகாலவெல்லை கூறவேண்டுமாயின் உலகந் தோன்றிய நாட்டோன்றிய தெனலே அதற்குபாயமாம். அஃது ஆதியிலே இச்சம்புத்தீவு முழுதுக்கும் பாஷையாகவிருந்ததென்பது, அதனிடத்தேயுள்ள தேசங்கடோறு மிந்நாள் வழங்கும் பாஷைகளிலே சமஸ்கிருதச் சொற்கள் விரவிக் கிடத்தலால் அநுமிக்கப்படும். காலாந்தரத்திலே அஃது உத்தரத்திலே இமயமும், தசஷிணத்திலேவிந்தமும், கிழக்கே கடலும், மேற்கேகடலோடுமிலே ச்சநாடு மெல்லையாகவுடைய ஆரியதேசத்திலே வழங்கிய பாஷையாயிற்று. பிந்திய காலாந்தரத்திலே பிராகிருதங்களே அத்தேசபாஷைகளாக அஃது அருகுவதாயிற்று. அருகியும் அதுவே நூற்பாஷையாகி அன்றுமுத லின்றுகாறும் நின்று நிலவிவருகின்றது. அது நூற்பாஷையாயின்மை பற்றியே அதற்குக் கிரந்தமென்னும் பெயருமொன் றுண்டாவதாயிற்;று. சகல வேத புராணேதிகாச சாஸ்திரங்களெல்லாம் அப்பாஷையிலேயேயுள்ளன.

சம்ஸ்கிருதபாஷைக்கு முதல் இலக்கணம் வகுத்தளியவர் சிவபெருமான். அது மகேசுர சூத்திரமெனப்படும். அம் முதனூலை ஆதாரமாகக் கொண்டு பிருகஸ்பதி பகவான் “சத்தபாராயணம்” என்னுமிலக்கணத்தைச் செய்தார். அதனைக்கொண்டு இந்திரன் “ ஐந்திரம்” என்னு மிலக்கணத்தைச் செய்தான். அவற்றை யெல்லாங்கொண்டு காச்சியபம் காலவம் கார்க்கிய முதலிய வியாகரணங்கள் இருஷிகளாற் செய்யப்பட்டன. அதன்பின்னர்ப் பாணினி முனிவர் மகேசுரசூத்திரம் பதினான்கையுங் கொண்டு “பாணினீயம்” என்னும் வியாகரணத்தைச் செய்தருளினர். அதுபோலும் பூரணமும் நுட்பமுமமைந்த வியாகரணம் உலகத்திலே மற்றெப்பாஷைக்குமில்லை. (இக் கருத்து ஐரோப்பியபண்டிதர்க்குமுடன் பாடேயாம்)

தம்மைச்சூழ்ந்து நின்ற இருஷிகணங்கள் அவரவர்கள் பக்குவத்துக்கேற்பப் பொருளைக் கிரகித்துக் கொள்ளுமாறு சிவபிரான் தமது தமருகத்தைப் பதினான்கு முறையடித்தனர். அப்பதினான்கு முறையிலுமெழுந்த வொலிகள் பதினான்கு சூத்திரங்களாயின. வியாகரணம் நாடிய விருஷிகள் அச்சூத்திரங்களை வியாகரணமூலமாகக் கொண்டார்கள். தத்துவப் பொருளைநாடினோர் தத்துவங்களாகக் கொண்டார்கள். அச் சூத்திரங்களுக்குத் தத்துவ முகமாக வியாக்கியானஞ் செய்தவர். உபமனினியுமுனிவர். அது நிற்க, “அ இ உண்” என்பது முதற்சூத்திரம். அதிலே ணகாரம் அநுபந்தம். மற்றையமூன்றும் அடிரங்கள். இப்படியே மற்றைய சூத்திரங்களுமொவ்வோரநுபந்த முடையன. தமருகமென்பது ஒலியினது புருஷருபமும் சக்திருபமுங் கூடிய வடிவு. ஓலியினது புருஷருபம் சூடி_மப் சலிக்கச் சத்திருபமாகிய விந்து. அதன் சததிருபம் ஸ்தூலப் பிரணவருபமாகிய நாதம். புருஷவடிவு@ மற்றது சக்திவடிவு. சக்திவடிவப்பக்கம் கயிற்றுப்பக்கம். மனுஷருடைய கண்டமும், செவியும் உள்ளும்புறமும் தமருகத்தினது வடிவேயுடையன. சுத்தசாஸ்திரதினது நுட்பங்களெல்லாம் நன்குணர்ந்தார்க்கு இது பேரற்புதருபமாயிருக்கும். சர்வ பூதங்களுக்கும் ஆதாரமாயும் பரையிடத்திலே தோன்றுவதாயும் எல்லா எழுத்துக்குங் காரணமாயுமிருத்தலின் அகரம் அத்துடியினிடத்து முதற்றோன்று வதாயிற்று. இவற்றின் விரிவெல்லாம் மகேசுவரசூத்திர மென்பதனுட் காண்க.

சம்ஸ்கிருதபாஷையிலுள்ள அதிப்புராதன நூல் வேதம். அஃது இருக்கு, யசுர், சாமம், அதர்வணம் என நான்குபாற்படும். வேதம் அநாதியென்பாரும் ஆதியென்பாருமாக ஆசிரியர் இருதிறப்படுவர். ஓருவர் பொருளையும் மற்றவர் நூலையும் நோக்;கி அங்ஙனங் கூறுபவாதலின் இருவர் கருத்தும் தம்முண் மாறுகொண்டன வல்ல. வேதபாஷையினது கதியும் மற்றைய சாஸ்திரபாஷையினது கதியும் வேறுபடுதலின் சம்ஸ்கிருதபாஷை, வைதிகபாஷையெனவும் லௌகிகபாஷை யெனவும் இருபாற்படும். பாணனீயம் இருபாஷைக்கும் இலக்கணமாம் பாணினீயம் அஷ்டாத்தியாயி என்பன வொருபொருட்கிளவி. சமஸ்கிருத பாஷையை யுற்றுநோக்குமிடத்து அஃது ஒரு தொகைப்பட்ட தாதுக்களாலாகிய பாஷையென்பது வெளிப்படையாம். ஓரு தாது எண்ணிறந்த பதங்களுக்கு மூலமாகும். தூதுக்களினது பொருளுணர்ச்சி யிருக்குமாயின் எப்பதங்களுக்கும் பொருள் எளிதிலே புலப்படும். முற்றறிவுடையோர், உலகத்திலேயுள்ள பொருளெல்லாம் குணப்பண்பும்; தொழிற்பண்புமென விருவகைச்சிறப்பியல்புடையனவாதலின் குணங்களையும் தொழில்களையுமுணர்த்தற்குப் போதிய குறியீட்டுச்சொற்களை யாக்கிக்கொள்ளுமிடத்துப் பொருளெல்லாவற்;றையும் மிகவெளிதிலே பெயரிட்டு வழங்குதல்கூடுமென்பது கருதியே சொற்களுக்கு வித்தாகிய தாதுக்களை வகுத்துவைத்துப்போயினர். எப்பாஷைக்கும் சொற்பஞ்சமுண்டு. சம்ஸ்கிருதபாஷைக்கோ உலவாக்கிழியாகிய தாதுக்களிருத்தலால் எஞ்ஞான்றும் சொற்பஞ்சம்வருவதில்லை. அதுமற்றைய பாஷைகளுக்கெல்லாம் சொல்லுதவியும் புரிந்துவருதலினால் புரிந்து வருதலினால் இரவலர்க்கீந் துவக்கும் வற்றாத செல்வப்பிரபுவை நிகர்த்து நிற்பதொரு பாஷாதிலகமாம்.

முன்னர்க்காலத்திலே ஒருவராலுங் கருதப்படாத வொருவிஷயத்தின் மேலோருநூல் செய்தேனெனக் கூறி ஒரு மகா பண்டிதன் எக்காலத்திலும் வெளிவாராவகை மாந்தர் மனதுக்குக் கோசரமாகத்தக்கவிஷயங்கள் ஒன்றுந் தவறாமலெல்லாம்மெடுத்து வியவகரித்து நூல்களிலே அமைக்கப்பட்டனவென்றால் சம்ஸ்கிருதபாஷையிலே இல்லாத நூலொன்று கூறற்கு யாதொன்றுங் காண்கிலம்.

சம்ஸ்கிருதபாதபாஷையை வளர்த்தவர்கள் பூர்வத்திலே மகாவிருஷிகளும், மத்தியகாலத்திலே அரசரும் இருஷிகளும், பின்னர்நாளிலே அரசரும் பண்டிதருமாவர்.

சம்ஸ்கிருதபாஷையிலுள்ள வித்தைகள் வேதம், வேதாங்கம், மீமாஞ்சை, தர்மசாஸ்திரம், புராணம், தருக்கம் என்பவற்றுள் ஒருவாறடங்குமாயினும், வேதபாஷியம், வியாக்கியானம், பிராமணம், ஆரணியகம், உபநிஷ்தம், சிசைஷ, வியாகரணம், சந்தசு, நிருத்தம், சோதிஷம், கற்பம், பிரயோகம், பூர்வ மீமாஞ்சை, வேதாந்தம், அத்துவைதவேதாந்தம், சைவ வேதாந்தம், காணபத்தியம், சாக்தம், பௌத்தம், ஜைனம், சாங்கியம், யோகம், தருக்கம், ஸ்மிருதி, ஆசாரம், கால நிர்ணயம், தானம், பிரயோகம், பிராயச்சித்தம், வியவகாரம், சிராத்தம், நீதி, நிகண்டு, அலங்காரம், பரதம், சங்கீதம், இதிகாசம், சங்கிதை, ஸ்தோத்திரம், கீதை, மஹாத்மியம், காவியம், சம்பு, கதை, சரித்திரம், நாடகம், கணிதம், பூகோளசாஸ்திரம், சிற்பம், சாமுத்திகம், வைத்தியம், ரசாயனம், அர்த்தசாஸ்திரம், காம சாஸ்திரம் யுததசாஸ்திர முதலிய பாகுபாடுகளையுடையன. தர்க்க சாஸ்திரத்தில் மாத்திரம் ஆயிரத்தின் மேற்பட்ட நூல்களுளவென்றால் மற்றைய பாகுபாடுகள் ஒவ்வொன்றினுக்குந் தொகை எவ்வளவாதல்வேண்டும்! இத்துணைப் பரந்த சாஸ்திரபேதங்களை யுடைய பாஷை உலகில் மற்றியாது தானுளது. அதிலுள்ள நூற்கடலைக் கணக்கிடற்கே ஓராயுட் காலம் வேண்டப் படுமென்றால் முற்றக் கற்றல் அசாத்தியமேயாம்.

சமஸ்கிருதபாஷையிலேயுள்ள அடிரங்கள் இனிமை, வீரம், கோபம், சோகம், அச்சம், அதிசயம் முதலியவற்றைத் தரத்தக்க இசைகளை இயல்பாகவுடையன. அதிலேயுள்ள நூல்களோ சிங்கார முதலிய நவரசங்களும் பொழிவன. உலகத்துக்குச் சமயவறிவைக் கொடுத்ததும், நாகரிகத்தைத் தத்தம்பண்ணியதும், போகத்துக்கு வழிகாட்டியதும், சொல் வறுமையுறாது சொற்றானஞ் செய்து வருவதும், தன்னை விரும்பிக் கற்பவரைச் சாதிநோக்காது பெரியோராக்கிப் பெரும்புகழ் கொடுத்து உலகம் கைகூப்பிவணங்குமாறு உந்நத நிலையில் நிறுத்துவதும் சம்ஸ்கிருத பாஷையேயென்றால் அதன் பெருமை இச் சிறுநூலினுள்ளே இச் சிறிய விடத்தினுள்ளே இச்சிறியேன் கூறவடங்குவதெங்ஙனம்!

சயந்தம் - ஒருநாடகத் தமிழ்நூல். அஃது அடியார்க்கு நல்லார் காலத்திலிறந் தொழிந்தது.

சரசுவதி - (1) பிரமாவினது பாரி. பிரமாவினாற் சிருஷ்டிக்கப்பட்டு அவருக்கே தேவியாயினவர். இவர் வித்தைக்கதிதேவதை. ஜனங்களாலே சரற்காலத்திலே பூசிக்கப்படுவதலாலே சாரதாதேவி யெனப்படுவர். இவர் ஓரஸ்தத்திலே அடிமாலையும் ஓரஸ்தத்திலே கிளியும் ஓரஸ்தத்திலே கமலமும் ஓரஸ்தத்திலே புஸ்தகமுமாக நான்கு கைகளையுடையர். இவர்க்கு வேதம் நான்கும் கைகளென்றும், உபநிஷதம் சிரமென்றும் பிரமவித்தை முகமென்றும், இலக்கணமும் கணிதமும் கண்களென்றும், சங்கீதசாகித்தியங்கள் ஸ்தானங்களென்றும், ஸ்மிருதி வயிறென்றும், புராணேதிகாசங்கள் பாதங்களென்றும், ஓங்காரம் யாழென்றும் கூறப்படும். சரஸ்வதி காயத்திரி, சாவித்திரி முதலியநாமங்களும் பெறுவர். ஓரு யாகத்திலே சரசுவதிவரத்தாழ்த்தமை பற்றி இடைக்குலக்கன்னியாகிய காயத்திரியைப் பிரமா இரண்டாம் பாரியாகக் கொண்டனரென்றும், அதுகாரணமாகத் தேவரெல்லோரும் சரசுவதியாற் சபிக்கப்பட்டாரென்றும் ஒருவரலாறுளது. வேதசாரமாகிய காயத்திரி சூத்திரமே கன்னிகையாகரூபகாரம் பண்ணப்பட்டது. அதனை அந்தணர்கள் உதயாஸ்தமன காலங்களிலே தவறாதோதிவருங் கடப்பாடுடையவர்கள். அக்காயத்திரி யிலேயுள்ள பர்க்கநாமஞ் சிவனுக்குரிய தாயினும் விஷ்ணுவுக்குஞ் சொல்லுதலின் சைவவைஷ்ணவர் கூறுவார்கள். வேதம் பசுவாகவும், அதன் சாரத்தைப் பாலாகவும், அச்சாரத்தைக் கவர்ந்தடக்கி யிருப்பது காயத்திரி சூத்திரமாதலின் அதனை இடைக்குலக் கன்ணிகை யாகவும் உருவகித்தனர். போலும். (2) அந்திசாரன் பாரி. (3) ஒரு நதி.

சரத்துவந்தன் - சதாநந்தன் புத்திரனாகிய சத்தியதிருதி.

சரபங்கன் - தண்டகாரணியத்திருந்த ஒரு மகாவிருஷி. இந்திராதிதேவர்கள்தாமே தண்டகாரணியத்துக்கு வந்துபசரித்துச் சுவர்க்கத்துக்குக் கொண்டுபோகப் பெற்றவர். ஸ்ரீராமர் தண்டகாரணியஞ் சென்ற போது இவரைத் தரிசித்தனர்.

சரபன் - சுக்கிரீவன் சேனாநாயகரு ளொருவன் இவ்வாநரன் பர்ச்சன்னிய னுக்குப் பிறந்தவன்.

சரபோஜி - தஞ்சாவூரில் அரசுசெய்திருந்த மகாராஷ்டிர அரசருள் ஒருவன். இவ்வரசனே சோழநாட்டிலுள்ள விஷ்ணுவாலயங்கள் சிவாலயங்க ளெல்லாவற்றையும் புதுக்குவித்து நித்திய நைமித்தியங்களின் பொருட்டு விளைநிலங்கள் தானம்பண்ணினவன். சோழநாட்டிற் பலவித நாகரிகங்களுக்கும் காரணகர்த்தனிவனே. இவன்காலத்தில் கைத்தொழில்களும் பலவிதவித்தைகளும் அபிவிருத்தியாயின. இவன்காலம் இற்றைக்கு நானூற்றெழுபது வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளது இப்பெயர் கொண்ட அரசர் பலர்.

சரமை - விபீஷணன் பாரி. இவள் சைலூஷன் என்னும் கந்தருவன் புத்திரி. இவள்மகள் திரிசடை. இச்சரமையே ராவண ராமயுத்தத்திலே நிகழ்ந்தவை களையெல்லாம் அவ்வப்போது சீதைக்கு அறிவுறுத்தி வந்தவள்.

சரயுநதி - இந்நதி அபோத்திக்கு வடமேற்றிசையிலே பாய்வது. (இஃதிப்போது கோக்கிராவென வழங்கப்படுகின்றது)

சரராமமுதலி - சடையப்ப முதலித்தம்பி. இவரும் கம்பரால் ராமயணத்திற் புகழ்ந்து பாடப்பட்டவர். இவர் மகா அன்னதாதாவும் தமிழ்க் கலை வினோதருமாக விளங்கியவர்.

சரவணபவன் - குமாரக்கடவுள்.

சரியன் - நரிஷியந்தன் வமிசத்தோரரசன்.

சரியாதி - (1) வைவசுவதமனு புத்திரருளொருவன். இவன் இடி{வாகு தம்பி. இவனுக்கு உத்தானபருகி, அனர்த்தன், பூரிசேனன் என மூவர் புத்திரருங் சுகன்னிகையென ஒரு புத்திரியும் பிறந்தார்கள். (2) (பு) சம்யாதி.

சரை - பார்வதி.

சர்ப்பபுரேசர் - திருப் பாதளீச்சரத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குஞ்சுவாமிபெயர்.

சர்மணவதி - விந்தியபர்வத்திலுற் பத்தியாகி உத்தரஞ் சென்று யமுனையிற் கலக்குநதி.

சர்மிஷ்டை - யயாதி யிரண்டாம் பாரி. விருஷபர்வன்மகள்.

சர்வகாமன் - (இடி_) இருதபர்னன் புத்திரன். சுதாசன் தந்தை.

சர்வங்கஷம் - மாகவியாக்கியானம்.

சர்வதேஜசு - லியுஷ்டி புத்திரன். இவன் தாய்புஷ்கரிணி. ஆகூதி இவனுக்குப் பாரி. சுடி_ர்மனு இவனுக்குப் புத்திரன்.

சர்வபதி - பட்டிகாவியத்துக்குமல்லி நாதர் செய்த வியாக்கியானம்.

சர்வர்த்தி - வற்சரன்பாரி. புஷ்பார்ணன் தாய்.

சர்வன் - (1) அஷ்டமூர்த்திகளு ளொருவன். (2) சிவன்.

சலந்தரன் இவ்வரசுரன் மனைவி மிக்க

ஜலந்தரன் ருபதி. அவளைச் சேருதல் வேண்டுமென்று சமயம் பார்த்திருந்த விஷ்ணு சலந்தரன் இறந்துவிட அவன் சரீரத்திலே பிரவேசித்து அவளைப் பலநாட் புணர்ந்து பின்பு அவளுக்கது புலனாயபோது அவளாலே சபிக்கப்பட்டு வருந்தினார். சலந்தரன் கங்கை வயிற்றிற் சமுத்திரராஜனுக்குப் பிறந்த புத்திரன். இவன்சைசவப்பருவத்திலேயே தன்கைக்ககப்பட்ட பிரமாவைக் கழுத்திற்பிடித்து வருத்திப் பின்விடுத்த பராக்கிரமசாலி. விஷ்ணு முதலிய தேவரெல்லோரும் தோற்றோடிவிடச் சிவனாற் சங்கரிக்கப்பட்டவன். மனைவி பெயர் பிருந்தை. இவளைத் தகனஞ்செய்த விடம் பிருந்தாவன மெனப்படும். அது விஷ்ணு ஸ்தலங்களுளொன்று.

சலன் - பரீசஷித்துவுக்குச் சசொபை யிடத்துப் பிறந்தபுத்திரன். இவன் வாமதேவவிருஷியினது திரையைக் கவர்ந்து கொண்டு அவர் கேட்டவிடத்துங் கொடாது மறுத்தமையால் அவர் கோபாவேசராகி இவனையும் இவன்தம்பி தலனையும் கொன்றொழித்தார். (2) பலன் புத்திரன்.

சல்லியன் - மத்திரதேசத்தரசன். நகுலசகதேவருக்குத் தாய்மாமன். மாத்திரி சகோதரன். பகையரசர்க்குச் சல்லியன் போன்றானாதலின் சல்லியனெனப் பெயர் பெற்றான். இவன் பாரதயுத்தத்திலே கன்னனுக்குச் சாரதியாயிருந்து தருமராசனாற் கொல்லப் பட்டவன். (2) சோமதத்தன் புத்திரன் (3) (த) விப்பிரசித்தி புத்திரன்.

சவனன் - பிரியவிரதன் புத்திரருள் ஒருவன். புஷ்கரதீவைத் தன் பங்காகப் பெற்றவன். இவன் புத்திரர் இருவர்.

சவுதாசன் - கன்மாஷபாதன்.

சவுந்தரநாயகி - (1) திருவியலூரிற் கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர். (2) திருஅன்பிலாலத்துறையிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர். (3) திருக்கொள்ளம்பூதூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர். (4) திருஅழுந்தூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர். (5) திருக்கடுக் குளத்திலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார்பெயர்.

சவுந்தரநாயகியம்மை - திரு அவணிவணல்லூரிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார்பெயர்.

சவுந்தரேசர் - திருப்பனை யூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சஹதேவன் (1) சுதாசன் புத்திரன்.

சஹாதேவன் சோமகன் தந்தை. (2) பாண்டுவுக்கு அசுவினிதேவர் பிரசாதத்தால் மாத்திரிவயிற்றில் பிறந்தவன். இவன் மனைவி விஜயை. சுகோத்திரன் இவன் புத்திரன். (3) ஜராசந்தன் புத்திரன்

சஹஸ்திரஜித்து - (1) யதுவினது மூத்தமகன். (2) (ப) பஜமானன் புத்திரருளொருவன்.

சஹஸ்திரபாதன் - ககமுகன் சகாத்தியாயன். இவன் பரிகாரமாகத் தனது சகாத்தியாயன்மீது ஒரு பாம்பையெறிய அவன் கோபித்து இவனை டுண்டுபமென்னுஞ் சர்ப்பாமாகும் படி சபிக்க அவ்வாறிருந்து உருரன் தரிசனத்தால் விமோசனம் பெற்றவன்.

சஹியம் கொங்கண நாட்டுக்குக் கீழ்

சையகிரி பாலிலுள்ள மலை. இதினின்றுமே காவிரியெழுவது.

சற்குணநாதர் - திரு இடும்பாவனத்திலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சனகன் - ஜனகன் காண்க.

சனற்குமாரசங்கிதை - ஒரு சங்கிதை.

சனற்குமாரம் - உபபுராணங்களுளொன்று

சனற்குமாரன் - பிரமமானச புத்திரருளொருவர். சநந்தனர் சகபாடி. உண்மையுணர் வுதிக்கவேண்டுமென நெடுங்காலந் தவனிருந்து சிவன் பாலருட் பெற்றவா.

சனியூர் - பாரதம் பாடிய வில்லிபுத்தூரர் பிறந்து விளங்கியவூர். அது திருமுனைப்பாடி நாட்டிலேயுள்ளது. ஆட்கொண்டான் என்னும் பிரபுவினது ஊரமிதுவே.

சனி சூரியன் புத்திரன். நவக்கிரகங்

சநீசுவரன் ளுளொருவன். யமன்தம்பி

சனாஜித்து - (ய) ஹேஹபன் பௌத்திரனாகிய குந்திபுத்திரன். சோபஞ்சியெனவும்படுவன்.

சனாதனர் - சனற்குமாரர் சகபாடி.

சன்மிஷ்டை - விருஷபர்வன்மகன்.

சப்தபாராயணம் - பிருகஸ்பதிபகவான் செய்த சம்ஸ்கிருதடிண நூல். அப்பெயரியநூலொன்றிருந்ததென்பது பதஞ்சலி ஆசிரியர் கூற்றால் விளங்குகின்றதன்றி, அஃது இப்போதுள தாகத் தோன்றவில்லை.

சாகடாயனர் - (ரி), இருக்குதந்திரஞ் செய்த முனிவர். இருக்குதந்திரம் சாமவேதலசஷணம்.

சாகரன் - சகரன் காண்க.

சாகர் - சிந்துநதிக்கு மேற்கேயுள்ள சகதேசத்தோர்.

சாகல்லியம் - மத்திரதேசத்திராஜசானி

சாகல்லியன் - (1) (ரி), திருதராஷடிரன் வனவாசஞ்செய்த முனி. (2) (ரி) வேதமித்திரன் சீஷனாகிய சௌபரிபுத்திரன். இவன்தான் ஓதிய இருக்குவெதசாகைகளை ஐந்து வகைப்படுத்தி வாற்சியன், மௌற் கலியன், சாலியன் கோமுகன், சிசிரன் என்னும் சீஷர் ஐவருக்கும் உபதேசித்தான். (3) இருக்குவேதத்தைச் சங்கிதையாக்கியமுனி.

சாகுந்தலம் - காளிதாசன் செய்த சமஸ்கிருத நாடகம். நாடக காவியங்களுள்ளே மிகச் சிறந்ததும் சிங்காரத்தால் மலிந்ததுமாயுள்ளது. இது சகுந்தலைசரித்திரங் கூறுவது.

சாகேதபுரி - அயோத்தி.

சாக்கையன் - பறையூரிலிருந்த வோரந்தணன்.

சாக்கியநாயனார் - திருச்சங்க மங்கையிலே பிறந்து காஞ்சி புரத்தையடைந்து பௌத்தராகி அம் மதத்தை ஆராய்ந்து அதிலே பற்றில்லாமல் சைவ சமயத்தை ஆராய்ந்து அதுவே மெய்ச்சமய மெனக்கொண்டு தாம் கொணட பௌத்தவேஷத்தைத் துறவாது ஒரு சிவலிங்கத்துக்கு நியமமாகக் கல்லெறிந்து வருதலையே அருச்சனை யாகப்பாவித்து முத்தி பெற்றவர்.

சாக்கியமுனி - இடி_வாகு வமிசத்துப் பிருகத்பலன் குலத்துதித்தோன். இவன் கோதமன் புத்திரனாதலிற் கௌதம னெனப்படுவன். இவர்மரபிலேயே புத்தர் அவதாரஞ்செய்தார். அக்காரணம் பற்றியே சாக்கியமுனி சாக்கியசிங்கம் முதலிய நாமங்கள் புத்தருக்கு வருவதாயின. புத்தர் கோதமன் வமிசத்திற் பிறந்தமையாற் கௌதமபுத்த ரெனப் படுவர்.

சாக்தேயர் - சக்தியை வழிபடுவோர். இம்மதஸ்தர்க்கு ஆதாரநூல் வாமதந்திரம். இவர்க்குச்சர்வம் சக்திமயம் என்பது கொள்கை. நான்கு புருஷார்த்தங்களையுந்தர வல்லது. சக்தியேயெனக் கொண்டு வழிபாடு புரிபவர்.

சாடிpநாயகேசுவரர் - திரு அவளிவணல் லூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சாடிpவரதர் - திருப்புறம் பயத்திலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சாடி{ஷின் - ஒருமனு. விசுகர்மாவினது புத்திரன் எனப்பாகவதங்கூறும்.

சாங்காசியபுரி - குசத்துவஜன் இராஜதானி, அஃது இடி_மத்தீரத்தி லுள்ளது.

சாங்கியம் - ஒரு யோகமார்க்கநூல். கேச்சுவரசாங்கியம் நீரீச்சுவரசாங்கியமென அஃதிருபாற்படும். அத்துவைதமதாநுஷ்டானங் கூறுவது கேச்சுவரசாங்கியமாம். கபிலமதஸ்தர்களது சாங்கியம் நிரீச்சுவரசாங்கியமெனப்படும். சண்மதங்களுள்ளே சாகியமும்ஒன்று. கபிலர்செய்தது. இம்மதம் தத்துவங்களை இருபத்தைந்தாக்கி இருபத்தைந்தாந் தத்துவமாகிய புருஷ தத்துவம் மற்றை இருபத்து நான்கையும் பிரித்துணர்ந்து மாயாபந்தத்தினின்றும் நீங்குவதே முத்தியெனச்சாதிப்பது. வேதாந்த மதத்துக்கும் சாங்கியத்துக்குமிடையே யுள்ள வேற்றுமை முன்னையது பரமான்மாவைவிட மற்றொன்றுமில்லை யென்பது, பின்னையது ஆன்மாவும் வேறு மமற்றையத்துவமும் வேறென்பது.

சாங்கியன் - புமானாகிய சுத்தபுருடன் அறியாமையுற்ற போது பிரபஞ்சமெல்லாந் தானென விரிந்து நிற்பனென்றும். வுpவேகஞானம் எய்தியபோது, அவை யெல்லாம் பிரகிருதிக்கேயன்றித் தனக்கில்லையாமென்றுஞ் சொல்பவன். இவன் புறச்சமியிகளுளொருவன்.

சாங்கியாயனன் - இருக்குவேதாத்தியாப கனாகிய ஒரிருஷி.

சாசுவதன் - (இ) இவன் விசுவநந்தன் எனவும் விசுவகன் எனவும்படுவன். பிரதன் புத்திரன்.

சாணக்கியன் - அர்த்தசாஸ்திரமென்னும் ராஜதருமத்தைக் குறித்த நூல் செய்தவொரு பிரபலமந்திரி. இவன் முத்திராராடிச நாடகத்திலே பிரபலமாகவெடுத்துப் பேசப்பட்டவன். இவன் கௌடில்லியன் விஷ்ணுகுப்த்தன் என்னும் நாமங்களும் பெறுவன். சுந்திரகுப்தன் மந்திரி.

சாணூரன் - (ரா) கம்சன் தூதனாய வொருமல்லன். இவன் கம்சன் ஏவலின் வழிக் கிருஷ்ணணைக் கொல்லக் தொடுத்த போரில் உயிர்துறந்தவன்.

சாண்டிலி - ரிடிபர்வதத்திலே தவஞ்செய்த ஒரு பார்ப்பனமாது. (2) பிரசாபதிபாரி. அக்கினிப்பெயருடைய வசுவினது தாய்.

சாண்டில்லியன் - (1) சாண்டில்லிய ஸ்மிருதி செய்த ஒரிருஷி இவர் ஒருகோத்திரத்தலைவர். (2) நந்தன் வமிசத்துச் சந்திரகுப்பதனுக்கு ராச்சியம் வருமாறு செய்த ஓரந்தணன்.

சாதகம் - மழைத்துளியையுண்ணுமொரு பசஷி.

சாத்தனார் - இவர் மணிமேகலை நூல் செய்தவரும். பிறர்செய்யும் நூலின் கணுள்ள பிழைகளைக் கேட்குமிடத்துத் தமது தலையிற்குட்டி நொந்து கொள்ளுமியல்பினாலே சீத்தலைச் சாத்தனாரென்னும் காரணப்பெயர் பெற்றவரும். திருவள்ளுவர் காலத்திலே மதுரைச்சங்கத்திலிருந்த புலவருளொரு வரும் தானியவணிகருமானவர்.

சாத்தன் - தொண்ணுற்றறுவகைச் சமயசாஸ்திரங்களையும் கற்று மகாசாத்திரனென்று பெயர்பெற்ற ஒரு மஹாத்மா.

சாத்தியகி - (ய) சத்தியகன் புத்திரனாகிய யுயதானன்.

சாத்தியர் - கணதேவதைகளுளொரு சாரார். தருமன் புத்திரர். அவர் பன்னிருவர்.

சாத்தியை - தருமன் பாரிகளுளொருத்தி. இவள் புத்திரர்சாத்தியர்.

சாத்துவதன் - (1) விஷ்ணுபரிசரருள் ஒருவன். (2) விதர்ப்பனிரண்டாம் புத்திரனாகிய கிருதன் வமிசத்தொருவன். இவனுக்கு எழுவர் புத்திரர்.

சாத்துவதி - சுரதசிரவைகாண்க.

சாந்தலிங்க சுவாமிகள் - துறையூரிலே விளங்கிய ஒரு தமிழ்ப்புலவர். சமயசாஸ்திரங்களில் மிக்க வன்மையுடையவர். சமயத்தால் வீரசைவர் பாலியவயசிலே துறவறம்பூண்டவர். அவிரோதவுந்தியாரென்னும் உத்தம ஞான நூல் செய்தவர். வைராக்கிய தீபம் கொலைமறுத்தல் முதலிய நூல்கள் செய்தவருமிவரே, சாலிவாகனசகம் ஆயிரத்தறுநூறளவிலிருந்தவர்.

சாந்தி - (பு) 1. அஜமீடன் பௌத்திரன். நீலன் புத்திரன். (2) தேவகன் புத்திரி, வசுதேவன்பாரி.

சாந்தோக்கியம் - வேதரகசியங்களைக் கூறும் நூற்றெட்டு உபநிஷதங்களு ளொன்று. அதிரகசியப் பொருளாகிய தகரவித்தை இவ்வுபநிஷதத்திலேயே கூறப்பட்டுள்ளது. இதற்குப்பாஷியஞ் செய்தவர் சங்கராசாரியர்.

சாந்தீபன் - பலராம கிருஷ்ணர்களுக்குக் குரு. இவருக்கு வாசஸ்தானம் அவந்தி. இவர் புத்திரன் பிரபாசதீர்த்தத்திலே ஸ்தானஞ்செய்த போது அவனை ஒருதானவன் நீருக்குள்ளேயிழுத்துப் போய்க் கொன்றான். அப்புத்திரனைப் பலராமகிருஷ்ணர்கள் யமபுரஞ்சென்று மீட்டுவந்து குருதடிpயாகக் கொடுத்தார்கள்.

சாந்தை - ரோமபாதன் வளர்த்த புத்திரி. தசரதன்மகள். இருசிய சிருங்கன்பாரி. இவளைக் காந்தையென்றுங் கூறுப.

சாபஸ்தி - கௌட தேசத்தின் பண்ணேசபஸ்தன் நிருமித்த நகரம்.

சாமிநாததேசியர் - சங்கர நமச்சி வாயப்புலவர்க்கு ஆசிரியர். இலக்கணக் கொத்துச் செய்தவர். கருவருஷத்துக்கு முன்னுள்ளவர்.

சாமுண்டி - விந்திய பர்வத வாசியாகிய பராசக்தி, காளி.

சாம்பன் - (1) கிருஷ்ணனுக்கு ஜாம்பவதி பெற்ற புத்திரன். (2) சிவன்

சாயலன் - காவிரிப்பூம் பட்டினத்துள்ள ஒருவணிகன். அவன் வணிகர்கள் பெறுதற்குரிய எட்டிப்பட்டம் பெற்றோன்.

சாயனாசாரியர் இவர் மாதவாசாரியர்

சாயணாசாரியர் சகோதரர். சாயணாசாரியரென்பது மாதாவாசாரிய ருக்கு ஒரு நாமாந்தரமென்று கூறுவாரு முளர். (வித்தியாரணியர் காண்க)

சாயன் - குருதேவியிடத்திற் பிறந்த புத்திரன்.

சாயாவனேசர் - திருச்சாய்க்காட்டிலே கோயில்கொண்டிருக்குஞ் சுவாமிபெயர்.

சாரங்கம் - விஷ்ணுவினது வில்லு. கொம்பினாற் செய்யப்பட்டது என்பது பதார்த்தம்.

சாரங்கன் - சிவன். பலவர்ணங் கொண்ட மேனியனென்பது அதன்பொருள்.

சாரசுவதம் - (1) சரசுவதிநதிதீர தேசம். (1), சமஸ்கிருத சந்திகளையுணர்த்தும் ஒரு வியாகரணசங்கிரகம்.

சாரசுவதர்கள் - சரசுவதிநதி தீரதேச வாதிகள். இவர்கள் பஞ்ச கௌடர்களு ளொருபாலார்.

சாரசுவதன் - ததீசியுடைய வீரியத்தினாற் சரசுவதி நதியிற்றோன்றியவிருஷி.

சாரணர் - தேவருட் பாடுவோர்.

சாரணன் - (1) (ய) வசுதேவன் ரோகிணியிடத்துப்பெற்ற புத்திரன். (2) ராவணன் அநுசரர்களுளொருவன்.

சாரமாமுனி - இவர், தாம் சிவபெருமானுக்குச் செய்துவந்த புஷ்பகைங்கரியத்துக்குப் பராந்தக சோழனிடையூறுசெய்ய அவன் நாட்டை மண்மாரியாலழித்தவர்.

சாரமேயன் - (ய) அக்குரூரன் தம்பி.

சாருவரன் - பு மனசியன் புத்திரன்.

சாரு

சார்ங்கம் - சாரங்கம் காண்க.

சார்ங்கிகர் - மந்தபாலன் புத்திரர். இவர் நால்வர். காண்டவதகன காலத்திலே அக்கினியினாற் காக்கப்பட்டோர்.

சார்த்தூலன் - (ரா) ராவணன் பரிவாரத்தவருளொருவன்.

சார்வபௌமம் - உத்தர திக்குக் காவல்பூண்ட பெண்யானை.

சார்வாகம் - இந்திரிய கோசமாகும் விஷயங்களேயன்றிப்பிறிதொரு பொருளில்லையென்று பிரதிபாதிக்கும் ஒரு மதம். அது நாஸ்திகமெனப்படும். இம் மதஸ்தர்கள் சைதன்னியரென்ப பெயர்பெறுவர்கள்.

சர்வாகன் - (1) துரியோதனனுக்கு நட்பினனாகியவோரசுரன். இவன் தருமராஜனுக்குப் பட்டாபிஷேக நடக்குங் காலத்திலே பங்கஞ்செய்யக் கருதி இருஷிவேஷந்தாங்கிப் போயிருந்தபோது அங்கிருந்த இருஷிகளால் சாம்பராகச் சபிக்கப்பட்டவன். (2) சார்வாகமத்தை யுண்டாக்கினோன்.

சாலகடங்கடேயர் - சாலகடங்க டை வழிவந்தோர்.

சாலகடங்கடை - வித்துற்கேசன்பாரி. சுகேசன்தாய். இவ்வமிசத்தர் சாலசடங்கடேயர் எனப்படுவர். (வித்தியுத்கேசன்)

சாலக்கிராமம் - (1) ஒரு புண்ணிய கோஷத்திரம். இது கண்டகி நதி உற்பத்தியாகுமிடம். (2) பூஜாருகமாகிய விஷ்ணுமுத்திரையுள்ள ஒருவகைச் சிலை. இச்சலாக்கிராமம் நிலத்திற்படுவது, நீரிற்படுவது என இருவகைப்படும். (ஜலஜன்னியம் ஸ்தலஜன்னியம்) இஃது இமயமலைச் சமீபத்திலே பன்னிரு யோசனை அந்தர்க்கத பூமியிலே சாலக்கிராமாதி தீர்த்தங்களிலேபடுவது.

சாலபோதகன் - இவன் ஒரு நாகராஜன். நந்தை தந்தை.

சாலிகோத்திரன் - ஒரு முனிவர். இடும்பன்வனத்துக்குச் சமீபத்தேயுள்ள தம்முடைய ஆச்சிடரமத்துக்குப் பாண்டவர் அரக்குமாளிகைக்குத் தப்பிச் சென்ற போது அவர்களையுபசரித்தவர். (2) அசுவசாஸ்திரஞ்செய்தவர். (3) சாமவேதாத்தியாயனராகிய ஓரிருஷி.

சாலிவாகனன் - விக்கிரமார்க்கனைக் கொன்று தன்பெயரால் சகவருஷம் நிலைநாட்டினோன். சுலோசனன் என்னும் பிராமணனுக்குச் சமித்திரையென்னுமொரு புத்திரி பிறந்தாள். அவள் மணப்பருவம் அடைந்தபோது, தன்வசந்தப்பியொரு சோரநாயகனைக் கூடிக் கருப்பவதி யாயினாள். அஃது அவள் மனசை வருத்தச் சோரநாயகனைக் கண்டு, எனது ஒழுக்கத்துக்கிழுக்கு நேர்ந்தது. குலப்பழி தேடிக்கொண்டேன். இனி யாது செய்வேன் என்று கூறிக் கவன்றாள். அதுகேட்ட சோரநாயகன்யான் மனுஷனல்லேன், யான் ஆதிசேஷன், உனது கருப்பத்திலிருக்கும் புத்திரன் மகா கீர்த்திப் பிரஸ்தாபனாகிய ஒரரசனாவான். அவனாலுன்குலம் விளங்கும். அவனைச் செவ்வே பாதுகாத்துப் பெற்று வளர்க்கக்கடவை யென்றாசீர்வதித்துத் தனது நிசரூபத்தைக் காட்டி அந்தர்த்தானமாயினான். இவ்வாறு நிகழ்ந்தனவற்றை யெல்லாம் சுமித்திரை தனதுதந்தையிடஞ்சென்றுரைத்தாள். அவன் இது தெய்வசங்தற்பமெனக் கொண்டு தேறியிருக்கையில், சுமித்திரை சோரநாயகனைக் கூடிக் கர்ப்பவதியாயினாளென்று அயலார் அவ்வூரரசனுக் கறிவுறித்தினார்கள். அரசன் சுலோசனனை அழைத்தது உன் புத்திரியை இந்நகரத்துக்கு வெளியே அனுப்பிவிடக்கடவையென்று அவனுக்கு ஆஞ்ஞை செய்தான். அவ்வாறே அவள் அந்தகரத்துக்குப் புறத்தேயுள்ளதாகிய ஒரு குலாலசேரியை அடைந்து ஒரு குலாலன் வீட்டில் அடைக்கலம்புகுந்து வசிப்பாளாயினாள், உரிய காலத்திலே புத்திரனும் பிறந்தான். அவனுக்குச் சாலிவாகனன் என நாமகரணஞ்செய்து வளர்க்க, அவனும் வளர்ந்து ஐந்துவயசடைந்து குலாலசேரியிலுள்ள சிறுவரைக் கூட்டி விளையாடிவருநாளில், ஒருநாள் தான் அரசனாகவும் தனது தோழர் மந்திரி பிரதானி முதலியோராகவும் பாவித்து விளையாடினான். அதுகண்ட குலாலபதி ஐந்து வயது செவ்வே நிரம்பாத இச்சிறுவன், அரசனைக்கண்டதெங்கே, மந்திரி பரதானி முதலியோரைக் கண்ட தெங்கே, இவனுக்கு இவ்வுணர்ச்சிவந்த தெங்ஙனமென்று அதிசயித்திருந்தான். தினந்தோறும் இவ்வாறு தோழரைக்கூட்டி இராச்சியபரிபாலன விளையாட்டயர்ந்து வருநாளிலொருநாள், அவ்வழியேசென்ற ஒரு பிராமணன் இவ்விளையாட்டைக் கண்டு அரசனாகவிருந்து விளையாடும் சாலிவாகனன்முன்னே போய், விநாயபக்தியோடுநின்று சொல்வான் போல நாடகமாத்திரையாகப்பஞ்சாங்கஞ் சொன்னான். அதுகண்ட சாலிவாகனன் தன்பக்கத்து மந்திரியாகநின்றவனை அழைத்து அப்பஞ்சாங்ககாரனுக்குச் சன்மானமாக ஒரு குடங் கொடுக்குமாறு கற்பித்தான். பஞ்சாங்ககாரனும் அகப்பட்டதைக் கைவிடலாகதெனக் கொண்டுசென்று வீட்டில்வைத்து, மற்றைநாட்காலையிற் பார்த்தபோது அக்குடம் பொற்குடமாகவிருக்கக்கண்டு அதிசயித்து இச்செய்தியை நாடெங்கும் விளக்கினான். இஃதிங்ஙனமாக, குலாலன் அப்புத்திரனுக்கு மண்ணினாலே சிங்காசனம் முதலியனவும், இரதகஜதுரகபதாதிகளும் இயற்றிக் கொடுத்தான். இவையெல்லாம் விக்கிரமார்க்கன் சபைக்கும் சென்றெட்டின. அஃதுணர்ந்த விக்கிரமார்க்கனும் இச்சிறுவனைப் பார்க்கவேண்டுமென்றவாவுற்றிருந்தான்.

இவ்வாறிருக்கையில் புரந்தர புரத்திலேயிருந்த தனஞ்செயன் என்னும் வைசியன் இறக்கும்போது, தனது புத்திரர் நால்வரையும் அழைத்து. இக்கட்டிலின் கால்கள் நாலுக்கும் கீழே வைத்திருக்கும் திரவியத்தை நீங்கள் நால்வீரும் பங்கிட்டுக்கொண்டு சுகமாகவாழக்கடவீர் களென்று கூறி விட்டிறந்தான். தந்தைக்குரிய கடன்கள் யாவுஞ்செய்த பின்னர்ப் புத்திரர் நால்வரும் தந்தை கூறியநிதியை வெட்டியெடுத்துப்பார்த்த போது, ஒரு பையிலே மண்ணும். ஓருபையிலே உமியும், ஒன்றிலே பொன்னும், மற்றொன்றிலே சாணமுமிருப்பக்கண்டு, இவைதிரவியாமாவதெப்படி இவற்றைநாம் பாகித்துக்கொள்வ தெங்ஙன மென்றெண்ணி மயங்கி வல்லாரிடஞ் சென்று காட்டினர். அவருமதன் குறிப்பையுணராது அரசனிடஞ்; சென்று காட்டுமினென, அப்புத்திரர் விக்கிரமார்க்கனிடஞ் சென்று காட்டினர். அவனும் தனது மந்திரிகளோடு ஆராய்ந்தும் அதன்குறிப்புணராது புறந்தந்தான். அப்பால் அப்புத்திரர் மதூர்நோக்கிமீளும்போது சாலிவானனிருந்து விளையாடுமிடத்து வழியே சென்றார். சாலிவாகனன் அவர்களைக் கண்டு அவர்களுடைய நிலையை ஆராய்ந்து இச்சிறுகருமத்துக்காகவா இத்துணை அலைந்தீர்கள். நான் அதன் குறிப்பை கூறுனே;. ஐபகளை எடுமினென்றான். எடுத்துக் காட்டியவுடனே மண்ணிட்டிருந்த பையினால் ஒருவனுக்கு நிலங்களும் உமியிட்டிருந்தபையினால் ஒருவனுக்குத் தானியங்களும், பொன்னிட்டிருந்தபையினால் ஒருவனுக்கு ஆபரணாதிகளும். முற்றச் சாணமிட்டிருந்தபையினால் ஒருவனுக்கு ஆபரணாதிகளும், மற்றச் சாணமிட்டிருந்தபையினா லொருவனுக்கு மாடுகளுமாகவென்பது உமது தந்தை குறித்த விபாகமெனக் கூறினான். அதுகேட்டவைசியன் புத்திரர் நால்வரும் மகிழ்ந்து சிறுவனைக் கொண்டாடிப் போயினர்.அது கேட்ட விக்கிரமார்க்கன் தனது கீர்த்தி பங்கப்பட்டதே யென்றெண்ணிச் சாலிவாகனனைக் கொல்லுமாறு படை கொண்டுசென்றான். சாலிவாகனன் அவனைத் தனது சிறுபடையோடெதிர்த்து முதுகிடச் செய்து நருமதையாற்றுக்கி;ப்பாலுள்ள தேசத்தைக்கவர் தரசனானான். இவன் வமிசத்தவரே மைசூர் அரசர். நருமதைக்கிப்பால் சாலிவாகனசகமும் அப்பால் விக்கிரமார்க்கசகமும் அதுமுதல்நடை பெறுவவாயின. சிறிதுகாலத்திலே சாலிவாகனனால் விக்கிரமார்க்கனும் கொல்லப்பட்டான். சாலிவாகனசகத்திலிப்போது 1821 வருஷம் சென்றன. வைத்தியசாஸ்திரம் அசுவசாஸ்திரம் அலங்காரசாஸ்திரம் என மூன்றுநூல்கள் இவனாற் செய்யப்பட்டன.

சாலினி - வேட்டுவமகளாகிய தேவராட்டி.

சாலீயன் - சாகல்லியன் சீஷரான ஓரிருஷி

சாலுவன் - சாளுவன் காண்க.

சால்மலி சப்த தீவுகளுளொன்று. அது

சான்மலி அது சுரா சமுத்திர நடுவிலுள்ளது. அங்கே முள்ளிலவ மரங்களதிகமாதலின் அஃது இப்பெயர் பெற்றது. குமுதம், உன்னதம், பலாஹம், துரோணம், கங்கம், மகிஷம், ககுத்துமான் என ஏழு பர்வதங்கள் அத்தீவிலுள்ளன. அங்குள்ள விசேஷநதிகள் யோனி, தோயை, விதிருஷ்ணை, சந்திரை, சுக்கிலை, விமோசினி, நிவிர்த்தி என்னும் ஏழுமாம். அங்குள்ளோர் நிறத்தினாற் கபிலர், அருணர், பீதர், கிருஷ்ணர் என் நான்குபாற்படுவர். அவர்கள் கடவுளை வாயுவினிடத்திலேதியானித்து அவிகளை நிவேதித்து வழிபடுபவர்கள். அஸ்திரேலிய தீவென இந்நாள் வழங்குவது இத்தீவினது சேஷம்போலும், பூர்வத்தில் அநுமான் சஞ்சீவி கொணர்ந்தது இத் தீவிலிருந்தேயாம். (2) ஒரு நரகம். யமதூதர்கள் அங்குள்ள முள்ளிலவ மரக்காட்டிலே பாவிகளைப் புதுத்தியோட்டி யூறுபடுத்தி வருத்துவார்கள்.

சாவகம் - பதினெண் பாஷைகளுளொன்று.

சாவரி - ஓரற்பபிராகிருத பாஷை.

சாவர்ணி - எட்டாம்மநு. இவர் சூரியனுக்குச் சாவர்ணையிடத்துப் பிறந்த புத்திரனார். (2) ஒரு புராணிகன்

சாவர்ணை - சூரியன் மனைவிகளுள் ஒருத்தி.

சாவித்திரி - (1) அசுவபதி மகள். இவள் பதிவிரதையெனப் பெயர் படைத்த மாது கிரோமணிகளுளொருத்தி. இவள் மணப் பருவத்தையடைந்தபோது, அஸ்வபதி அவளை அழைத்து, நீயோ எனக்கு ஏகபுத்திரி. என்னிஷடப்படி உனக்கு ஒரு நாயகனை நாடித் தரின் அவ்விவாகமுனக்கு உவப்பாகாது போகினும்போகும். ஆதலால் நீ உன் இஷ்டநாயகனை நாடிவந்து சொல்வாயாகில் அவனுக்கு உன்னை மணமுடித்துக் கொடுப்;போன் என்று கூற, அவள் அதற்கிசைந்து எங்கும் நாடி, ஈற்றில் ஒரு காட்டிலேதன்மனைவியோடு தவஞ்செய்து கொண்டிருந்த விருத்தனான ஒரரசனுடைய மகனாகிய சத்தியவானைக் கண்டு, அவன்மீதிற் காதலுடையளாய்த் திரும்பி வந்து, தந்தையையடைந்து, தன் கருத்தை உணர்த்தினாள். அச்சமயத்தில் அங்குவந்திருந்த நாரதர் அவளைப்பார்த்து, சாவித்திரீ, யாதுசெய்தனை, மோசம் போயினையே, சத்தியவானை மணம்புரிவையேல் நீ சுகமடையமாட்டாய். அவன் இன்றுமுதல் ஒரு வருஷத்தில் இறந்துவிடுவான். அவனை விட்டு இன்னொரு வனை நாடக்கடவாயென்று தடுத்தார். பதிவிரதத்திற் சிறந்தவளாகிய சாவித்திரியினது மனசை நாரதர் உரைகள் சிறிதும் அசைத்திலவாதலின் அவளுடைய இஷ்டப்படியே தந்தை உடன்பட்டுச் சத்தியவானுக்கு அவளை மணம்முடித்துக் கொடுத்தான். சாவித்திரி சிலதினங்களில் நாயகனோடு காட்டுக்குச் சென்று அங்கே தன் அலங்கார ஆடையாபரணங்களைத் துறந்து தவத்துக்குரிய ஆடைதரித்து நாயகனுடைய ஆயுள்நாளைநினைந்து தவம் புரிவாளாயினாள். நாளும் ஒவ்வொன்றாய்க் கழிந்து வருஷவெல்லைக்கு மூன்றுநாள் உளவென வந்தடுத்தது. அம்மூன்றுநாளும் ஊணும் உறக்கமுமின்றிக் கொடுந்தவங்கிடந்தாள். மூன்றாநாளிலே தன் வழக்கம் போலச் சத்தியவான் அன்றும் மரந்தறிக்கப்போய்த் தறித்து மீண்டுவந்து மிக்க சோர்வினாற் சாவித்திரி மடிமீது சாய்ந்து நித்திரை போயினான். அச்சமயம் யமன்சென்று அவன் உயிரைக் கவர்ந்து கொண்டு தென்றிசைநோக்கிச் சென்றான். அஃதுணர்ந்தசாவித்திரியும் யமனைத் தொடர்ந்து சென்றாள். யமன் அவள் தொடர்வதைக்கண்டு என்னைத் தொடர்வதாற் பயனில்லை நீ போகவென்றான். ஏன் நாயகனைவிட்டு யான் திரும்புவதாலும் பயனில்லை. ஆதலின் என் நாயகனைத் தொடர்ந்தே செல்வேன் என்று விடாது தொடர்ந்தாள். அதுகண்ட யமன் அவள் கற்பை மெச்சி அவளுக்கிரங்கிச் சத்தியவானுடைய உயிரை உடலிற்சென்று கூடும்படிவிடுத்து வாழ்த்திப்போக, சாவித்திரி தனது நாயகனோடு தந்தை வீட்டுக்குச்சென்று ஒருயிரும் ஈருடலும் பெற்றாள்போல நெடுங்காலம் வாழ்ந்திருந்தாள். (2) இருக்குவேதத்திலுள்ள ஒரு பிரபல இருக்கு இப்பெயர்பெறும். (3) பிரமாவின் பாரிகளுளொருத்தி. சரசுவதியே இப்பெயர் பெறுவரென்பர். ஓருசாரர். (4) பார்வதி. (5) கசியபன் மனைவி.

சாவித்திரி விரதம் - ஆனி மாசத்துப் பௌரணிமையிலே சுமங்கலிகளால் வைதவ்வியம்வராமல் அனுஷ்டிக்கப்படு மொரு விரதம்.

சாளக்கிராமம் - வடநாட்டின்கணுள்ள ஒரு விஷ்ணுஸ்தலம்.

சாளுவம் - மத்திய தேசத்திலுள்ள ஒரு தேசம்.

சாளுவன் சிசுபாலன்தம்பி. கிருஷ்ணன்

சாலுவன் உருக்குமினியைக்கவர்ந்து போனபொழுது சிசுபாலனைக் கொன்றமை கண்டு இவன்தவங்கிடந்து சகல மாயா சத்திகளையும் சௌம்பகமென்னும் விமானத்தையும் சிவன்பாற் பெற்று ஆகாயத்திற் சஞ்சரித்து யாதவர்களை யெல்லாம் வருத்திவரும் போது கிருஷ்ணனால் எதிர்த்து போர்புரிந்து கொல்லப்பட்டவன். (2) (ய) வசுதேவன் தம்பியாகிய விருகன் மூன்றாம் புத்திரன்.

சிகண்டி - (1) அந்தர்த்தானன் முதற்பாரி. (2) துருபதராஜன் புத்திரியாகப்பிறந்து ஒரு புத்திரனைப்போல வளர்க்கப்பட்டவள். அப்பால் ஓர்யடினாலே தன்னுடைய பெண்ணுருவம் மாற்றப்பட்;டு விஷமரைக் கொல்லுநிமித்தமாக ஆணுருப்பெற்றவள். புhரதயுத்தத்திலே வீஷ்மரை யெதிர்த்தபோது அவர் பெண்ணை யெதிர்த்துப் போர்புரியலாகாதென்று மறுக்க அசுவத்தாமனாலே கொல்லப்பட்டவள்.

சிங்கபுரம் - கலிங்க நாட்டிலுள்ள ஒரு நகரம்.

சிங்களம் - சிம்ஹளத்துவீபம். இலங்கை, ஈழம், லங்காதேசம் என்பன பரியாயங்கள். இது மிக்க பழைமையும் பெரும் புகழும்வாய்ந்த தேசம். இப்போதுள்ள இலங்கை பூர்வ லங்காதேசத்தின் ஒரு சிறு கூறேயாம். எஞ்சியபாகம் காலாந்தரத்திலே கிழக்கும் தெற்கும் மேற்கும் சமுத்திவாய்ப்பட்டழிந்தது. இப்போது இலங்கையிலே வசிப்பவர்கள் ஈராயிரத்தைஞ்டிறு வருஷங்களுக்கு முன்னே மகததேசத்திலிருந்துபோய்க் குடியேறிய ஆரியரும் பூர்வ ராடிச வமிசத்தவர்களும் கலந்துற்பத்தியான வமிசத்தவர்கள். பூர்வ சிங்களவாஷையும் ஒட்டரபாஷையும் சம்ஸ்கிருதமுங்கலந்துண்டாயதே இப்போதுள்ள சிங்களபாஷை. ஓட்டரக்கலப்பு மகததேசத்தாராலாயது இலங்கைக்கு மகதநாட்டார் வருதற்கு ஈராயிரத்தைஞ்டிறு வருஷங்களுக்குமுன்னே, அஃதாவது இற்றைக்கு ஐயாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்னேயிருந்த பாண்டவர்கள் செய்த ராஜசூய யாககாலத்திலே, அவர்களுக்கு இலங்காதேசத்தரசன் வைடூரியத்தினங்களும், முத்துக்களும், மயிரகங்களும், யானைகளும், அனுப்பினானென்றும், அவைகளைக் கொண்டுசென்ற தூதர்கள் பொன்னிறமுடையோரும் கருநிறமுடையோருமாகிய மாந்தரென்றும், பாரதத்திலே கூறப்படலால் பாண்டவர்கள் காலத்திலே இலங்கைமிக்கநாகரிக முற்றிருந்ததென்பது அநுமிக்கப்படும். அதற்குப் பிந்தியகாலத்தலே தாழ்வுற்று விஜயன் அரசனாகியபின்னர் விருத்தியுற்றது போலும். விஜயன் மகதநாட்டான்.

சிங்கன் - சனகவிஜயற்குத் துணையாயினானோரரசன்.

சிங்கமுகன் சூரன் தம்பி. கசியபன்

சிங்கன் சிங்கவுருக் கொண்டுநின்ற மாயையைக் கூடிப்பெற்ற புத்திரன். இவன் மனைவி விபுதை. புத்திரர் அதிசூரன் முதலிய நூற்றுவர். இவன்தேவர்களுக்குப் பெருந் துன்பங்கள் செய்துவருங்காலத்திலே சுப்பிரமணியக் கடவுளாலே யுத்தத்திலே கொல்லப்பட்டவன்.

சிங்கேசுவரி - திருப்பத்தூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

சிசிரன் - (ரி) சாகல்லியன் சீஷன்.

சிசுநாகன் - சைசு நாகர்களுக்குக் கோத்திரத்தலைவனாகிய மகத்தேசத்தரசன். இவனரசுசெய்த காலம் புத்தருக்குப் பின் எழுபத்திரண்டாவது வருஷம். அஃதாவது 2372 வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளது. கலியுகத்தாற் கூறுமிடத்து அவனிருந்தகாலம் 2628ம் வருஷம்.

சிசுபாலன் - சேதிதேசத் தரசனாகிய தமகோஷன் வசுதேவன் தங்கையாகிய சுரதசிரவையிடத்துப் பெற்ற புத்திரன். இவன் பூர்வத்திலே இரணியகசிபனாகவும். அதன்பின்னர் ராவணனாகவும் பிறந்து விஷ்ணுவாற் கொல்லப்பட்டவன். இச்சிசுபாலப் பிறப்பிலும் முற்பிறவிகளி லிருந்ததைப்பார்க்கிலும் மிக்க கொடியவனா யொழுகுநாளிலே கிருஷ்ணனாற் கொல்லப்பட்டவன். இவனுடைய வன்மையையும் மூர்க்கத்தையும் மாகாகவி தாம்செய்த சிசுபாலவதமென்னும் நூலிலே மிகச் சிறப்பித்துரைப்பர்.

சிதத்துவஜன் - (மி) அஜன்புரத்திரன்

சிதம்பரதேசிகர் - வைராக்கிய தீபம் வைராக்கியசதக முதலியவற்றுக்கு உரைசெய்தவர். திருப்போரூர்ச் சந்நிதிமுறையும் பஞ்சாதிகாரவிளக்கமும் பாடினவரும் இவரே. பஞ்சாதிகாரம் சிருஷ்டியாதி பஞ்ச கிருத்தியங்களைக் கூறுவது. இவர் சாந்தலிங்கசுவாமிகள் சீஷர்.

சிதம்பரம் - பஞ்சலிங்கங்களுளொன்றாகிய ஆகாசலிங்க ஸ்தலம். இதுதொண்டை நாட்டிலுள்ளது. இத்தல மான்மியங்களை யெலலாங் கோயிற்புராணத்திற் காண்க. “பிண்டமும் பிரமாண்டமும் சமம். பிண்டமாகிய சரீரத்தில், இடப்பக்க நாடியாகிய இடைக்கும் வலப்பக்கநாடியாகிய பிங்கலைக்கும், நடுவிலுள்ள சுழுமுனாநாடியும், பிரமாண்டத்திலுள்ள இப்பரதகண்டத்தில், இலங்கைக்கும் இமயமலைக்கும் நடுவிலுள்ள தில்லையும், சிவபெருமான் ஆனந்தநிருத்தஞ்செய்யுந் தானமாம். சரீரம் பிரமபுரம்@ சரீரத்திலுள்ளேயிருக்கும் இருதயத்தானம் தகரமாகிய புண்டரீகவீடு@; இருதயத்தானத்தினுள்ளே இருக்கும் பிரமமாகிய சிவம் ஆகாசம். புறத்தும் இப்படியே@ பிரமாண்டம்பிரமபுரம்@ பிரமாண்டத்pதனுள்ளேயிருக்குந் தில்லைவனம் புண்டரீக வீடு@ தில்லைவனத்தில் நிருத்தஞ் செய்யுஞ்சிவம் ஆகாசம். இவ்வாகாசம் பூதாகாசம்போற் சடமாகாது சித்தேயாம்@ ஆதலாற் சிதம்பரமெனப்படும். இச்சிதம்பரம் எக்காலமும் நீக்கமின்றி விளங்குந்தானமாதலால், இத் தில்லையுஞ் சிதம்பரத்திலே, ஞான சபையிலே, சிவபெருமான், சிவகாமியம்மையார்காண ஆனந்தநிருத்தஞ் செய்தருளுவர். சிதம்பரத்திலெழுந்தருளியிருக்கும் திருமூல ஸ்தானமாகிய சிவலிங்கப்பெருமானுக்கு வேத சிவாகம விதிப்படி பூசை முதலியன செய்யும் பிராமணர் தில்லைவாழந்தண ரெனப்படுவர்கள். அவர்கள் மூவாயிரவர்” இப்போதுள்ளோர் முந்நூற்றுவரே, சேக்கிழார் காலத்திலே மூவாயிரவாராக விருந்தோர் இப்போதுமுந்நூற்றுவராயினது தமக்குரிய தருமங்களினின்றுமிழுக்கிய காரணத்தினாற்போலும். சிதம்பரமென்பதன் பொருள்ஞானாகாசம்.

சித்தத்தைச்சிவன்பால்வைத்தார் -இராஜயோகத்திருந்து சிவனைத் தியானித்து முத்திகூடியதொகையடியார்கள். இவர்களுடைய பெயர் ஊர் முதலியன புலப்படக் கூறப்பட்டில. சுந்தரமூர்த்தி நாயனாராற் பாடப்பட்டமையின் அவர்க்கு முன்னுள்ளவர்களென்பது வெளிப்படை.

சித்தநாதேசுவரர் - திருநறையூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சித்தபுரி - இது மேகலாரேகையிலே லங்காபுரிக்குநேரே அதோ பாகத்திலே ரோமகபுரிக்கு மேற்கே தொண்ணூறு பாகையிலேயுள்ளது. (அமெரிக்கதேசமென இந்நாள் வழங்குந் தேசத்திலிருந்ததாதல் வேண்டும்).

சித்தர்கள் - அணிமாதிகள் எல்லாம் வல்ல கணங்கள், அவர்கள் எண்ணிவர். அவருள்ளே தமிழ்நாட்டிலே விளங்கிய சித்தர்கள் பாம்பாட்டிச்சித்தர், அகப்பேய்ச்சித்தர் அந்தணரென்றும், அகப்பேய்சித்தர் வேளாளரென்றுங் கூறுவார்கள்.

இருவரும் அணிமாதிசித்திகளைப் பெற்றபின்னர் அவற்றாற் பயனில்லையெனக்கண்டு ஞானிகளாயினோர். இருவரும் அவர்கள் பாடித்திரிந்த பாடல்களிலே அகப்பேயென்றும் ஆடுபாம்பேயென்றும் வருவனவாற்றாற் பெயர்கொண்டவர்கள். இயற்பெயர் தெரியவில்லை. அவர்கள் பாடல் வெள்ளென்றிருப்பினும் ஆழ்ந்த ஞானப்பொருளுடையன. கோரர்கர் சத்தியநாதர் முதலியோர் ஒன்பதின்மரும் நவநாரித்தரெனப்படுவர். இவர்கள் பதார்த்தங்களின் பகுதிகளையும் சரீரத்தின்பகுதிகளையும் நன்றாக ஆராய்ந்து நிச்சயித்து அப்பகுதிகளின் சொரூபலடிணங்களையுணர்ந்து அவற்றை எண்ணியவாறு ஏவல்கொள்ளும் வன்மையுடையராதலிற் சித்தரெனப்படுவர்கள். ரசாயனசாஸ்திரங்களும் வைத்தியமுஞ் செய்தோர் இவர்களே. இவர்கள் செய்த நூல்களெனத் தமிழிலுள்ளன பெரும்பாலும் இக்காலத்துச் சாமானியர்பாடிய புரட்டு நூல்களேயாம். சித்தர் செய்;தன இறந்தன.

சித்தாச்சிரமம் விசுவாமித்திரன்

சித்தாசிரமம் தவமும் யாகமுஞ் செய்தவிடம். இவ்விடத்தேயே விஷ்ணு ஒரு கற்பத்திலே தவஞ் செய்ததுமாம். இதிலே தவஞ்செய்வோர் சித்திபெறுதல்நிச்சயம்.

சித்தாந்தசாஸ்திரங்கள் - “உந்திகளிறோடுயர் போதஞ் சித்தியார் பிந்திருபாவுண்மைப்பிரகாசம் - வந்தவருட் - பண்பு வினா போற்றி கொடி பாசமிலா நெஞ்சவிடு-வுண்மை நெறிசங்கற்ப முற்று” என்னும் வெண்பாவால் இவையென்பதும் இத்தனையென்பது முணர்க. திருவருட்பயன், சங்கற்பநிராகரணம், வினாவெண்பா, கொடிக்கவி, போற்றிப்பஃறொடை, சிவப்பிரகாசம், நெஞ்சுவிடுதூது, உண்மைநெறி விளக்க மென்னும் இவ்வெட்டும் உமாபதி சிவாசாரியர் செய்தன. உண்மைவிளக்கஞ்செய்தவர் திருவதிகைமனவாசகங்கடந்தார். சிவஞானசித்தியும் இருபாவிருபஃதும் செய்தவர் அருணந்திசிவாச்சாரியார். சிவஞானபோதஞ்செய்தவர் மெய்கண்டதேவர். திருவுந்தியார் செய்தவர் உய்யவந்த தேவநாயனார். திருக்களிற்றுப்படியார் செய்தவர் திருக்கடவூர் உய்யவந்தவேதநாயனார். இவர் திருக்களிற்றுப்படியார் செய்தவருடைய சீடருடைய சீடர். இச் சித்தாந்த சாஸ்திரங்கள் பதினான்கும் சிவாகமத்தின் ஞானகாண்டப்பொருளைச் சுருக்கி இனிது விளக்குந் தமிழ்நூல்களாம். இவை ஐஞ்டிற்றெண்பத்தைந்துவருஷங்களுக்கு முன்னே பாடியருளப்பட்டன வென்பது சங்கற்பநிராகரணஞ் செய்த உமாபதி சிவாசாரியர்தாமே அந்நூலிலே சாலிவாகன வருஷம் ஆயிரத்திருநுற்று முப்பத்தைந்தில் அதனைச் செய்ததாகக் கூறலால் நிச்சயிக்கப்படும். உமாபதி சிவாசாரியர் அருணந்தி சிவாசாரியர் சீடர். அருணந்தி மெய்கண்டசிவாசாரியரது சீடர். சுpவஞானபோதஞ் செய்யப்பட்ட காலம் சாலிவாகனசகவருஷம் ஆயிரத்திருநூறளவிலுள்ளது. உமாபதி சிவாசாரியராற் பாடப்பட்ட சேக்கிழார் எழுநூற்றெழுபது வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளவர். வேதத்தின் ஞானகாண்டப்பொருளையுள்ளபடி அறிவிக்குந் தமிழ்நூல்கள் தேவாரமுந்திருவாசமுமாம், இவையிரண்டுந் தமிழ் வேதமெனப்படும். இச் சித்தாந்த சாத்திரங்கள் தமிழிலேவெளிவருதற்கு முன்னுள்ளகாலத்திலே பக்குவர்கள் குருவைத்தேடியடைந்து உபதேசமுகமாகச் சமயவறிவைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். இக்காலத்திலோ நூல்களே யாவர்க்கும் குருவாயின. ஆகியும் உண்மையறிவு தலைப்பட்டார். மிகச் சிலரே. அக்காலத்தில் அறியாதார் பலர். இக்காலத்தில் அறிந்துமறியாதாரே பலர்.

சித்தாந்தகௌமுதி - பாணினிவியா கரணத்துக்கு வியாக்கியானம்.

சித்தாந்தசிகாமணி - சிவப்பிரகாசசுவாமிகள் செய்த இருபது நூல்களுளொன்று. அது யாப்பாலும் மிகச் சிறந்த நூல்.

சித்திரகுப்பதன் - யமன் கணிகன். இவன் மனுஷர் நல்வினை தீவினைகளைக் கிரமமாகவெழுதி யமனுக்குக் கணக்குக்காட்டுபவன்.

சித்திரகூடம் - தற்காலம் பண்டல்கண்டு என்று வழங்கு மிடத்திலுள்ள ஒரு மலை. இது வான்மீகி ஆச்சிரமம். சிருங்கிவேரபுரத்துக்கு நிருதிதிசையிலுள்ளது.

சித்திரகேதன் - (யது) வசுதேவன் தம்பியாகிய தேவபாகன் மூத்தமகன். (2) சூரசேன தேசத்துராஜா. இவன் சிலகாலம் சந்ததியின்றித் தவங்கிடந்து ஒரு புத்திரனைப் பெற்றான். அதுகண்ட சககளத்திகள் பொறாமையுற்று விஷமூட்டி அப்புத்திரனைக் கொன்றார்கள். அதுகாரணமாகச் சித்திரகேதன் புத்திரசோகத்திலாழ்ந்து வருந்தினான். அப்போது நாரதனும் அங்கிரசனும் அவனிடஞ் சென்று அவனுக்கு ஞானோபதேசஞ்செய்துபோக, அதனால் அவன் மகா ஞானியாகித் தனது தேகத்தை விட்டு வித்தியாதரவுடல் பெற்றுக் கைலாசகிரிக்குப் போய் அங்கே சிவபெருமான் சக்திசமேதராயிருப்பக்கண்டு, அவரைப்பார்த்து, ஜகத்காரணராகிய நீரும் இப்படிப் பெண்ணோடு கூடியிருக்கவேண்டுமோ வென்று உண்மையுணராதான் போன்று பரிகாசஞ்செய்தான். அதனால் ராடிசரூபம்பெற்றுப் பூமியில்வந்து பிறந்து விருத்திராசுரன் என்று விளங்கி இந்திரன் கையிலிறந்து முத்திபெற்றான்.

சித்திரசேனபாண்டியன் - சித்திரவர்மபாண்டிய னுக்குப்பின் அரசுபுரிந்தவன்.

சித்திரசேனன் - (1) ஒரு கந்தருவன். அர்ச்சுனன் தோழன். (2) துரியோதனன் தம்பிகளுளொருவன். (3) கர்ணன் மகன். (4) நரிஷியந்தன் புத்திரருளொருவன். (5) ஜராசந்தன் தோழன்.

சித்திரத்துவசன் - சித்திரபூஷண பாண்டியனுக்குப்பின் அரசுபுரிந்த பாண்டியன்.

சித்திரபூஷணன் - சித்திரவிரதனுக்குப்பின் அரசுபுரிந்தபாண்டியன்.

சித்திரரதன் - (1) முனிமகன். கந்தருவராசன். (2) (ய) பேருசங்கன் புத்திரன். சசிவிந்தன் தந்தை. (3) அதிவிரதன் புத்திரன். (4) துரியோதனன் தம்பி.

சித்திரரேகை - வாணாசுரன் மந்திரியாகிய கவந்தன் மகள். உஷா தேவிக்குத் தோழி. சித்திரத்தில் வல்லவளாதலின் இப்பெயர் பெற்றாள்.

சித்திரவர்மபாண்டியன் - சித்திரத்துவச பாண்டியனுக்குப்பின் அரசுபுரிந்தவன்.

சித்திரவாகன் மணலூர் புரத்திலா

சித்திரவாகனன் சிருந்த பாண்டியன். பப்பிருவாகன். தாயைப் பெற்ற பாட்டன். இவன் பாரதயுத்தத்திலே பாண்டவர்க்காகச் சென்று துணைபுரிந்தவன்.

சித்திரவிக்கிரமன் - சித்திரசேன பாண்டியனுக்குப்பின் அரசுசெய்த பாண்டியன்.

சித்திரவிரதன் - இவன்சுகுணசேகர பாண்டியனுக்குப் பின் அரசு புரிந்த பாண்டியன்.

சித்திரன் - கனகவிசயற்குத் துணை அரசன்.

சித்திராங்கதன் - (1) ஒரு கந்தருவன். (2) விசித்திரவீரியன் தமையன். திருதராட்டிரன் பெரிய தந்தை. சித்திராங்கதன் என்னும்பெயரோடிவன் காலத்திருந்த கந்தவனைஎதிர்த்துக் கொடிய யுத்தஞ்செய்து அக்கந்தவனாற் கொல்லப்பட்டவன். (3) துரியோதனன் தம்பியருளொருவன்.

சித்திராங்கதை - அர்ச்சுனன் பாரி. சித்திரவாகனன் மகள். இவளே பப்பிருவாகனனுக்குத் தாய். அர்ச்சுனன் தருமன்செய்த அசுவமேதயாககாலத்தில் அவ்வசுவத்தோடு சென்றபொழுது அவ்வசுவத்தைப்பப்பிருவாகனன் பிடித்துக்காட்ட, அர்ச்சுனன் அவனை இன்னானென்றறியாது அவனோடு யுத்தஞ்செய்து அவன் பாணத்தால் மூர்ச்சையாயினான். அப்பொழுது பப்பிருவாகனன் அர்ச்சுனனைத் தந்தையென்றுணர்ந்து அவன் மூர்ச்சையைத் தீர்த்து அவனைவழிபட்டுவணங்கி அக்குதிரையை ஒப்புவித்தான். அல்லியெனப்படுவளும் இச்சித்திராங்கதையேயாம்.

சித்திராங்கி - ராஜராஜ நரேந்திரன் காமக்கிழத்தி. காம லீலையில் இவளை வென்றவரில்லை. (அற்புதசரீரமுடையானென்பது பதார்த்தம்)

சித்திராதேவி - குபேரன் பாரி. இவள் சித்திரரேகையென்றும் சொல்லப்படுவள்.

சித்திராபதி - மாதவி நற்றாய்.

சித்திராயுதன் - ஒரு கந்தருவன்.

சித்திரோபலை - இருடி பர்வதத்திற் பிரவாகிக்குமொருத்தி.

சிநிவாலி - தாதைபாரி.

சிந்தாமணி - திருத்தக்க தேவரென்னும் சைனமுனிவரியற்றிய தமிழ்க்காவியம். இது சீவகன்கதையைவனப்புறக்கூறுவது. நச்சினார்க்கினியராலுரை செய்யப்பட்டது. சீவகசிந்தாமணியெனவும்படும். இது கடைச்சங்ககாலத்தையடுத்தநூல். 3145 செய்யுளும், பதின்மூன்றிலம்பகங்களுமுடையது.

சிந்துத்துவீபன் - (இ) அயுதாயுவினது தந்தை. சிந்துதேசராசா.

சிபி - (1) (அ) உசீநரன் மூத்தமகன். இவன் யாகஞ்செய்தகாலத்தில் இந்திரானும் அக்கினியும் இவன் உத்தமகுணத்தைப் பரீடிக்குமாறு இந்திரன் பருந்தாகவும் அக்கினி புறாவாகவும் ரூபந்தரித்ததுப் பருந்து புறாவைப்பற்றியுண்ணுமாறு துரத்திச்செல்ல, புறாவானது ஓடிப்போய்ச் சிபிச்சக்கரவர்த்தியிடம் அடைக்கலம்புகுந்தது. அதுகண்ட சிபி அப்புறாவுக்கு அபயஸ்தங்காட்டி அணைத்தான். பருந்துந் தொடர்ந்துள்ளேசென்று சிபியைநோக்கித் தான் துரத்திவந்த புறாவை விடுமாறுகேட்க, சிபி, என்னிடத்தடைக்கலம்புகுந்த புறாவை விடமாட்டேனென்ன, எனக்கு மாமிசம்புசித்தல் இயல்பு. மனுஷரைப்போலக் காய்கனிகளை அருந்திச் சீவித்தல் எனக்குப் பொருந்தாது. ஆகையால் என் புறாவைவிடக்கடவாயென்றது. சிபி அப்பருந்தைநோக்கிப் புறாவைவிடமாட்டேன். அப்புறாவினது எடையுள்ள மாமிசத்தை என் தேகத்திற் கொய்துதருவேன் ஏற்றுக்கொள்கவென்ன, பருந்து அதற்குடன்பட்டது. உடனே ஒருதுலையின் ஒருதட்டிலே அப்புறாவையிட்டு எதிர்த் தட்டிலே அதற்கீடாகத் தனது சரீரத்தினின்றுஞ் சதையைக் கொய்துவைத்தான். அத்தட்டுத்தாழ்ந்து புறாவிருந்த தட்டுக்குச் சமமாகாததுகண்டு மீண்டுங்கொய்துவைத்தான். அவ்வளவிலும் நிரம்பாமைகண்டு தன்சரீரத்திலே கொய்யத்தக்க சதையெல்லாங் கொய்து கொய்து வைத்தும் ஆற்றாது ஈற்றிலே தானே முழுவதும் இரையாக வேறினான். அவ்வளவிலே தட்டுச்சமப்பட்டது. உடனே இந்திராக்கினிதேவரிருவரும் தமது மெய்வடிவைக்காட்டி உனது சீவகாருணியத்தை மெச்சினோம் உன்போற் சிறந்தான் எவனுமில்லை. உனக்கு இஷ்டமாகிய வரங்களைத்தருவோமென்று அவனைப் பழைமைபோலாக்கி அநேகவரங்களைக் கொடுத்துப் போயினர். இவனுக்கு விருஷதர்ப்பன், சுவீரன், கேகயன், மந்திரன் என நால்வர் புத்திரர். (2) பிரகலாதன் புத்திரன்.

சிம்சுபாயன் - ஒரு பௌராணிகன்.

சிம்சுமாரம் - சோதிசக்கரம். இது பகோளத்தின்கண்ணேயுள்ளது. இச்சக்கரம் துருவன் இந்திரன் வருணன் கசியபன் முதலியோர் கூடிப் பிரதடிணமாகத் தினந்தோறுஞ்செல்லப்பெற்றுள்ளது. இதன் வாற்பக்கத்திலே பிரஜாபதியும் அக்கினி இந்திரன் தருமன் என்போரும், வான மூலத்திலே தாதாவும் விதாதாவும், கடிதடத்திலே சப்த இருஷிகளும், மேன்மோவாயிலே அகஸ்தியரும், கீழ்மோவாயிலே யமனும், முகத்திலே அங்காரகனும், குய்யத்திலே சனியும், பீஜத்திலே பிரகஸ்பதியும், பக்கத்திலே சூரியனும், நாபியிற்சுக்கிரனும், நெஞ்சிலே சந்திரனும், ஸ்தானங்களிலே அசுவினிதேவர்களும், பிராணவாயு அபானவாயுக்களிலே புதனும் சர்வாங்கமும் சனிகேதுக்களும், ரோமங்களிலே நடித்திரங்களுமாக அதிகரித்து நிற்பர். இச் சிஞ்சுமாரசக்கரம்மகரவடிவமாகவுள்ளது. முதலைவடிவெனினும் ஒக்கும்.

சிம்மபலன் - கீசகன்.

சிம்மமுகன் - சிங்கமுகன் காண்க.

சிம்மிகை - (1) திதிபுத்திரி. இவள் விப்பிரசித்திமனைவி. இவள் தடிதன் மகளென்றும் கசியபன்பாரி என்றும் பாரதங்கூறும். (2) இராணியகசிபன் மகள். (3) சாயாக்கிராகிணி. ஓரிராடிசி. அநுமான் இலங்கைக்குச் செல்லும் போது அவனாற் கொல்லப்பட்டவள். இலங்கணியெனவும்படுவள்.

சியவனன் - (1) பிருகுவுக்குப் புலோமையிடத்தி லுற்பத்தியான புத்திரன். (2) (கு) சுகோத்திரன் புத்திரன். (3) மித்திராயுபுத்திரன்.

சியாமகன் - (ய) வசுதேவன் தம்பி.

சியாமரஸ்மி - (ரி) கபிலன் சீஷன். இவன் வேதங்கள் அப்பிரமாணமெனக் கபிலனோடு வாதித்து முடிவில் வேதங்களே எல்லாவற்றுக்கும் பிரமாணமென அக்கபிலன் நாட்ட ஒப்பியவன்.

சியாமளாதேவி - (1) யமன் பாரி. (2) உச்சிஷ்டை.

சியேனி - அநூரன்பாரி. இவள் புத்திரர் சம்பாதி சடாயுக்கள்.

சிரகாரி - (ரா) மேதாநிதிபுத்திரன். இவன் தந்தை தன்மனைவியை (தாயை) வெட்டுமாறு இவனைஏவ அவன் சற்றே தாமதித்துச் சிந்தித்துநின்றான். அவ்வளவில் தந்தை கோபந்தணிந்து சந்தோஷித்து இவனுக்கு இப்பெயரை யிட்டான். சிரம் - தாமசம். காரி -செய்பவன்.

சிரத்தாவதி - வருணன் ராஜதானி.

சிரத்தை - தருமன் பாரி. சுமன்தாய். (2) வைவசுவதன்பாரி.

சிரவணத்துவாதசி - திருவோண நடித்திரத்தோடு கூடின துவாதசி. இத்தினத்தில் விஷ்ணுமூர்த்தி வாமனா வதாரஞ் செய்தமையால் உலகத்தி லத்தினம் விரததினமாயிற்று.

சிரவணன் - (த) முராசுரன் புத்திரன். கிருஷ்ணனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

சிராயு - பிரமதத்தன் தகப்பன்.

சிராத்தம் - பிதிர்கன்மம். இது பிர்தேவதைகளுடைய திருப்பதியின் பொருட்டுச் செய்யப்படும் பிண்டகருமம். இது சுபகருமத்தின் கண்ணும் அசுபகருமத்தின் கண்ணும் செய்யப்படும். சுபகருமத்தின்கட் செய்யப்படும் சிரார்த்தம் நாந்தியென்றும் அப்பியுதயமென்றும் சொல்லப்படும். அசுபசிரார்த்தங்களநேகம். அவற்றுள் பிரேதசிரார்த்தம் பிரேததிருப்;தியின் பொருட்டும் செய்யப்படுவது. இது நக்கினநலைஏகோதிஷ்ட சோடச சபிண்டீகரண சிரார்த்தங்களெனப் பல. (2) பைதிருக சிரார்த்தம் பிதிர்தேவதைகளின் பொருட்டுச் செய்யப்படும். பிதிர்தேவதைகள் வசுருத்திர ஆதித்திய பதப்பேறுடையவர்ளாயுள்ளவர்கள். காசி கயை பிரயாகை குருNடித்திரம் கோகர்ணம் குருஜாங்கலம் புஷ்கலNடித்திரம் முதலியன சிரார்த்தகருமங்களுக்குரிய சிறந்த ஸ்தலங்கள். அவற்றுள் கயாசிரார்த்தம் மிக்க விசேஷமுடையது. இறந்ததினம், அமாவாசை, மகாளயபடி முதலியன சிரார்த்தத்துக்குரிய காலம்.

சிரார்த்ததேவன் - சூரியனுக்குச் சமிஞ்ஞாதேவியிடத்துப் பிறந்த புத்திரன்.

சிராவணம் - (1;) திருவோணம் (2) ஆவணிமாசத்துச் திருவோண நடித்திரத்திலே இருபிறப்பாளர் மூவராலும் அநுஷ்டிக்கப்படுவதாகிய ஒரு வைதிககிரியை. அது பதினான்கு வித்தைகளையும் சிரவணஞ்செய்யத்தொடங்குதற்குரிய கிரியை.

சிராவிதம் - ராமன்புத்திரனாகிய லவன் ராஜதானி.

சிருகாலவாசுதேவன் - மதுராபுரத்துக்குச் சமீபத்திலேயுள்ள கரவீரபுரத்தரசன். இவன் எப்பொழுதும்கிருஷ்ணன்மீது பகை பாராட்டிவந்தமையால் கிருஷ்ணன் இவனைக்கொன்று மகனுக்குமுடிசூட்டினான்.

சிருங்ககிரி - சங்கராசாரியாராலே ஸ்தாபிக்கப்பட்ட சாரதாபீடமும் மடாலயமு மிருக்குமிடம். இம்மடத்துக்குச் சங்கராசாரியரது சீஷ பரம்பரையில் வருவோர் அதிபதியாவர். அவருஞ் சங்கராசாரிய பட்டமே பெறுவர். இம்மடாலயத்திலேயுள்ள கிரந்தமண்டபத்திலே அநேக நூல்களுள. சிருங்ககிரி மைசூர்நாட்டிலுள்ள ஒருமலைமேல்நகரம்.

சிருங்கர் - புஷ்யமித்திரன் வமிசத்தரான மகததேசத்தரசர். இவர்கள் பதின்மர். நூற்றுப்பன்னிரண்டு வருஷம் அரசியற்றினர்.

சிருங்கி - (ரி) சமீகன் புத்திரன்.

சிருங்கிபேரபுரம் - இது ஸ்ரீராமர் சிநேகனாகிய குகனுடைய பட்டணம். அது கங்கைக்கரையிலுள்ளது.

சிருஞ்ஜயன் - (1) பர்மியாசுவன் புத்திரருளொருவன். இவன் தவங்கிடந்து நாரதனுக்கிரகத்தாற் பொன்னாகவே மூத்திர புரீஷங்களைக் கழிக்கின்ற ஒரு திவ்விய புத்திரனைப் பெற்றான். அவன் வளர்ந்துவருநாளில் அவன் தேகத்திலே பொன்னிருக்கின்ற தெனக் கருதிக் கள்வர் அவனைக்கொன்று உடலைப் பரிசோதித்துப் போயினர். அப்பாலும் நாரதரனுக்கிரகத்தால் உயிர்பிழைத்தான். அவன் சுவர்ணஷ்டீவி யென்னும் பெயரினன். (2) வசுதேவன் தம்பி. (3) (அ) காலாநலன்புத்திரன்.

சிரு~;டி - மூலப் பிரகிருதியினின்றும் உலகங்களெல்லாந் தோன்றுதல் கிருஷ்டியெனப்படும். அத்துவைதிகள் பிரபஞ்சமெல்லாம் பிரமதினின்றும் தோன்றும் என்று கூறுவார்கள். துவைதிகள் சித்தும் அசித்துமென இரண்டு பொருளுண்டென்றும் சித்தினது அதிகாரத்தால் சித்தும் அசித்துமாகிய பிரபஞ்சந் தோன்றுமென்றும், விசிஷ்டாத்துவைதிகளும் சுத்தாத்துவைதிகளும் பிரமம், ஆன்மா, மாயை என முப்பொருளுண்டென்றும் மாயையினின்றும் பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவிக்குமென்றும் சிருஷ்டியைப் பலதிறப்படக் கூறுவர். இரண்டோரமிசமன்றி மற்றெல்லாம் எல்லா வைதிக சமயிகளுக்கும் பொதுவே.

மாயையென்று கூறப்படுவதாகிய மூலப்பிரகிருதியிலே பிரகிருதி தோன்றும். அதனிடத்தே குணதத்துவந் தோன்றும். அக்குணம் சாத்துவிகம், இராஜதம், தாமதமென மூன்றாம். அக்குணதத்தவத்திலே புத்தி தத்துவந் தோன்றும். புத்தியெனினும் மஹத்தத்துவமெனினும் பொருளொன்றே. அப்புத்தி தத்துவம் குணத்திரயத்தை யுடையதாய்ததோலினாலே மூடிக்கொள்ளப்பட்ட வித்துப்போலப் பிரகிருதியினாலே மூடப்பட்டிருக்கும். அதினின்றும் வைகாரிகம் தைஜசம் பூதாதியென்னும் அகங்காரங்கள் மூன்றும் தோன்றும். ஆவ்வகங்காரம் புத்திதத்துவத்தினாலே மூடப்பட்டிருக்கும். அம் மூன்றினுள்ளே பூதாதியாகிய தாமசாகங்காரத்தினின்றும் சத்த தன்மாத்திரை தோன்றும். அத்தன்மாத்திரையினின்றும் ஆகாசந்தோன்றும். அவ்வாகசம தாமசாகங்காரத்தினாலே மூடப்பட்டிருக்கும். அவ்வாகாசம் விகாரப்பட்டுப்பரிசதன் மாத்திரையையுண்டாக்கும். அதனின்று வாயுத் தோன்றும். அக்காரணத்தால் வாயுவின்குணம் பரிசமாயிற்று. வாயுவும் ஆகாயகவசமுடையது. வாயு விகாரப்பட்டு ரூபதன்மாத்திரையையுண்டாக்கும். அத்தன்மாத்திரையினின்றும் தேயுத் தோன்றும். அதுபற்றித் தேயுவுக்கு ரூபம் சிறப்பியல்பாயிற்று. தேயுப்பரிசதன் மாத்திரையினாலே மூடப்பட்டிருக்கும். தேயு விகாரப்பட்ட ரச மாத்திரையை யுண்டாக்கும். அதினின்றும் அப்புத் தோன்றும். அப்புவும் ரூபதன் மாத்திரையினாலே பொதியபப்ட்டிருக்கும். அப்பு விகாரப்பட்டுக் கந்ததன்மாத்திரையை யுண்டாக்கும். அதனின்றும் பிருதிவிதோன்றும். மூலப்பிரகிருதியும் மகத்ததும் அரூபம். அகங்காரமும் தம்மாத்திரையும் மகா பூதங்களும் ரூபம். சத்தத்தினின்றும் ரூபம் தோன்றும். சத்தம் சோதியிற்றோன்றும். சோதி மனத்திற்றோன்றும். மனம் புருஷனிற்றோன்றும். சத்தம் சோததியிற்றோன்றுமென்பது யோக சூத்திரத்திலே “அநாஹதஸ்யசப்தஸ்ய” என்னுஞ் சூத்திரத்தினாலறிக. மேலே கூறப்பட்ட பஞ்சபூதங்களும் தம்மிற் கூடிச் சிருஷ்டியை விருத்திபண்ணும் ஆற்றலில்லாதனவாக, ஈசுரசக்தி அவற்றுட் கலந்து நின்றூக்கும். ஊக்கவே அவைபஞ்சீகரணப்பட்டுப் பிரமாண்டத்தைத் தோற்றுவிக்கும்.

பிரபஞ்சமனைத்தும் சித்தும் சடமும்ஆகிய இருகூற்றில் அடங்கும். சித்தின்றிச் சடம் இயங்காது. ஆகவே தோற்றந் திதி நாசமென அவ்வியக்கமும் மூன்றாய்த் தோன்றும், தோற்றுவிக்குஞ் சக்தி பிரமாவெனப்படும். திதி செய்யுஞ் சக்தியாகிய காலவடிவம் விஷ்ணுவெனப்படும். நாசஞ் செய்யுஞ் சக்தி உருத்திரன் எனப்படும். ஒவ்வோரணுவையும் இம்மூன்றுசக்திகளும் பற்றிநின்று தத்தம் முறையிலே தமது தொழிலைச்செய்யும். இவற்றை ஐரோப்பிய பண்டிதர்கள் ஆற்றலென்பர். ஆரியர் தனித்தனிக் கடவுள் ரென்பர். மேலே தாமசாகங்காரத்தின்றோற்றங் கூறினாம்.

இனிச் சாத்துவிகஅங்காரமாகிய வைகாரிகத்தினின்றும் மனமும் சோத்திரமுதலிய பஞ்சஞானேந்திரியமும் தோன்றும். ராசதாகங்காரமாகிய தைஜசத்தினின்றும் வாக்குமதலிய கன்மேந்திரியம் ஐந்துந் தோன்றும்.

பூதங்கள் பஞ்சீகரணப்படும் முறை வருமாறு ; -

ஆகாயம் வாயு தேயு அப்பு பிருதிலி

ஆகாயம் ½ “ 1ஃ8 1ஃ8 1ஃ8 1ஃ8

வாயு ½ 1ஃ8 “ 1ஃ8 1ஃ8 1ஃ8

தேயு ½ 1ஃ8 1ஃ8 “ 1ஃ8 1ஃ8

அப்பு ½ 1ஃ8 1ஃ8 1ஃ8 “ 1ஃ8

பிருதிலி ½ 1ஃ8 1ஃ8 1ஃ8 1ஃ8 “

ஒவ்வொருபூதமும் இருகூறாகி, ஒருகூற்றை நிறுத்தி மற்றைக்கூற்றைநான்குகூறாக்கி, ஏனையநான்கு பூதங்கட்கு மொவ்வொன்றாகக் கொடுத்தும் வாங்கியும் தம்பிற் கலப்பதே பஞ்சீகரணமாம். அஃதாவது பிருதிவியிலே பிருதிவிதன்மாத்திரை அரை@ அப்புதன்மாத்திரை அரைக்கால்@ வாயு தன்மாத்திரை அரைக்கால்@ ஆகாயதன்மாத்திரை அரைக்கால்@ இப்படியே மற்றவையுமாமெனக் கொள்ளுக. தூலபூதங்களைச்சோதித்தால் இக்கூறுகள் புலனாகும்.

மூலப்பிரகிருதியிலினிடத்திலேயுள்ள கூறுகளையெல்லாமடக்கியிருக்கும்மயின் முட்டை போலப் பிரபஞ்சத்துக்கு வித்தாயுள்ளது.

இவ்விருபத்துக்குநான்கிற்கும் மேலாய் வேறாயுள்ள தத்துவம் புருஷதத்துவம். இத்துணையுஞ் சாங்கியமதக்கொள்கை. சைவசித்தாந்திகள் தத்துவம் முப்பத்தாறென்பர். அவர்கொள்கைவருமாறு@-

பூதம் ஐந்து. தன்மாத்திரை ஐந்து, ஞானேந்திரியம் ஐந்து. கன்மேந்திரியம் ஐந்து. மனம் அகங்காரம் புத்தி குணம் பிரகிருதி என்னும் ஐந்து, ஆகத் தத்துவம் இருபத்தைந்தும் அசுத்தாத்துவா. இருபத்தாறாந் தத்துவம் அராகம். அதற்குமேலே வித்தியாதத்துவம். அதற்குமேலே கலாதத்துவம். அதற்குமேலே நியதிதத்துவம். அதற்குமேலே காலதத்துவம். ஆராகம் முதற் காலதத்துவ மீறாகிய வைந்தும் மிச்சிராத்துவா. இவைமுப்பதும் ஆன்மாக்களுக்குத் தனித்தனிசூக்குமதேகங்களாம். அதற்குமேல் மாயாதத்துவம். அதற்குமேலே சுத்தவித்தியாதத்துவம். அதற்குமேல் ஈசுரதத்துவம். அதற்குமேலே சதாசிவதத்துவம். அதற்கு மேலே சத்திதத்துவம். அதற்கு மேலே சிவதத்துவம். இவையே முப்பத்தாறுமாம். சிவதத்துவம்நாதம் என்றும் சத்திதத்துவம் விந்து என்றும் சொல்லப்படும். சொல்லொற்றுமைநோக்கிச் சிவதத்துவமும் பரமசிவமுமொன்றெனக் கொள்ளாதொழிக.

அச்சிரு~;டிக் கிரமம் வருமாறு:

இது சிவாத்துவ தீபிகையிலே கூறப்பட்ட தோற்றக்கிரமம்.

இனி அதிகாரதேவர்களிருக்கும் முறை கூறுவாம். சுத்த வித்தியாதத்துவத்திலே சத்தகோடிமகாமந்திரங்களும் நந்தி முதலிய கணநாதர் எண்மரும், இந்திரன் முதலிய உலகபாலகரும், ஈசுரதத்துவத்தில் அநந்தர் முதலிய வித்தியேசுரருமிருப்பர். அநந்தர் மாயாதத்துவபுவனங்களையுண்டாக்குபவர். ஸ்ரீகண்டருத்திரர் குணதத்துவத்திலிருந்து ஒடுக்கக்காலத்தில் அராகத்திலிருப்பர். பிரகிருதி மத்தகத்திலே எட்டுருத்திரர் இருப்பர். பிரமவிஷ்ணுக்கள் ஸ்ரீகண்டருத்திரரோடு குணதத்துவத்திலிருப்பர். பிரணவம் ஈசுரதத்துவத்திலிருக்கும். ருத்திரகணங்களுக்குச் சங்கையில்லை.

ஆகாயம் துவாரமாகி ஏனைப்பூதங்களுக் கிடங்கொடுக்கு மியல்பினது. வாயு சலித்து மற்றைப்பூதங்களைத் திரட்டுமியல்பினது. தேயுச் சுட்டொன்றுவிக்கும். அப்புக் குளிர்ந்து பதஞ்செய்யுமியல்பினது. பிருதிவி கடினமாய் மற்றெவற்றையுந் தரிக்குமியல்பினது. ஆகாயம் வட்டவடிவினது. வாயு அறுகோணம். தேயு முக்கோணம். அப்புப்பிறை. பிருதிவி சதுரம். ஹ-ய-ர-வ-ல ஆகாயாதி ஐந்திற்கும் முறையே அடிரங்களாம். மாயையின் வேறாகியும் அதனுள்ளே பந்திக்கப்பட்டு மூழ்கிக்கிடந்த ஆன்மாவுக்குக் கலாதத்துவம் மின்னற்கதிர்போல அந்தகாரத்தைச் சிறிது விலக்கித் தெருட்ட அக்கலையினின்றும் அறிவுக்கு உபகரணமாயுள்ள வித்தியாதத்துவமும் அதினின்றும் போகத்துக்குக் கருவியாகிய அராகமும் தோன்றும். அந்தஅவதாரத்திலே ஆன்மாப் போகாதிகாரத்தைப் பொருந்தும். அவ்வதிகாரமே புருஷன்என மேலே கூறப்பட்டது. அஃதுள்ளவாறு தத்துவமாகாமையின் தத்துவங்களோடுசேர்த் தெண்ணப்படாதாயிற்று. ஆன்மாவுக்குப் போக்கியமாயுள்ள இருபத்தைந்துமாம். சுpத்தஞ்சேர்த்தெண்ணப்படாமைக்கு நியாயமும் இது போன்றதேயாம்.

சைவசித்தாந்திகள் சுத்த சிவமாகிய பிரமமும் ஆன்மாவும் மாயையும் நித்தியப் பொருள்களென்பர்கள். சுத்த சிவத்துக்குச் சிவதத்துவமும், சுத்தியும், சதாசிவமும் திருமேனியாகும். சிவதத்துவத்திலே சுத்தசிவகலை ஸ்தூலமாகச் சத்திகலை சூக்குமமாய் நிற்கும், சத்திதத்துவத்திலே சிவகலை பாதியும் சத்திகலை பாதியுமாகும். ஆதிலே சதாசிவம் சூக்குமமாகும். சுதாசிவத்திலே சிவகலை காலும் சத்திகலை முக்காலுமாக விளங்கும். சிவதத்துவத்திலே ஆன்மாவும் சத்திதத்துவத்திலே மாயையும் அந்தர்க்கதமாய் நிற்கும். ஈசுர தத்துவத்திலே சிவகலை சைதன்னிய ரூபமாகச் சத்திகலை மேம்பட்டுநிற்கும். சுத்த வித்தியா தத்துவத்திலே சைதன்னியமும், மாயையும் சமப்பட்டு நிற்கச் சத்;தி யோங்கிநிற்கும். அச் சுத்த வித்தையிலே அதோபாகத்திலுள்ள மாயையைச் சத்திநோக்கிநிற்க, மாயை வேறாகப் பிரியும். சிவதத்துவமுதலிய ஐந்தும் பிரேரகமாக மாயைமுதலிய ஏழும் ஆன்மாவுக்குப் போககாண்டமாம். அவற்றின் கீழுள்ள இருபத்துநான்கும் போக்கியமாம். இவற்றின் உள்ளுறையெல்லம் சிவாத்துவ விருத்தியிற் காண்க.

இப்போதுள்ள சிருஷ்டி தொடங்கி இருபத்தேழு சதுர்யுகங்கடந்து இருபத்தெட்டாஞ் சதுர்யுகம் நடக்கின்றது. இச் சிருஷ்டியிலே ஆறு மனுக்களிறந்து ஏழாம்மனுவாகிய வைவசுவத மனுவின் காலம் நடக்கின்றது. மனுவந்தரங்கள் தோறும் சோபானக்கிரமமாக மனுஷரது வடிவமும் குணமும் வேறுபட்டுயர்ந்துவரும். முன்னிருந்த மனுவினது காலத்து மாந்தர் நம்மினும் வடிவு குணங்களாற் குறைந்தவராயிருப்பர். இனிவரும் சாவர்ணி மனுவினது காலத்துமாந்தர் நம்மிலுஞ் சிறந்தோராவர். முனுவென்றது மனுஷ கணத்தை. அவ்வக் கணத்துக்கு ஆதிதலைவனெனினும் பொருந்தும்.

ஆன்மாக்கள் ஆணவத்தால் உடலெடுத்துக் கன்மத்துக்கீடாக மேல்கீழ்ப்பிறவிகளிற் செல்லும். சிருஷ்டியும் ஆன்மாக்களின் பொருட்டாக நிகழ்வது.

வாயுவுலகம் சனி, தேயுவுலகம் சூரியன், அப்புவுலகம் சுக்கிரன். பிருதிவியுலகம்பூமி. ஓவ்வொரு பூதத்திலும் மற்றைய நான்கு பூதங்களுங் கூடியிருக்கும். தனிப்பூதங்கள் தன் மாத்திரைகள். தன்மாத்திரைகளது சையோகத்தாலே பூதங்களும் உலகங்களுந் தோன்றும். உலகம் தோன்றிநின்று ஒடுங்குமியல்பினதாதலின் நித்தியாமாயுள்ளது. ஊன்றி நோக்குமிடத்துக்கணந்தோறும் சிருஷ்டி திதி சங்காரமாகிய முததொழிலும் நிகழ்வது பிரத்தியடிமாம். நிலைதிரிதலேயன்றி அழிவென்பதொன்றில்லை.

சிருஷ்டியாதிபத்தியம் - பூமிக்குப் பிருதுசக்கிரவர்த்தியும், ஒஷதிகள், யாகம், விரதம், நடித்திரங்கள் முதலியவைகளுக்குச் சந்திரனும், ஜலத்துக்கு வருணனும், தனத்துக்கும் யடிர்களுக்கு குபேரனும், துவாதசாதித்தியர்களுக்கு விஷ்ணுவும், வசுக்களுக்கு அக்கினியும், பிரஜாபதிகளுக்குத் தடினும், தேவர்களுக்கு இந்திரனும், தைத்தியர் தானவர்களுக்குப் பிரஹலாதனும், பிதிர்களுக்கு யமனும், பசுபூதாதிகளுக்குச் சிவனும், மலைகளுக்கு இமயமும், நதிகளுக்குச் சமுத்திரமும், கந்தருவ வித்தியாதரகிந்நர கிம்புருஷர்களுக்குச் சித்திர ரதனும், சர்பப்ங்களுக்கு வாசுகியும், திக்கஜங்களுக்குஐராவதமும், படிpகளுக்குக் கருடனும், குதிரைகளுக்கு உச்சைச்சிரவமும், மிருகங்களுக்குச் சிங்கமும், சிருஷ்டிகாலத்திலாதிபத்தியம் பெற்றார்கள்.

சிலம்பாறு - அழகர் மலைக்கணுள்ள ஓராறு. நூபுரகங்கையெனவும் பெயர்பெறும்.

சிலாதன் - (ரி) நந்தீசுவரன் தந்தை.

சிவகங்கை - (1) கைலாசத்தின் கண்ணதாகிய ஒரு நதி. (2) சிதம்பரத்திலுள்ள ஒரு தீர்த்தம். இத்தீர்த்தத்திலே இரணியவன்மன் மூழ்கித் தனதுடற்குற்றம் நீங்கப்பெற்று அரசனாயினான்.

சிவகலை - பட்டணத்தடிகள் மனைவி.

சிவகாமி - சிதம்பரத்தி லெழுந்தருளியிருக்கும் சிவசத்திபெயர்.

சிவகாமித்தாயம்மை - திருப்புத்துரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர்.

சிவகோசரியார் - கண்ணப்பர்காலத்திலே திருக்காளத்தியிலே விளங்கிய அருச்சகர்.

சிவஞானசித்தி - அருணந்திசிவாசாரியர்செய்த பதிசாஸ்திரம். அது சைவசித்தாந்தசாஸ்திரங்கள் பதினான்கனுளொன்று. அது சிவஞானபோதத்திற்கு வழிநூல். அது பரபடிம் சுபடிம் என் இரு படிங்களையுடையது. பதி பசு பாச வியல்புகளை ஐயந்திரிபறத் தடைவிடைகளால் விளக்குவது. இது பௌத்தம் லோகாயதமுதலிய சமயங்களைக்கண்டித்துச் சுவபக்கம்நாட்டுவது. ஆன்மவிசாரணை செய்யப் புகுவார்க்கு இது போலச் சிறந்தநூல் மற்றில்லை. அதற்கு மறைஞானசம்பந்தர் சிவாக்கிரயோகிகள் முதலியோர் உரைசெய்தார்கள்.

சிவசன்மா - வடமதுரையிலிருந்த வோரந்தணன். இவனை விஷ்ணுவினது கணநாதர் உபசரித்தழைத்துப் போய்ச் சந்திராதியுலகங்களை யெல்லாங் காட்டினார்கள்.

சிவஞானமுனிவர் - நூற்றுமுப்பது வருஷங்களுக்கு முன்னர்த்; திருவாவடுதுறைமடத்திலிருந்த ஒரு தம்பிரான். இவர் வடமொழி தெனமொழியிரண்டிலும் வல்லவர். சிவஞானபோதத்திற்குத் திராவிடமகாபாஷியமும் சிவஞானசித்தியார்க்குப் பொழிப்புரையும், சிவஞானபோதத்திற்குச் சிற்றுரையும், தொல்காப்பியமுதற் சூத்திரவிருத்தியும் செய்தவர். சம்ஸ்கிருதநூல்களைத் தமிழிலே வசனரூபமாகவும், செய்யுள்ரூபமாகவும், மொழிபெயர்ப்பதில் இவர்க்கிணையாயினார் பிறரில்லை. அன்னம்பட்டியம் சிவதத்துவ விவேகமுதலியன இவர் செய்த மொழி பெயர்ப்புக்கள், தமிழ் இலக்கணவுணர்ச்சியும் தர்க்கசாஸ்திரவாராய்ச்சியும் நிரம்பியவராதலால் சிரோரத்தினங்களாக விளங்குகின்றன. பிறர் நூல்களிலே குற்றங்தெரித்தலில் நக்கீரரும் அவர்க்கிணையாகார். பாஷியமொன்றேனுமில்லாத பாஷையென்று வடமொழியுடையோர் தமிழை இகழ்ந்துவந்த குற்றத்தை நீக்கினது அவர்செய்த திராவிடபாஷியமே. அதற்குமுன்னே நாலாயிரபபிரபந்தபாஷியம் உண்டென்றாலும் அஃது இத் திராவிடபாஷியம் போலச்சிறந்ததன்று.

சிவதத்தம் - விஷ்ணுவினது சக்கரம்

சிவதருமம் - உபபுராணங்களுள் ஒன்று.

சிவதருமோத்தரம் - பரமதருமாதயியல், சிவஞானதானவியல், ஐவகையாகமவியல், பல விசிட்டகாரணவியல், சிவதருமவியல், பாவவியல், சுவர்க்க நரகவியல், சனனமரணவியல், சுவர்க்கநரகசேடவியல், ஞான யோகவியலெனப் பன்னிரண்டியல்களையுடைய இந்நூல் மறைஞானசம்பந்தர் செய்தது.

சிவநேசர் - மயிலாப்பூரிலிருந்த இவர் பாம்புகடித்திறந்த தமது புத்திரியினது எலும்பை ஒரு குடத்திலிட்டுவைத்துத் திருஞானசம்பந்த ரங்கெழுந்தருளிய போது அவர் முன்வைத்து அவரருளால் முன்போலப் பெண்ணுருவாக எழும்பப்பெற்ற வொருபக்தர்.

சிவஞானபோதம் - இது வடமொழியிலே நந்திபகவானாலும், தமிழிலே மெய்கண்ட தேவராலுஞ் செய்யப்பட்டது. தமிழ்ச் சைவசித்தாந்தசாத்திரம் பதினான்கிற்கும் முதனூலாகவுள்ளது. பண்னிரண்டு சூத்திரங்களையுடையது. இதற்குச் சிவஞானமுனிவர் பாஷியமுஞ் சிற்றுரையுஞ் செய்தனர். சிவஞானமுனிவர்வடமொழியிலே சிவாக்கிரயோகிகள் செய்த பாஷியத்தையே மொழிபெயர்த்தனர். “வேதம்பசுவதன்பான் மெய்யாகமநால்வ - ரோதுந்தமிழ்வேதமுள்ளுநெய் - போதமிகு - நெய்யினுறுசுவையா நீள்வெண்ணெய் மெய்கண்டான் - செய்த தமிழ்நூலின் நிறம்” என்னும் ஆன்றோர்வாக்கே சிவஞானபோதத்தின் மாட்சிமையைத் தெரிவிக்கும்.

சிவபுரம்

சிவபுரி காசி.

சிவராஜதானி

சிவப்பிரகாசசுவாமிகள் - பிரபுவிங்கலீலை, திருக்கூவப்புராணம், சித்தாந்தசிந்தாமணி, வேதாந்த சூடாமணி, சிவப்பிரகாசவியாசம், சிவநாமமகிமை, தர்க்கபாஷை, சோணசைல மாலை,நன்னெறி, நால்வர் நாண்மணிமாலை, வேங்கையுலா, வேங்கைக்கோவை முதலிய நூல்கள் செய்தவர். காஞ்சீபுரத்திலே பிறந்து சிந்துபூந்துறையிலே வெள்ளியம்பலத்தம்பி ரானிடம் பாடங்கேட்டவர். இலக்கண இலக்கியங்களில் மகா சதுரர். குற்பனைக்களஞ்சியம். சாதியில் வீரசைவர். இவர் இற்றைக்கு இருநூற்றிருபதுவருஷங்களுக்கு முன்னர் வியங்கியவர்.

சிவபுராணம் - பதினெண்புராணத்தொன்று.

சிவமலை - கொங்கு நாட்டின்கணுள்ள ஒரு சுப்பிரமணிய ஸ்தலம்.

சிவயோகநாயகி - திருக்கானூரிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

சிவராத்திரி - மாசிமாசத்திலே அபரபடி சதுர்த்தசியோடு கூடிய அர்த்தராத்திரிகாலமாகிய புண்ணிய முகூர்த்தம். அது லிங்கோற்பவருக்குப்பிரிய முகூர்த்தம்.

சிவராத்திரிவிரதம் - மாசிமாதத்துக் கிருஷ்ணபடி சதுர்த்தசியிலே சிவபெருமானைக்குறித்து அநுஷ்டிக்கும் விரதம். அத்தினத்திலே உபவாசஞ்செய்து நான்குயாமமும் நித்திரையின்றிச் சிவபூசைசெய்தல் வேண்டும். சிவபூசையில்லாதவர் நித்திரையின்றி ஸ்ரீபஞ்சாடிர செபமும் சிவபுராணசிரவணஞ்செய்து நான்கு யாமமும் சிவாலயதரிசனஞ் செய்தல்வேண்டும். இது சைவ சமயிகள் யாவராலும் அவசியம் அநுஷ்டிக்கத்தக்கது.

சிவலிங்கம் - லிங்கம் காண்க.

சிவலோகநாயகர் - திருப்புன்கூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சிவன் - திரிமூர்த்திகளுளொருவரென்று விஷ்ணு புராணங்களும் அம்மூவரையும் அதிஷ்டித்துநிற்கும் பரப்பிரமமென்று சைவ புராணங்களுங் கூறும். சிவன் என்னுஞ்சொல்லுக்கு மங்களரூபி என்பது பொருள். சிவனை முழுமுதற்கடவுளாகக் கொண்டு வழிபடுவோர் சைவரெனப்படுவர். அவர்கள்சமயம் சைவசமயமெனப்படும். பதினெண் புராணங்களுள்ளே சிவபரமாகவுள்ள புராணங்கள் பத்து. சிவனைவழிபடுவோர்க்காதார நூல்கள் ஆகமங்களாம். அவை இருபத்தெட்டு. சிவன் ரூபமும் அரூபமும் ரூபாரூபமும் ஆகிய மூன்றுதிருமேனிகளுடையர். ஆரூபத் திருமேனியோடுகூடியவிடத்துச் சிவனென்றும், ரூபாரூபத் திருமேனியிற் சதாசிவமூர்த்தியென்றும், ரூபத் திருமேனியில் மகேசுவரரென்றும் சொல்லப்படும். பிரமாவைச் சிருஷ்டிகர்ததாவென்றும், விஷ்ணுவைக்காவற்காரகர்த்தாவென்றும், சிவனைச்சங்காரகர்த்தாவென்றும் வைதிகர்யாவருங் கூறுவர். சங்காரகிருத்தியம் சிருஷ்டிதிதிகளுக்கு ஏதுவாகச் செய்யப்படுவதல்லது நாஸ்தியாக்கும் பொருட்டன்று. ஆதலால் சங்காரகிருத்தியத்pல் மற்றையிருகிருத்தியங்களுமடங்கும். அடங்கவே சங்காரகர்த்தாவே மற்றையிருவரையு மிதிஷ்டித்துநின்று நடாத்து முழுமுதற் கடவுளென்பர்கள். விருஷபத்து வஜன், உமாபதி, சர்மவாசன், நந்திவாகனன், சூலி, கபாலமாலாதரன், சர்ப்ப குண்டலன், காலகாலன், நீலகண்டன், கங்காதரன், திரிநேத்திரன், சந்திரசேகரன், திரிபுராந்தகன் முதலிய அநந்தநாமங்கள் பெறுவர். ஊலோககண்டகராகிய திரிபுராசுரரை சங்காரஞ் செய்தருளியமையின், திரிபுராந்தகன் எனப்படுவர். திரிபுராந்தகனஞ் செய்யப் புறப்பட்;ட போது, பூமியை இரதமாகவும், சூரியசந்திரர்களை இரதசக்கரமாகவும், வேதங்களைக்குதிரைகளாகவும், பிரமாவைச் சாரதியாகவும், மேருவை வில்லாகவும், சாகரத்தை அம்புக்கூடாகவும், விஷ்ணுவைப் பாணமாகவும் கொண்டு சென்றார். இவ்விஷயத்திலே அத்தியற்புத தத்துவார்த்தமடங்கியிருக்கின்றது. அதனை ஈண்டுவிரிப்பிற் பெருகும். புpரம விஷ்ணுக்களது கபாலத்தை மகா கற்பாந்தரங்களிலேதரித்துத் தனித்து நின்று ஆனந்ததாண்டவஞ்செய்தலின் கபால மாலாதரனென்னும் நாமம்பெறுவர். சிவன் மூன்று கண்களுடையர். ஓன்று நெற்றியிலுள்ளது. அதனாற் கண்ணுதலெனப்படுவர். இக் கண்ணினாலேயே காமதகனஞ் சேர்க்கும் பொருட்டுப் பெற்ற கங்கையினது பிரவாகவேகத்தைச் சடைக்கொழுந்ததொன்றினாலடக்கிய காரணம்பற்றிக் கங்காதரன்கங்கை வேணியன் முதலிய நாமங்களைப்பெறுவர். அமிர்தமதன காலத்து எழுந்த விஷத்தைக் கண்டத்தடக்கித் தேவரைக் காத்தருளினமையின் நீலகண்டன் காளகண்டன் முதலிய நாமங்களைப் பெறுவர். அக்காலத்திற்றானே யெழுந்த சந்திரனைச் சடையிற்றரித்தமையின் சந்திரசேகரன் சந்திரமெனலி முதலிய நாமம் பெறுவர். மார்க்கண்டனைக்காக்குமாறு காலனை உதைத்தருளினமையாலும் காலவரையறைக்ககப்படாத அநாதிநித்தியாராதலினாலும் காலகாலன் காலாந்தகன் முதலியநாமங்கள் பெறுவர். இச்சிவபிரானை மகாலிங்கம் அர்த்தநாரீஸ்வரர் நடேசர் முதலிய இருபத்தைந்து மூர்த்தத்திடத்தே தியானித்து வழிபடுவர். சிவனுக்குச் சத்தி உமாதேவியாரெனப்படுவர்.

இருபத்தைந்து மூர்த்திகளாவார். லிங்கமூர்த்தி, சுகாசனமூர்த்தி, உமாசகமூர்த்தி, கல்யாணசுந்தரமூர்த்தி, சோமஸ்கந்தமூர்த்தி, சக்கரப்பிரதானமூர்த்தி, திரிமூர்த்தி, அர் தாங்க விஷ்ணுமூர்த்தி, தடிpணமூர்த்தி, பிடிhடனமூர்த்தி, கங்காளமூர்த்தி, காமசமஹாரமூர்த்தி, காலாரி, ஜலந்தாரி, திரிபுரதம்ஹாரமூர்த்தி, சரபமூர்த்தி, நீலகண்டமூர்த்தி, திரிபாதமூர்த்தி, எகபாதமூர்த்தி, வைரவமூர்த்தி, விருஷபாரூடமூர்த்தி, நடராஜமூர்த்தி, கங்காதரமூர்த்தி. (2) (ய) அக்குரூரன்தம்பி.

சிவாக்கிரயோகி - இவர் தஞ்சாவூரிலே சரபோஜி மகராஜாவுடைய சரபோஜி மகராஜாவுடைய சபையிலே மணவாளமாமுனியென்னும் வைஷ்ணவசிரேஷ்டரோடு பதினேழுநாள் வரையில் அவர் கடாவிய வினாக்களுக்கெல்லாம் ஏற்றவாறு விடையளித்துச் சிவபரத்துவம்நாட்டி வரும்போது பதினேழாநாளிரவு மணவாளமாமுனிவர் படித்தார் சிவாக்கிரயோகி எழுந்தருளியிருந்த மடத்திற் றீக்கொளுவினார்கள். அம்மடம் முழுவதுஞ் சாமபராகியும் சிவாக்கிரயோகி சிறிதும் வருந்தாது நிஷ்டையிலிருந்தனர். அதனைக் கேள்வியுற்ற சரபோஜி அம்மடத்திற்குத் தீயிட்டவர்களையெல்லாம் ஒரறையிற்சேர்த்து அக்கினிக்கிரையாக்கினான். சிவாக்கிரயோகிகள் செய்தநூல்கள் சிவஞானபோதபாஷியம், சித்தாந்ததீபிகை, தத்துவதரிசனம், பாஞ்சராத்திசபேடிகை என்பவைகளாம்.

சிவாலயமுனிவர் - சபாநாதர் அருளால் அகஸ்தியரை அடைந்து அகஸ்தியத்திரட்டு என்னும் தேவாரப்பதிகமிருபத்தைந்து பெற்று அவற்றைக் கிரமமாகப் பாராயணம்பண்ணித் திருவருள் பெற்றவர்.

சிவானந்தலகரி - சங்கராசாரிய சுவாமிகள் செய்தவொருநூல்.

சிவானந்தவல்லியம்மை - திருக்கோவலூர் வீரட்டத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார் பெயர்.

சிவானீ - பார்வதி, சிவசக்தி.

சிவேதன் - சனகவிஜயற்குநண்பன்.

சிவை - (1) அங்கிரசன்பாரி. (2) உமாதேவியார்.

சிறப்புலிநாயனார் - சிவனடியார்களைச் சிவனெனக்கொண்டு அவர்களை அன்போடு திருவமுது செய்வித்து அவர்களுக்கு வேண்டுந்திரவியங்கொடுத்தது வழிபட்டு வந்த திருவாக்கூர்ப்பிராமணராகிய பக்தர்.

சிறுத்ததொண்டநாயனார் சிவபிரான்

பரஞ்சோதியார் வைரவவேடங்கொண்டு சென்று நம்மை அமுதுசெய்விப்பீரோவென்று கேட்க, செய்விப்பேன் என்றுகூறி வைரவர் கேட்டபடி தமது ஒரேபிள்ளையாகிய சீராளனை வெட்டிக் கறியாகப் பாகம்பண்ணி விருந்திடத் துணிந்தபோது வைரவர் உமது புத்திரனை அழையுமென, இப்போதுதவான் எனச்சொல்லியும் கேளா வைரவரைத்த திருப்திசெய்யும்படி வாளாவழைக்க, அப்புத்திரன் உண்மையாகவே வரப்பெற்ற பக்தர். இவர் திருச்செங்காட்டங் குடியில் விளங்கிய பிராமணர். மனைவிபெயர் திருவெண்காட்டுநங்கை. சிறுத்தொண்டர் திருஞானசம்பந்தமூர்த்திநாயனார் காலத்தவரென்பது பெரியபுராணத்தாற்றுணியப்படுதலின் நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முற்பட்டவர்.

சிறுபாணாற்றுப்படை - இதுகடைச்சங்க நூல்களுளொன்று. பத்துப்பாட்டுள் மூன்றாவது பிரபந்தமாகிய இஃதுஏறுமாநாட்டு நல்லியக்கோடன் மீது கடைச்சங்கப்புலவருள் ஒருவராகிய நல்லூர் நத்தத்தனார் பாடியது. தன் யாழ்வன்மைகாட்டிப் பரிசுபெறவிரும்பியபாணனை நல்லியக்கோடன் மாட்டுச் செலவிடுத்தமையின் ஆற்றுப்படையாறிற்று.

சிறுபுலியூர் - காவிரியின் தென்கரையிலுள்ள விஷ்ணுஸ்தலம்.

சிறுமலை - பாண்டிநாட்டுள்ளதோர்மலை.

சிறுமேதாவியர் - இவர் கடைச்சங்கப்புலவர்களுளொருவர்.

சிற்றம்பலம் - சிதம்பரம் காண்க.

சினி - (1) பு. கர்க்கன் புத்திரன். கார்க்கியன்தந்;தை. (2) ய. யுதாசித்துபுத்திரன். (3) ய. அநமித்திரன் புத்திரன். (4) ய. விரேதன் புத்திரன்.

சிஷ்டி - துருவன் புத்திரன். பவியன் இவன் சகோதரன். சுகச்சாயை இவன் மனைவி.

சுPகாளத்தி - இது தொண்டைநாட்டிலுள்ள சிவஸ்தலம். இது திருக்காளத்தியெனவும்படும். சிலந்தியும் பாம்பும் யானையும் பூசித்து முத்திபெற்ற தலமாதலின் இது முத்திபெற்ற தலமாதலின் இப்பெயர் பெற்றது. கண்ணப்பரும் நக்கீரரும் முத்திபெற்றதும் இத்தலத்திலேயே. இது வேங்கடத்துக்குக் கிழக்கேயுள்ளது.

சீதை - ஜனகன் யாகஞ்செய்து பெற்ற புத்திரி. ராமன் பாரி. வேதவதி காண்க.

சீத்தலைச்சாத்தனார் - இவர் கடைச்சங்கப்புலவர்களுளொருவர். இவரே மணிமேகலையென்னும் நூல் செய்தவர். இவர் பிறர் நூல்களிலே குற்றங்காணுந்தோறும் தமது தலையிலே குட்டிக்கொள்ளுதலினாலே அதுகாரணமாக வுண்டாகிய புண் ஆறப்பெறாத தலையையுடையவர். அதுபற்றியே சீத்தலைச்சாத்தனார் என்னும் பெயர்கொண்டார். கண்ணகியால் மதுரையெரிந்து நிலைகெட்டபோது இவர் பொருளீட்டும் பொருட்டுச் சேர ராசாவாகிய செங்குட்டுவன் பாற்சென்று மதுரையினிகழந்தது கூற, செங்குட்டுவன் தம்பி இளங்கோவடிகள் அதனைச் சிலப்பதிகாரமென்னும் பெயராற் பாடினார். சாத்தனார் காண்க.

சீரத்துவஜன் - ஜனகன்.

சீராளன் - சிறுத்தொண்டநாயனார் மகன்.

சுகச்சாயை - சிஷ்டிமனைவி.

சுகந்தநாயகி - திருவேட்டககுடியிலே கோயில் கொண்டிருக்கும் தேவியார்பெயர்.

சுதந்தவனநாயகி - திருச்செம்பொன்பள்ளியிலே கோயில் கொண்டிருக்குந் தேவியார்பெயர்.

சுகர்மன் - (ரி) ஜைமினி முனிவர் புத்திரனாகியசுமந்தன் புத்திரன்.

சுகவாஞ்சிநாயகர் - திருவாஞ்சியத்திலே கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சுகன் - இவ்விருஷி வியாசருக்குக் கிருதாசியென்னும் அப்சர ஸ்திரியிடத்துப் பிறந்த புத்திரனார். கிளிரூபத்தோடிருந்த கிருதாகியிடத்தே பிறந்தமையின் இவர் சுகரெனப்பட்டார். இவர் பிறந்தவுடனே தத்தவஞானியாயினார். இவர் அரம்பையென்னும் தெய்வப்பெண் தன்னோடு சேருமாறு தன்னாலியன்றவாறெல்லாம் காதல்காட்டியும் சித்தஞ் சலியாத சுத்தவைராக்கியமுடையவர். முனிவருள் இவர் ஒருவரே பெண்போகத்திலே மயங்காதவர். (2) ராவணன் சாரணர்களுளொருவன்.

சுகன்னியை வைவசுதமனு புத்திரனாகிய சரியாதிபுத்திரி. சியவனமகாவிருஷிபாரி. பிரமதிக்குத் தாய். இவள் சரியாதியோடு தபோவனத்திலிருக்கும் மலமூத்திர பந்தனரோகத்தால் வருந்த அவளைச் சரியாதிகொண்டு போய் ஒரு புற்றினிடமாகவிருந்துதவஞ்செய்த சியவனனைக்கண்டு வணங்கிக்கூறி அவளை அவனிடத்தொப்பித்து அவனையுமுடன் கொண்டு தன்நகரஞ்சார்ந்து அங்கே அசுவினிதேவரால் அவளுடைய ரோகத்தை நீக்குவித்தான்.

சுகிருதி (பா) பிருதுபுத்திரன்.

சுகுணகுணபாண்டியன் - இராஜாதிராஜபாண்டியனுக்குப் பின் அரசு செய்தவன். இவன் காலத்திலேயே கரிக்கரீஇக்கு உபதேசஞ்செய்த திருவிளையாடல் நடந்தது.

சுகுணபாண்டியன் - இராஜராஜபாண்டியனுக் குப்பின் அரசு செய்தவன்.

சுகுணசேகரபாண்டியன் - சுகுண பாண்டியனுக்குப்பின் அரசு செய்தவன்.

சுகுணன் - பாண்டு புத்திரனாகிய வீமசேனனுக்கு ஜலதரையென்பவளிடத்துப் பிறந்தபுத்திரன்.

சுகுமாரன் - (கா) சுவிபுபுத்திரன். திருஷ்டகேதன் தந்தை.

சுகேசன் - வித்தியுற்கேசன்புத்திரன். மாலியவந்தன முதலியோர் தந்தை. இவன் பாரி தேவவதி.

சுகேசினி - சகரன் முதன்மனைவி அசமஞ்சசன்தாய்.

சுகேதனன் - (1) தாடகை தந்தையாகிய ஓரியடின். (2) (நவராத்திரிகாண்க)

சுகேதன் - (1) மிதிலன்புத்திரனுக்குப் பௌத்திரன். (2) (கா) Nடிமன்புத்திரன்.

சுக்கிரவிரதம் - இது உமாதேவியாரைக்குறித்து அநுஷ்டிக்கப்படுவதும், சுப்பிரமணியரைக்குறித்து அநுஷ்டிக்கப்படுவதும்என் மூன்றாம். தேவியைக்குறித்தது சித்திரைமாசத்துச் சுக்கிலபடித்து முதற்சுக்கிரவாரந் தொடங்கியும், விநாயகரைக்குறித்தது வைகாசிமாசத்;துச்சுக்கிலபடித்து முதற்சுக்கிரவாரந்தொடங்கியும், மற்றது ஐப்பசி மாசத்து முதற்சுக்கிரவாரந் தொடங்கியுமனுஷ்டிக்கத்தக்கன.

சுக்கிரன் - பிரமமானச புத்திரருளொருவனாகிய பிருகுவினது பௌத்திரன். இவன் அசுரகுரு. இவன்மகள் தெய்வயானை. இவன்தாய் தேவலோகத்திலே தவஞ்செய்திருந்தபோது விஷ்ணுவாற் கொல்லப்பட்டவள். இவன் அசுரமந்திரியெனவும்படுவன். இவன் மகாபலி சக்கரவர்த்தியிடத்திலே மந்திரியாகவிருந்தகாலத்திலே விஷ்ணு வாமனாவதாரமெடுத்து மகாபலியிடஞ்சென்று மூன்றடிமண்வேண்டியபோது சுக்கிரன் “இது விஷ்ணுவினது வஞ்சச்சூது நம்பாமொழி” யென்று மகாபலியைத்தடுத்தகாரணத்தால் விஷ்ணு அச்சுக்கிரன் கண்களிலொன்றைக் கெடுத்தார். சுக்கிரன் இறந்தவுயிரை யெழுப்பும் வன்மையுடையவன். இவனிருக்கும் மண்டலம் அப்புமண்டலம். (2) நவக்கிரகங்களுளொன்று. சுக்கிரன் சுபஸ்தானங்களில் நிற்கப்பிறப்போர் திரிகாலவுணர்ச்சியும் ராஜயோகங்களுமுடையராய் விளங்குவர். சுக்கிரன் மழைக்கதிபதியாதலின் மழைக்கோளெனப்படும்.

சுக்கிரிநகன் - பார்ஹச்திரத வமிசத்து ரிபுஞ்சயன் மந்திரி.

சுக்கிரீவன் - வாலி தம்பி. இருடிவிரஜன் புத்திரன். இவன் மனைவி உருமை. இவன், வாலி தன் மனைவியையும் அரசுரிமையையுங் கவர்ந்து கொண்டு தனக்குச் செய்த துன்பங்களையெல்லாம் ராமனிடத்திலே முறையிட்டு அத் துன்பத்தை நீக்கித்தந்தால் அவ் வுபகாரத்துக்கீடாகத் தானும் தன் சேனையும் சீதையைச் சிறை மீட்டற்கு வேண்டிய துணைச்செய்வதாகக் கூறி ராமரால் வாலியைக் கொல்வித்துடன் சென்று இலங்கையிற் சீதையைச் சிறைமீட்டவன்.

விஷ்ணு ராவண சங்காரத்தின் பொருட்டுத் தமதுலகத்தைவிட்டுப்புறப்படும் போது அத்வேதருட்சிலரைத் தம்மோடுசென்று பூமியிற் பிறக்குமாறு பணித்தருளினர். அவருட் சூரியனது அமிசமாகப் பிறந்தவன்; இச் சுக்கிரீவன். அவனைத்த துணையாகக்கொள்ளும்படி ராமருக்குச் சூழ்ச்சி கூறியவன் கவர்ந்தன். சுக்கிரீவனுடைய வாசஸ்தானம் பம்பைக் கரையிலுள்ளது. ராமரது வில்லாண்மையைப் பரீடிpக்கும் பொருட்டுச் சர்ப்பகோணமாக மாறிமாறிநின்ற ஏழுமராமரங்கயையுமோரம்பாலே துளைசெய்யும்படிகேட்டு அவர் அது செய்தபின்னர் அவர்மீது நம்பிக்கைவைத்தவன். ராமரால் அரசுபெற்ற சுக்கிரீவன் குறித்த அவதியிலே சேனையோடு புறப்படாது ராஜபோகத்திலே மயங்கிக் கிடந்து, ராமர் அச்சுறுத்தித் தூதுபோக்கியபின்னர்ப் படை திரட்டிக்கொண்டு போய் வணங்கித் தான்செய்த குறையைப் பொறுத்தருளுமாறு செய்தவிண்ணப்பம் மிகவியக்கற்பாலது. சுக்கிரீவனும் ராவணனும் செய்த கொடும்போரிலே சுக்கிரீவன் ஒரு மலையைப் பெயர்த்து ராவணன் மார்பிலே மோத, அவன்வெகுண்டு ஒருகொடியவேலை விட்டெறிந்தான். அவ்வேலை அனுமான்பற்றி முழந்தாளிற் பூட்டித் தகர்த்தான். அதுகண்டுராவணன் ஒரு மலையையிடந்து சுக்கிரீவன் சிரசில் மோத அவன் வீழ்ந்து மூர்ச்சையாயினான். இராவணன் உடனே யவனைத்தூக்கியிடுக்கிக்கொண்டு செல்லச் பல்லாலும் நகங்களாலும் அவனுடைய விலாவைக் கடித்துக் கிழிக்க, அவன் அத்துன்பத்தாற் கையை நெகிழ்ந்தான். உடனே சுக்கிரீவன் குதித்தந்தரத்திலெழுந்து ராமர்பக்கஞ்சார்ந்தான. இவ்வாறே சுக்கிரீவன், ராமர் ராவணனைக்கொன்று சீதையைச் சிறைமிட்குங்காறும் தன் வாக்குத் தவறாமல் மிக்கபக்தியோடு போர்புரிந்து அவருக்குப்பெருந் துணைபுரிந்து அவருக்குப்பெருந் துணைபுரிந்தான்.

சுக்திமதி - கடகபுரிக்குச் சமீபதிலேயுள்ள ஒரு புண்ணிய நதி.

சுசர்மா (1) திரிகர்த்ததேசத்தரசன்.

சுசர்மன் சுதன்வன் புத்திரன். (2) தன்பாரியைப் பலாகன் என்னுமிராடிசன் அபகரித்துப்போனபோது உத்தானபாதன் மனனாகிய உத்தமன் கண்டு அவளை மீட்டுக் கொடுக்கப்பெற்ற ஓரந்தணன். (3) கர்ணன் புத்திரன். நகுலனாற் கொல்லப்பட்டவன். (4) மகததேசத்தரசரான காண்வாயருள்ளே கடையரசன். ஆந்தரவிருத்தியனென்னுஞ் சூத்திரனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

சுசாந்தி - அஜமீடன் இரண்டாம் புத்திரனாகிய நீலன் பௌத்திரன்.

சுசி - (1) மிதிலைவமிசத்துஒரரசன் (2) ய. அந்தகன் புத்திரன். (3) சுத்தன் புத்திரன்.

சுசுருதன் - (1) மிதிலாதிபதிகளுள் ஒருவன். ஜயன் தந்தை. (2) காசிராஜன் புத்திரருளொருவர். இவர் சுசுருதம் என்னும் பெயராற் சிறந்த வைத்தியநூலென்று சம்ஸ்கிருத்திலே செய்தவர். அந்நூல் ஆவசியகம் தமிழிலே மொழிபெயர்க்கப்படுதல் வேண்டும். அதிலே சஸ்திரவைத்தியமுங் கூறப்பட்டுள்ளது. பூர்வ ஆரியர் சஸ்திரவைத்தியமெனப்படும் சல்லியத்திலே எத்துணையாகக் கைதேர்ந்தவர்களென்பது அந்நூலிலே கூறப்பட்டுள்ள நூற்றிருபத்துநான்கு யந்திரசஸ்திரங்களால் அநுமிக்கப்படும். நோய் நிதானமும் சிகிற்சையும் வியந்;து பாராட்டப்படத்தக்கன.

சுசொயை - சூரியவமிசத்துப் பரீடித்து பாரி. இவள் மண்டூகராஜன் மகள்.

சுஜன்மகிருது - (பா) சோமன் புத்திரன்.

சுஜாதை - அஷடவக்கிரன்தாய். ஏகபாதன் பாரி.

சுடாக்கொழுந்தீசர் - திருத்தூங்கானைமாடத்திற் கோயில் கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சுதடிpணன் - பௌண்டரக வாசுதேவன்புத்திரன். தந்தையைக் கிருஷ்ணன் கொன்ற காரணத்தால் அப்பழிவாங்கவேண்டிச் சிவனை நோக்கித் தவங்கிடந்து ஒரபிசாரவோமஞ்செய்து அதினின்றும் பெற்ற ஒரு பூதத்தைத் துவாரகைக்கனுப்பினான். கிருஷ்ணன் அதனைக்கொண்டே சுதடிpணனைக் கொன்று அவன்நகரத்தையு மெரியூட்டுவித்தான்.

சுதடிpணை - தலீபன் மனைவி. இவள் அதிரூபவதி. திலீபன் நெடுங்காலம் புத்திரப்பேறின்றி வருந்தி வசிஷ்டரையடைந்து விண்ணப்பஞ்செய்ய அவர் நீயும் உன்மனைவியும் தேனுவைக் கிரமமாக வழிபடுவீர்களாயின் புத்திரப்பேறு சித்திக்குமென்றனர். அச்சொற்கொண்டு இவளும் தலீபனும் கிரமமாகத் தேனுவை வழிபட்டு ரகுவைப் பெற்றார்கள்.

சுதபன் - (அ) ஹேமன் புத்திரன். பலி தந்தை.

சுதர்சனம் - விஷ்ணுசக்கரம்.

சுதர்சனன் - (1) அங்கிரசனைப்பார்த்துச் சிரித்துச் சர்ப்பமாகச் சபிக்கப்பட்டுக் கிடந்;து பின்னர்க் கிருஷ்ணன் திருவடிதீண்டப் பெற்றுத் தொல்லுரப்பெற்ற வித்தியாதரன். (2) சுதர்சனை புத்தரன். இவன் தன் கிருகத்துக்குத் தருமதேவதை அதிதியாகிச் சென்று விருந்தருந்தப்பெற்றவன்.

சுதர்சனை - மநுவமிசத்துத் துரியோதனன் நருமதையிடத்துப் பெற்றபுத்திரி. இவன் தன் கிருகத்துக்குத் தருமதேவதை அதிதியாகிச் சென்று விருந்தருந்தப்பெற்றவன்.

சுதலம் - கீழுலகங்களுளொன்று. பச்சைவர்ணமுடையது.

சுதனுசு - குருபுத்திரருளொருவன்.

சுதன்வன் - (1) லோகபாலகர் நால்வருளொருவன். (2) திரிகர்த்ததேசாதீசனாகிய ஓரரசன். சுசர்மன் தந்தை.

சுதன்வானன் - (ய) வசுதேவனுக்கு ஸ்ரீதேவியிடத்துதித்த புத்திரருளொருவன்.

சுதன்வானன் - (பா) மூன்றாஞ்சியவனன் புத்ததிரன். சஹாதேவன் தந்தை.

சுதாமனி - வசுதேவன் தம்பியாகிய அநீகன் பாரி.

சுதீடிpணன் - (ரி) அகஸ்தியரது ஆச்சிரமத்தை நாடிச்சென்ற ராமரைக்கண்டு உபசரித்து விருந்திட்ட முனிவர். இவருடைய ஆச்சிரமம் அகஸ்தியருடைய ஆச்சிரமத்துக்கு உத்தரதிசையிலே சிறிது தூரத்திலுள்ளது.

சுதேவன் - (1) (ய) தேவகன் புத்திரன். (2) சம்பன்புத்திரன். விஜயன் தந்தை.

சுதேஷ்ணை (1)அநுவமிசத்துப்பலி பாரி.

சுதேட்டிணை (2) விராடன் பாரி. கேகயராஜன் மகள். கீசகன் சகோதரி. பாண்டவர்கள் விராடனுடைய நகரத்திலிருந்தபோது திரௌபதி இச்சுதேஷ்ணையிடத்திலே வண்ணஞ்செய்யும் தோழியாகவிருந்தாள். அக்காலத்திலேயே கீசகன் திரௌபதியைக் கண்டு காதல்கூர்ந்து அவளை வலிதிற் கூடவெத்தனித்துயிர் மாண்டது.

சுத்தசைவன் - ஆன்மாவுஞ் சிவமுங்கூடியவிடத்து, ஆன்மா சிவானுபவத்துக்கு உரியதாகாதென்று சொல்பவன். இவன் அகச் சமயிகளுளொருவன்.

சுத்தன் - ஆயு பௌத்திரன். அநேநசன் புத்திரன். மூன்றாம் சுசிதந்தை.

சுத்தியுமனன் - இவர் வைவசுவதமனுவுக்கு யாகத்திலே முன்னர்ப் பெண்ணாகத்தோன்றிப் பின்னர் வசிஷ்டர் பிரயத்தனத்தாற் புருஷரூபம் பெற்றவர். பெண்ரூபத்தோடிருந்தகாலத்தில் இளையென்னும் பெயரோடு புதனைக்கூடிப் புரூரவனைப் பெற்றுப் பின்னர்ப் புருஷரூபம் பெற்றபோது உற்கலன், கயன், விஹவலன் என மூவர் புத்திரரைப் பெற்றவர்.

சுத்தியுவு - (பு) சாரூபுத்திரன்.

சுத்திராமன் - இந்திரன்.

சுநகன் - (1) கிருற்சினமதன் புத்திரன். தபோநியமத்திற் சிறந்தவராகிய சௌநகர் தந்தை. (2) (ரி) ருரன் பிரமத்துவரையிடத்துப் பெற்ற புத்திரன்.

சுநசேபன் - இருசிகன் இரண்டாம்புத்திரன். இவனுக்குத் தேவராதனெனவுமொருபெயருளது. அஜிகர்த்தன்மக னென்பாருமுளர். அரிச்சந்திரன் தன் புத்திரனாகிய ரோகிதனை வருணனுக்குத் தத்தஞ்செய்வதாக நியமஞ்செய்துவிட்டுப் பின்னர் அவனுக்கு ஈடாக இவ்வஜிகர்த்தன் புத்திரனாகிய சுநசேபனை விலைக்குவாங்கித் தத்தஞ்செய்ய, அவன் வருணனையிரந்து தப்பிப்போய்த் தன் தந்தையிடஞ் செல்லாமல் விசுவாமித்திரனையடைந்து அவனுக்குத் தத்தபுத்திரனானான் எனவுமொரு கதையுளது.

சுநசை - பாரிபத்திரபர்வதத்திலே உற்பத்தியாகிய ஒரு நதி.

சுநந்தன் - விஷ்ணுபரிசரருளொருவன்.

சுநந்தை - (1) துஷ்யந்தன் புத்திரனாகிய பரதன் பாரி. (2) இந்துமதிதோழிகளுளொருத்தி.

சுநாபன் - (ர) வச்சிரநாபன்தம்பி.

சுநாமன் - (ய) கம்சன்தம்பி.

சுநீதன் - (கா) சந்நதிபுத்திரன். அலர்க்கன் பௌத்திரன். Nடிமன்தந்தை.

சுநீதன் - சிசுபாலன் சேனாபதி.

சுநீதி - உத்தானபாதன் பாரி

சுநீதை - அங்கன்பாரி. மிருத்தியு மூத்தபுத்திரி. வேனன் தாய்.

சுந்தரகுசாம்பிகை - திருவீழிமிழலையிலே கோயில் கொண்டிருக்கந்தேவியார்பெயர்.

சுந்தரமூர்த்திநாயனார் - சைவ சமயகுரவர் நால்வருள் ஒருவர். கைலாசத்திலே சிவபெருமானது அடியார்களுளொருவராய் ஆலாலசுந்தரரென்னும் பெயரோடிருந்து உமாதேவியாரது சேடியர்கள்மீது மோகித்த காரணத்தாற் பூலோகத்திலே, திருமுனைப்பாடி நாட்டிலே திருநாவலூரிலே, சடையனாருக்கு இசைஞானியார் வயிற்றிலே அவதரித்தவர். அச்சேடியர்களும் பரவையார் சங்கிலியார் என்னும் பெயரோடு முறையே திருவாரூரிலும் திருவொற்றியூரிலும் அவதரித்தார்கள். ஆலாலசுந்தரர் கைலாசத்தை விட்டுநீங்கு முன் மனம் பரிதபித்தழக்கண்ட சிவபெருமான் கருணைகூர்ந்து, “பூலோகத்திலுன்னைவந்தாட்கொள்வோம்” என்ற நுக்கிரகித்தபடியே, சுந்தரமூர்த்திநாயனார் மணப்பருவத்தையடைந்து மணக்கோலத்துடன் மணப்பந்தலின் கீழிருக்குஞ்சமயத்தில் அச்சிவபிரான் ஒரு கிழப் பிராமண வடிவங்கொண்டு ஒரு முறியோலையோடவ்விடத்தையடைந்து நாயனாரைத் தமக்கு அடிமையென அச்சபையிலுள்ளோர் ஒப்புமாறுநாட்டி, மணம்புகவொட்டாமற்றடுத்து அழைத்துப்போய்த் தம்மை இன்னரென்றுணருமாறு மறைந்தருளினார். ஆப்பொழுது நாயனார் பூர்வவாசனையாற் சிவபக்திமேலிடப்பெற்று அன்றுமதல் அன்புமயமான அற்புதஞானப் பாடல்களைப் பாடிச் சிவஸ்தலங்கள் தோறுஞ் சென்று வணங்கி வருவாராயினர். தமது பிறவிக்குக் காரணமாகிய பெண்ணவாவின் பயன் வந்து கூடுங்காலம் வந்தடுக்க, திருவாரூரிலே சுவாமிதரிசனஞ்செய்து மீள்பவர் ஊழ்வலியாலே பரவையாரைக் கண்டு மயங்கி அவர்பாற் சிவபிரானைத் தூதுபோக்கி அவரை இசைவித்து அவர் மெய்ந்நலநுகர்ந்தங்கிருந்தார். பின்னர்த் திருவொற்றியூரிற் சென்று அங்கு மூழ்கூட்டச் சங்கிலியாரையுங்கூடி அவ்வூரையும் புசித்தனர். அச்சங்கிலியார்பொருட்டுச் செய்த பொய்ச்சத்தியத்தின் பயனாகப் பார்வையிழந்து சிலநாள் வருந்திப்பதிகம் பாடிப் பார்வைபெற்றார். சிவபிரானுக்குத் தோழர் என்னும் பெயர் பெற்றவராயிருந்தும் செய்தபிழையை அக்கடவுள் பொறுத்தருளாது அதற்காகச்சுந்தரமூர்த்தியைத் தண்டித்தலின் சிவபிரான் நடுநிலை தவறாத நீதியுடையரென்பதும், எவ்வினையும் அனுபவித்தன்றித் தீராதென்பதும், டிமித்துப் பாவங்களைத் தீர்க்கும் அதிகாரங் கடவுளுக்கில்லையென்பதும் பெறப்படும்.

சுந்தரமூர்த்திநாயனாரது பெருமைகளையெல்லாம் கேள்வியுற்ற சேரராஜாவாகிய சேரமான்பெருமாணாயனார் அவரை யழைத்துப்போய்த் தமதரமனையிலே விருந்திட்டுபசரித்து வைத்திருந்து அவரிடத்திலே பேரன்பும் பெருநட்பு முடையராயிருந்தார்.

சுந்தரமூர்த்திநாயனார் பதினெட்டாம் வயசிலே திருவஞ்சைக்களத்திற் சுவாமி தரிசனஞ் செய்து மீண்டு கோபுரவாயிலையடைந்த போது கைலாசகிரியினின்று சிவகணங்களோடு மொரு வெள்ளையானையானது சிவாஞ்ஞையினாலே அவர்முன்னே சென்று நின்று சிவாநுக்கிரகத்தையுணர்த்த, ஆனந்தபரவசராய் அதன் முதுகின் மேற்கொண்டுசென்றார். சேரமான் பெருமாளும் அதனையுணர்ந்து தமது குதிரை மேற்கொண்டு அதன் செவியிலே ஸ்ரீபஞ்சாடிரத்தை யோத அஃது அந்தரத்தெழுந்து பாய்ந்து சென்று சுந்தரருடைய யானையை வலம்வந்து முன்னே சென்றது. இருவரும் கைலாசத்தையடைந்து சிவகணபதப் பேறுபெற்றார்கள்.

சுந்தருமூர்த்தியிடத்திலே விளங்கிய அற்புதங்கள் முதலை விழுங்கிய புதல்வனை அம்முதலையை அழைத்து உமிழச்செய்து பிழைப்பித்தது, நென்மலைபெற்றது, அம்மலையைப் பூதங்கள் வாரிப்போய்ப் பரவையார் வீட்டிலும் திருவாரூரிலுள்ளார் வீடுகள் தோறும் குவைசெய்யப்பெற்றது, தலைக்கணையாக அடுக்கிப் படுத்திருந்த செங்கற்கள் உதயத்திலே பொன்னாயிருக்கப்பெற்றது, மணிமுத்தாநதியிலேயிட்ட பொன்னைத் திருவாரூர்க் கமலாலயக்குளத்திலே யெடுத்தது முதலியனவாம்.

சுந்தரமூர்த்திநாயனார் பொன்னை ஆற்றிலிட்டுவந்து திருவாரூரிலே பரவையார்முன்பாகக் குளத்திலே தேடியபோது பரவையார் அவரைப்பார்த்து ஆற்றிலேயிட்டுக் குளத்திலேதேடினால் அகப்படுமாவென்று அவருடைய ஆற்றலையுணராமற் பரிகசித்தவாக்கியம் இந்நாளிலும் “ஆற்றிலிட்டுக் குளத்திலேதேடல்” என்னும் பழமொழியாய் வழங்கவதாயிற்று.

சேரமான் பெருமாணாயனார்காலம் கடைச்சங்கத் திறுதிக்காலம் என்பது கல்லாடத்தாலும் திருவிளையாடல் முதலிய நூற்களாலும் நன்கு நிச்சயிக்கப்படும். இச்சேரமான் புறநானூற்றிலே சேரமான்மாவெண்கோ வெனப்படுவர். அந் நூலிலே தானே சேரமான்மாவெண்கோவும் உக்கிரப்பெருவழுதியும் நட்புடையாரெனப்படுவர். சுந்தரமூர்த்திநாயனார் புராணத்திலே சேர சோழ பாண்டியர் மூவரும் சுந்தரரோடுமதுரையிலே ஒருசமய மொருங்கிருந்தார்களென்பது கூறப்பட்டிருத்தலால், அவர்கள், புறநானூற்றிலே ஒருங்கிருந்தாரெனக்கூறப்பட்ட சேரமான் மாவெண்கோவும் உக்கிரப்பெருவழுதியும் இராசசூயம் வேட்டசோழன் பெருநற்கிள்ளியுமேயாவர்.சேரமான் மாவெண்கோவெனப்படும் சேரமான்பெருமானாயனாரை ஒளவையார் பாடினாரென்பது, புறநானூற்றால் பாடினாரென்பது, புறநானூற்றால் மாத்திரமன்று, அவர் கைலாசத்துக்குக்

குதிரை மேற்சென்றபோது ஒளவையாரும் தாம்பூசித்துவந்த விநாயகர் அருளாலே குதிரைமேற்சென்றாரோடொக்கச் சென்றாரென்றொருகதையும் “குதிரையுங்காதம் கிழவியுங்காதம்” என்ற பாடலு முண்மையாலும் நிச்சயிக்கப்படும். படவே சேரமான்பெருமாணாயனாரும் கடைச்சங்கத்து இறுதிக்கண்ணிருந்த உக்கிரப்பெருவழுதியும், சுந்தரமூர்த்திநாயனாரும், அவருடையதேவாரத்திலும் புராணத்திலுஞ் சுட்டப்பட்ட சோழனாகிய இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளியும், கல்லாடர், கபிலர், பரணர் முதலியயோரும் ஓரேகாலத்தவர்களென்பது சித்தாந்தமாம். ஆகவே அவர்கள் காலம் ஆயிரத்தெண்ணூறு வருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளதாம். கடைச்சங்க கால நிச்சயம் சம்பந்தர் வரலாற்றினுட்கூறினாம். ஆண்டுக் காண்க.

சுந்தரி - மாலியவந்தன்பாரி நர்மதையென்னும் கந்தருவப்பெண்ணினது புத்திரி.

சுந்தன் - ஓரியடின். தாடகை மகன். மாரீசன் சுபாகு என்போர்க்குத் தந்தை.

சுந்தோபசுந்தர்கள் - (தி) இரணியகசிபன் வமிசத்து நிசுந்தன் புத்திரர். இச்;சகோதரரிருவரும் பெருந்தவங்கள் செய்து பிரமாவினிடத்திலே இச்சித்த் ரூபம் பெறவும் இச்சித்தவிடத்துக்குப் போகவும் அந்நியாராற் கொல்லப்படாமலிருக்கவும் மாயாஜாலங்களையறியவும் வரம்பெற்று ஜனங்களை மிக வருத்தி வருங்காலத்தில், விஷ்ணு விசுவகர்மாவினால் ஒரு கன்னிகையை அதிரூபவதியாகச் சிருஷ்டிபபித்து அவளை இவர்களிடத்தனுப்பிவிட்டார். அவளைக்கண்ட இருவரும் அதிமோகராய் அவளைநோக்கி நீ நம்மில் யாருக்கு மனைவியாக விரும்புகின்றாயென்ன, அவள் நும்முள்யார் ஜயவீரனோ அவனுக்கே மனைவியாவேன் என்றாள். அதுகேட்டுப் போர்தொடுத்து ஒருவரையொருவர் வெட்டி இருவருமுயிர்துறந்தார்கள். இவர்கள் புத்திரர் சும்பநிசும்பர்கள்.

சுபதந்தி - புஷ்பதந்தம் என்னும் திக்கியானையினது பெண்.

சுபத்திரன் - (ய) வசுதேவன் புத்திரன். தாய் பௌரவி.

சுபத்திரை - கிருஷ்ணன் தங்கை. அர்ச்சுணன் பாரி. அபிமன்னியன் தாய்.

சுபந்தன் - விக்கிரமார்க்கன்காலத்தில் விளங்கிய ஒரு சம்ஸ்கிருதகவி. வாசவதத்தையென்னும் நூல்செய்தவர் இவரே.

சுபலன் - காந்தாரதேசத் தரசன். இவன் புத்திரன் சகுனி. புத்திரி காந்தாரி.

சுபாகு (1) சேதிதேசத் தரசனாகிய

சுவாகு வீரவாகு புத்திரன். சுநந்தை இவன் சகோதரி. (2) இராமன்தம்பியாகிய சத்துரக்கினன் மூத்தபுத்திரன். (3) (ய) கிருஷ்ணன்வமிசத்துப் பிரதிவாகுபுத்திரன். (4) (ரா) தாடகைபுத்திரன். மாரீசன் தம்பி. இவன் விசுவாமித்திரன் யாககாலத்திலே ராமராற் கொல்லப்பட்டவன்.

சுபார்சுவன் - (1) சம்பாதி புத்திரன். (2) (ரா) சுமாலிபுத்திரன். (3) (பு) துலமீடன் வமிசத்தனாகிய திருடநேமி புத்திரன். சுமதி தந்தை.

சுபு - (ய) கஞ்சன் தம்பி.

சுப்தக்கினன் - ஈசானியதிக்குக் காவல்பூண்ட பெண்யானை.

சுப்பிரதீகன் - தன்பிதாவினது திரவியங்களைத் தமையனைவஞ்சிக்கும் பொருட்டுக் கவர்ந்தமைக்காகத் தமையனால் யானையாகச் சபிக்கப்பட்ட பிராமணன்.

சுப்பிரயை - (1) முதல் நாபாகன் பாரி. இவள் ஜாதியில வைசிய ஸ்திரி.

சுப்பிரமணியர் - குமாரக்கடவுள்.

சுப்பிரமன் - சும்ஹன்

சுப்பிரயோகை - சையகிரியிலுற்பத்தியாகித் தடிணவாகினியாகப் பாய்கின்ற வொருநதி.

சுமதன் - விசுவாமித்திரன் புத்திரன்.

சுமதி - (1) இடி{வாகுதம்பியாகி நிருகன்புத்திரன். (2) (பு) மதிசாந்திரன் புத்திரன். (2) இருஷபன் புத்திரனாகிய பரதன்புத்திரன். (3) (பு) மதிசாந்திரன் புத்திரன்.ரைப்பியன் தந்தை. (4) (பு) துவிமீடன் வமிசத்துச் சபார்சுவன் புத்திரன். சந்நதமந்தன் தந்தை. (5) சகல வேதசாஸ்திரபாரகனாகிய பாரன் புத்திரன். (6) அரிஷ்டநேமி புத்திரி. சகரன்பாரிகளுளொருத்தி. இவளிடத்திலே பிறந்த அறுபதினாயிரம் புத்திரரும் கபிலரால் நீறாக்கப்பட்டார்கள்.

சுமநசன் - (1) உன்முகன் புத்திரன். அங்கன் தம்பி. (2) (இ) சம்பூதி. இவன் தந்தை டிரியசுவன். புத்திரன் திரிதன்வன்.

சுமந்தன் - (1) (ரி) வியாசர்சீஷனாய அதர்வண வேதாத்தியாயனன். (2) (ரி) சாம வேதாத்தியாயராகிய ஜைமினி புத்திரன்.

சுமந்திரன் - (1) புரூரவன்வமிசத்து ஜன்னு புத்திரன். (2) தசரதன் சாரதியும் மந்திரியுமானவன்.

சுமந்து - ஜன்னுமகாவிருஷியினது புத்திரன்.

சுமாலி - (1) (ர) சுகேசன் புத்திரன், மாலியவந்தன் தம்பி. ராவணன் மாதாமஹன். (2) கம்சன் தம்பி. பலராமனாற் கொல்லப்பட்டவன்.

சுமத்திரன் - (1) (ய)பஜமானன் பௌத்திரன். விருஷ்ணி புத்திரன். (2) (ய) வசுதேவன் தம்பியாகிய அநீகன் புத்திரன். (3) இடி_வாகு வமிசத்துக் கடையரசன். இவன் பாரதயுத்தத்திலே அபிமன்னியனாலே கொல்லப்பட்டபிருகத்பலன் மரபிலேமுப்பதாம் வழித்தோன்றலாகிய அரசன்.

சுமித்திரை - தசரதன் இரண்டாம் பாரி. லடி_மணசத்துருக்கினர்களுக்குத் தாய்.

சுமெரு - இது வடக்கின் கண்ணேதுருவ நடித்திரத்தை நோக்கி நிற்கும் மேருவினது சிகரம். மேருவின் வாற்பக்கம் குமெருவெனப்படும். அது தெற்கேநோக்கியிருக்கும். அது வடவாமுகமெனவும்படும். மேருவானது பூமிக்கு நாராசம் போலத் தெற்கிற்ருந்து வடக்கேயுருவியோடிநிற்பது. ஆரியர் பூகோளத்தை ஊர்த்துவகபாலம் அதக்கபாலம்என இருகூறாக்கி ஊர்த்துவகபாலம் முழுதும் நிலமென்றும். அதகபாலத்தை முழுதுநீரென்றும் கூறுவர். ஐரோப்பிய பண்டிதர் பூமியின் கர்ப்பத்திலேயிருக்கும்; கருஷணாசக்திக்கு அளவில்லையென்று கூறுவது போலப் புராணங்களும் இம்மேருவை அநேக தேவதாகணங்களுக்கு வாசஸ்தானமாகக் கூறும். சுமெரு இளாவிருது வருஷநடுவிலேயுள்ளது. இச்சுமெருவை மனுஷர் சென்றடைவது கூடாதென்பது புராணக்கருத்து. அவ்விடத்தையடைதற்கு ஐரோப்பியர் பலர் பலவாறாகப் பலகாலத்திலும் பன்முறை முயன்றும் சித்தியுற்றார் ஒருவருமில்லை. அத்தேசலியற்கை மனுஷர் சஞ்சரித்தற் கொவ்வாததாதலின் அங்குச்செல்வது யார்க்கும் கூடாதுகருமமாம். இதனால் இக்கால ஐரோப்பியர் துருவியாராய்ந்துணராத துருவநாட்டைப் பூர்வ ஆரியர் துருவியாராய்ந்தவர்களென்பது நன்றாகப் புலப்படும்.

சும்பநிசும்பர் - சுந்தோபசுந்தரரது புத்திரர். இவர்கள் இரணிய கசிபன் வமிசத்தர். இவர்கள் புஷ்கரத்தலத்திலே பிரமாவை நோக்கித் தவங்கிடந்து இந்திராதிதேவர்களை அடக்குஞ் சக்திபெற்று மூர்க்கராய்த்திரிந்த காலத்திலே காளியினாற் கொல்லப்பட்டவர்கள்.

சும்ஹன் - சுப்பிரமன். புலியினது கடைமகன். இவன் சௌம்ஹநகரம் நிருமித்தவன்.

சுயஞ்ஞன் - (1) தசரதன் புத்திரகாமேஷ்டியாகத்தை நடாத்திய கர்த்தாக்களுளொருவர். (2) உசீநரதேசத்தரசன். இவன் சத்துருக்களால் யுத்தத்திலே வீழ்த்தப்பட்டபோதுபந்துக்களது துக்கத்தில் மூழ்கிக்கிடக்க யமன் ஒரு பாலப்பருவமுடையனாகிச் சென்று தத்துவோபதேசஞ் செய்து போகப்பெற்றவன்.

சுயம்புநாதர் - திருஆக்கூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

சுரசை - (1) தடின் மகள். குhசிபன் பாரி. மாயையில் வல்லவனாதலின் மாயையெனவும் படுவள். இவளே சூரன் தாரகன் முதலிய அசுரர்களைப் பெற்றவள். (2) நாகர்கள் தாய். அநுமான் சீதையைத் தேடி இலங்கைக்குப் போகும்போது வழியிலே சமுத்திரமத்தியிலே நின்று வழியடைத்துநின்ற இவளைக் கர்ப்பத்திற்பிரவேசித்து வயிற்றைப் போழ்ந்து கொன்றுபோயினான்.

சுரதமாரபாண்டியன் - பராக்கிரமபாண்டியனுக்குப் பின் அரசு செய்தவன்.

சுரதன் - (கு) ஜன்னுபுத்திரன்

சுரதன் - சுவேதன்தம்பி. சுவேதனுக்குப்பின் வதர்ப்பதேசத்திற்கு அரசனாயினவன்.

சுரநிந்தனை - ஜேஷ்டாதேவியிடத்து வருணனுக்குப்பிறந்த புத்திரி. அதாமன் தங்கை.

சுரபி - கபிலை.

சுரபு - உக்கிரசேனன் மகள். சியாமகன் பாரி.

சுரமஞ்சரி - ஒரு சங்கீத சாஸ்திரம், (2) ஆடவரைச் சேர்வதில்லையென்று விரதம்பூண்டிருந்து பின்னர்ச் சீவகன் சங்கீதத்தால் மயங்கி அவனுக்கு மனைவியாயினவள். (சீவகசிந்தாமணி)

சுராதிராஜன் - இவனே சோழமண்டலமமைத்த முதற் சோழன் என்பது கலிங்கத்துப் பரணியிற் கூறப்பட்டுள்ளது.

சுராஷ்டிரன் - (1) தாமசமநு தந்தை. (2) காசியன் புத்திரன். தீர்க்கதமன் தந்தை.

சுருசி - உத்தானபாதன் இளைய மனைவி, உத்தமன் தாய்.

சுருதகீர்த்தி - அர்ச்சுனனுக்குத் திரௌபதியிடத்துப் பிறந்த புத்திரன். (2) வசுதேவன் தங்கை. கேகயராஜாவாகிய திருஷ்டகேது பாரி. (3) விக்கிரமார்க்கன்பாட்டன். இவன் தனக்குப் புத்திரனின்மையாற் புத்திரிபுத்திரனாகிய விக்கிரமார்க்கனுக்கு அரசுகொடுத்தான். (4) சத்துரக்கினன் பாரி. குஜந்துவசன் மகள்.

சுருதசிரவன் - (ரி) சோமசிரவன்தந்தை. இவன் ஜனமேஜயன் காலத்திலிருந்தவன்.

சுருதசிரவை - வசுதேவன் தங்கை. சிசுபாலன்தாய். துமகோஷன் பாரி. சாத்துவதியென்றம் பெயர்பெறுவள்.

சுருதசேனன் - (1) சகதேவனுக்குத் திரௌபதியிடத்துப் பிறந்த புத்திரன். (2) ஜனமேஜயன்.

சுருதசோமன் - வீமனுக்குத் திரௌபதியிடத்துப் பிறந்த புத்திரன்.

சுருததேவன் - (1) மிதிலையிலிருந்த ஒருவிஷ்ணுபக்தன். (2) விஷ்ணு பரிவாரத்தவரு ளொருவன்.

சுருததேவி - வசுதேவன் தங்கை. இவள் விருத்தசர்மன்பாரி. தந்தவத்திரன் தாய்.

சுருதமுக்கியன் - வசுதேவன் புத்திரருளொருவன். இவன் தாய் சகதேவி.

சுருதவர்மன் - துரியோதனன் தம்பி.

சுருதன் - (இ) சுஹோத்திரன். பகீரதன் புத்திரன்.

சுருதாயு - (1) புரூரவன் புத்திரனாகிய வசுமந்தன். (2) கலிங்கதேசத்தரசன். இவன் சகோதர புத்திரர்களோடு வீமனால் பாரதயுத்தத்திலே கொல்லப்பட்டவன். (3) (மி) அரிஷ்டநேமிபுத்திரன்.

சுருதாயுதன் - வருணன் புத்திரனாகிய ஓரரசன். இவன் தான் வருணனிடத்துப் பெற்ற கதாயுதங்கொண்டு கருஷ்ணனைச் சாடியபோது அக்கதை மாலையாகி விழுந்து மீண்டுவந்து தன்னையேகொல்லப்பெற்றவன்.

சுருதிகள் - வேதங்கள்.

சுருதிகீதைகள் - சகம் ஒடுங்கியவிடத்து யோக நித்திரையிலிருந்த பரமேசுவரனை வேதங்கள் செய்த தோத்திரங்கள். இவை பரமதத்துவார்த்தமுடையன.

சுலபை - பரமதத்துவார்த்த முணர்ந்தாளொரு பெண். இவள் மகாத்துமாவான பின்னர் ஒருநாள் மகாஞானியாகிய ஜனகமகாராஜாவினது மனநிலையை ஆராயும் பொருட்டுச் சம்வாதம் புரிந்தவள்.

சுவசை - பிரஜாபதிபாரி. ஆநிலன் தாய்

சுவபற்கன் - (ய) பிரசினன் மூத்தபுத்திரன். இவனுக்குக் காந்தினியிடத்துப் பன்னிருவர் புத்திரர் பிறந்தார்கள். அவருள்மூத்தோன் அக்குரூபரன்.

சுவர்ணரோமன் - (மி) மகாரோமன் புத்திரன். ஹிருசுவரோமன் தந்தை.

சுவர்ணஷ்டீவி - சிருஞ்சயன் புத்திரன்.

சுவர்ப்பானலி - ஆயவின்பாரி. நகுஷன் தாய்.

சுவர்ப்பானன் - (1) தனுபுத்திரன் (2) விப்பிரசித்திபுத்திரன் ராகு.

சுவாகாதேவி - அக்கினிதேவன்பாரி.

சுவாகிதன் - (ய) விருஜினவந்தன் புத்திரன்.

சுவாகு - சுபாகு காண்க.

சுவாமை - வாமையென்னும் நதி.

சுவாயம்புவமனு - பிரம மானசபுத்திரனாகிய ஒரு மனு. இவன் பாரி சதரூபை. பிரியவிரதன் உத்தானபாதன் என்போர் புத்திரர். பிரசூதி, ஆகூதி, தேவகூதி என்போர் புத்திரிகள்.

சுவாரோசிஷன் - சுவரோசி புத்திரனாகிய ஒரு மனு. தூய்பெயர் மனோரமை. இவன் நெடுங்காலந் தவங்கிடந்து மனுவாயினவன்.

சுவிந்திரம் - மலைநாட்டிலுள்ள ஒரு சிவஸ்தலம்.

சுவீரதன் - (அ) ஊசீநரன் ஐந்தாம் புத்திரன்.

சுவீரன் - (1) (அ) சிபியினது இரண்டாம்புத்திரன். இவன் தேசம்சவ்வீரம். (2) (ய). வசுதேவன் தம்பியாகிய தேவசிரவசன்புத்திரன்.

சுவேதகி - ஓரிராஜவிருஷி. இவருடைய பக்திவைராக்கியத்தைப் பிரமா மெச்சி இவர் செய்யப்புகுந்த யாகத்தை நடாத்தும்படி தூவாசரை அனுப்பினார். இவ்வியாகம் நடந்த பன்னீராண்டு காறும் அவன் நெய்யேயிடையறாமற் சொரிந்து அக்கினிதிருப்தி செய்தமையால் அக்கினி தேவருக்குத்தீபனாக்கினிமாந்தமுண்டாயது. அதுகாரணமாகவே அக்கினிதேவர்காண்டவ வனத்தை யுண்ணற் கொருப்பட்டனர்.

சுவேதகேதன் - (1) (ரி) அஷ்டவக்கிரன் தாய்மாமன். இவன்கோபத்தாற் றனது மகனை யமபுரத்துக்கு அனுப்ப அவன் அவ்வாறு சென்று மீண்டான். (2) உத்தாலகன் புத்திரன்.

சுவேதன் - (1) விராடராஜன் புத்திரன். உத்தரன்தமையன். (2) காளாஞ்சன தீர்த்தக் கரையிலே சிவனை நோக்கித் தவங்கிடந்த பொழுது யமன் சென்று பிடித்துப்போகச் சிவன் தோன்றி விடுவிக்கப்பெற்ற ஓரிராஜவிருஷி. (3) விதர்ப்பதேசத்தரசன். சுதேவன்மகன். (4) சுக்கிரன்.

சுவேதவராகம் - பாத்ம கற்பாந்தத்திலே ஜலத்திலே மூழ்கிய ப10மியையெடுத்து நாட்ட விஷ்ணு வெடுத்த வெண்பன்றி வடிவம். இப்போது நடப்பது சுவேதவராககற்பம்.

சுவேலம் - இலங்கையில் ராமர் வானரசேனையை நிறுத்திவைத்த மலை.

சுஷேணன் - (1) கர்ணன் புத்திரன். இவன் சாததகியினாற் கொல்லப்பட்டவன். (2) கிருஷ்ணன் உருக்குமிணியிடத்துப் பெற்ற புத்திரன். (3) உருமைதந்தை. சுக்கிரீவன மாமன். இவன் வருணனாற் பிறந்தவன். (4) கஞ்சனாற் கொல்லப்பட்ட வசுதேவன்மக்களுளொருவன்.

சுஹோத்திரன் - (1) டித்திரவிருத்தன் மகன். இவனுக்குக் காசியன், குகன், கிருத்சினமதன் என மூவர்புத்திரர். (2) (பு) பிருஹதடித்திரன் புத்திரன். ஹஸ்திகன் தந்தை. (3) (கு) சுமநசு புத்திரன். (4) (இ) பகீரதன் புத்திரன். சுரதன் எனவும்படுவன். (5) புரூரவன் பௌத்திரனான வீமன் பௌத்திரன். ஜனஹன் தந்தை. இவன்சோடசமகாரஜாக்களுள் ஒருவன். இவன் அரசுபரிந்துவருநாளில் இந்திரன் தனது மேகங்களைக்கொண்டு நண்டு மீன் தகப் பொன்மழையை இவன் நாட்டிற் பொழிவித்தான். அப்பொன்னையெல்லாமெடுத்து அநேக யாகங்களைச்செய்து அவற்றை நடாத்திய ஆசாரியர்களுக்கும் மற்றைப்பண்டிதர் ஏழைகளுக்கும் வாரிவழங்கினான். (6) சஹதேவனுக்கு விஜயையிடத்துப்பிறந்த புத்திரன்.

சூடிக்கொடுத்தாள் - இம் மாதுசிரோமணியார் பெரியாழ்வாருக்குப் புத்திரியாகத் துளசியிலே பிறந்த விஷ்ணு கைங்கரிய பக்தியிற் சிறந்து விளங்கினவர்.

சூதசங்கிதை - வியாசர்சூதர்கொருட்டுச செய்த சங்கிதை. இது ஸ்கந்தபுராணத் தாறுசங்கிதைகளுளொன்று. ஆறாயிரங்கிரந்தமுடையது.

சூதபுத்திரன் - கர்ணன். குகன் வளர்த்தமையால்வந்;தபெயர். (சூதன் - தேர்ப்பாகன்)

சூதமாகதர் - இவர்களேவந்தியரென்றும் சூதரென்றும் தமிழ்நூல்களிலே வழங்கப்படுபவர்கள். அரசர்களுக்கு உற்சாகம் முதலியன உண்டாதற் பொருட்டுப் பாடுபவர்களாகிய இவர்கள் பிருது பிறந்தயாகசுத்திகாலத்திலே உற்பவித்தவர்களது வமிசத்தவர்கள்.

சூதர் - (ரி) வியாசர் சீஷருள்ளே ஒருவராகிய இவ்விருஷியே நைமிசாரணியவனத்திலேயிருந்த முனிவர்களுக்குப் புராணங்களையெல்லா முபதேசித்தவர்.

சூத்திரகன் - மகததேசத் தரசனாகிய சுசர்மனுக்கு மந்திரியாயிருந்த பின்னரவனைக் கொன்றுஇராச்சியங்கவர்ந்து கொண்டவன்.

சூத்திரங்கள் - சுபாசுப கர்மங்களைக் குறித்துச் செய்யப்பட்டவிதிகள். அவை, போதாயனம், ஆபஸ்தம்பம், சத்தியாஷாடம், திராஹியாயனம், அகஸ்தியம், சாகல்லியம், ஆசவலாயனம், சாம்பவீயம், காத்தியாயணம், வைகானசம், சௌனகீயம், பாரத்துவாசம், அக்கினிவைசியம், ஜைமினீயம், கௌண்டின்னியம், கௌஷீதகம், ஹிரணியகேசி எனப்பதினெட்டு நூல்களாம்.

சூத்திரர் - நான்காம் வருணத்தோர். இவர்கள் பிரமன் பாதத்திற்பிறந்தோர். இவர்கள் ஏனைவருணத்தாரைப் போல மோதற் கதிகாரிகளல்லர். இவர்களுக்குப் நயனம் விவாகம். சூத்திரராவார் வேளாளரேயென்பது தொல்காப்பியம் அகத்திணையியலில் வரும் “மன்னர்பாங்கில்” என்னுஞ் சூத்திரத்தானுணரப்படும். அவ்வேளாளர் உழுவித்துண்போரும் உழுதுண்போரும்மென இருதிறப்படுவர். உழவித்துண்போர் மண்டிலமாக்களும், தண்டத்தலைவருமாய்ச் சோழனாட்டுப் பிடவூரும், அழுந்தூரும், நாங்கூரும், நாவூரும், ஆலஞ்சேரியும், பெருஞ்சிக்கலும், வல்லமும், கிழாருமென்றிவை முதலியவூர்களிற்றோன்றி வேள் எனவும் அரசு எனவும் உரிமைபெற்றோரும் பாண்டிநாட்டுக் காவிதிப்பட்டங்கொண்டோரும் குறுமுடி குடிப்பிறந்தோர் முதலியோருமாய் முடியுடைவேந்தர்க்கு மகட்கொடைக்குரிய வேளாளர். ஊழுதுண்போர் பலவகைப்பட்ட தொழலினரேனும் உழவொன்றையுமே யுரியதொழிலாகவுடையோர். இவ்விருவகை வேளாளரும் தம்மினுயர்ந்த வைசியர் டித்திரியர் பிராமணர் மூவரையும் வழிபடற்குரியர். இனி ஆகமங்களிலே சூத்திரர் சற்சூத்திரர் அசற்சூத்திரரென இருபாலாகக்கூறப்படுவர். மேலாகியவொழுக்கமுங் குடிப்பிறப்புடையோர்சற்சூத்திரர்.

சூரசூதன் - அருணன்.

சூரசேனம் - மதுராபுரியை ராஜதானியாகப் பெற்றிருந்த தேசம். சத்துருக்கன் புத்;திரனாகிய சூரசேனன் ஆண்டமையின் அப்பெயர்பெற்றது.

சூரசேனன் - (1) (ய) கார்த்தவீரியார்ச்சுனன் இரண்டாம் புத்திரன். (2) (இ) சத்துருக்கினன் புத்திரன்.

சூரபன்மன் கசியபனுக்கு மாயையிடத்துப்

சூரன் பிறந்த புத்திரருள்ளே மூத்தோனும் மகா வரப்பிரசாதங்கள் பெற்றுஅயிரத்தெட்டண்டங்களையும் நூற்றெட்டுயகமாண்டவனும் இந்திராதிதேவரைச்சிறையிட்டவனும் ஈற்றிலே குமாரக்கடவுளாற் சங்கரிக்கப்பட்டழிந்து ஒரு பாதி மயிலாகி அக்கடவுட்கு வாகனமாகவும் ஒருபாதி குக்குடக்கொடியாகவும் பெற்றவனுமாகிய ஓரசுரன். இவன் பிறந்ததும் தவத்தாலிணையற்றுயர்ந்ததும் செல்வம் அதிகாரம் புஜ பலமுதலியவற்றைஅளவின்றிப் பெற்றும் மயங்கித் தீநெறியிற் சென்றுலகங்களுக்கெல்லாம் பயங்கரகாரணனாயிருந்ததும், தெய்வசிந்தை சிறிதுமின்றி அகங்கரித்திரந்ததும், ஈற்றிலே எல்லாமிழந்துகதியற்றதும், பின்னர்ப் பூர்வஜன்ம புண்ணியவசத்தினாற் சுப்பிரமணியக்கடவுளுக்குச் சேவலும்மயிலுமாயதுமாகிய சரித்திரங்களையெல்லாம் சாங்கோபாங்கமாகவிரித்துத் தீநெறிப்பயன் காட்டி அதனை விலக்கி முத்திநெறி விதிப்பது கந்தபுராணம்மாம்.

சூரன் - (1) கார்த்தவீரியார்ச்சுனன் ஐந்தாம் புத்திரன். (2) யாதவர் அநேகர் இப்பெயரால் விளங்கினர். (3) விரோதன் புத்திரன். சிநி தந்தை. (4) தேவமீடன்புத்திரன். வசுதேவன் தந்தை. (5) வசுதேவன் மதிரை வயிற்றிற்பெற்ற புத்திரன்.

சூரி - ஜைநூலாசிரியர்கள் மேற்கொள்ளும் பட்டப்பெயர்.

சூரியகுண்டம் - காவிரியின் சங்கமுகத்துக்கு அயலதாகிய ஒரு தடாகம்.

சூரியசாவர்ணி - எட்டாம் மனு. சூரியனுக்குச் சாயாதேவியிடத்துப் பிறந்த புத்திரன். இம் மனுவே இனி வரப்போகும் மனு. இவன் முன்பிறந்தமனுவுக்குச் சமானனாயினமையின் சாவர்ணியெனப்படுவன். இவன் காலத்திலே சுதபர், அமிதாபர், முக்கியர் எனத் தேவகணங்கள் முத்திறத்தராவர். அக்காலத்திலே தீப்திமான், காலவன், ராமன், கிருபன். ஆசுவத்தாமன், வியாசன், சிருங்கன் என்பவரே சப்த ரிஷிகளாவார்கள். பாதலத்திலே தவங்செய்திருப்பவனாகிய பலி சக்கரவர்த்தியே தேவேந்திர பதம்பெறுவான். வீரஜன் சர்வசீவான் நிர்மோகன் முதலியோர் பூலோகத்து மானுஷியவர்க்காதிபராவார்கள்.

சூரியன் - கசியபனுக்கு அதிதிவயிற்றிலே பிறந்த புத்திரன். மனைவி துவஷ்டடாபுத்திரியாகிய சஞ்ஞாதேவி. இவளிடத்திலே பிறந்தபுத்திரர் வைவசுவதமனுவும் யமனுமென இருவர்புத்திரி யமுனை. ஊதயகாலசூரியன் பிரமாவினது சொரூபமென்றும் மத்தியானகால சூரியன் சிவசொரூபமென்றும் அஸ்தமயனகாலசூரியன் விஷ்ணுசொரூபமென்றும் கொண்டு ஜபத்திலே தியானிக்கப்படுவன். சூரியன் ஏழு குதிரைபூண்டவோராழித்தேரிலே சஞ்சரிப்பன். தினத்தைச் செய்தலால் தினகரனென்றும், பிரபையைச் செய்தலாற் பிரபாகரனென்றும் பிறவுமாக அநந்த நாமங்களைப் பெறுவன். இவ்வண்டம்சூரியனை ஆதாரமாகவுடையது. சூரியன் துரவனையாதாரமாகவுடையது.

சூரியனைக்குறித்து விஷ்ணு புராணத்திற் கூறப்பட்டனவற்றை இங்கே சங்கிரகித்துக் கூறுவாம். அதிற் கூறப்பட்டன ஐரோப்பிய சித்தாந்தத்திந்குப் பெரும்பாலுமொத்தன. முற்றுமுருவகமாதலின் நுண்மையானுணரப்படும்.

துருவனை யாதாரமாகக் கொண்டு அவனாலே ஆட்டப்பட்டு அவனையே வலஞ்செய்துவருதலைத் தொழிலாகவுடைய சூரியனுக்கு ஒரிரதமுண்டு. அவ்விரதத்திற்கு ஓரச்சும், அவ்வச்சிலே ஒருருளும், அவ்வுருளினிருமருங்கிலும் அச்சிலே கோக்கப்பட்ட பூட்டுக் கோலாகிய கொடிஞ்சிகளும் அவற்றின் மீதேபாரும், அதன் மீதே தட்டும், உறுப்புக்காளகவுள்ளன. கொடிஞ்சிகளிNலு ஏழு குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருக்கும். காயத்திரி, பிருகதி, உஷ்ணிக்கு, ஜக்தி, திருஷ்டுப்பு, அநுஷ்டுப்பு, பந்தி என்னும் பெயர்களையுடைய சந்தங்கள் ஏழுமே அவ்வேழுகுதிரைகளுமாம். அவ்வுரளினொருபக்கத்தச்சு மிக நீண்டிருக்கும். மற்றப்பக்கத்தச்சு மிக்க குறுகியிருக்கும். அவ்வுருளினது பண்டிகாலை நண்பகல் மாலை என்னும் பிரிவுகளாலாயது. சம்வற்சரம், பிரிவற்சரம் இடாவற்சரம் அநுவற்சரம் இத்துவற்சரம் என்னும் ஐந்தும் உருளாரங்களாம். இருதுகள் ஆறும் உருள் வலயங்களாம். குறுகிய அச்சுப்பக்கம் துருவபக்கத்தை நோக்கி நிற்கும். அவ்வச்சுத் துருவ நடித்திரத்திலிருந்து வரும் வாயுவடிவினவாகிய கயிறுகளிலே தொடுக்கப்பட்டிருக்கும். உருளை மானசோத்தரபர்வத்தின் மீதே சஞ்சாரித்துவரும். அப்பர்வதத்தின் மீது கிழக்கில் இந்திரனுக்குரிய வசுவோகசாரா நகரமும், தெற்கில் யனனுக்குரிய சம்யமனிநகரமும், மேற்கில் வருணனுக்குரிய சுகாநகரமும், வடக்கிலே சோமனுக்குரிய லிபாவரீ நகரமுமென நான்கு நகரங்களுள. சூரியன் இவ்விரதத்திலே சஞ்சரித்து வருதலால் உதயாஸ்தமயங்களுளவாகின்றன. உதயாஸ்தமயங்களுண்மைபோல நமக்குத் தோன்றினும் சூரியன் உண்மையளவில் உதிப்பதும் அஸ்தமிப்பதுமில்லை. சூரியன் மேலே கூறப்பட்ட நான்குகோணத்து நகரங்கள் நான்கனுள் எதிலாயினும் இடையிலாயினும் இருக்கும்போதே இரண்டு கோணங்களுக்கும இரண்டு நகரங்களுக்குந் தரிசனமாவான். சூரிபகிரணங்கள் செல்லாதவிடமமேருப்பக்க மொன்று மேயாம். அப்பக்கஞ் செல்லும் சூரியகிரணங்கள் மேருவினது கிரணங்களாலே திரஸ்கரிகரிக்கப்பட்டு மீளும்.

சூரியரதஞ் சஞ்சரிக்கிற கிராந்திவிருத்தங்கள் நூற்றெண்பத்துமூன்று. அவை தடிpணாயன உத்தராயண வெல்லைகளுக்கிடையேயுள்ளன. இரதம் அக்கிராந்தி விருத்தங்களிலேயே உத்தராயணத்திலேறுவதும் தடிpணாயனத்தி லிறங்குவதுமாயிருக்கும். அதனால் ஒரு கிராந்திலிருத்தத்தி;ற்கு இரண்டாக முந்நூற்றறுபத்தாறு கதிகளினாலே ஒரு வருஷமுண்டாகும். மாசந்தோறுஞ் சூரியன் தன் இயல்பு வேறுபடலால் பன்னிரண்டு பெயர்களைப் பெறுவான். அதுபற்றிச் சூரியர் பன்னிருவராகக் கொள்ளப்படுவர். சூரியரதத்திலே சூரிய ரிஷிகந்தருவ அப்சர யடி சர்ப்ப ராடிசகணங்கள் ஏழும் ஏறியிருக்கும். சித்திரைமாசத்திலே தாதவென்னுஞ் சூரியனும், கிருதஸ்தலையென்னும் அப்சரப் பெண்ணும், புலஸ்தியவிருஷியும். வாசுகி சர்ப்பமும், ரதபிருத்துவென்னும் யடினும். ஹேதிராடிசனும், தும்புருவென்னும் கந்தருவனும், அவ்விரதத்திலே வசிப்பார்கள். வைகாசியிலே சூரியன் அரியமா@ இருஷிபுலகர்@ அப்சரசு புஞ்சிகஸ்தலை@ யடின் ரதௌஜா@ சர்ப்பம் கச்சவீரன்@ கந்தரூவன் நாரதன்@ ராடிசன் பிரஹேகி. இவ்வாறே ஏனைய மாதங்களிலும் வேறுவேறு பெயர்களைப் பெறுவர்.

சூரியரதத்திலுள்ள இவ்வேழுகணங்களும் இப்பூமியிலே மழைபனி வெயில் சுகம விருத்தி பஞ்சம் நோய் முதலியவற்றிற்குக் காரணராய்க காலபேதங்களை யுண்டாக்குவர். சூரியனை அவ்விரதத்திலிருக்கும் இருஷிகள் தோத்திரஞ் செய்துகொண்டிருப்பார்கள்@ அரம்பையர் ஆடிக் களிப்பிப்பர்@ ராடிசர் பின்றொடந்து நிற்பர்@ சர்ப்பகணங்கள் தாங்குவர்@ யடிர் கடிவாளம் பிடித்து நிற்பர்@ கந்தரூவர் பாடிக் கிளிப்பிப்பர். சூரியன் அண்டத்தைக் காப்பன்.

மேலும் ஏழுகணமென ரூபகம் பண்ணப்பட்டன சூரியனிடத்திலேயுள்ளனவாய் விளங்குகின்ற ஆற்றல்களேயாம். இருஷிகளென்பது ஒளியைக்கொடுத் துலகத்தை அதற்குரிய வியாபாரத்தக் கேலிவிடும் சக்தியைப்போலும். அரம்பையரென்றது உலகவியர் பாரத்திலுயிர்களையாட்டுவிக்கும் சக்தியை. இராடிர்பின்றொடர்ந்து நிற்பரென்பது இருளை. சர்ப்பகணமென்றது சூரிய வீதியெனப் பெயர்வந்ததுமாமென்க. யடிர் கடிவாளம்பற்றி நிற்பரென்றது. சூரியனை உரியகதியிற் பிறழாதுகாக்குஞ் சக்தியை. கந்தருவர் பாடிக் களிப்பிப்பர் என்றது அணுக்களைக் கவரும் சக்தியை. சூரியன் அண்டத்தைக் காப்பன் என்றது. அண்டங்களெல்லாந் தன்னை வலம்வருமாறு செய்து அவைக்கெல்லாம் தான் காரணமாய்நிற்கும் ஆற்றலை. இனி மான சோத்தரபர்வதமென்றது சூரியன் சஞ்சரிக்கும் வீதியினது நிலையை. சூரியன் அவ்வுயர்ந்தநிலையிற் கீழே பூமியைநோக்கி யிறங்காமலும் அந்நிலையினின்றும் மேலேயுயராமலும் சமமாகிய ஒருமலை போன்ற மதிற்சுவரின் மீதே சஞ்சரிப்பது போலச் செல்லுதலின் அந்நிலை மலையெனப்பட்டது. மனசுக்கு மெட்டாதுயர்ந்தமலையென்பது அதன் பொருள். நான்கு நகரமென்றது. உதயம், உச்சி, அஸ்தமயம், அதோபாகம் என்னும் நான்கு கோணங்களையுமாம். உதயகோணத்தை இந்திடரனுக்குரிய வசுவோக சாராநகரமென்றது பொன்மயமாகிய வெளியும் புள்ளொலியும் முதலிலே புலப்படுமிடமாதல் பற்றியாம். வேளிக்கிறைவ னிந்திரனாதலின் இந்திரனுக்குரிய தெனப்பட்டது. (வசு-பொன், ஒகம, புள்) உச்சிக்கோணநகரம் யமனுக்குரிய தெனப்பட்டது. வெயில் மிகக் கொடிதாதலும் உயிர்களுக்குப் பசிதாகங்க ளுளவாதலும் பற்றியாம். அஸ்தமயகோணத்தை வருணனுக்குரிய தென்றது சூரியன் அவ்விடத்தையடையும் போது பூமி குளிர்ச்சியும் சோகநீக்கமும் பெறுதலால், தண்ணென்ற சுபாவத்தையுடைய நீருக் கிறைவன் வருணனேயன்றோ. வடக்கென்றது அதோபாகத்தி லிருக்கும் போது ஊர்த்துவபாகத்திலுள்ள வுயிர்களுக்குக் களிப்பையும் நித்திரையையுங் கொடுத்தல் பற்றி அக்கோண்ம் சோமனுக்குரிய தெனப்பட்டது. ஏழ்பரியை ஏழ்நிறமென்பாருமுளர்.

இவை ஒருவாறு விரிக்கப்பட்டவுள்ளுறை. அவ்வுருவகங்களை முற்ற நிதானித்துத் தத்துவங்காட்டல் மகாபண்டிதர்க்கன்றி மற்றோர்க்கசாத்தியமாம்.

சூரியாரண்ணியன் - (இ) திரிதன்வன் புத்திரன். சத்தியவிரதன் என்னும் திரிசங்குதந்தை. திரயாரண்ணியன் எனவும் படுவன்.

சூர்ப்பகன் - (ரா) இவன் மன்மதனாற் கொல்லப்பட்டராடிசன்.

சூர்ப்பணகை - ராவணன் தங்கை. (முறம் போன்ற நகங்களையுடையாள் என்பது பதப்பொருள்). இவள் புத்திரன் ஜம்புகமாரன் ஸ்ரீராமர் ஆரணியஞ் சென்றிருந்தபோது அவரைக்கண்ட சூர்ப்பனகை மோகாதீதையாகி அவர்பாற் செல்ல அவர் மறுத்து லடி{மணனிடத் மவளையனுப்ப, லடி{மணன் அவளுடைய முறைகேட்டையுஞ் சீதையை எடுத்து விழுங்க எத்தனித்தமையை யுங்கண்டு அவளுடைய நாசியைச்சேதித்து அவளை அவ்விடத்தினின்று மோட்டிவிட்டான். அவள் கரதூஷணாதியரிடத்துச் சென்று அதனை முறையிட, அவர்கள் ராமலடி{மணரை யெதிர்த்துப் போர்செய்து மாண்டார்கள். இச்செய்திகளையெல்லாஞ் சூர்ப்பணகை இராவணனிடஞ் சென்று முறையிட அவன் ராமர் வசித்த ஆரணியஞ் சென்று வஞ்சச் சூதாற்சீதையைக் கவர்ந்துசென்றான். இராவணனுக்கு இவ்வழியே நாசத்துக்குக் காரணியாயிருந்தவள் இவளே.

சூலினி - பார்வதி

சூளாமணி - தோலாமொழித் தேவர் செய்த ஒரு சைன காவியம். காவியநாயகன் பயாபதி. அந்நூல் பயாபதி புத்திரரைப் பெற்று அவராற் பகையரசரை வென்று அரசபோகம் துய்த்துப் புத்திரனுக்கு முடிசூட்டித் துறவுபூண்டு அருகசரணம்பெற்ற வரலாறுகளை மிகவெடுத்துரைக்கும்.

சூளி - (ரி) பிரமதத்தன் தந்தை.

செகராஜசேகரன் - செகராஜசெகரமென்னும் சோதிடநூல் செய்த ஈழநாட்டரசன். அந்நாட்;டிலே தமிழ்வளர்த்த அரசருளொருவன். இற்றைக்கு நானூற்றுப்பத்துவருஷங்களுக்கு முன்னுள்ளவன்.

செங்குட்டுவன் - இளங்கோவடிகட்கு மூத்தோனாகிய சேரன். இவன் கண்ணகி தன்னாட்டையடைந்து தன் கணவனோடு சுவர்க்கம் புகுந்தாளென்பதைக் கேட்டு இமயமலையிலிருந்து சிலைகொணர்ந்து அவள் வடிவமைப்பித்துப் பிரதிஷ்டை செய்வித்துப் பூசையுந் திருவிழாவும் நடத்தினவன்.

செங்குன்று - கொடுங்கோடிருக்கு அயலதாகிய ஒரு மலை. குண்ணகி இம்மலையில் ஒரு வேங்கை மரத்துநிழலிலே நிற்கும்போது அங்கே தெய்வவடிவத்தோடுவந்த கோவலனைக்கண்டு அவனோடு சுவர்க்கம் புகுந்தாள்.

செங்கோடு - திருச் செங்கோடென்னும் மலை. இதனை முருகக்கடவுளுக்குரியவிடமாக இளங்கோவடிகளுங் கூறியிருக்கின்றனர்.

செந்தில் - அநேக பிரபந்தங்களாற் புகழப்படுவதாகிய இது முருகக்கடவுளது படைவீடுகளுள் ஒன்று. இக்காலத்திலே திருச்செந்தூரென்று வழங்கப்படுகின்றது. குமரகுருபரர் தமது ஊமைத்தன்மை நீங்கப்பெற்ற ஸ்தலமிதுவே.

செம்மேனிநாயகர் - திருக்கானூரிலே கோயில்கொண்டிருக்கும் சுவாமிபெயர்.

செயலூர்க்கொடுஞ்செங்கண்ணனார் - இவர் கடைச்சங்கப்புலவர்களுளொருவர்.

செயிர்க்காவிரியார்மகனார்சாத்தனார் - இவர் கடைச்சங்கப்புலவர்களுளொருவர்.

செயிற்றியம் - செயிற்றியனார் செய்த நாடகத்தமிழ்நூல்.

செருத்தணி இது சூரனோடு சுப்பிர

திருத்தணி மணியர் செய்த செரு

திருத்தணிகை த்தணிந்தவிடமாதலின் இப்பெயர் பெற்றது. இத்தலத்தில் உதயகாலத்திலொருபூவும் உச்சிக்காலத்தொரு பூவும் மாலையிலொரு பூவும் மலருகின்ற நீலோற்பலத்தையுடைய ஒரு திவ்வியசுனையுளது. அது அற்புத தீர்த்தமெனப்படும். இத்தலம் வேய்கடத்துக்குத் தென்றிசையிலேயுள்ளது.

செருத்துணைநாயனார் - தஞ்சாவூரிலே வேளாளர்குலத்திலே அவதரித்துத் திருவாரூரையடைந்து அங்கே சுவாமிக்குத் திருத்தொண்டு செய்து கொண்டிருக்கையில் புஷ்பமண்டபத்தின் பக்கத்திலே விழுந்துகிடந்த ஒரு பூவை எடுத்து மோந்த கழற்சிங்க நாயனாருடைய மனைவியை மூச்சரிந்த சிவபக்தர்.

சென்னிமலை - கொங்குநாட்டின் கணுள்ள ஒரு சுப்பிரமணிய ஸ்தலம்.

சேக்கிழார் தொண்டை நாட்டிலே குன்றத்தூரிலே சேக்கிழார் மரபில் அவதரித்த அருண்மொழித்தேவர். அவருக்குச் சேக்கிழார் ரென்பது அம்மரபை விளக்கினமையாலுண்டாயபெயர். அவருடைய கல்வியறிவொழுக்கங்களை அறிந்த அநபாய சோழமகாராஜா அவரைத் தமக்கு மந்திரியாராக்கி அவருக்கு உத்தமசோழப்பல்லவரென்னும் வரிசைப்பெயரையுங் கொடுத்தான். அவர் சைவசமயிகள் புறச்சமயக் காப்பியமாகிய சீவக சிந்தாமணியைச் சொற்சுவை பொருட்சுவைகளை மாத்திரம் விரும்பிக் கற்றுத் தங்கள் வாணாளை வீணாளாகக்கழிப்பதுகண்டு மனங்கசிந்து இம்மை மறுமை யி;ன்பங்களை ஒருங்கேதந்து முத்திக்குச் சாதனமாயுள்ள சிவனடியார் சரித்திரமாகிய பெரியபுராணத்தைப் பாடியருளினார். அப் பெரியபுராணம் சிதம்பரத்திலே சபாநாயகர் சந்நிதியிலே திருவருளாலெழுந்த அசரீரி வாக்காகிய “உலகெலாமுணர்ந்தோதற்கரியவன்” என்னும்மடியை முதலாகக்கொண்டு ஆயிரக்கால்மண்டபத்திற் பாடிமுடிக்கப்பட்டது. பக்திரசம்பெருகப் பாடுஞ்சக்தி இவரிடத்திலே பெரிதுமுண்டு, கர்ணபாரம்பரியத்திலே கி;டந்த அடியாருடைய சரித்திரங்களைச் சேக்கிழார் உள்ளவுள்ளவாறு கேட்டாராய்ந்து பாடி முடித்துச் சபாநாயகர் சபையிலேயே அரங்கேற்றினர். அநபாயசோழமகாராஜா அவருக்குக் கனகாபிஷேகம் பண்ணி அவரையும் பெரியபுராணத்தையும் யானைமேலேற்றித் தானுமேறியிருந்து அவருக்குச் சாமாம் வீசிக்கொண்டு வீதி வலஞ்செய்வித்தான். அரசன் அதன்பின்னர்ப் பெரிய புராணத்தைச் செப்பேட்டிலெழுதுவித்து அவ்வாலயத்திலே வைத்தான். சேக்கிழார் அதுநிகழ்ந்தபின்னர் ஞானமுடி சூடி அத்தலத்தி;றறானேயிருந்து சிலகாலஞ்சென்ற பின்னர்ச் சிவபதமடைந்தனர். அநபாய சோழமகாராஜாவினது காலம் சாலிவாகனசகம ஆயிரத்து நாற்பதுவரையிலுள்ளது. ஆதலின் சேக்கிழார் காலம் எழுநூற்றெழுபதுக்கு முன்னுள்ளதாதல் வேண்டும்.

சேடக்குடும்பியன் - திருவனந்தபுரத்துள்ளளானோரந்தணன். துன்பால் அடைக்கலமாகவிருந்த கண்ணகிக்கு நேர்ந்த துன்பங்களைக் கேட்டுத் தீயில் விழுந்திறந்தமாதரி மறுமையில் இவனுக்கு மகளாயினள்.

சேடி - ஒரு வித்தியாநகரம்

சேதன் - துருஹியன் பௌத்திரன்.

சேதி - (ய) விதர்ப்பன் மூன்றாம் புத்திரனாகிய ரோமபாதன் வமிசத்தவனாகிய உசிகன் புத்திரன். இவன் வமிசம் சேதிவமிசம் என்றும், இவனுளுந் தேசம் சேதி தேசமென்றுஞ் சொல்லப்படும்.

சேதிராயர் - திருவிசைப்பாப்பாடினோர் ஒன்பதின் மருளொருவர்.

சேது - ஸ்ரீராமர் ராவணசங்காரம் முடித்து மீண்டகாலத்தில் பிரமஹத்திநீங்கும் பொருட்டு ஆடியதீர்த்தத்துறை. இது சேதுபந்தனத்துக்கருகே ராமேசுவரத்தைச் சார்ந்த சமுத்திரத்திலுள்ளது. இது மகா விரேஷமுடைய தீர்த்தமென இமயகிரிப்பிரதேச முதலாயுள்ள தேசங்களினின்றும் ஆரியர் வருஷந்தோறுஞ் சென்று படியப்பெறுவது.

சேதுபந்தனம் - திருவணை. அது பாண்டிநாட்டினின்று கடலைக் கடந்து இலங்கைக்குச் செல்லவேண்டிய ராமனும் வாநர சேனையும் கடலைத் தூர்த்திட்ட அணைப்பாதை. இதனை வல்லிபுத்தூரர் தமது பாரதத்திலே தென்கடலும் வடகடலுமாகிய இரண்டு யானைகளும் முட்டிக்கொள்ளாவண்ணம் இடையேயிடப்பட்ட கணையமரமென வர்ணிப்பர்.

சேதுபுராணம் - ராமேச்சரதலபுராணம். ஆது நிரம்பவழகிய தேசிகராலே பாடப்பட்டது. அது மூர்த்தி தலம் தீர்த்தமென்னும் மூன்றன்மான்னியங்களையுஞ் செவ்வே கூறுவது. சொற் பொருசிறப்புக்களாற் சிறந்து கற்போர் க்கினிமை பயப்பது.

சேந்தனார் - (1) திருவாகர நிகண்டு செய்வித்த ஒரு சிற்றரசர். இவர் அருகசமயத்தவர். (2) பட்டணத்துப்பிள்ளையாருக்கு மந்திரியுந் தோழருமாயிருந்த ஒருவைசியர் இவரைக் குற்றமின்றி அரசன் விலங்கிட்டுவைத்த போது அவர்மகன் பட்டணத்துப்பிள்ளையாருக்கு விண்ணப்பஞ்செய்ய, பிள்ளையார் ஒரு பாடலைப்பாடிச் சிவனைவேண்ட அவரருலால் விலங்கைத் தவிர்த்துக் காக்கப்பட்டவர். (3) திருவிசைப்பாப்பாடினோருளொருவர். இவர் தஞ்சைமாநகரத்திருந்து விளங்கியவர். சிவபக்திமேலீட்டாற் றமது மந்திரிவிருத்தியை விடுவித்துச் சிவன்மீது இசைப்பாக்களைப் பாடித் தோத்திரஞ்செய்து சிவதொண்டு புரிவதையே பரம விருத்தியாகக்கொண்டவர். இவரையும் பட்டணத்தடிகளுடைய தோழராகிய சேந்தனாரையுமொருவராகக் கொள்வாருமுளர்.

சேரமான் சடலோட்டிய வேல் கெழுகுட்டுவன் - பரணராற் பாடப்பட்ட வொரு சேரன். இவன் போர்வன்மையை நோக்கி யானைப்படையை மேகமாகவும், னோவீரர் கையிலுள்ள வாட்படைகளை மின்னலாகவும், போர்ப்பறையை முழக்கமாகவும், குதிரைகளினது கதியைக் காற்றாகவும், வில்லினாற் செலுத்தப்படும் பாணங்களை மழை வருஷமாகவும் பூமியை வயலாகவும், தேரை ஏராகவும், எறியப்படும் வேலாயுதங்களை வித்தாகவும், சாய்ந்துகிடக்குந் தலைகளை நெற்போராகவுங் கொண்டு வேளாண்மைசெய்பவனென அவனைப் பரணர் புற நானூற்றிலே புகழ்ந்து பாடுவர்.

சேரமான் கடுங் கோவாழியாதன் - கபிலராலும், குண்டுகட்பாலியாதனாராலும், குண்டுகட்பாலியாதனாராலும் பாடப்பட்டவொருசேரன். தன்னைப் பதிற்றுப்பத்தினுள்ளே ஏழாம்பத்தென்னும் பாடலாலே பாடிய கபிலருக்கு நூறாயிரங்காணமும் மலைமீதேறிக்கண்ட நாடும் பரிசாகக் கொடுத்த வள்ளல் இவ்வரசனே, இவன் போராண்டையிலுஞ்சிறந்தவன். இவன் இறந்த விடம் சிக்கற்பள்ளி. காணம் - ஒரு பொற்காசு. அது காணம்போலும் வடிவினதாதலின் காண மெனப்படுவதாயிற்று. (காணம் - கொள்ளு)

சேரமான் கணைக்கா லிரும்பொறை - கோச்செங்கட்சோழனாலே சிறைசெய்யப்பட்டுக் காராக்கிருகத்திலே கிடந்து தாகத்தாற் சோகித்தவழியும் தண்ணீரும் வாங்கியுண்ணாதுயிர் துறந்தவன். அரசர் மரபிலே கருப்பத்தனுள்ளேயிறந்து பிறக்கின்ற சிசுவையும் பிண்டத்தையும் வாளாற் போழ்ந்து புதைப்பது மரபாகவும் அம்மாத்திரையும் பெறாது சங்கிலியிற் பணிக்கப்பட்ட நாய்போற் சிறையிடைக்கிடப்பேனாயினும், பகைவன் கையிலே தண்ணீர்வாங்கியருந்துவேனல்லேன். அவ்வாறுண்ணும் புத்திரரை அரசர் ஈன்றுவப்பவராகார் என்னுங் கருத்தினையுடைய “குழவியிறப்பினு மூன்றடிபிறப்பினும் - ஆளன்றென்று வாளிற்றப்பார் - தொடர்படுஞமலயினிடர்ப்படுத்திரீஇய - கேளல்கேளீர் வேளாண் சிறபத - மதுகையின்றி வயிற்றுத்தீத் தணியத் - தாமிரந்துண்ணுமளவை - யீன்மரோ விவ்வுலகத்தானே” என்னும் இப்பாட்டு உயிர் துறக்கும் போது அவனாற் பாடப்பட்டது. (புறநானூறு)

சேரமான் கருவூரேறியவொள்வாட்கோப் பெருஞ்சேரலிரும் பொறை - இச்சேரன் நரி வெரூஉத்தலையராற் பாடப்பட்டவன். அப்புலவர் நல்லுடம்பு பெறுவதற்குக் காரணனாயிருந்தவனும் இவ்வரசனே (புறநானூறு)

சேரமான் குட்டுவன்கோதை - சோணாட்டு எறிச்சிலூர்மாடலன் மதுரைக்குமரனாராற் பாடப்பட்ட வீகையாளன்.

சேரமான்குடச்கோச் சேரலிரும்பொறை

சேரமான்குடக்கோவிளஞ் சேரலிரும்

போறை

பேருங்குன்றூர் கிழாராற் பாடப்பட்ட சேரன். புதிற்றுப்பத்தினுள்ளே ஒன்பதாம்பத்திற்குத் தலைவனு மிவனே.

சேரமான் குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன் - இவனும் வேற்பஃறடக்கைப் பெருநற்கிள்ளி யென்னுஞ் சோழனும் போரிலிறந்த போது கழாத்தலையராலும் பரணராலும் அச்சோழனோடு சேர்த்துப்பாடப்பட்டவன்.

சேரமான் கோக்கோதைமார்பன் - இவன் கோச்செங்கட் சோழன் காலத்துச் சேரன். இவன் பொய்கையாராற் பாடப்பட்டவன். இவன் வண்மையிற்சிறந்தோனென்பது புறநானூற்றால் விளங்கும்.

சேரமான் கோட்டம் பலத்துத்துஞ்சியமாக்கோதை - புறநானூற்றினுள்வருமொருபாடலால் புலமைநிறைந்த சேரருளொருவ னென்பது துணியப்படும்.

சேரமான் செல்வக்கடுங்கோவாவாழியாதன் - (1) சிக்கற்பள்ளியிலிறந்த பெருங் கொடையாளனாகிய சேரன். இவன் குண்டுகட்பாலியாதனாராற் பாடப்பட்டவன். (2) கபிலா துகையைப்பற்றி, நுங்கை மெல்லியவென, அவராற்பாடப்பட்டசேரன். (புறநானூறு)

சேரமான் தகடூரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும்பொறை - தனது முரசுகட்டிலிலறியாதேறி நித்திரை செய்த மோசிகீரனாரைத் தண்டியாது அவர் துயிலொழிந்தெழுந துணையுங் கவரிவீசிநின்ற பெருந்தகையாகிய சேரன். அவ்வரும் பெருஞ்செயல் புறநானூற்றினுள்ளே வரும் மோசிகீரனார் பாடலிலே விரித்துப் புகழப்பட்டுள்ளது. பதிற்றுப்பத்தினுள் எட்டாம் பத்தாலே தன்னைப் பாடிய அரிசில்கிழாருக்கு ஒன்ப திலடிம் பொன் பரிசில் கொடுத்தோனும் தகடூரை வென்றவனுமிவனே.

சேரமான் பாமுடிரெறிந்த நெய்தலங்கானலிளஞ்சேட் சென்னி - சேரமானுடைய பாமுடிரைவென்று கைக்கொண்ட சோழன். இவன் ஊர் பொதிபசுங்குடையராற் பாடப்பட்டவன். ஒருநாள் ஊனை வாங்கிக்குடையினுள் மறைத்துச் சென்றமையால் அப்புலவர்க்கு இப்பெயர்வருவதாயிற்று.

சேரமான்பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ - இவ்ன் கொடையாலும் வீரத்தாலும் புகழ் படைத்த வொரு சேரன். பேய்மகள் இளவெயினியாற் பாடப்பட்டவன். பாட்டிலும் வல்லவன்.

சேரமான் பெருஞ்சேரலாதன் - இவன் கரிகாற்சோழனுக்குத் தோற்று நாணி வடநாட்டிற் சென்றிருந்த சேரன். இவன் கழாத்தலையார் வெண்ணிக்குயத்தியார் என்னும் இருவராலும் பாடப்பட்டவன். (புறநானூறு)

சேரமான் பெருஞ்சொற்று உதியன் சேரலாதன் - இவன் பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் செய்த யுத்தகாலத்திலே அவர்கள் சேனைகளுக்கு அந்தயுத்தமுடியுங்காறும் நல்லுணவளித்த பெருஞ்செல்வனாகிய சேரன். இவன் முரிஞ்சியூர் முடிநாகராயராற் பாடப்பட்டவன். புறநானூற்றிற் காண்க. முதற்சங்கத்திருந்த முடிநாகராயரும்வேறு. இவரும் வேறு. இவர் இடைச்சங்கத்திலிருந்தாருள் ஒருவரால் வேண்டும். புறநானூற்றுச் செய்யுட்களெல்லாம் இடைச்சங்கத்தும் கடைச்சங்கத்துமிருந்த புலவர்கள் பலராற் பாடப்பட்டனவேயாதலின் அது நன்குதுணியப்படும்.

சேரமான் மாந்தரஞ்சேர லிரும்பொறை - இவன் சோழன் ராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளியோடு போர்செய்த சேரன். இவன் பொருந்திலிளங்கீரனாராலும் வட்வண்ணக்கன் பெருஞ்சாத்தனாராலும் பாடப்பட்டவன். (புறநானூறு)

சேரமான் மாவெண்கோ - கானப்பேர்தந்த உக்கிரப்பெருவழுதியும் சோழன் இராசசூயம் வேட்டபெருநற்கிள்ளியும் இச்சேரன் காலத்தவர்கள். மூவரும் நட்பினர்கள். இச்சேரமானே சேரமான்பெருமாணாயனாரெனப் பெயர் கொண்டவர். இவரைப் பாடிய புலவர் ஒளவையார் (புறநானூறு)

சேரமான் யானைக்கட் சேரலிரும்பொறை - “மாந்தரஞ்சேர லிரும் பொறை பாதுகாத்தநாடு தேவருலகத்தை யொக்கும்” என்றுலகம் போற்ற அரசுபுரிந்த சேரன். இவன் தன்னைப்பாடு